Mahābhārata · Adhyāya 12.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.4.1
कर्णस्तु समवाप्यैवमस्त्रं भार्गवनन्दनात् ।
दुर्योधनेन सहितो मुमुदे भरतर्षभ ॥ १२.४.१ ॥
Habiendo obtenido así las armas del hijo de Bhṛgu, Karṇa se regocijó junto a Duryodhana, toro de los Bharatas.
12.4.2
ततः कदाचिदाजातः समाजग्मुः स्वयंवरे ।
कलिङ्गविषये राजन्राज्ञश्चित्राङ्गदस्य च ॥ १२.४.२ ॥
Entonces, en cierto momento, oh rey, se reunieron en el svayamvara del rey Citrāṅgada en el país de Kaliṅga.
12.4.3
श्रीमद्राजपुरं नाम नगरं तत्र भारत ।
राजानः शतशस्तत्र कन्यार्थे समुपागमन् ॥ १२.४.३ ॥
Allí había una gloriosa ciudad real llamada Rājapura, oh Bhārata. Allí llegaron cientos de reyes en busca de la doncella.
12.4.4
श्रुत्वा दुर्योधनस्तत्र समेतान्सर्वपार्थिवान् ।
रथेन काञ्चनाङ्गेन कर्णेन सहितो ययौ ॥ १२.४.४ ॥
Al oír que todos los reyes se habían reunido allí, Duryodhana fue en un carro adornado de oro junto a Karṇa.
12.4.5
ततः स्वयंवरे तस्मिन्नानादेश्या महारथाः ।
समाजग्मुर्नृपतयः कन्यार्थे नृपसत्तम ॥ १२.४.५ ॥
Entonces, en aquel svayamvara, reyes grandes guerreros de diversas tierras se reunieron por la doncella, el mejor de los reyes.
12.4.6
शिशुपालो जरासन्धो भीष्मको वक्र एव च ।
कपोतरोमा नीलश्च रुक्मी च दृढविक्रमः ॥ १२.४.६ ॥
Śiśupāla, Jarāsandha, Bhīṣmaka, Vakra, Kapotaroma, Nīla y Rukmin de firme valor.
12.4.7
सृगालश्च महाराजः स्त्रीराज्याधिपतिश्च यः ।
विशोकः शतधन्वा च भोजो वीरश्च नामतः ॥ १२.४.७ ॥
Sṛgāla, el gran rey, y el que es señor del reino de las mujeres, Viśoka, Śatadhanvan y el héroe Bhoja, por nombre.
12.4.8
एते चान्ये च बहवो दक्षिणां दिशमाश्रिताः ।
म्लेच्छाश्चार्याश्च राजानः प्राच्योदीच्यास्तथैव च ॥ १२.४.८ ॥
Estos y otros muchos que se han acogido a la región del sur; reyes mlecchas y arios, y asimismo los del este y del norte.
12.4.9
काञ्चनाङ्गदिनः सर्वे शुद्धजाम्बूनदप्रभाः ।
सर्वे भास्वरदेहाश्च व्याघ्रा इव बलोत्कटाः ॥ १२.४.९ ॥
Todos llevaban brazaletes de oro, de brillo como el oro puro del Jāmbūnada, todos de cuerpos resplandecientes, feroces en fuerza como tigres.
12.4.10
ततः समुपविष्टेषु तेषु राजसु भारत ।
विवेश रङ्गं सा कन्या धात्रीवर्षवरान्विता ॥ १२.४.१० ॥
Entonces, oh Bhārata, cuando aquellos reyes se hubieron sentado, la doncella entró en la arena acompañada de su nodriza y de las mejores mujeres de la casa.
12.4.11
ततः संश्राव्यमाणेषु राज्ञां नामसु भारत ।
अत्यक्रामद्धार्तराष्ट्रं सा कन्या वरवर्णिनी ॥ १२.४.११ ॥
Entonces, oh Bhārata, mientras se proclamaban los nombres de los reyes, aquella doncella de bella tez pasó de largo ante el hijo de Dhṛtarāṣṭra.
12.4.12
दुर्योधनस्तु कौरव्यो नामर्षयत लङ्घनम् ।
प्रत्यपेधच्च तां कन्यामसत्कृत्य नराधिपान् ॥ १२.४.१२ ॥
Pero Duryodhana, el Kaurava, no toleró aquel desaire; y, deshonrando a los reyes, rechazó a aquella doncella.
12.4.13
स वीर्यमदमत्तत्वाद्भीष्मद्रोणावुपाश्रितः ।
रथमारोप्य तां कन्यामाजुहाव नराधिपान् ॥ १२.४.१३ ॥
Ebrio de orgullo por su valor, confiando en Bhīṣma y Droṇa, subió a aquella doncella a su carro y desafió a los reyes.
12.4.14
तमन्वगाद्रथी खङ्गी बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ।
कर्णः शस्त्रभृतां श्रेष्ठः पृष्ठतः पुरुषर्षभ ॥ १२.४.१४ ॥
Tras él seguía Karṇa, el mejor de los portadores de armas, un auriga con espada, con los dedos cubiertos por protecciones de cuero, oh toro entre los hombres.
12.4.15
ततो विमर्दः सुमहान्राज्ञामासीद्युयुत्सताम् ।
सन्नह्यतां तनुत्राणि रथान्योजयतामपि। ॥ १२.४.१५ ॥
Entonces surgió un gran tumulto entre los reyes deseosos de combatir; se armaban con sus corazas y uncían caballos a sus carros.
12.4.16
तेऽभ्यधावन्त संक्रुद्धाः कर्णदुर्योधनावुभौ ।
शरवर्षाणि मुञ्चन्तो मेघाः पर्वतयोरिव ॥ १२.४.१६ ॥
Furiosos, se lanzaron contra Karṇa y Duryodhana, ambos, derramando lluvias de flechas como nubes sobre las montañas.
12.4.17
कर्णस्तेषामापततामेकैकेन शरेण ह ।
धनूंषि च शरव्रातान्पातयामास भूतले ॥ १२.४.१७ ॥
Karṇa, con una sola flecha para cada uno de los atacantes, hizo caer al suelo sus arcos y sus haces de flechas.
12.4.18
ततो विधनुषः कांश्चित्कांश्चिदुद्यतकार्मुकान् ।
कांश्चिदुत्सृजतो बाणान्रथशक्तिगदास्तथा ॥ १२.४.१८ ॥
Entonces unos quedaron sin arco, otros tenían sus arcos alzados, otros disparaban flechas, y otros portaban carros, lanzas y mazas.
12.4.19
लाघवाव्द्याकुलीकृत्य कर्णः प्रहरतां वरः ।
हतसूतांश्च भूयिष्ठान्स विजिग्ये नराधिपान् ॥ १२.४.१९ ॥
Karṇa, el mejor de los combatientes, confundiéndolos con su destreza, venció a la mayoría de los reyes cuyos aurigas habían sido abatidos.
12.4.20
ते स्वयं वाहयन्तोऽश्वान्याहि याहीति वादिनः ।
व्यपेयुस्ते रणं हित्वा राजानो भग्नमानसाः ॥ १२.४.२० ॥
Conduciendo ellos mismos los caballos y gritando «¡Sigue, sigue!», aquellos reyes de ánimo quebrantado abandonaron la batalla y huyeron.
12.4.21
दुर्योधनस्तु कर्णेन पाल्यमानोऽभ्ययात्तदा ।
हृष्टः कन्यामुपादाय नगरं नागसाह्वयम् ॥ १२.४.२१ ॥
Duryodhana, entonces protegido por Karṇa, lleno de alegría, tomó a la doncella y se dirigió a la ciudad llamada Nāgāhvaya.