Mahābhārata · Adhyāya 12.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.4.1
कर्णस्तु समवाप्यैवमस्त्रं भार्गवनन्दनात् ।
दुर्योधनेन सहितो मुमुदे भरतर्षभ ॥ १२.४.१ ॥
Having thus obtained weapons from the son of Bhṛgu, Karṇa rejoiced together with Duryodhana, bull of the Bharatas.
12.4.2
ततः कदाचिदाजातः समाजग्मुः स्वयंवरे ।
कलिङ्गविषये राजन्राज्ञश्चित्राङ्गदस्य च ॥ १२.४.२ ॥
Then, at some time, O king, they gathered at the swayaṃvara of King Citrāṅgada in the land of Kaliṅga.
12.4.3
श्रीमद्राजपुरं नाम नगरं तत्र भारत ।
राजानः शतशस्तत्र कन्यार्थे समुपागमन् ॥ १२.४.३ ॥
There was a glorious royal city named Rājapura there, O Bhārata. There hundreds of kings came for the sake of the maiden.
12.4.4
श्रुत्वा दुर्योधनस्तत्र समेतान्सर्वपार्थिवान् ।
रथेन काञ्चनाङ्गेन कर्णेन सहितो ययौ ॥ १२.४.४ ॥
Hearing of all the kings assembled there, Duryodhana went in a golden-decked chariot together with Karṇa.
12.4.5
ततः स्वयंवरे तस्मिन्नानादेश्या महारथाः ।
समाजग्मुर्नृपतयः कन्यार्थे नृपसत्तम ॥ १२.४.५ ॥
Then, at that swayaṃvara, great chariot-warrior kings from various lands assembled for the sake of the maiden, best of kings.
12.4.6
शिशुपालो जरासन्धो भीष्मको वक्र एव च ।
कपोतरोमा नीलश्च रुक्मी च दृढविक्रमः ॥ १२.४.६ ॥
Śiśupāla, Jarāsandha, Bhīṣmaka, Vakra, Kapotaroma, Nīla, and Rukmin of firm prowess.
12.4.7
सृगालश्च महाराजः स्त्रीराज्याधिपतिश्च यः ।
विशोकः शतधन्वा च भोजो वीरश्च नामतः ॥ १२.४.७ ॥
Sṛgāla, the great king, and he who is lord of the kingdom of women, Viśoka, Śatadhanvan, and the hero Bhoja, by name.
12.4.8
एते चान्ये च बहवो दक्षिणां दिशमाश्रिताः ।
म्लेच्छाश्चार्याश्च राजानः प्राच्योदीच्यास्तथैव च ॥ १२.४.८ ॥
These and many others who have resorted to the southern quarter, barbarian and noble kings, likewise those of the east and north.
12.4.9
काञ्चनाङ्गदिनः सर्वे शुद्धजाम्बूनदप्रभाः ।
सर्वे भास्वरदेहाश्च व्याघ्रा इव बलोत्कटाः ॥ १२.४.९ ॥
All wearing golden armlets, radiant like pure gold of the Jambū river, all with shining bodies, fierce in strength like tigers.
12.4.10
ततः समुपविष्टेषु तेषु राजसु भारत ।
विवेश रङ्गं सा कन्या धात्रीवर्षवरान्विता ॥ १२.४.१० ॥
Then, O Bhārata, when those kings had seated themselves, the maiden entered the arena, accompanied by her nurse and the best of the women of the household.
12.4.11
ततः संश्राव्यमाणेषु राज्ञां नामसु भारत ।
अत्यक्रामद्धार्तराष्ट्रं सा कन्या वरवर्णिनी ॥ १२.४.११ ॥
Then, O Bhārata, while the names of the kings were being proclaimed, that fair maiden passed by the son of Dhṛtarāṣṭra.
12.4.12
दुर्योधनस्तु कौरव्यो नामर्षयत लङ्घनम् ।
प्रत्यपेधच्च तां कन्यामसत्कृत्य नराधिपान् ॥ १२.४.१२ ॥
But Duryodhana, the Kaurava, could not tolerate that passing over; having dishonored the kings, he rejected that maiden.
12.4.13
स वीर्यमदमत्तत्वाद्भीष्मद्रोणावुपाश्रितः ।
रथमारोप्य तां कन्यामाजुहाव नराधिपान् ॥ १२.४.१३ ॥
Intoxicated by the pride of his valour, relying on Bhīṣma and Droṇa, he placed that maiden on his chariot and summoned the kings.
12.4.14
तमन्वगाद्रथी खङ्गी बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ।
कर्णः शस्त्रभृतां श्रेष्ठः पृष्ठतः पुरुषर्षभ ॥ १२.४.१४ ॥
Behind him followed Karṇa, the best of weapon-bearers, a charioteer with sword drawn, his fingers bound with leather guards, O bull among men.
12.4.15
ततो विमर्दः सुमहान्राज्ञामासीद्युयुत्सताम् ।
सन्नह्यतां तनुत्राणि रथान्योजयतामपि। ॥ १२.४.१५ ॥
Then a great tumult arose among the kings eager for battle; they donned their armour and yoked horses to their chariots.
12.4.16
तेऽभ्यधावन्त संक्रुद्धाः कर्णदुर्योधनावुभौ ।
शरवर्षाणि मुञ्चन्तो मेघाः पर्वतयोरिव ॥ १२.४.१६ ॥
Enraged, they rushed upon both Karṇa and Duryodhana, pouring down showers of arrows like clouds upon the mountains.
12.4.17
कर्णस्तेषामापततामेकैकेन शरेण ह ।
धनूंषि च शरव्रातान्पातयामास भूतले ॥ १२.४.१७ ॥
Karṇa, with a single arrow for each of the attackers, brought down their bows and volleys of arrows onto the ground.
12.4.18
ततो विधनुषः कांश्चित्कांश्चिदुद्यतकार्मुकान् ।
कांश्चिदुत्सृजतो बाणान्रथशक्तिगदास्तथा ॥ १२.४.१८ ॥
Then some were left bowless, some held their bows raised, some loosed arrows, and some bore chariots, spears and clubs.
12.4.19
लाघवाव्द्याकुलीकृत्य कर्णः प्रहरतां वरः ।
हतसूतांश्च भूयिष्ठान्स विजिग्ये नराधिपान् ॥ १२.४.१९ ॥
Karṇa, the best of strikers, bewildering them by his swiftness, conquered most of the kings whose charioteers had been slain.
12.4.20
ते स्वयं वाहयन्तोऽश्वान्याहि याहीति वादिनः ।
व्यपेयुस्ते रणं हित्वा राजानो भग्नमानसाः ॥ १२.४.२० ॥
Driving their horses themselves and crying "Go on, go on!", those kings with broken spirits abandoned the battle and fled.
12.4.21
दुर्योधनस्तु कर्णेन पाल्यमानोऽभ्ययात्तदा ।
हृष्टः कन्यामुपादाय नगरं नागसाह्वयम् ॥ १२.४.२१ ॥
Duryodhana, then protected by Karṇa, delighted, took the maiden and went forward toward the city called Nāgāhvaya.