Mahābhārata · Adhyāya 12.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.45.1
किमिदं परमाश्चर्यं ध्यायस्यमितविक्रम ।
कच्चिल्लोकत्रयस्यास्य स्वस्ति लोकपरायण ॥ १२.४५.१ ॥
Du von unermesslicher Tapferkeit, was ist dieses höchste Wunder, über das du meditierst? Gibt es Wohlergehen für diese drei Welten, o Zuflucht der Welten?
12.45.2
इन्द्रियाणि मनश्चैव बुद्धौ संवेशितानि ते ।
चतुर्थं ध्यानमार्गं त्वमालम्ब्य पुरुषर्षभ।
अपक्रान्तो यतो जीवस्तेन मे विस्मितं मनः ॥ १२.४५.२ ॥
Du hast die Sinne und den Geist im Verstand gesammelt. O Stier unter den Menschen, du hast den vierten Pfad der Meditation beschritten, und mein Geist ist verwundert, denn das lebendige Wesen hat dich verlassen.
12.45.3
निगृहीतो हि वायुस्ते पञ्चकर्मा शरीरगः ।
इन्द्रियाणि च सर्वाणि मनसि स्थापितानि ते ॥ १२.४५.३ ॥
Der Atem, der in deinem Körper wohnt und fünf Funktionen erfüllt, ist tatsächlich gezügelt, und alle deine Sinne sind im Geist gesammelt.
12.45.4
वाक्च सत्वं च गोविन्द बुद्धौ संवेशितानि ते ।
सर्वे चैव गुणा देवाः क्षेत्रज्ञे ते निवेशिताः ॥ १२.४५.४ ॥
O Govinda, deine Rede und dein Wesen sind im Verstand befestigt, und alle deine Eigenschaften und Götter sind im Erkenner des Feldes, dem Selbst, eingesetzt.
12.45.5
नेङ्गन्ति तव रोमाणि स्थिरा बुद्धिस्तथा मनः ।
काष्ठकुड्यशिलाभूतो निरीहश्चासि माधव ॥ १२.४५.५ ॥
Deine Körperhaare regen sich nicht, dein Verstand und dein Geist sind fest. O Mādhava, du bist wie Holz, eine Wand oder ein Stein geworden, regungslos und ohne Begehren.
12.45.6
यथा दीपो निवातस्थो निरिङ्गो ज्वलतेऽच्युत ।
तथाऽसि भगवन्देन निश्चलो योगनिश्चयात् ॥ १२.४५.६ ॥
Wie eine Lampe an einem windstillen Ort ohne Flackern brennt, o Acyuta, so bist du fest, o gesegneter Herr, durch den festen Entschluss des Yoga.
12.45.7
यदि श्रोतुमिहार्हामि न रहस्यं च ते यदि ।
छिन्धि मे संशयं देव प्रपन्नायाभियाचते ॥ १२.४५.७ ॥
Wenn ich es hier zu hören würdig bin und es kein Geheimnis von dir ist, so löse, o Gott, meinen Zweifel, denn ich habe Zuflucht bei dir gesucht und bitte dich.
12.45.8
त्वं हि कर्ता विकर्ता च त्वं क्षरश्चाक्षरश्च ह ।
अनादिनिधनो ह्याद्यस्त्वमेकः पुरुषोत्तम ॥ १२.४५.८ ॥
Du bist der Schöpfer und der Zerstörer; du bist das Vergängliche und das Unvergängliche. Ohne Anfang und Ende bist du der Urgrund, du allein, o Bester der Männer.
12.45.9
त्वं प्रपन्नाय भक्ताय शिरसा प्रणताय च ।
ध्यानस्यास्य यथातत्त्वं ब्रूहि धर्मभृतां वर ॥ १२.४५.९ ॥
Mir, der ich Zuflucht bei dir suche, ergeben bin und mein Haupt vor dir neige, sage das wahre Wesen dieser Meditation, o Bester unter den Hütern des Dharma.
12.45.10
ततः स्वगोचरे न्यस्य मनोबुद्धीन्द्रियाणि च ।
स्मितपूर्वमुवाचेदं भगवान्वासवानुजः ॥ १२.४५.१० ॥
Dann, nachdem er Geist, Verstand und Sinne auf ihre eigenen Gegenstände gerichtet hatte, sprach der Erhabene, der jüngere Bruder Vāsavas, diese Worte, zuerst lächelnd.
12.45.11
शरतल्पगतो भीष्मः शाम्यन्निव हुताशनः ।
मां ध्याति पुरुषव्याघ्रस्ततो मे तद्गतं मनः ॥ १२.४५.११ ॥
Bhīṣma, auf seinem Pfeilbett liegend, still wie ein verlöschendes Feuer, meditiert über mich, diesen Tiger unter den Männern; deshalb ist mein Geist zu ihm gegangen.
12.45.12
यस्य ज्यातलनिर्घोषं विस्फूर्जितमिवाशनेः ।
न सहेद्देवराजोऽपि तमस्मि मनसा गतः ॥ १२.४५.१२ ॥
Dessen Bogensehnenschlag wie das Donnern des Blitzes war, den selbst der König der Götter nicht ertragen könnte, zu ihm bin ich im Geiste gegangen.
12.45.13
येनाभिजित्य तरसा समस्तं राजमण्डलम् ।
ऊढास्तिस्रः पुरा कन्यास्तमस्मि मनसा गतः ॥ १२.४५.१३ ॥
Derjenige, der einst, nachdem er den ganzen Kreis der Könige schnell besiegt hatte, drei Jungfrauen entführte — zu ihm bin ich im Geiste gegangen.
12.45.14
त्रयोविंशतिरात्रं यो योधयामास भार्गवम् ।
न च रामेण निस्तीर्णस्तमस्मि मनसा गतः ॥ १२.४५.१४ ॥
Derjenige, der den Bhārgava dreiundzwanzig Nächte lang bekämpfte und von Rāma nicht besiegt wurde — zu ihm bin ich im Geiste gegangen.
12.45.15
यं गङ्गा गर्भविधिना धारयामास भारतम् ।
वसिष्ठशिष्यं तं तात गतोऽस्मि मनसा नृप ॥ १२.४५.१५ ॥
Zu dem Bhārata, den der Ganges nach dem Ritus des Mutterschoßes trug, dem Schüler Vasiṣṭhas — o Lieber, o König, ich bin im Geiste zu ihm gegangen.
12.45.16
दिव्यास्त्राणि महातेजा यो धारयति बुद्धिमान् ।
साङ्गांश्च चतुरो वेदांस्तमस्मि मनसा गतः ॥ १२.४५.१६ ॥
Derjenige von großem Glanz und weise, der die göttlichen Waffen und die vier Veden mit ihren Gliedern trägt — zu ihm bin ich im Geiste gegangen.
12.45.17
रामस्य दयितं शिष्यं जामदग्न्यस्य पाण्डव ।
आधारं सर्व्रविद्यानां तमस्मि मनसा गतः ॥ १२.४५.१७ ॥
O Pāṇḍava, der geliebte Schüler Rāmas, des Sohnes des Jamadagni, Stütze allen Wissens — zu ihm bin ich im Geiste gegangen.
12.45.18
एकीकृत्येन्द्रियग्रामं मनः संयम्य मेधया ।
शरणं मामुपागच्छत्ततो मे तद्गतं मनः ॥ १२.४५.१८ ॥
Wer die Schar der Sinne sammelt, den Geist durch Einsicht bezähmt und bei mir Zuflucht sucht — dann richtet sich mein Geist auf ihn.
12.45.19
स हि भूतं भविष्यच्च भवच्च भरतर्षभ ।
वेत्ति धर्मविदां श्रेष्ठस्तमस्मि मनसा गतः ॥ १२.४५.१९ ॥
Denn er kennt das Vergangene, das Künftige und das Gegenwärtige, o Stier der Bharatas. Ihn, den Besten unter den Kennern des Dharma, habe ich im Geiste aufgesucht.
12.45.20
तस्मिन्हि पुरुषव्याघ्रे शान्ते भीष्मे महात्मनि ।
भविष्यति मही पार्थ नष्टचन्द्रेव शर्वरी ॥ १२.४५.२० ॥
Wenn jener Tiger unter den Menschen, der hochherzige Bhīṣma, zur Ruhe gegangen ist, o Sohn der Pṛthā, wird die Erde wie eine Nacht sein, in der der Mond verschwunden ist.
12.45.21
तद्युधिष्ठिर गाङ्गेयं भीष्मं भीमपराक्रमम् ।
अभिगम्योपसंगृह्य पृच्छ यत्ते मनोगतम् ॥ १२.४५.२१ ॥
Darum, o Yudhiṣṭhira, geh zu Bhīṣma, dem Sohn der Gaṅgā, von schrecklicher Tapferkeit, ergreife ihn und frage, was in deinem Geist ist.
12.45.22
चातुर्विद्यं चातुर्होत्रं चातुराश्रम्यमेव च ।
राजधर्मांश्चि निखिलान्पृच्छैनं पृथिवीपते ॥ १२.४५.२२ ॥
Das vierfache Wissen, das vierfache Amt der hotṛ-Priester, die vier Lebensstufen und alle Pflichten des Königtums, o Herr der Erde, frage ihn nach all dem.
12.45.23
तस्मिन्नस्तमिते भीष्मे कौरवाणां धुंरधरे ।
ज्ञानान्यल्पीभविष्यन्ति तस्मात्त्वां चोदयाम्यहम् ॥ १२.४५.२३ ॥
Wenn Bhīṣma, die Stütze der Kuru, untergegangen ist, wird das Wissen spärlich werden. Darum treibe ich dich an.
12.45.24
तच्छ्रुत्वा वासुदेवस्य तथ्यं वचनमुत्तमम् ।
साश्रुकण्ठः स धर्मज्ञो जनार्दनमुवाच ह ॥ १२.४५.२४ ॥
Als Yudhiṣṭhira, der Kenner des Dharma, diese wahre und vortreffliche Rede Vāsudevas gehört hatte, sprach er mit tränenerstickter Kehle zu Janārdana.
12.45.25
यद्भवानाह भीष्मस्य प्रभावं प्रति माधव ।
तथा तन्नात्र संदेहो विद्यते मम माधव ॥ १२.४५.२५ ॥
O Mādhava, was du über Bhīṣmas Macht gesagt hast, ist so; daran habe ich keinen Zweifel, o Mādhava.
12.45.26
महाभाग्यं च भीष्मस्य प्रभावश्च महाद्युते ।
श्रुतं मया कथयतां ब्राह्मणानां महात्मनाम् ॥ १२.४५.२६ ॥
O Strahlender, von Bhīṣmas großem Glück und seiner Macht habe ich von den hochherzigen Brahmanen gehört, die davon sprechen.
12.45.27
भवांश्च कर्ता लोकानां यद्ब्रवीत्यरिसूदन ।
तथा तद्रनभिध्येयं वाक्यं यादवनन्दन ॥ १२.४५.२७ ॥
O Vernichter der Feinde, du bist der Schöpfer der Welten, und was du sagst, ist so; jenes Wort, o Wonne der Yādavas, ist auch im Kampf zu bedenken.
12.45.28
यदि त्वनुग्रहवती बुद्धिस्ते मयि माधव ।
त्वामग्रतः पुरस्कृत्य भीष्मं यास्यामहे वयम् ॥ १२.४५.२८ ॥
O Mādhava, wenn dein Sinn mir gegenüber voller Gunst ist, dann werden wir, dich vorangestellt, zu Bhīṣma gehen.
12.45.29
आवृत्ते भगवत्यर्के स हि लोकान्गमिष्यति ।
त्वद्दर्शनं महाबाहो तस्मादर्हति कौरवः ॥ १२.४५.२९ ॥
Wenn die ehrwürdige Sonne sich gewendet hat, wird er sicherlich in die Welten gehen; darum, o Mächtigarmiger, verdient der Kaurava deinen Anblick.
12.45.30
तव ह्याद्यस्य देवस्य क्षरस्यैवाक्षरस्य च ।
दर्शनं त्वस्य लाभः स्यात्त्वं हि ब्रह्ममयो निधिः ॥ १२.४५.३० ॥
Du bist in der Tat der urerste Gott; das Vergängliche wie das Unvergängliche bist du. Dein Anblick wird sein Gewinn sein, denn du bist ein aus Brahman gemachter Schatz.
12.45.31
श्रुत्वैवं धर्मराजस्य वचनं मधुसूदनः ।
पार्श्वस्थं सात्यकिं प्राह रथो मे युज्यतामिति ॥ १२.४५.३१ ॥
Als Madhusūdana diese Worte des Dharma-Königs gehört hatte, sprach er zu Sātyaki, der neben ihm stand: »Mein Wagen soll angespannt werden.«
12.45.32
सात्यकिस्त्वाशु निष्क्रम्य केशवस्य समीपतः ।
दारुकं प्राह कृष्णस्य युज्यतां रथ इत्युत ॥ १२.४५.३२ ॥
Sātyaki trat rasch von Keśava weg und sprach zu Dāruka: »Der Wagen Kṛṣṇas soll angespannt werden.«
12.45.33
स सात्यकेराशु वचो निशम्य ।
रथोत्तमं काञ्चनभूषिताङ्गम्।
मसारगल्वर्कमयैर्विभङ्गै ।
र्विभूषितं हेमनिबद्धचक्रम् ॥ १२.४५.३३ ॥
Als er Sātyakis Worte gehört hatte, rüstete er rasch den vorzüglichsten Wagen, dessen Körper mit Gold geschmückt war, mit Teilen aus Masāra-, Galva- und Sonnenstein verziert, dessen Räder mit Gold gebunden waren.
12.45.34
दिवाकरांशुप्रभमाशुगामिनं ।
विचित्रनानामणिभूषितान्तरम्।
नवोदितं सूर्यमिव प्रतापिनं ।
विचित्रतार्क्ष्यध्वजिनं पताकिनम् ॥ १२.४५.३४ ॥
Ein Wagen, der wie die Strahlen der Sonne glänzt, schnell dahineilt, dessen Inneres mit vielerlei Juwelen geschmückt ist, strahlend wie die eben aufgegangene Sonne, mit buntem Garuḍa-Banner und Wimpeln.
12.45.35
सुग्रीवशैब्यप्रप्नुखैर्वराश्वै ।
र्मनोजवैः काञ्चनभूषिताङ्गैः।
संयुक्तमावेदयदच्युताय ।
कृताञ्जलिर्दारुको राजसिंह ॥ १२.४५.३५ ॥
Mit den besten Pferden, Sugrīva, Śaibya und anderen, schnell wie der Gedanke, mit goldgeschmückten Leibern angespannt, meldete Dāruka mit gefalteten Händen dem Acyuta: »O Löwe unter den Königen.«