Mahābhārata · Adhyāya 12.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.4.1
कर्णस्तु समवाप्यैवमस्त्रं भार्गवनन्दनात् ।
दुर्योधनेन सहितो मुमुदे भरतर्षभ ॥ १२.४.१ ॥
Nachdem Karṇa so die Waffen vom Sohn des Bhṛgu erhalten hatte, freute er sich zusammen mit Duryodhana, Stier der Bharatas.
12.4.2
ततः कदाचिदाजातः समाजग्मुः स्वयंवरे ।
कलिङ्गविषये राजन्राज्ञश्चित्राङ्गदस्य च ॥ १२.४.२ ॥
Dann, zu einer Zeit, o König, versammelten sie sich beim Svayaṃvara des Königs Citrāṅgada im Land Kaliṅga.
12.4.3
श्रीमद्राजपुरं नाम नगरं तत्र भारत ।
राजानः शतशस्तत्र कन्यार्थे समुपागमन् ॥ १२.४.३ ॥
Dort gab es eine prächtige Königsstadt namens Rājapura, o Bhārata. Dorthin kamen Hunderte von Königen um der Jungfrau willen.
12.4.4
श्रुत्वा दुर्योधनस्तत्र समेतान्सर्वपार्थिवान् ।
रथेन काञ्चनाङ्गेन कर्णेन सहितो ययौ ॥ १२.४.४ ॥
Als Duryodhana hörte, dass alle Könige dort versammelt waren, fuhr er mit Karṇa auf einem goldgeschmückten Wagen hin.
12.4.5
ततः स्वयंवरे तस्मिन्नानादेश्या महारथाः ।
समाजग्मुर्नृपतयः कन्यार्थे नृपसत्तम ॥ १२.४.५ ॥
Dann versammelten sich bei jenem Svayaṃvara die großen Wagenkämpfer-Könige aus verschiedenen Ländern um der Jungfrau willen, bester der Könige.
12.4.6
शिशुपालो जरासन्धो भीष्मको वक्र एव च ।
कपोतरोमा नीलश्च रुक्मी च दृढविक्रमः ॥ १२.४.६ ॥
Śiśupāla, Jarāsandha, Bhīṣmaka, Vakra, Kapotaroma, Nīla und Rukmin von fester Tapferkeit.
12.4.7
सृगालश्च महाराजः स्त्रीराज्याधिपतिश्च यः ।
विशोकः शतधन्वा च भोजो वीरश्च नामतः ॥ १२.४.७ ॥
Sṛgāla, der große König, und der Herr des Frauenreiches, Viśoka, Śatadhanvan und der Held Bhoja, mit Namen genannt.
12.4.8
एते चान्ये च बहवो दक्षिणां दिशमाश्रिताः ।
म्लेच्छाश्चार्याश्च राजानः प्राच्योदीच्यास्तथैव च ॥ १२.४.८ ॥
Diese und viele andere, die sich der südlichen Gegend zugewandt haben; mlecchische und arische Könige, ebenso die des Ostens und Nordens.
12.4.9
काञ्चनाङ्गदिनः सर्वे शुद्धजाम्बूनदप्रभाः ।
सर्वे भास्वरदेहाश्च व्याघ्रा इव बलोत्कटाः ॥ १२.४.९ ॥
Alle trugen goldene Armreifen, strahlend wie reines Jāmbūnada-Gold, alle mit leuchtenden Körpern, stark und wild wie Tiger.
12.4.10
ततः समुपविष्टेषु तेषु राजसु भारत ।
विवेश रङ्गं सा कन्या धात्रीवर्षवरान्विता ॥ १२.४.१० ॥
Als sich diese Könige, o Bhārata, niedergelassen hatten, betrat die Jungfrau die Arena, begleitet von ihrer Amme und den besten Frauen des Hauses.
12.4.11
ततः संश्राव्यमाणेषु राज्ञां नामसु भारत ।
अत्यक्रामद्धार्तराष्ट्रं सा कन्या वरवर्णिनी ॥ १२.४.११ ॥
Dann, o Bhārata, während die Namen der Könige verkündet wurden, ging das schöne Mädchen am Sohn Dhṛtarāṣṭras vorbei.
12.4.12
दुर्योधनस्तु कौरव्यो नामर्षयत लङ्घनम् ।
प्रत्यपेधच्च तां कन्यामसत्कृत्य नराधिपान् ॥ १२.४.१२ ॥
Duryodhana aber, der Kaurava, ertrug diese Übergehung nicht; er entehrte die Könige und wies das Mädchen zurück.
12.4.13
स वीर्यमदमत्तत्वाद्भीष्मद्रोणावुपाश्रितः ।
रथमारोप्य तां कन्यामाजुहाव नराधिपान् ॥ १२.४.१३ ॥
Berauscht vom Stolz seiner Tapferkeit und sich auf Bhīṣma und Droṇa stützend, setzte er jene Jungfrau auf seinen Wagen und forderte die Könige heraus.
12.4.14
तमन्वगाद्रथी खङ्गी बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ।
कर्णः शस्त्रभृतां श्रेष्ठः पृष्ठतः पुरुषर्षभ ॥ १२.४.१४ ॥
Ihm folgte Karṇa, der Beste der Waffenträger, ein Wagenkämpfer mit Schwert, die Finger mit Lederschutz umbunden, o Stier unter den Männern.
12.4.15
ततो विमर्दः सुमहान्राज्ञामासीद्युयुत्सताम् ।
सन्नह्यतां तनुत्राणि रथान्योजयतामपि। ॥ १२.४.१५ ॥
Da erhob sich ein gewaltiger Tumult unter den kampfbegierigen Königen; sie legten ihre Rüstungen an und spannten Pferde vor ihre Wagen.
12.4.16
तेऽभ्यधावन्त संक्रुद्धाः कर्णदुर्योधनावुभौ ।
शरवर्षाणि मुञ्चन्तो मेघाः पर्वतयोरिव ॥ १२.४.१६ ॥
Zornig stürmten sie auf Karṇa und Duryodhana beide los und ließen Pfeilregen niedergehen wie Wolken auf die Berge.
12.4.17
कर्णस्तेषामापततामेकैकेन शरेण ह ।
धनूंषि च शरव्रातान्पातयामास भूतले ॥ १२.४.१७ ॥
Karṇa streckte jeden der Angreifer mit einem einzigen Pfeil nieder und ließ ihre Bogen und Pfeilbündel zu Boden fallen.
12.4.18
ततो विधनुषः कांश्चित्कांश्चिदुद्यतकार्मुकान् ।
कांश्चिदुत्सृजतो बाणान्रथशक्तिगदास्तथा ॥ १२.४.१८ ॥
Da waren einige ohne Bogen, andere hielten ihre Bogen erhoben, andere schossen Pfeile, und wieder andere führten Wagen, Speere und Keulen.
12.4.19
लाघवाव्द्याकुलीकृत्य कर्णः प्रहरतां वरः ।
हतसूतांश्च भूयिष्ठान्स विजिग्ये नराधिपान् ॥ १२.४.१९ ॥
Karṇa, der Beste unter den Kämpfern, verwirrte sie durch seine Gewandtheit und besiegte die meisten Könige, deren Wagenlenker erschlagen waren.
12.4.20
ते स्वयं वाहयन्तोऽश्वान्याहि याहीति वादिनः ।
व्यपेयुस्ते रणं हित्वा राजानो भग्नमानसाः ॥ १२.४.२० ॥
Selbst die Pferde lenkend und »Vorwärts, vorwärts!« rufend, verließen jene Könige mit gebrochenem Mut die Schlacht und flohen.
12.4.21
दुर्योधनस्तु कर्णेन पाल्यमानोऽभ्ययात्तदा ।
हृष्टः कन्यामुपादाय नगरं नागसाह्वयम् ॥ १२.४.२१ ॥
Duryodhana, damals von Karṇa beschützt, nahm froh das Mädchen mit sich und zog zur Stadt namens Nāgāhvaya.