Mahābhārata · Adhyāya 12.46

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.46.1

शरतल्पे शयानस्तु भरतानां पितामहः ।
कथमुत्सृष्टवान्देहं कं च योगमधारयत् ॥ १२.४६.१ ॥

Wie gab der Großvater der Bhāratas, auf dem Pfeilbett liegend, seinen Körper auf, und welchen Yoga hielt er inne?

12.46.2

शृणुष्वावहितो राजञ्शुचिर्भूत्वा समाहितः ।
भीष्मस्य कुरुशार्दूल देहोत्सर्गं महात्मनः ॥ १२.४६.२ ॥

Höre aufmerksam zu, o König, rein und gesammelt: das Verlassen des Körpers des großherzigen Bhīṣma, Tiger der Kurus.

12.46.3

प्रवृत्तमात्रे त्वयनमुत्तरेण दिवाकरे ।
शुक्लपक्षस्य चाष्टभ्यां माघमासस्य पार्थिव ॥ १२.४६.३ ॥

Als die Sonne gerade ihren nördlichen Lauf begonnen hatte, am achten Tag der hellen Monatshälfte des Monats Māgha, o König.

12.46.4

प्राजापत्ये च नक्षत्रे मध्यं प्राप्ते दिवाकरे ।
समावेशयदात्मानमात्मत्येव समाहितः ॥ १२.४६.४ ॥

Unter dem Mondhaus Prājāpatya, als die Sonne den Mittag erreichte, sammelte er sich und richtete sein Selbst im Selbst allein aus.

12.46.5

विकीर्णांशुरिवादित्यो भीष्मः शरशतैश्चितः ।
शुशुभे परया लक्ष्म्या वृतो ब्राह्मणसत्तमैः ॥ १२.४६.५ ॥

Mit Hunderten von Pfeilen bedeckt, strahlte Bhīṣma wie die Sonne mit zerstreuten Strahlen, umgeben von den besten Brahmanen, in höchster Pracht.

12.46.6

व्यासेन देवश्रवसा नारदेन सुरर्षिणा ।
देवस्थानेन वात्स्येन तथाऽश्मकसुमन्तुना ॥ १२.४६.६ ॥

Mit Vyāsa, Devaśravas, dem göttlichen Weisen Nārada, Devasthāna, Vātsya sowie Aśmaka und Sumantu.

12.46.7

तथा जैमिनिना चैव पैलेन च महात्मना ।
शाण्डिल्यदेवलाभ्यां च मैत्रेयेण च धीमता ॥ १२.४६.७ ॥

Ebenso Jaimini und Paila, der Großherzige, Śāṇḍilya und Devala und der weise Maitreya (sprachen davon).

12.46.8

असितेन वसिष्ठेन कौशिकेन महात्मना ।
हारितलोमशाभ्यां च तथाऽऽत्रेयेण धीमता ॥ १२.४६.८ ॥

Asita und Vasiṣṭha, der Großherzige Kauśika, Hārita und Lomaśa und der weise Ātreya (sprachen davon).

12.46.9

बृहस्पतिश्च शुक्रश्च च्यवनश्च महामुनिः ।
सनत्कुमारः कपिलो चाल्मीकिस्तुम्बुरुः कुरुः ॥ १२.४६.९ ॥

Bṛhaspati und Śukra, der große Weise Cyavana, Sanatkumāra, Kapila, Vālmīki, Tumburu und Kuru.

12.46.10

मौद्गल्यो भार्गवो रामस्तृणबिन्दुर्महामुनिः ।
पिप्पलादोऽथ वायुश्च सवर्तः पुलहः कचः ॥ १२.४६.१० ॥

Maudgalya, Bhārgava Rāma, der große Weise Tṛṇabindu, Pippalāda, Vāyu, Savarta, Pulaha und Kaca.

12.46.11

काश्यपश्च पुलस्त्यश्च क्रतुर्दक्षः पराशरः ।
मरीचिरङ्गिराः काश्यो गौतमो गालवो मुनिः ॥ १२.४६.११ ॥

Kāśyapa und Pulastya, Kratu, Dakṣa, Parāśara, Marīci, Aṅgiras, Kāśya, Gautama und der Weise Gālava.

12.46.12

धौम्यो विभाण्डो माण्डव्योधौम्रः कृष्णानुभौतिकः ।
उलूकः परमो विप्रो मार्कण्डेयो महामुनिः।
भास्करिः पूरणः कृष्णः सूतः परमधार्मिकः ॥ १२.४६.१२ ॥

Dhaumya, Vibhāṇḍa, Māṇḍavya, Dhaumra, Kṛṣṇa und Ānubhautika, der höchste Brahmane Ulūka, der große Weise Mārkaṇḍeya, Bhāskari, Pūraṇa, Kṛṣṇa und Sūta, der Gerechteste.

12.46.13

एतैश्चान्यैर्मुनिगणैर्महाभागैर्महात्मभिः ।
श्रद्धादमशमोपेतैर्वृतश्चन्द्र इव ग्रहैः ॥ १२.४६.१३ ॥

Umgeben von diesen und anderen Scharen von Weisen, den hochgesegneten, großherzigen, mit Glauben, Selbstbeherrschung und Ruhe begabten, war er wie der Mond, umringt von den Planeten.

12.46.14

भीष्मस्तु पुरुषव्याघ्रः कर्मणा मनसा गिरा ।
शरतल्पगतः कृष्णं प्रदध्यौ प्राञ्जलिः शुचिः ॥ १२.४६.१४ ॥

Bhīṣma aber, der Tiger unter den Menschen, auf dem Pfeilbett liegend, rein in Tat, Geist und Rede, meditierte mit gefalteten Händen über Kṛṣṇa.

12.46.15

स्वरेण हृष्टपुष्टेन तुष्टाव मधुसूदनम् ।
योगेश्वरं पझनाभं विष्णुं जिष्णुं जगत्पतिम्।
अनादिनिधनं विष्णुमात्मयोनिं सनातनम् ॥ १२.४६.१५ ॥

Mit froher, kräftiger Stimme pries er Madhusūdana, den Herrn des Yoga, den Lotusnabel-Träger, Viṣṇu den Sieger, Herrn der Welt, ohne Anfang und Ende, Viṣṇu, den Selbstgeborenen, den Ewigen.

12.46.16

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा वाग्विदां प्रवरः प्रभुः ।
भीष्मः परमधर्मात्मा वासुदेवमथास्तुवत् ॥ १२.४६.१६ ॥

Mit gefalteten Händen in Ehrfurcht, Bhīṣma, der Vorzüglichste unter den Redekundigen, der Herr, von höchst rechtschaffener Natur, pries sodann Vāsudeva.

12.46.17

आरिराधयिषुः कृष्णं वाचं जिगदिषामि याम् ।
तया व्याससमासिन्या प्रीयतां पुरुषोत्तमः ॥ १२.४६.१७ ॥

Den Kṛṣṇa zu erfreuen wünschend, möge der höchste Mensch an der Rede Freude haben, die ich sprechen will, eben jener von Vyāsa knapp gefassten Rede.

12.46.18

शुचिं शुचिपदं हंसं तत्परं परमेष्ठिनम् ।
युक्त्वा सर्वात्मनाऽऽत्मानं तं प्रपद्ये प्रजापतिम् ॥ १२.४६.१८ ॥

Dem Reinen, dessen Wohnstatt rein ist, dem Schwan, jenem höchsten Herrscher — indem ich mein Selbst ganz mit ihm vereinige, nehme ich Zuflucht bei jenem Herrn der Geschöpfe.

12.46.19

अनाद्यन्तं परं ब्रह्म न देवा नर्षयो विदुः ।
एकोऽयं वेद भगवान्धाता नारायणो हरिः ॥ १२.४६.१९ ॥

Das höchste Brahman, ohne Anfang und Ende, kennen weder die Götter noch die Seher. Dieser Eine allein kennt es, der erhabene Dhātṛ, Nārāyaṇa, Hari.

12.46.20

नारायणादृषिगणास्तथा सिद्धमहोरगाः ।
देवा देवर्षयश्चैव यं विदुर्दुःखभेषजम् ॥ १२.४६.२० ॥

Aus Nārāyaṇa entstanden die Scharen der Seher, ebenso die Vollendeten und die großen Schlangen. Die Götter und göttlichen Seher kennen ihn, das Heilmittel des Leidens.

12.46.21

देवदानवगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः ।
यं न जानन्ति को ह्येष कुतो वा भगवानिति ॥ १२.४६.२१ ॥

Götter, Dämonen, Gandharvas, Yakṣas, Rākṣasas und Schlangen kennen ihn nicht. Wer ist dieser, und woher, dieser erhabene Herr?

12.46.22

यमाहुर्जगतः कोशं यस्मिंश्च निहिताः प्रजाः ।
यस्मिँल्लोकाः स्फुरन्त्येते जाले शकुनयो यथा ॥ १२.४६.२२ ॥

Man nennt ihn den Schatz der Welt, in dem alle Wesen gegründet sind, in dem diese Welten leuchten wie Vögel im Netz.

12.46.23

यस्मिन्विश्वानि भूतानि तिष्ठन्ति च विशन्ति च ।
गुणभूतानि भूतेशे सूत्रे मणिगणा इव ॥ १२.४६.२३ ॥

In dem alle Wesen verweilen und eingehen, zu Eigenschaften geworden im Herrn der Wesen, wie Perlenbündel auf einem Faden.

12.46.24

यं च विश्वस्य कर्तारं जगतस्तस्थुषां पतिम् ।
वदन्ति जगतोऽध्यक्षमध्यात्मपरिचिन्तकाः ॥ १२.४६.२४ ॥

Die über das Selbst Nachsinnenden nennen ihn den Schöpfer des Alls, den Herrn der bewegten und unbewegten Welt, den Aufseher der Welt.

12.46.25

यस्मिन्नित्ये तते तन्तौ दृढे स्रगिव तिष्ठति ।
सदसद्ग्रथितं विश्वं विश्वाङ्गे विश्वकर्मणि ॥ १२.४६.२५ ॥

In ihm, dem Ewigen, hängt wie eine Girlande an einem straffen, festen Faden das aus Sein und Nichtsein geflochtene Weltall; er, dessen Leib das All ist, der Schöpfer des Alls.

12.46.26

हरिं सहस्रशिरसं सहस्रचरणेक्षणम् ।
सहस्रबाहुमकुटं सहस्रवदनोज्ज्वलम् ॥ १२.४६.२६ ॥

Hari, tausendköpfig, tausendfüßig und tausendäugig, tausendarmig, gekrönt, strahlend mit tausend Gesichtern.

12.46.27

प्राहुर्नारायणं देवं यं विश्वस्य परायणम् ।
अणीयसामणीयांसं स्थविष्ठं च स्थवीयसाम्।
गरीयसां गरिष्ठं च श्रेष्ठं च श्रेयसामपि ॥ १२.४६.२७ ॥

Man nennt ihn den Gott Nārāyaṇa, die höchste Zuflucht des Alls: kleiner als das Kleinste, größer als das Größte, schwerer als das Schwerste und der Beste selbst unter dem Guten.

12.46.28

चं वाकेष्वनुवाकेषु निषत्सूपनिषत्सु च ।
गृणन्ति सत्यकर्माणं सत्यं सत्येषु सामसु ॥ १२.४६.२८ ॥

In den Versen, den Abschnitten, den Sitzungen und den Upaniṣaden preisen sie ihn, dessen Taten wahr sind: die Wahrheit unter dem Wahren, in den Sāma-Hymnen.

12.46.29

चतुर्भिश्चतुरात्मानं सत्वस्थं सात्वतां पतिम् ।
यं दिव्यैर्देवमर्चन्ति गुह्यैः परमनामभिः ॥ १२.४६.२९ ॥

Herr der Sātvata, mit vier Selbsten, in der Güte verweilend, der Gott, den sie mit göttlichen, geheimen und höchsten Namen verehren.

12.46.30

यस्मिन्नित्यं तपस्तप्तं यदङ्गेष्वनुतिष्ठति ।
सर्वात्मा सर्ववित्सर्वः सर्वज्ञः सर्वभावनः ॥ १२.४६.३० ॥

In dem stets Askese geübt wird und der sie in seinen Gliedern vollzieht: Er ist die Seele aller, der Kenner aller, das All, der Allwissende, der Ursprung aller Wesen.

12.46.31

यं देवं देवकी देवी वसुदेवादजीजनत् ।
भौमस्य ब्रह्मणो गुप्त्यै दीप्तमग्निमिवारणिः ॥ १२.४६.३१ ॥

Den Gott, den die Göttin Devakī von Vasudeva gebar, wie das araṇi das lodernde Feuer hervorbringt, zum Schutz der Erde und des Brahman.

12.46.32

यमनन्यो व्यपेताशीरात्मानं वीतकल्मषम् ।
इष्ट्वानन्त्याय गोविन्दं पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १२.४६.३२ ॥

Ihn, den der Ungeteilte, frei von Wünschen und Makel, verehrt, indem er Govinda den Unendlichen anbetet, und sieht das Selbst im Selbst.

12.46.33

अप्रतर्क्यमविज्ञेयं हरिं नारायणं विभुम् ।
अतिवाय्विन्द्रकर्माणमतिसूर्याग्नितेजसम्।
अतिबुद्धीन्द्रियात्मानं तं प्रपद्ये प्रजापतिम् ॥ १२.४६.३३ ॥

Ich nehme Zuflucht bei jenem Herrn der Geschöpfe, der jenseits des Denkens und unerkennbar ist, Hari, Nārāyaṇa, dem Allgegenwärtigen, dessen Taten Vāyu und Indra übertreffen, dessen Glanz Sonne und Feuer übertrifft, dessen Selbst Verstand und Sinne übertrifft.

12.46.34

पुराणे पुरुषं प्रोक्तं ब्रह्मप्रोक्तं युगादिषु ।
क्षये संकर्षणं प्रोक्तं तमुपास्यमुपास्महे ॥ १२.४६.३४ ॥

Im Purāṇa wird jener Puruṣa verkündet, von Brahmā am Anfang der Weltalter verkündet; bei der Auflösung wird er Saṃkarṣaṇa genannt. Ihn, den zu Verehrenden, verehren wir.

12.46.35

यमेकं बहुधात्मानं प्रादुर्भूतमधोक्षजम् ।
नान्यभक्ताः क्रियावन्तो यजन्ते सर्वकामदम् ॥ १२.४६.३५ ॥

Ihn, der, obwohl einer, sich in vielen Gestalten offenbarte, Adhokṣaja, den Erfüller aller Wünsche, verehren die Kultübenden, die keinem anderen ergeben sind.

12.46.36

ऋतमेकाक्षरं ब्रह्म यत्तत्सदसतः परम् ।
अनादिमध्यपर्यन्तं न देवा नर्षयो विदुः ॥ १२.४६.३६ ॥

Die Wahrheit, das einsilbige Brahman, das jenseits von Sein und Nichtsein liegt, ohne Anfang, Mitte oder Ende: dies wissen weder die Götter noch die Seher.

12.46.37

यं सुरासुरगन्धर्वाः सिद्धा ऋषिमहोरगाः ।
प्रयता नित्यमर्चन्ति परमं सुखभेषजम् ॥ १२.४६.३७ ॥

Ihn, den Götter, Asuras, Gandharvas, Siddhas, Weise und große Schlangen stets in Selbstbeherrschung verehren, ist das höchste Heilmittel des Glücks.

12.46.38

अनादिनिधनं देवमात्मयोनिं सनातनम् ।
अप्रेक्ष्यमनभिज्ञेयं हरिं नारायणं प्रभुम् ॥ १२.४६.३८ ॥

Dem Gott ohne Anfang und Ende, selbstgeboren, ewig, nicht zu sehen und nicht zu erkennen, dem Herrn Hari Nārāyaṇa.

12.46.39

हिरण्यवर्णं यं गर्भमदितिर्दैत्यनाशनम् ।
एकं द्वादशधा जज्ञे तस्मै सूर्यात्मने नमः ॥ १२.४६.३९ ॥

Ihm, dem goldfarbenen Embryo, Vernichter der Daityas, der, obwohl einer, zwölffach aus Aditi geboren wurde, dem Sonnen-Selbst, Verehrung.

12.46.40

शुक्ले देवान्पितॄन्कृष्णे तर्पयत्यमृतेन यः ।
यश्च राजा द्विजातीनां तस्मै सोमात्मने नमः ॥ १२.४६.४० ॥

Der die Götter in der hellen und die Ahnen in der dunklen Monatshälfte mit Nektar sättigt und König der Zweimalgeborenen ist, dem Mond-Selbst, Verehrung.

12.46.41

हुताशनमुखैर्देवैर्धार्यते सकलं जगत् ।
हविः प्रथमभोक्ता यस्तस्मै होत्रात्मने नमः ॥ १२.४६.४१ ॥

Durch die Götter, deren Mund das Feuer ist, wird die ganze Welt getragen; dem ersten Esser der Opfergabe, dem Selbst des Opferers, Verehrung.

12.46.42

महतस्तमसः पारे पुरुषं ह्यतितेजसम् ।
यं ज्ञात्वा मृत्युमत्येति तस्मै ज्ञेयात्मने नमः ॥ १२.४६.४२ ॥

Jenseits des großen Prinzips und der Finsternis, die überaus strahlende Person, durch deren Erkenntnis man den Tod überschreitet; dem zu erkennenden Selbst, Verehrung.

12.46.43

यं बृहन्तं बृहत्युक्थे यमग्नौ यं महाध्वरे ।
यं विप्रसङ्घा गायन्ति तस्मै वेदात्मने नमः ॥ १२.४६.४३ ॥

Ihm, der im großen Lobgesang der Größte ist, im Feuer, im großen Opfer, den die Scharen der Weisen besingen: Verehrung dem, dessen Selbst das Veda ist.

12.46.44

पादाङ्गं संधिपर्वाणं स्वरव्यञ्जनभूषितम् ।
यमाहुरक्षरं विप्रास्तस्मै वागात्मने नमः ॥ १२.४६.४४ ॥

Dessen Glieder die Füße sind, dessen Gelenke die Pausen, geschmückt mit Vokalen und Konsonanten, den die Weisen das unvergängliche Wort nennen: Verehrung dem, dessen Selbst die Rede ist.

12.46.45

यज्ञाङ्गो यो वराहो वै भूत्वा गामुज्जहारह ।
लोकत्रयहितार्थाय तस्मै वीर्यात्मने नमः ॥ १२.४६.४५ ॥

Dessen Glieder die Opfer sind, der als Eber wahrhaftig die Erde emporhob zum Wohl der drei Welten: Verehrung dem, dessen Selbst die Kraft ist.

12.46.46

ऋग्यजुःसामधामानं दशार्धहविराकृतिम् ।
यं सप्ततन्तुं तन्वन्ति तस्मै यज्ञात्मने नमः ॥ १२.४६.४६ ॥

Dessen Wohnstatt Ṛg, Yajus und Sāma sind, dessen Gestalt das Opfer der halben Zehner ist, den man mit dem siebenfachen Faden ausspannt: Verehrung dem, dessen Selbst das Opfer ist.

12.46.47

चतुर्भिश्च चतुर्भिश्च द्वाभ्यां पञ्चभिरेव च ।
हूयते च पुनर्द्वाभ्यां तस्मै होमात्मने नमः ॥ १२.४६.४७ ॥

In den man das Opfer gießt, zu vier und vier, zu zwei und zu fünf, und wiederum zu zwei: Verehrung dem, dessen Selbst die Opfergabe ist.

12.46.48

यः सुपर्णो यजुर्नाम च्छन्दोगात्रस्त्रिवृच्छिराः ।
रथन्तरबृहत्पक्षस्तस्मै स्तोत्रात्मने नमः ॥ १२.४६.४८ ॥

Der der Vogel Suparṇa ist, Yajus genannt, dessen Leib die Metren sind, dessen Haupt das Trivṛt, dessen Flügel Rathantara und Bṛhat sind: Verehrung dem, dessen Selbst das Lob ist.

12.46.49

यः सहस्रसवे सत्रे जज्ञे विश्वसृजामृषिः ।
हिरण्यपक्षः शकुनिस्तस्मै तार्क्ष्यात्मने नमः ॥ १२.४६.४९ ॥

Verehrung sei dem, der als Seher unter den Schöpfern der Welt bei der Opfersitzung der Tausend geboren wurde, dem Vogel mit goldenen Flügeln, dessen Wesen Tārkṣya ist.

12.46.50

यश्चिनोति सतां सेतुमृतेनामृतयोनिना ।
धर्मार्थव्यवहाराङ्गैस्तस्मै सत्यात्मने नमः ॥ १२.४६.५० ॥

Verehrung sei dem, der den Gerechten eine Brücke baut, durch Wahrheit und die unsterbliche Quelle, mittels der Glieder von Dharma, Reichtum und Verhalten; Verehrung seinem Wesen, das die Wahrheit ist.

12.46.51

यं पृथग्धर्मचरणाः पृथग्धर्मफलैषिणः ।
पृथग्धर्मैः समर्चन्ति तस्मै धर्मात्मने नमः ॥ १२.४६.५१ ॥

Verehrung sei dem, den jene verehren, die verschiedenen Pflichten folgen und verschiedene Früchte ihrer Pflichten suchen, mit verschiedenen Riten; Verehrung seinem Wesen, das das Dharma ist.

12.46.52

यतः सर्वे प्रसूयन्ते ह्यनङ्गात्माङ्गदेहिनः ।
उन्मादः सर्वभूतानां तस्मै कामात्मने नमः ॥ १२.४६.५२ ॥

Aus dem alle verkörperten Wesen geboren werden, die gegliederten Leiber aus dem Selbst des Körperlosen, und aus dem der Rausch in allen Wesen kommt: Verehrung sei dem, dessen Wesen das Verlangen ist.

12.46.53

यं तं व्यक्तस्थमव्यक्तं विचिन्वन्ति महर्षयः ।
क्षेत्रे क्षेत्रज्ञमासीनं तस्मै क्षेत्रात्मने नमः ॥ १२.४६.५३ ॥

Verehrung sei dem, den die großen Seher als das Unmanifeste suchen, das im Manifesten weilt, im Felde sitzend als der Kenner des Feldes; Verehrung seinem Wesen, das das Feld ist.

12.46.54

यं दृगात्मानमात्मस्थं वृतं षोडशभिर्गुणैः ।
प्राहुः सप्तदशंसाङ्ख्यास्तस्मै साङ्ख्यात्मने नमः ॥ १२.४६.५४ ॥

Verehrung sei dem, den die Sāṅkhya-Philosophen das sehende Selbst nennen, im Selbst weilend, von den sechzehn Qualitäten umhüllt, und den Siebzehnten; Verehrung seinem Wesen, das das Sāṅkhya ist.

12.46.55

यं विनिद्रा जितश्वासाः संतुष्टाः संयतेन्द्रियाः ।
ज्योतिः पश्यन्ति युञ्जानास्तस्मै योगात्मेन नमः ॥ १२.४६.५५ ॥

Dem, den die schlaflosen Yogins, die den Atem bezwungen, zufrieden sind und ihre Sinne gezügelt haben, als Licht erblicken, während sie Yoga üben — Verehrung dem, dessen Selbst Yoga ist.

12.46.56

अपुण्यपुण्योपरमे यं पुनर्भवनिर्भयाः ।
शान्ताः संन्यासिनो यान्ति तस्मै मोक्षात्मने नमः ॥ १२.४६.५६ ॥

Wenn Verdienst und Schuld verstummen, gelangen die ruhigen Entsagenden, furchtlos vor Wiedergeburt, zu ihm — Verehrung dem, dessen Selbst Befreiung ist.

12.46.57

यस्याग्रिरास्यं द्यौर्मूर्धा खं नाभिश्चरणौ क्षितिः ।
सूर्यश्चक्षुर्दिशः श्रोत्रं तस्मै लोकात्मने नमः ॥ १२.४६.५७ ॥

Dessen Mund das Feuer, Haupt der Himmel, Nabel der Raum, Füße die Erde, Auge die Sonne und Ohren die Richtungen sind — Verehrung dem, dessen Selbst die Welten sind.

12.46.58

युगेष्वावर्तते योंऽशैर्मासर्त्वयनहायनैः ।
सर्गप्रलययोः कर्ता तस्मै कालात्मने नमः ॥ १२.४६.५८ ॥

Der sich durch die Zeitalter in seinen Teilen als Monate, Jahreszeiten, Sonnenwenden und Jahre dreht und der Urheber von Schöpfung und Auflösung ist — Verehrung dem, dessen Selbst die Zeit ist.

12.46.59

योऽसौ युगसहस्रान्ते प्रदीप्तार्चिर्विभावसुः ।
संभक्षयति भूतानि तस्मै घोरात्मने नमः ॥ १२.४६.५९ ॥

Er, das Feuer Vibhāvasu, der am Ende von tausend Zeitaltern mit lodernden Flammen alle Wesen verschlingt — Verehrung dem, dessen Selbst furchtbar ist.

12.46.60

संभक्ष्य सर्वभूतानि कृत्वा चैकार्णवं जगत् ।
बालः स्वपिति यश्चैकस्तस्मै मायात्मने नमः ॥ १२.४६.६० ॥

Der, nachdem er alle Wesen verschlungen und die Welt zu einem einzigen Ozean gemacht hat, wie ein Kind allein schläft — Verehrung dem, dessen Selbst die Täuschung ist.

12.46.61

सहस्रशिरसे तस्मै पुरुषायामितात्मने ।
चतुःसमुद्रपयसि योगनिद्रात्मने नमः ॥ १२.४६.६१ ॥

Verehrung sei ihm, dem Tausendköpfigen, dem Puruṣa von grenzenlosem Selbst, der im Yoga-Schlaf auf den Wassern der vier Ozeane ruht. Verehrung sei ihm.

12.46.62

अजस्य नाभावध्येकं यस्मिन्विश्वं प्रतिष्ठितम् ।
पुष्करं पुष्कराक्षस्य तस्मै पझात्मने नमः ॥ १२.४६.६२ ॥

Im Nabel des Ungeborenen ist ein einziger Lotus, auf dem das Weltall gegründet ist. Verehrung sei dem Lotusäugigen, dessen Wesen der Lotus ist. Verehrung sei ihm.

12.46.63

यस्य केशेषु जीमूता नद्यः सर्वाङ्गसंधिषु ।
कुक्षौ समुद्राश्चत्वारस्तस्मै तोयात्मने नमः ॥ १२.४६.६३ ॥

In dessen Haaren die Wolken sind, in den Gelenken aller Glieder die Flüsse und in dessen Bauch die vier Ozeane: Verehrung sei dem, dessen Wesen das Wasser ist.

12.46.64

यस्मात्सर्गाः प्रवर्तन्ते सर्गप्रलयविक्रियाः ।
यस्मिंश्चैव प्रलीयन्ते तस्मै हेत्वात्मने नमः ॥ १२.४६.६४ ॥

Aus dem die Schöpfungen hervorgehen und die Wandlungen von Schöpfung und Auflösung, und in dem sie sich wieder auflösen: Verehrung sei dem, dessen Wesen die Ursache ist.

12.46.65

यो निषण्णो भवेद्रात्रौ दिवा भवति विष्ठितः ।
इष्टानिष्टस्य च द्रष्टा तस्मै द्रष्ट्रात्मने नमः ॥ १२.४६.६५ ॥

Der nachts sitzt und am Tag steht, der Seher des Erwünschten und des Unerwünschten: Verehrung sei dem, dessen Wesen der Seher ist.

12.46.66

अकार्यः सर्वकार्येषु धर्मकार्यार्थमुद्यतः ।
वैकुण्ठस्य हि तद्रूपं तस्मै कार्यात्मने नमः ॥ १२.४६.६६ ॥

Obwohl er in keinem Handeln Täter ist, ist er dem Werk des Dharma zugewandt; dies ist wahrlich die Gestalt Vaikuṇṭhas. Verehrung sei dem, dessen Wesen das Handeln ist.

12.46.67

ब्रह्म वक्तं भुजौ क्षत्रं कृत्स्नमूरूदरं विशः ।
पादौ यस्याश्रिताः शूद्रास्तस्मैवर्णात्मने नमः ॥ १२.४६.६७ ॥

Die Brahmanen sind sein Mund, die Kṣatriyas seine Arme, die Vaiśyas seine Schenkel und sein Bauch, und die Śūdras ruhen auf seinen Füßen: Verehrung dem, dessen Selbst die Stände sind.

12.46.68

अन्नपानेन्धनमयो रसप्राणविवर्धनः ।
यो धारयति भूतानि तस्मै प्राणात्मने नमः ॥ १२.४६.६८ ॥

Aus Speise, Trank und Brennstoff bestehend, der Saft und Atem mehrt, der die Wesen trägt: Verehrung dem, dessen Selbst der Lebensatem ist.

12.46.69

प्राणानां धारणार्थाय योऽन्नं भुङ्क्ते चतुर्विधम् ।
अन्तर्भूतः पचत्यग्निस्तस्मै पाकात्मने नमः ॥ १२.४६.६९ ॥

Um die Atemkräfte zu erhalten, isst er Speise von vierfacher Art, und als das im Innern wohnende Feuer verdaut er sie: Verehrung dem, dessen Selbst die Verdauung ist.

12.46.70

विषये वर्तमानानां यं तं वैषयिकैर्गुणैः ।
प्राहुर्विषयगोप्तारं तस्मै गोप्त्रात्मने नमः ॥ १२.४६.७० ॥

Unter denen, die in den Sinnesobjekten verweilen, den man durch die den Objekten eigenen Eigenschaften den Hüter der Objekte nennt: Verehrung dem, dessen Selbst der Beschützer ist.

12.46.71

अप्रमेयशरीराय सर्वतो बुद्धिचक्षुषे ।
अपारपरिमाणाय तस्मै दिव्यात्मने नमः ॥ १२.४६.७१ ॥

Dessen Leib unermesslich ist, dessen Auge der Verstand von allen Seiten ist, dessen Maß grenzenlos ist: Verehrung dem, dessen Selbst göttlich ist.

12.46.72

परः कालात्परो यज्ञात्परः सदसतश्च यः ।
अनादिरादिर्विश्वस्य तस्मै विश्वात्मने नमः ॥ १२.४६.७२ ॥

Höher als die Zeit, höher als das Opfer, höher als Sein und Nichtsein, der ohne Anfang ist und der Anfang des Weltalls: Verehrung dem, dessen Selbst das All ist.

12.46.73

वैद्युतो जाठरश्चैव पावकः शुचिरेव च ।
दहनः सर्वभक्षाणां तस्मै वह्न्यात्मने नमः ॥ १२.४६.७३ ॥

Er, der im Blitz, im Verdauungsfeuer, im Reiniger und im Reinen ist, der Verzehrer alles Verzehrbaren – Verehrung dem, dessen Selbst das Feuer ist.

12.46.74

रसातलगतः श्रीमार्ननन्तो भगवान्प्रभुः ।
जगद्धारयते योऽसौ तस्मै शेषात्मने नमः ॥ १२.४६.७४ ॥

Er, der in der Unterwelt weilt, der glorreiche Ananta, der erhabene Herr, der diese Welt trägt – Verehrung dem, dessen Selbst Śeṣa ist.

12.46.75

ज्वलनार्केन्दुताराणां ज्योतिषां दिव्यमूर्तिनाम् ।
यस्तेजयति तेजांसि तस्मै तेजात्मने नमः ॥ १२.४६.७५ ॥

Er, der den Glanz der Leuchten – Feuer, Sonne, Mond und Sterne in ihren göttlichen Gestalten – erstrahlen lässt: Verehrung dem, dessen Selbst Glanz ist.

12.46.76

आत्मज्ञानमिदं ज्ञानं ज्ञात्वा पञ्चस्ववस्थितम् ।
यं ज्ञानेनाधिगच्छन्ति तस्मै ज्ञानात्मने नमः ॥ १२.४६.७६ ॥

Dies ist das Wissen vom Selbst, das Wissen, das in den fünf Elementen verweilt; wer es erkennt, erlangt ihn durch Erkenntnis – Verehrung dem, dessen Selbst Erkenntnis ist.

12.46.77

साङ्ख्यैर्योगैर्विनिश्चित्य साध्यैश्च परमर्षिभिः ।
यस्य तु ज्ञायते तत्वं तस्मै गुह्यात्मने नमः ॥ १२.४६.७७ ॥

Dessen Wahrheit, nachdem sie durch Sāṅkhya und Yoga festgestellt wurde, von den Sādhyas und den großen Weisen erkannt wird – Verehrung dem, dessen Selbst verborgen ist.

12.46.78

जटिने दण्डिने नित्यं लम्बोदरशरीरिणे ।
कमण्डलुनिषङ्गाय तस्मै ब्रह्मात्मने नमः ॥ १२.४६.७८ ॥

Dem Jaṭā-Tragenden, Stabträger, immer mit hängendem Bauch, Wasserkrug und Köcher haltend – Verehrung dem, dessen Selbst Brahman ist.

12.46.79

शूलिने त्रिदशेशाय त्र्यम्बकाय महात्मने ।
भस्मदिग्धोर्ध्वलिङ्गाय तस्मा रुद्रात्मने नमः ॥ १२.४६.७९ ॥

Ehre dem Dreizackträger, Herrn der Götter, dem Dreiäugigen und Großseelen; Ehre dem Rudra-Selbst, dessen aufrechtes Zeichen mit Asche bestrichen ist.

12.46.80

चन्द्रार्धकृतशीर्षाय व्यालयज्ञोपवीतिने ।
पिनाकशूलहस्ताय तस्मै उग्रात्मने नमः ॥ १२.४६.८० ॥

Ehre dem grimmigen Selbst, dessen Haupt der Halbmond schmückt, der eine Schlange als heilige Schnur trägt und dessen Hände den Bogen Pināka und den Dreizack halten.

12.46.81

यो जातो वसुदेवेन देवक्यां यदुनन्दनः ।
शङ्खचक्रगदापाणिर्वासुदेवात्मने नमः ॥ १२.४६.८१ ॥

Ehre dem Vāsudeva-Selbst, geboren von Vasudeva und Devakī, die Freude der Yadu, mit Muschel, Diskus und Keule in den Händen.

12.46.82

शिरःकपालमालाय व्याघ्रचर्मनिवासिने ।
भस्मदिग्धशरीराय तस्मै रुद्रात्मने नमः ॥ १२.४६.८२ ॥

Ehre dem Rudra-Selbst, der einen Schädelkranz trägt, auf einem Tigerfell wohnt und dessen Körper mit Asche bestrichen ist.

12.46.83

यो मोहयति भूतानि सर्वपाशानुबन्धनैः ।
सर्वस्य रक्षणार्थाय तस्मै मोहात्मने नमः ॥ १२.४६.८३ ॥

Ehre dem Selbst der Täuschung, der die Wesen mit den Fesseln aller Schlingen verwirrt und doch zum Schutz aller da ist.

12.46.84

चैतन्यं सर्वतो नित्यं सर्वप्राणिहृदि स्थितम् ।
सर्वातीततरं सूक्ष्मं तस्मै सूक्ष्मात्मने नमः ॥ १२.४६.८४ ॥

Ehre dem feinen Selbst: das Bewusstsein, überall und immer im Herzen aller Lebewesen gegenwärtig, das Transzendenteste von allem und fein.

12.46.85

पञ्चभूतात्मभूताय भूतादिनिधनाय च ।
अक्रोधद्रोहमोहाय तस्मै शान्तात्मने नमः ॥ १२.४६.८५ ॥

Dem, der das Selbst der fünf Elemente ist, Ursprung und Ende der Wesen, frei von Zorn, Feindschaft und Verblendung, dem friedvollen Selbst sei Verehrung.

12.46.86

यस्मिन्सर्वं यतः सर्वं यः सर्वं सर्वतश्च यः ।
यश्च सर्वमयो देवस्तस्मै सर्वात्मने नमः ॥ १२.४६.८६ ॥

In dem alles ist, aus dem alles hervorging, der alles ist, der nach allen Seiten ist, der Gott, der aus allem besteht, dem Selbst von allem sei Verehrung.

12.46.87

यः शेते क्षीरपर्यङ्के दिव्यनागविभूषिते ।
फणासहस्ररचिते तस्मै निद्रात्मने नमः ॥ १२.४६.८७ ॥

Dem, der auf dem Lager des Milchozeans ruht, geschmückt mit göttlichen Schlangen, aus tausend Hauben gefertigt, dem Selbst des Schlafes sei Verehrung.

12.46.88

विश्वे च मरुतश्चैव रुद्रादित्याश्विनावपि ।
वसवः सिद्धसाध्याश्च तस्मै देवात्मने नमः ॥ १२.४६.८८ ॥

Die Viśvedevas und Maruts, die Rudras und Ādityas, die beiden Aśvins, die Vasus, Siddhas und Sādhyas sind ebenfalls seine Gestalten; dem Selbst der Götter sei Verehrung.

12.46.89

अव्यक्तं बुद्ध्यहंकारो मनोबुद्धीन्द्रियाणि च ।
तन्मात्राणि विशेषाश्च तस्मै तत्वात्मने नमः ॥ १२.४६.८९ ॥

Das Unmanifeste, Intellekt und Ichsinn, Geist, Intellekt und Sinne, die feinen Elemente und die groben Besonderheiten sind ebenfalls sein; dem Selbst der Prinzipien sei Verehrung.

12.46.90

भूतं भव्यं भविष्यच्च भूतादिप्रभवाव्ययः ।
योऽग्रजः सर्वभूतानां तस्मै भूतात्मने नमः ॥ १२.४६.९० ॥

Das Vergangene, das Gegenwärtige und das Zukünftige; der unvergängliche Ursprung des Anfangs der Wesen; der Erstgeborene aller Wesen; dem Selbst der Wesen sei Verehrung.

12.46.91

यं हि सूक्ष्मं विचिन्वन्ति परं सूक्ष्मविदो जनाः ।
सूक्ष्मात्सूक्ष्मं च यद्ब्रह्म तस्मै सूक्ष्मात्मने नमः ॥ १२.४६.९१ ॥

Den, den die Kenner des Feinen als das höchst Feine suchen; das Brahman, feiner als das Feine — Ehrerbietung dem, dessen Selbst fein ist.

12.46.92

मत्स्यो भूत्वा विरिञ्चाय येन वेदाः समाहृताः ।
रसातलगतः शीघ्रं तस्मै मत्स्यात्मने नमः ॥ १२.४६.९२ ॥

Der, Fisch geworden, die Veden für Virinci zurückbrachte und rasch in die Unterwelt hinabstieg — Ehrerbietung dem, dessen Selbst der Fisch ist.

12.46.93

मन्दराद्रिर्धृतो येन प्राप्ते ह्यमृतमन्थने ।
अतिकर्कशदेहाय तस्मै कूर्मात्मने नमः ॥ १२.४६.९३ ॥

Durch den der Berg Mandara gehalten wurde, als das Quirlen nach dem Nektar kam; dem Gott von sehr hartem Leib — Ehrerbietung dem, dessen Selbst die Schildkröte ist.

12.46.94

वाराहं रूपमास्थाय महीं सवनपर्वताम् ।
उद्धरत्येकदंष्ट्रेण तस्मै क्रोडात्मने नमः ॥ १२.४६.९४ ॥

Der, die Gestalt des Ebers annehmend, die Erde mit ihren Wäldern und Bergen auf einem einzigen Hauer emporhebt — Ehrerbietung dem, dessen Selbst der Eber ist.

12.46.95

नारसिंहवपुः कृत्वा सर्वलोकभयंकरम् ।
हिरण्यकशिपुं जघ्ने तस्मै सिंहात्मने नमः ॥ १२.४६.९५ ॥

Der, einen Mannlöwenleib annehmend, der allen Welten furchtbar ist, Hiraṇyakaśipu erschlug — Ehrerbietung dem, dessen Selbst der Löwe ist.

12.46.96

पिङ्गेक्षणसटं यस्य रूपं दंष्ट्रानखैर्युतम् ।
दानवेन्द्रान्तकरणं तस्मै दृप्तात्मने नमः ॥ १२.४६.९६ ॥

Dessen Gestalt fahlgelbe Augen und Mähne hat und mit Hauern und Krallen versehen ist, der Vernichter des Herrn der Dānavas — Ehrerbietung dem, dessen Selbst ungestüm ist.

12.46.97

यं न देवा न गन्धर्वा न दैत्या न च दानवाः ।
तत्वतो हि विजानन्ति तस्मै सूक्ष्मात्मने नमः
वामनं रूपमास्थाय बलिं संयम्य मायया ।
त्रैलोक्यं क्रान्तवान्यस्तु तस्मै क्रान्तात्मने नमः ॥ १२.४६.९७ ॥

Den weder Götter, noch Gandharvas, noch Daityas, noch Dānavas wahrhaft erkennen: Verehrung sei jenem feinen Selbst. Der, die Gestalt des Zwerges annehmend, Bali durch Māyā bezwang und die drei Welten durchschritt: Verehrung sei jenem Selbst, das ausschreitet.