Mahābhārata · Adhyāya 12.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.46.1
शरतल्पे शयानस्तु भरतानां पितामहः ।
कथमुत्सृष्टवान्देहं कं च योगमधारयत् ॥ १२.४६.१ ॥
Deitado no leito de flechas, como o avô dos Bhāratas deixou seu corpo, e que yoga ele manteve?
12.46.2
शृणुष्वावहितो राजञ्शुचिर्भूत्वा समाहितः ।
भीष्मस्य कुरुशार्दूल देहोत्सर्गं महात्मनः ॥ १२.४६.२ ॥
Ouve com atenção, ó rei, purificado e recolhido: o abandono do corpo do magnânimo Bhīṣma, tigre dos Kurus.
12.46.3
प्रवृत्तमात्रे त्वयनमुत्तरेण दिवाकरे ।
शुक्लपक्षस्य चाष्टभ्यां माघमासस्य पार्थिव ॥ १२.४६.३ ॥
Quando o sol mal havia iniciado seu curso para o norte, no oitavo dia da quinzena clara do mês de Māgha, ó rei.
12.46.4
प्राजापत्ये च नक्षत्रे मध्यं प्राप्ते दिवाकरे ।
समावेशयदात्मानमात्मत्येव समाहितः ॥ १२.४६.४ ॥
Sob a mansão lunar Prājāpatya, quando o sol atingiu o meio-dia, recolhido, fixou seu eu no próprio eu.
12.46.5
विकीर्णांशुरिवादित्यो भीष्मः शरशतैश्चितः ।
शुशुभे परया लक्ष्म्या वृतो ब्राह्मणसत्तमैः ॥ १२.४६.५ ॥
Coberto por centenas de flechas, Bhīṣma brilhava como o sol de raios dispersos, cercado pelos melhores brâmanes, em suprema glória.
12.46.6
व्यासेन देवश्रवसा नारदेन सुरर्षिणा ।
देवस्थानेन वात्स्येन तथाऽश्मकसुमन्तुना ॥ १२.४६.६ ॥
Com Vyāsa, Devaśravas, o sábio divino Nārada, Devasthāna, Vātsya, e também Aśmaka e Sumantu.
12.46.7
तथा जैमिनिना चैव पैलेन च महात्मना ।
शाण्डिल्यदेवलाभ्यां च मैत्रेयेण च धीमता ॥ १२.४६.७ ॥
Igualmente, Jaimini e Paila, o magnânimo, e Śāṇḍilya e Devala, e o sábio Maitreya (também o disseram).
12.46.8
असितेन वसिष्ठेन कौशिकेन महात्मना ।
हारितलोमशाभ्यां च तथाऽऽत्रेयेण धीमता ॥ १२.४६.८ ॥
Asita e Vasiṣṭha, o magnânimo Kauśika, Hārita e Lomaśa, e o sábio Ātreya (também o disseram).
12.46.9
बृहस्पतिश्च शुक्रश्च च्यवनश्च महामुनिः ।
सनत्कुमारः कपिलो चाल्मीकिस्तुम्बुरुः कुरुः ॥ १२.४६.९ ॥
Bṛhaspati e Śukra, o grande sábio Cyavana, Sanatkumāra, Kapila, Vālmīki, Tumburu e Kuru.
12.46.10
मौद्गल्यो भार्गवो रामस्तृणबिन्दुर्महामुनिः ।
पिप्पलादोऽथ वायुश्च सवर्तः पुलहः कचः ॥ १२.४६.१० ॥
Maudgalya, Bhārgava Rāma, o grande sábio Tṛṇabindu, Pippalāda, Vāyu, Savarta, Pulaha e Kaca.
12.46.11
काश्यपश्च पुलस्त्यश्च क्रतुर्दक्षः पराशरः ।
मरीचिरङ्गिराः काश्यो गौतमो गालवो मुनिः ॥ १२.४६.११ ॥
Kāśyapa e Pulastya, Kratu, Dakṣa, Parāśara, Marīci, Aṅgiras, Kāśya, Gautama e o sábio Gālava.
12.46.12
धौम्यो विभाण्डो माण्डव्योधौम्रः कृष्णानुभौतिकः ।
उलूकः परमो विप्रो मार्कण्डेयो महामुनिः।
भास्करिः पूरणः कृष्णः सूतः परमधार्मिकः ॥ १२.४६.१२ ॥
Dhaumya, Vibhāṇḍa, Māṇḍavya, Dhaumra, Kṛṣṇa e Ānubhautika, o supremo brâmane Ulūka, o grande sábio Mārkaṇḍeya, Bhāskari, Pūraṇa, Kṛṣṇa e Sūta, o mais justo.
12.46.13
एतैश्चान्यैर्मुनिगणैर्महाभागैर्महात्मभिः ।
श्रद्धादमशमोपेतैर्वृतश्चन्द्र इव ग्रहैः ॥ १२.४६.१३ ॥
Cercado por estes e outras multidões de sábios, os grandes afortunados e magnânimos, dotados de fé, domínio de si e serenidade, ele estava como a lua cercada pelos planetas.
12.46.14
भीष्मस्तु पुरुषव्याघ्रः कर्मणा मनसा गिरा ।
शरतल्पगतः कृष्णं प्रदध्यौ प्राञ्जलिः शुचिः ॥ १२.४६.१४ ॥
Mas Bhīṣma, tigre entre os homens, deitado no leito de flechas, puro em ação, mente e palavra, com as palmas unidas, meditou sobre Kṛṣṇa.
12.46.15
स्वरेण हृष्टपुष्टेन तुष्टाव मधुसूदनम् ।
योगेश्वरं पझनाभं विष्णुं जिष्णुं जगत्पतिम्।
अनादिनिधनं विष्णुमात्मयोनिं सनातनम् ॥ १२.४६.१५ ॥
Com voz alegre e vigorosa, louvou Madhusūdana, senhor do yoga, de umbigo de lótus, Viṣṇu o vitorioso, senhor do mundo, sem começo nem fim, Viṣṇu, nascido de si, o eterno.
12.46.16
कृताञ्जलिपुटो भूत्वा वाग्विदां प्रवरः प्रभुः ।
भीष्मः परमधर्मात्मा वासुदेवमथास्तुवत् ॥ १२.४६.१६ ॥
Com as palmas unidas em reverência, Bhīṣma, o primeiro entre os hábeis na palavra, senhor, de natureza supremamente justa, então louvou Vāsudeva.
12.46.17
आरिराधयिषुः कृष्णं वाचं जिगदिषामि याम् ।
तया व्याससमासिन्या प्रीयतां पुरुषोत्तमः ॥ १२.४६.१७ ॥
Desejando agradar a Kṛṣṇa, que o Varão Supremo se alegre com a palavra que desejo proferir, a mesma palavra condensada como Vyāsa a expôs.
12.46.18
शुचिं शुचिपदं हंसं तत्परं परमेष्ठिनम् ।
युक्त्वा सर्वात्मनाऽऽत्मानं तं प्रपद्ये प्रजापतिम् ॥ १२.४६.१८ ॥
Ao puro, cuja morada é pura, ao cisne, àquele supremo, Senhor Supremo — unindo meu eu a ele com todo o meu ser, tomo refúgio naquele senhor das criaturas.
12.46.19
अनाद्यन्तं परं ब्रह्म न देवा नर्षयो विदुः ।
एकोऽयं वेद भगवान्धाता नारायणो हरिः ॥ १२.४६.१९ ॥
O Brahman supremo, sem começo nem fim, não é conhecido pelos deuses nem pelos videntes. Somente este Um o conhece: o bem-aventurado Dhātṛ, Nārāyaṇa, Hari.
12.46.20
नारायणादृषिगणास्तथा सिद्धमहोरगाः ।
देवा देवर्षयश्चैव यं विदुर्दुःखभेषजम् ॥ १२.४६.२० ॥
De Nārāyaṇa surgiram as hostes de videntes, assim como os seres perfeitos e as grandes serpentes. Os deuses e os videntes divinos o conhecem, o remédio do sofrimento.
12.46.21
देवदानवगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः ।
यं न जानन्ति को ह्येष कुतो वा भगवानिति ॥ १२.४६.२१ ॥
Deuses, demônios, gandharvas, yakṣas, rākṣasas e serpentes não o conhecem. Quem é ele, e de onde vem este bem-aventurado senhor?
12.46.22
यमाहुर्जगतः कोशं यस्मिंश्च निहिताः प्रजाः ।
यस्मिँल्लोकाः स्फुरन्त्येते जाले शकुनयो यथा ॥ १२.४६.२२ ॥
Chamam-no o tesouro do mundo, em quem estão postas as criaturas, em quem estes mundos resplandecem como pássaros numa rede.
12.46.23
यस्मिन्विश्वानि भूतानि तिष्ठन्ति च विशन्ति च ।
गुणभूतानि भूतेशे सूत्रे मणिगणा इव ॥ १२.४६.२३ ॥
Em quem todos os seres permanecem e entram, tornados qualidades do senhor dos seres, como cachos de gemas num fio.
12.46.24
यं च विश्वस्य कर्तारं जगतस्तस्थुषां पतिम् ।
वदन्ति जगतोऽध्यक्षमध्यात्मपरिचिन्तकाः ॥ १२.४६.२४ ॥
Os que meditam sobre o eu o chamam criador do universo, senhor do mundo móvel e imóvel, supervisor do mundo.
12.46.25
यस्मिन्नित्ये तते तन्तौ दृढे स्रगिव तिष्ठति ।
सदसद्ग्रथितं विश्वं विश्वाङ्गे विश्वकर्मणि ॥ १२.४६.२५ ॥
Nele, o eterno, como uma guirlanda num fio estendido e firme, permanece o universo entrelaçado de ser e não-ser; Ele, cujo corpo é o universo, o criador de tudo.
12.46.26
हरिं सहस्रशिरसं सहस्रचरणेक्षणम् ।
सहस्रबाहुमकुटं सहस्रवदनोज्ज्वलम् ॥ १२.४६.२६ ॥
Hari, de mil cabeças, mil pés e mil olhos, de mil braços, coroado, resplandecente com mil faces.
12.46.27
प्राहुर्नारायणं देवं यं विश्वस्य परायणम् ।
अणीयसामणीयांसं स्थविष्ठं च स्थवीयसाम्।
गरीयसां गरिष्ठं च श्रेष्ठं च श्रेयसामपि ॥ १२.४६.२७ ॥
Chamam-no o deus Nārāyaṇa, o supremo refúgio do universo: menor que o menor, maior que o maior, o mais pesado dos pesados, e o melhor até dentre os bens.
12.46.28
चं वाकेष्वनुवाकेषु निषत्सूपनिषत्सु च ।
गृणन्ति सत्यकर्माणं सत्यं सत्येषु सामसु ॥ १२.४६.२८ ॥
Nos versos, nas seções, nas sessões e nos Upaniṣads o louvam, aquele cujas obras são verdadeiras: a verdade entre as coisas verdadeiras, nos hinos Sāma.
12.46.29
चतुर्भिश्चतुरात्मानं सत्वस्थं सात्वतां पतिम् ।
यं दिव्यैर्देवमर्चन्ति गुह्यैः परमनामभिः ॥ १२.४६.२९ ॥
Senhor dos Sātvatas, de quatro eus, firmado na bondade, o deus a quem adoram com nomes divinos, secretos e supremos.
12.46.30
यस्मिन्नित्यं तपस्तप्तं यदङ्गेष्वनुतिष्ठति ।
सर्वात्मा सर्ववित्सर्वः सर्वज्ञः सर्वभावनः ॥ १२.४६.३० ॥
Nele é sempre praticada a austeridade, e ela se exerce em seus membros: é a alma de tudo, o conhecedor de tudo, o todo, o onisciente, a origem de todos os seres.
12.46.31
यं देवं देवकी देवी वसुदेवादजीजनत् ।
भौमस्य ब्रह्मणो गुप्त्यै दीप्तमग्निमिवारणिः ॥ १२.४६.३१ ॥
O deus que a deusa Devakī deu à luz de Vasudeva, como o araṇi faz nascer o fogo ardente, para a proteção da terra e do Brahman.
12.46.32
यमनन्यो व्यपेताशीरात्मानं वीतकल्मषम् ।
इष्ट्वानन्त्याय गोविन्दं पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १२.४६.३२ ॥
Aquele que, sem outra devoção, livre de desejos e impureza, adora o infinito Govinda e vê o ātman em si mesmo.
12.46.33
अप्रतर्क्यमविज्ञेयं हरिं नारायणं विभुम् ।
अतिवाय्विन्द्रकर्माणमतिसूर्याग्नितेजसम्।
अतिबुद्धीन्द्रियात्मानं तं प्रपद्ये प्रजापतिम् ॥ १२.४६.३३ ॥
Busco refúgio naquele senhor das criaturas, além do raciocínio e incognoscível, Hari, Nārāyaṇa, o onipresente, cujos feitos superam Vāyu e Indra, cujo esplendor supera o sol e o fogo, cujo ser supera o intelecto e os sentidos.
12.46.34
पुराणे पुरुषं प्रोक्तं ब्रह्मप्रोक्तं युगादिषु ।
क्षये संकर्षणं प्रोक्तं तमुपास्यमुपास्महे ॥ १२.४६.३४ ॥
No Purāṇa esse Puruṣa é proclamado, proclamado por Brahmā no início das idades; na dissolução ele é chamado Saṃkarṣaṇa. A ele, digno de adoração, adoramos.
12.46.35
यमेकं बहुधात्मानं प्रादुर्भूतमधोक्षजम् ।
नान्यभक्ताः क्रियावन्तो यजन्ते सर्वकामदम् ॥ १२.४६.३५ ॥
Aquele que, sendo um, manifestou-se em muitas formas, Adhokṣaja, doador de todos os desejos, é adorado pelos praticantes de rituais, que não são devotos de nenhum outro.
12.46.36
ऋतमेकाक्षरं ब्रह्म यत्तत्सदसतः परम् ।
अनादिमध्यपर्यन्तं न देवा नर्षयो विदुः ॥ १२.४६.३६ ॥
A verdade, o Brahman de uma só sílaba, que está além do ser e do não-ser, sem início, meio ou fim: isto nem os deuses nem os videntes conhecem.
12.46.37
यं सुरासुरगन्धर्वाः सिद्धा ऋषिमहोरगाः ।
प्रयता नित्यमर्चन्ति परमं सुखभेषजम् ॥ १२.४६.३७ ॥
Aquele a quem deuses, asuras, gandharvas, siddhas, sábios e grandes serpentes adoram sempre com autocontrole é o remédio supremo da felicidade.
12.46.38
अनादिनिधनं देवमात्मयोनिं सनातनम् ।
अप्रेक्ष्यमनभिज्ञेयं हरिं नारायणं प्रभुम् ॥ १२.४६.३८ ॥
Ao deus sem início nem fim, nascido de si mesmo, eterno, que não pode ser visto nem conhecido, o senhor Hari Nārāyaṇa.
12.46.39
हिरण्यवर्णं यं गर्भमदितिर्दैत्यनाशनम् ।
एकं द्वादशधा जज्ञे तस्मै सूर्यात्मने नमः ॥ १२.४६.३९ ॥
A ele, embrião de cor dourada, destruidor dos daityas, que, sendo um, nasceu doze vezes de Aditi, àquele eu-solar, homenagem.
12.46.40
शुक्ले देवान्पितॄन्कृष्णे तर्पयत्यमृतेन यः ।
यश्च राजा द्विजातीनां तस्मै सोमात्मने नमः ॥ १२.४६.४० ॥
Aquele que sacia com néctar os deuses na quinzena clara e os antepassados na escura, e que é rei dos duas vezes nascidos, àquele eu-lunar, homenagem.
12.46.41
हुताशनमुखैर्देवैर्धार्यते सकलं जगत् ।
हविः प्रथमभोक्ता यस्तस्मै होत्रात्मने नमः ॥ १२.४६.४१ ॥
Pelos deuses cuja boca é o fogo é sustentado o mundo inteiro; a ele, primeiro comedor da oferenda, ao eu do sacrificador, homenagem.
12.46.42
महतस्तमसः पारे पुरुषं ह्यतितेजसम् ।
यं ज्ञात्वा मृत्युमत्येति तस्मै ज्ञेयात्मने नमः ॥ १२.४६.४२ ॥
Além do grande princípio e da escuridão, o Varão de esplendor supremo, ao conhecê-lo se transpõe a morte; ao ser a ser conhecido, homenagem.
12.46.43
यं बृहन्तं बृहत्युक्थे यमग्नौ यं महाध्वरे ।
यं विप्रसङ्घा गायन्ति तस्मै वेदात्मने नमः ॥ १२.४६.४३ ॥
Àquele que é vasto no grande hino Bṛhat, no fogo, no grande sacrifício, a quem cantam as multidões de sábios: reverência àquele cujo ser é o Veda.
12.46.44
पादाङ्गं संधिपर्वाणं स्वरव्यञ्जनभूषितम् ।
यमाहुरक्षरं विप्रास्तस्मै वागात्मने नमः ॥ १२.४६.४४ ॥
Cujos membros são os pés, cujas articulações são as pausas, adornado com vogais e consoantes, a quem os sábios chamam a sílaba imperecível: reverência àquele cujo ser é a fala.
12.46.45
यज्ञाङ्गो यो वराहो वै भूत्वा गामुज्जहारह ।
लोकत्रयहितार्थाय तस्मै वीर्यात्मने नमः ॥ १२.४६.४५ ॥
Aquele cujos membros são os sacrifícios, que se fez javali e de fato ergueu a terra para o bem dos três mundos: reverência àquele cujo ser é o poder.
12.46.46
ऋग्यजुःसामधामानं दशार्धहविराकृतिम् ।
यं सप्ततन्तुं तन्वन्ति तस्मै यज्ञात्मने नमः ॥ १२.४६.४६ ॥
Cuja morada são o Ṛg, o Yajus e o Sāma, cuja forma é a oferenda das meias-dezenas, a quem estendem com o fio sétuplo: reverência àquele cujo ser é o sacrifício.
12.46.47
चतुर्भिश्च चतुर्भिश्च द्वाभ्यां पञ्चभिरेव च ।
हूयते च पुनर्द्वाभ्यां तस्मै होमात्मने नमः ॥ १२.४६.४७ ॥
Em quem se verte a oferenda por quatros e quatros, por dois e por cinco, e de novo por dois: reverência àquele cujo ser é a oblação.
12.46.48
यः सुपर्णो यजुर्नाम च्छन्दोगात्रस्त्रिवृच्छिराः ।
रथन्तरबृहत्पक्षस्तस्मै स्तोत्रात्मने नमः ॥ १२.४६.४८ ॥
Aquele que é a ave Suparṇa, chamado Yajus, cujo corpo são os metros, cuja cabeça é o trivṛt, cujas asas são Rathantara e Bṛhat: reverência àquele cujo ser é o louvor.
12.46.49
यः सहस्रसवे सत्रे जज्ञे विश्वसृजामृषिः ।
हिरण्यपक्षः शकुनिस्तस्मै तार्क्ष्यात्मने नमः ॥ १२.४६.४९ ॥
Honra àquele que nasceu como vidente entre os criadores do mundo na sessão sacrificial dos mil, a ave de asas douradas, cuja essência é Tārkṣya.
12.46.50
यश्चिनोति सतां सेतुमृतेनामृतयोनिना ।
धर्मार्थव्यवहाराङ्गैस्तस्मै सत्यात्मने नमः ॥ १२.४६.५० ॥
Honra àquele que constrói uma ponte para os bons, pela verdade e pela fonte imortal, por meio dos membros do dharma, da riqueza e da conduta; honra à sua essência, que é a verdade.
12.46.51
यं पृथग्धर्मचरणाः पृथग्धर्मफलैषिणः ।
पृथग्धर्मैः समर्चन्ति तस्मै धर्मात्मने नमः ॥ १२.४६.५१ ॥
Honra àquele a quem os que seguem deveres diferentes e buscam frutos diferentes de seus deveres adoram com observâncias diferentes; honra à sua essência, que é o dharma.
12.46.52
यतः सर्वे प्रसूयन्ते ह्यनङ्गात्माङ्गदेहिनः ।
उन्मादः सर्वभूतानां तस्मै कामात्मने नमः ॥ १२.४६.५२ ॥
Do qual nascem todos os seres corporais, os corpos com membros surgidos do eu do incorpóreo, e de quem provém o frenesi em todos os seres: honra àquele cuja essência é o desejo.
12.46.53
यं तं व्यक्तस्थमव्यक्तं विचिन्वन्ति महर्षयः ।
क्षेत्रे क्षेत्रज्ञमासीनं तस्मै क्षेत्रात्मने नमः ॥ १२.४६.५३ ॥
Honra àquele que os grandes videntes buscam como o não manifesto que habita o manifesto, sentado no campo como conhecedor do campo; honra à sua essência, que é o campo.
12.46.54
यं दृगात्मानमात्मस्थं वृतं षोडशभिर्गुणैः ।
प्राहुः सप्तदशंसाङ्ख्यास्तस्मै साङ्ख्यात्मने नमः ॥ १२.४६.५४ ॥
Honra àquele que os filósofos Sāṅkhya chamam o eu que vê, residente no eu, envolvido pelas dezesseis qualidades, e o décimo sétimo; honra à sua essência, que é o Sāṅkhya.
12.46.55
यं विनिद्रा जितश्वासाः संतुष्टाः संयतेन्द्रियाः ।
ज्योतिः पश्यन्ति युञ्जानास्तस्मै योगात्मेन नमः ॥ १२.४६.५५ ॥
Àquele que os yogins insones, que venceram o alento, estão contentes e controlaram os sentidos, veem como luz ao praticar o yoga — homenagem àquele cujo ser é o yoga.
12.46.56
अपुण्यपुण्योपरमे यं पुनर्भवनिर्भयाः ।
शान्ताः संन्यासिनो यान्ति तस्मै मोक्षात्मने नमः ॥ १२.४६.५६ ॥
Quando cessam o mérito e o demérito, os renunciantes serenos, sem medo do renascimento, chegam a ele — homenagem àquele cujo ser é a libertação.
12.46.57
यस्याग्रिरास्यं द्यौर्मूर्धा खं नाभिश्चरणौ क्षितिः ।
सूर्यश्चक्षुर्दिशः श्रोत्रं तस्मै लोकात्मने नमः ॥ १२.४६.५७ ॥
Cuja boca é o fogo, cabeça o céu, umbigo o espaço, pés a terra, olho o sol e ouvidos as direções — homenagem àquele cujo ser são os mundos.
12.46.58
युगेष्वावर्तते योंऽशैर्मासर्त्वयनहायनैः ।
सर्गप्रलययोः कर्ता तस्मै कालात्मने नमः ॥ १२.४६.५८ ॥
Quem gira através das eras em suas partes como meses, estações, solstícios e anos, e é o autor da criação e da dissolução — homenagem àquele cujo ser é o tempo.
12.46.59
योऽसौ युगसहस्रान्ते प्रदीप्तार्चिर्विभावसुः ।
संभक्षयति भूतानि तस्मै घोरात्मने नमः ॥ १२.४६.५९ ॥
Aquele Vibhāvasu que, no fim de mil eras, com chamas ardentes, devora todos os seres — homenagem àquele cujo ser é terrível.
12.46.60
संभक्ष्य सर्वभूतानि कृत्वा चैकार्णवं जगत् ।
बालः स्वपिति यश्चैकस्तस्मै मायात्मने नमः ॥ १२.४६.६० ॥
Aquele que, tendo devorado todos os seres e feito do mundo um único oceano, dorme sozinho como uma criança — homenagem àquele cujo ser é a ilusão.
12.46.61
सहस्रशिरसे तस्मै पुरुषायामितात्मने ।
चतुःसमुद्रपयसि योगनिद्रात्मने नमः ॥ १२.४६.६१ ॥
Homenagem a ele, de mil cabeças, o Puruṣa de alma sem medida, que repousa no sono do yoga sobre as águas dos quatro oceanos. Homenagem a ele.
12.46.62
अजस्य नाभावध्येकं यस्मिन्विश्वं प्रतिष्ठितम् ।
पुष्करं पुष्कराक्षस्य तस्मै पझात्मने नमः ॥ १२.४६.६२ ॥
No umbigo do Não-nascido há um único lótus, sobre o qual o universo se assenta. Homenagem ao de olhos de lótus, cuja natureza é o lótus. Homenagem a ele.
12.46.63
यस्य केशेषु जीमूता नद्यः सर्वाङ्गसंधिषु ।
कुक्षौ समुद्राश्चत्वारस्तस्मै तोयात्मने नमः ॥ १२.४६.६३ ॥
Em cujos cabelos estão as nuvens, nas articulações de todos os membros os rios, e em cujo ventre os quatro oceanos: homenagem àquele cuja natureza é a água.
12.46.64
यस्मात्सर्गाः प्रवर्तन्ते सर्गप्रलयविक्रियाः ।
यस्मिंश्चैव प्रलीयन्ते तस्मै हेत्वात्मने नमः ॥ १२.४६.६४ ॥
De quem surgem as criações e as transformações de criação e dissolução, e em quem se reabsorvem: homenagem àquele cuja natureza é a causa.
12.46.65
यो निषण्णो भवेद्रात्रौ दिवा भवति विष्ठितः ।
इष्टानिष्टस्य च द्रष्टा तस्मै द्रष्ट्रात्मने नमः ॥ १२.४६.६५ ॥
Aquele que, à noite, está sentado e, de dia, de pé, o vidente do desejado e do indesejado: homenagem àquele cuja natureza é o vidente.
12.46.66
अकार्यः सर्वकार्येषु धर्मकार्यार्थमुद्यतः ।
वैकुण्ठस्य हि तद्रूपं तस्मै कार्यात्मने नमः ॥ १२.४६.६६ ॥
Embora não seja agente em nenhuma ação, está voltado para a obra do dharma; esta é de fato a forma de Vaikuṇṭha. Homenagem àquele cuja natureza é a ação.
12.46.67
ब्रह्म वक्तं भुजौ क्षत्रं कृत्स्नमूरूदरं विशः ।
पादौ यस्याश्रिताः शूद्रास्तस्मैवर्णात्मने नमः ॥ १२.४६.६७ ॥
Os brâmanes são a sua boca, os kṣatriyas os seus braços, os vaiśyas as suas coxas e o ventre, e os śūdras repousam nos seus pés: saudação àquele cujo ser são as ordens sociais.
12.46.68
अन्नपानेन्धनमयो रसप्राणविवर्धनः ।
यो धारयति भूतानि तस्मै प्राणात्मने नमः ॥ १२.४६.६८ ॥
Feito de alimento, bebida e combustível, que aumenta a seiva e o sopro, que sustenta os seres: saudação àquele cujo ser é o sopro vital.
12.46.69
प्राणानां धारणार्थाय योऽन्नं भुङ्क्ते चतुर्विधम् ।
अन्तर्भूतः पचत्यग्निस्तस्मै पाकात्मने नमः ॥ १२.४६.६९ ॥
Para sustentar os alentos, come alimento de quatro tipos, e, como fogo que habita dentro, o cozinha: saudação àquele cujo ser é a digestão.
12.46.70
विषये वर्तमानानां यं तं वैषयिकैर्गुणैः ।
प्राहुर्विषयगोप्तारं तस्मै गोप्त्रात्मने नमः ॥ १२.४६.७० ॥
Entre os que se ocupam dos objetos dos sentidos, aquele a quem, pelas qualidades próprias dos objetos, chamam guardião dos objetos: saudação àquele cujo ser é o protetor.
12.46.71
अप्रमेयशरीराय सर्वतो बुद्धिचक्षुषे ।
अपारपरिमाणाय तस्मै दिव्यात्मने नमः ॥ १२.४६.७१ ॥
Cujo corpo é imensurável, cujo olho é a inteligência por todos os lados, cuja medida é sem limites: saudação àquele cujo ser é divino.
12.46.72
परः कालात्परो यज्ञात्परः सदसतश्च यः ।
अनादिरादिर्विश्वस्य तस्मै विश्वात्मने नमः ॥ १२.४६.७२ ॥
Superior ao tempo, superior ao sacrifício, superior ao ser e ao não-ser, que não tem começo e é o princípio do universo: saudação àquele cujo ser é o universo.
12.46.73
वैद्युतो जाठरश्चैव पावकः शुचिरेव च ।
दहनः सर्वभक्षाणां तस्मै वह्न्यात्मने नमः ॥ १२.४६.७३ ॥
Aquele que está no relâmpago, no fogo digestivo, no purificador e no puro, o queimador de tudo o que é consumido: homenagem àquele cujo ser é fogo.
12.46.74
रसातलगतः श्रीमार्ननन्तो भगवान्प्रभुः ।
जगद्धारयते योऽसौ तस्मै शेषात्मने नमः ॥ १२.४६.७४ ॥
Aquele que habita o mundo inferior, o glorioso Ananta, o bem-aventurado senhor que sustenta este mundo: homenagem àquele cujo ser é Śeṣa.
12.46.75
ज्वलनार्केन्दुताराणां ज्योतिषां दिव्यमूर्तिनाम् ।
यस्तेजयति तेजांसि तस्मै तेजात्मने नमः ॥ १२.४६.७५ ॥
Aquele que ilumina o esplendor dos astros — fogo, sol, lua e estrelas em suas formas divinas: homenagem àquele cujo ser é esplendor.
12.46.76
आत्मज्ञानमिदं ज्ञानं ज्ञात्वा पञ्चस्ववस्थितम् ।
यं ज्ञानेनाधिगच्छन्ति तस्मै ज्ञानात्मने नमः ॥ १२.४६.७६ ॥
Este é o conhecimento do ser, o saber que habita os cinco elementos; conhecendo-o, alcançam-no pelo saber: homenagem àquele cujo ser é saber.
12.46.77
साङ्ख्यैर्योगैर्विनिश्चित्य साध्यैश्च परमर्षिभिः ।
यस्य तु ज्ञायते तत्वं तस्मै गुह्यात्मने नमः ॥ १२.४६.७७ ॥
Aquele cuja verdade é conhecida pelos sāṅkhya e yoga, após determinada, pelos sādhyas e pelos grandes videntes: homenagem àquele cujo ser é secreto.
12.46.78
जटिने दण्डिने नित्यं लम्बोदरशरीरिणे ।
कमण्डलुनिषङ्गाय तस्मै ब्रह्मात्मने नमः ॥ १२.४६.७८ ॥
Ao de cabelos emaranhados, portador do bastão, sempre de corpo de ventre pendente, que segura o cântaro e a aljava: homenagem àquele cujo ser é Brahman.
12.46.79
शूलिने त्रिदशेशाय त्र्यम्बकाय महात्मने ।
भस्मदिग्धोर्ध्वलिङ्गाय तस्मा रुद्रात्मने नमः ॥ १२.४६.७९ ॥
Honra ao portador do tridente, senhor dos deuses, de três olhos e grande alma; honra ao Rudra-ātman, cujo sinal ereto está untado de cinza.
12.46.80
चन्द्रार्धकृतशीर्षाय व्यालयज्ञोपवीतिने ।
पिनाकशूलहस्ताय तस्मै उग्रात्मने नमः ॥ १२.४६.८० ॥
Honra ao ser feroz, cuja cabeça é coroada por uma meia-lua, que usa uma serpente como cordão sagrado e cujas mãos seguram o arco Pināka e o tridente.
12.46.81
यो जातो वसुदेवेन देवक्यां यदुनन्दनः ।
शङ्खचक्रगदापाणिर्वासुदेवात्मने नमः ॥ १२.४६.८१ ॥
Honra ao ser de Vāsudeva, nascido de Vasudeva em Devakī, alegria dos Yadu, com concha, disco e clava nas mãos.
12.46.82
शिरःकपालमालाय व्याघ्रचर्मनिवासिने ।
भस्मदिग्धशरीराय तस्मै रुद्रात्मने नमः ॥ १२.४६.८२ ॥
Honra ao Rudra-ātman, que usa uma guirlanda de crânios, habita sobre pele de tigre e cujo corpo está untado de cinza.
12.46.83
यो मोहयति भूतानि सर्वपाशानुबन्धनैः ।
सर्वस्य रक्षणार्थाय तस्मै मोहात्मने नमः ॥ १२.४६.८३ ॥
Honra ao ser da ilusão, que confunde os seres com os laços de todos os nós, mas existe para a proteção de todos.
12.46.84
चैतन्यं सर्वतो नित्यं सर्वप्राणिहृदि स्थितम् ।
सर्वातीततरं सूक्ष्मं तस्मै सूक्ष्मात्मने नमः ॥ १२.४६.८४ ॥
Honra ao ser sutil: a consciência presente em toda parte e sempre no coração de todos os seres vivos, a mais transcendente de todas, e sutil.
12.46.85
पञ्चभूतात्मभूताय भूतादिनिधनाय च ।
अक्रोधद्रोहमोहाय तस्मै शान्तात्मने नमः ॥ १२.४६.८५ ॥
Àquele que é o eu dos cinco elementos, origem e fim dos seres, livre de ira, hostilidade e ilusão, a esse eu pacífico, saudação.
12.46.86
यस्मिन्सर्वं यतः सर्वं यः सर्वं सर्वतश्च यः ।
यश्च सर्वमयो देवस्तस्मै सर्वात्मने नमः ॥ १२.४६.८६ ॥
Naquele em quem tudo está, do qual tudo provém, que é tudo, que está em toda parte, o deus feito de tudo, a esse eu de tudo, saudação.
12.46.87
यः शेते क्षीरपर्यङ्के दिव्यनागविभूषिते ।
फणासहस्ररचिते तस्मै निद्रात्मने नमः ॥ १२.४६.८७ ॥
Àquele que repousa no leito do oceano de leite, adornado com divinas serpentes, feito de mil capuzes, a esse eu do sono, saudação.
12.46.88
विश्वे च मरुतश्चैव रुद्रादित्याश्विनावपि ।
वसवः सिद्धसाध्याश्च तस्मै देवात्मने नमः ॥ १२.४६.८८ ॥
Os Viśvedevas e os Maruts, os Rudras e Ādityas, os dois Aśvins, os Vasus, os Siddhas e Sādhyas também são suas formas; a esse eu dos deuses, saudação.
12.46.89
अव्यक्तं बुद्ध्यहंकारो मनोबुद्धीन्द्रियाणि च ।
तन्मात्राणि विशेषाश्च तस्मै तत्वात्मने नमः ॥ १२.४६.८९ ॥
O não manifesto, o intelecto e o senso do ego, a mente, o intelecto e os sentidos, os elementos sutis e os particulares grosseiros também são seus; a esse eu dos princípios, saudação.
12.46.90
भूतं भव्यं भविष्यच्च भूतादिप्रभवाव्ययः ।
योऽग्रजः सर्वभूतानां तस्मै भूतात्मने नमः ॥ १२.४६.९० ॥
O passado, o presente e o futuro; a origem imperecível do começo dos seres; o primogênito de todos os seres; a esse eu dos seres, saudação.
12.46.91
यं हि सूक्ष्मं विचिन्वन्ति परं सूक्ष्मविदो जनाः ।
सूक्ष्मात्सूक्ष्मं च यद्ब्रह्म तस्मै सूक्ष्मात्मने नमः ॥ १२.४६.९१ ॥
Aquele que os conhecedores do sutil buscam como o supremamente sutil; o Brahman, mais sutil que o sutil: homenagem àquele cujo ser é sutil.
12.46.92
मत्स्यो भूत्वा विरिञ्चाय येन वेदाः समाहृताः ।
रसातलगतः शीघ्रं तस्मै मत्स्यात्मने नमः ॥ १२.४६.९२ ॥
Aquele que, tornando-se peixe, recuperou os Vedas para Virinci e rapidamente desceu ao mundo inferior: homenagem àquele cujo ser é o peixe.
12.46.93
मन्दराद्रिर्धृतो येन प्राप्ते ह्यमृतमन्थने ।
अतिकर्कशदेहाय तस्मै कूर्मात्मने नमः ॥ १२.४६.९३ ॥
Aquele por quem o monte Mandara foi sustentado quando veio a batedura do néctar; ao de corpo duríssimo: homenagem àquele cujo ser é a tartaruga.
12.46.94
वाराहं रूपमास्थाय महीं सवनपर्वताम् ।
उद्धरत्येकदंष्ट्रेण तस्मै क्रोडात्मने नमः ॥ १२.४६.९४ ॥
Aquele que, assumindo a forma do javali, ergue a terra com suas florestas e montanhas numa só presa: homenagem àquele cujo ser é o javali.
12.46.95
नारसिंहवपुः कृत्वा सर्वलोकभयंकरम् ।
हिरण्यकशिपुं जघ्ने तस्मै सिंहात्मने नमः ॥ १२.४६.९५ ॥
Aquele que, tomando um corpo de homem-leão terrível para todos os mundos, matou Hiraṇyakaśipu: homenagem àquele cujo ser é o leão.
12.46.96
पिङ्गेक्षणसटं यस्य रूपं दंष्ट्रानखैर्युतम् ।
दानवेन्द्रान्तकरणं तस्मै दृप्तात्मने नमः ॥ १२.४६.९६ ॥
Cuja forma tem olhos e juba fulvos e é dotada de presas e garras, o aniquilador do senhor dos Dānavas: homenagem àquele cujo ser é feroz.
12.46.97
यं न देवा न गन्धर्वा न दैत्या न च दानवाः ।
तत्वतो हि विजानन्ति तस्मै सूक्ष्मात्मने नमः
वामनं रूपमास्थाय बलिं संयम्य मायया ।
त्रैलोक्यं क्रान्तवान्यस्तु तस्मै क्रान्तात्मने नमः ॥ १२.४६.९७ ॥
Aquele que deuses, gandharvas, daityas e dānavas não conhecem verdadeiramente: homenagem a esse ser sutil. Aquele que, assumindo a forma do anão, dominou Bali pela ilusão e atravessou os três mundos: homenagem a esse ser que avança.
12.46.98
जमदग्निसुतो भूत्वा रामः शस्त्रभृतां वरः ।
महीं निःक्षत्रियां चक्रे तस्मै रामात्मने नमः ॥ १२.४६.९८ ॥
Tornando-se filho de Jamadagni, Rāma, o melhor dos portadores de armas, tornou a terra livre de kṣatriyas. Homenagem a esse ser que é Rāma.
12.46.99
त्रिःसप्तकृत्वो यश्चैको धर्मे व्युत्क्रान्तिगौरवात् ।
जघान क्षत्रियान्सङ्ख्ये तस्मै क्रोधात्मने नमः ॥ १२.४६.९९ ॥
Aquele que, sozinho, pelo peso de ter transgredido o dharma, matou os kṣatriyas em batalha vinte e uma vezes: homenagem a esse ser que é ira.
12.46.100
विभज्य पञ्चधाऽऽत्मानं वायुर्भूत्वा शरीरगः ।
यश्चेष्टयति भूतानि तस्मै वाय्वात्मने नमः ॥ १२.४६.१०० ॥
Aquele que, dividindo-se em cinco, tornando-se vento que habita os corpos, põe os seres em movimento: homenagem a esse ser que é vento.
12.46.101
रामो दशिरथिर्भूत्वा पुलस्त्यकुलनन्दनम् ।
जघान रावणं सङ्ख्ये तस्मै क्षत्रात्मने नमः ॥ १२.४६.१०१ ॥
Tornando-se Rāma, filho de Daśaratha, aquele que matou Rāvaṇa, alegria da linhagem de Pulastya, em batalha: homenagem a esse ser que é o guerreiro.
12.46.102
यो हली मुसली श्रीमान्नीलाम्बरधरः स्थितः ।
रामाय रौहिणेयाय तस्मै भोगात्मने नमः ॥ १२.४६.१०२ ॥
Reverência a ele, o glorioso que permanece de pé, portador do arado e da maça, vestido de azul: a Rāma, filho de Rohiṇī, cuja essência é o deleite.
12.46.103
शङ्खिने चक्रिणे नित्यं शार्ङ्गिणे पीतवाससे ।
वनमालाधरायैव तस्मै कृष्णात्मने नमः ॥ १२.४६.१०३ ॥
Reverência a ele, que sempre porta a concha e o disco, o arco Śārṅga, vestido de amarelo e com a guirlanda da floresta: aquele cuja essência é Kṛṣṇa.
12.46.104
वसुदेवसुतः श्रीमान्क्रीडितो नन्दगोकुले ।
कंसस्य निधनार्थाय तस्मै क्रीडात्मने नमः ॥ १२.४६.१०४ ॥
O glorioso filho de Vasudeva, que brincou na aldeia de pastores de Nanda, Gokula, para a destruição de Kaṃsa: homenagem àquele cuja essência é o jogo.
12.46.105
वासुदेवत्वमागम्य यदोर्वंशसमुद्भवः ।
भूभारहरणं चक्रे तस्मै कृष्णात्मने नमः ॥ १२.४६.१०५ ॥
Reverência a ele, que atingiu a condição de Vāsudeva, nasceu na linhagem de Yadu e aliviou o peso da terra: àquele cuja essência é Kṛṣṇa.
12.46.106
सारथ्यमर्जुनस्याजौ कुर्वन्गीतामृतं ददौ ।
लोकत्रयोपकाराय तस्मै ब्रह्मात्मने नमः ॥ १२.४६.१०६ ॥
Reverência a ele, que, sendo auriga de Arjuna na batalha, deu o néctar da Gītā para o bem dos três mundos: àquele cuja essência é Brahman.
12.46.107
दानवांस्तु वशे कृत्वा पुनर्बुद्धत्वमागतः ।
सर्गस्य रक्षणार्थाय तस्मै बुद्धात्मने नमः ॥ १२.४६.१०७ ॥
Reverência a ele, que, tendo subjugado os dānavas, voltou ao estado de Buddha para proteger a criação: àquele cuja essência é o Buddha.
12.46.108
हनिष्यति कलौ प्राप्ते म्लेच्छांस्तुरगवाहनः ।
धर्मसंस्थापको यस्तु तस्मै कल्क्यात्मने नमः ॥ १२.४६.१०८ ॥
Quando chegar a era de Kali, aquele que, montado num cavalo, abaterá os mlecchas e estabelecerá o dharma: saudação àquele cujo ser é Kalki.
12.46.109
तारान्वये कालनेमिं हत्वा दानवपुङ्गवम् ।
ददौ राज्यं महेन्द्राय तस्मै साङ्ख्यात्मने नमः ॥ १२.४६.१०९ ॥
Na linhagem de Tārā, tendo abatido Kālanemi, o melhor dos dānavas, e dado o reino a Mahendra: saudação àquele cujo ser é Sāṅkhya.
12.46.110
यः सर्वप्राणिनां देहे साक्षिभूतो ह्यवस्थितः ।
अक्षरः क्षरमाणानां तस्मै साक्ष्यात्मने नमः ॥ १२.४६.११० ॥
Aquele que permanece como testemunha no corpo de todos os seres, o imperecível entre o que perece: saudação àquele cujo ser é a testemunha.
12.46.111
नमोस्तु ते महादेव नमस्ते भक्तवत्सल ।
सुब्रह्मण्य नमस्तेऽस्तु प्रसीद परमेश्वर ॥ १२.४६.१११ ॥
Saudações a ti, grande deus! Saudações a ti, amante dos devotos! Saudações a ti, Subrahmaṇya! Sê benevolente, supremo senhor.
12.46.112
अव्यक्तव्यक्तरूपेण व्याप्तं सर्वं त्वया विभो ।
नारायणं सहस्राक्षं सर्वलोकमहेश्वरम् ॥ १२.४६.११२ ॥
Ó onipresente, em forma não manifesta e manifesta tu penetraste tudo. És Nārāyaṇa, o de mil olhos, o grande senhor de todos os mundos.
12.46.113
हिरण्यनाभ यज्ञाङ्गममृतं विश्वतोमुखम् ।
सर्वदा सर्वकार्येषु नास्ति तेषाममङ्गलम् ॥ १२.४६.११३ ॥
Ó de umbigo dourado, membro do sacrifício, imortal, de face voltada para todos os lados! Para os que sempre te recordam em todas as empresas, não há infortúnio.
12.46.114
येषां हृदिस्थो देवेशो मङ्गलायतनं हरिः ।
मङ्गल भगवान्विष्णुर्मङ्गलं मधुसूदनः ॥ १२.४६.११४ ॥
Naquele cujo coração habita Hari, senhor dos deuses, morada da auspiciosidade: auspicioso é o bem-aventurado Viṣṇu, auspicioso é Madhusūdana.
12.46.115
मङ्गलं पुण्डरीकाक्षो मङ्गलं गरुडध्वजः ।
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वसंभव ॥ १२.४६.११५ ॥
Auspicioso é o de olhos de lótus, auspicioso o de estandarte de Garuḍa. Ó Viśvakarman, seja-te a homenagem; ó alma do universo, ó origem do universo.
12.46.116
अपवर्गस्थभूतानां पञ्चानां परमास्थित ।
नमस्ते त्रिषु लोकेषु वमस्ते परतस्त्रिषु ॥ १२.४६.११६ ॥
Ó suprema base dos cinco elementos que habitam a libertação, seja-te a homenagem. Homenagem a ti nos três mundos, e homenagem a ti para além dos três.
12.46.117
नमस्ते दिक्षु सर्वासु त्वं हि सर्वपरायणम् ।
नमस्ते भगवन्विष्णो त्येकानां प्रभवाव्यय ॥ १२.४६.११७ ॥
Homenagem a ti em todas as direções, pois só tu és o supremo refúgio de todos. Homenagem a ti, bem-aventurado Viṣṇu; ó origem imperecível do uno e dos muitos.
12.46.118
त्वं हि कर्ता हृषीकेशः संहर्ता चापराजितः ।
तेन पश्यामि ते दिव्यान्भावान्हि त्रिषुवर्त्मसु ॥ १२.४६.११८ ॥
Tu és, de fato, o criador, ó Hṛṣīkeśa, e também o destruidor, ó invencível. Por isso vejo teus estados divinos nos três caminhos.
12.46.119
तच्च पश्यामि तत्वेन यत्ते रूपं सनातनम् ।
दिवं ते शिरसा व्याप्तं पद्भ्यां देवी वसुंधरा।
विक्रमेण त्रयो लोकाः पुरुषोऽसि सनातनः ॥ १२.४६.११९ ॥
E vejo verdadeiramente a tua forma eterna: o céu é penetrado pela tua cabeça, a deusa terra pelos teus pés; pelo teu passo os três mundos, e tu és o eterno Puruṣa.
12.46.120
दिशो भुजा रविश्चक्षुर्वीर्ये शुक्रः प्रतिष्ठितः ।
सप्तमार्गा निरुद्धास्ते वायोरमिततेजसः ॥ १२.४६.१२० ॥
As direções são teus braços, o sol teu olho, Śukra está estabelecido em tua valentia; ó tu de brilho imensurável, os sete caminhos do vento foram bloqueados por ti.
12.46.121
व्यक्ताव्यक्तस्वरूपेण व्याप्तं सर्वं त्वया विभो ।
अव्यक्तं ब्राह्मणं रूपं व्यक्तमेतच्चराचरम् ॥ १२.४६.१२१ ॥
Ó senhor, em forma manifesta e não manifesta penetraste todas as coisas. O não manifesto é tua forma como Brahman; o manifesto é este mundo do móvel e do imóvel.
12.46.122
अतसीपुष्पसंकाशं पीतवाससमच्युतम् ।
ये नमस्यन्ति गोविन्दं न तेषां विद्यते भयम् ॥ १२.४६.१२२ ॥
Para aqueles que se curvam diante de Govinda, o imperecível semelhante à flor do linho, vestido de roupas amarelas, não há temor.
12.46.123
एकोऽपि कृष्णस्य कृतः प्रणामो ।
दशाश्वमेधावभृथेन तुल्यः।
दशाश्वमेधी पुनरेति जन्म ।
कृष्णप्रणामी न पुनर्भवाय ॥ १२.४६.१२३ ॥
Uma única reverência feita a Kṛṣṇa equivale ao banho final de dez sacrifícios do cavalo. Quem realizou dez sacrifícios do cavalo renasce; mas quem se curva diante de Kṛṣṇa não volta para o renascimento.
12.46.124
कृष्णव्रताः कृष्णमनुस्मरन्तो ।
रात्रौ च कृष्णं पुनरुत्थिता ये।
ते कृष्णदेहाः प्रविशन्ति कृष्ण ।
माज्यं यथा मन्त्रहुतं हुताशे ॥ १२.४६.१२४ ॥
Os que guardam votos a Kṛṣṇa, recordam Kṛṣṇa constantemente e se levantam de novo na noite ainda meditando em Kṛṣṇa — com corpos de Kṛṣṇa, entram em Kṛṣṇa, como a manteiga clarificada oferecida com mantra entra no fogo.
12.46.125
नमो नरकसंत्रासरक्षामण्डलकारिणे ।
संसारनिम्नगावर्ततरिकाष्ठाय विष्णवे ॥ १२.४६.१२५ ॥
Homenagem a Viṣṇu, que faz o círculo de proteção contra o terror do inferno, que se ergue como barco no redemoinho do rio da existência mundana.
12.46.126
नमो ब्रह्मण्यदेवाय गोब्राह्मणहिताय च ।
जगद्धिताय कृष्णाय गोविन्दाय नमोनमः ॥ १२.४६.१२६ ॥
Homenagem ao deus que favorece os brâmanes, homenagem ao benfeitor das vacas e dos brâmanes. Homenagem, repetidamente, a Kṛṣṇa, benfeitor do mundo, a Govinda.
12.46.127
प्राणकान्तारपाथेयं संसारोच्छेदभेषजम् ।
दुःखशोकपरित्राणं हरिरित्यक्षरद्वयम् ॥ १२.४६.१२७ ॥
Provisão para a viagem pelo deserto da vida, o remédio que corta a existência mundana, livramento da dor e do luto: as duas sílabas "Hari".
12.46.128
नारायणपरं ब्रह्म नारायणपरं तपः ।
नारायणपरं सत्यं नारायणपरं परम् ॥ १२.४६.१२८ ॥
Nārāyaṇa é o Brahman supremo; Nārāyaṇa é a austeridade suprema; Nārāyaṇa é a verdade suprema; Nārāyaṇa é o supremo.
12.46.129
यथा विष्णुमयं सत्यं यथा विष्णुमयं हविः ।
तथा विष्णुमयं सर्वं पाप्मा ने नश्यतां तथा ॥ १२.४६.१२९ ॥
Assim como a verdade é permeada por Viṣṇu, e a oferenda é permeada por Viṣṇu, assim tudo é permeado por Viṣṇu; assim pereça o meu pecado.
12.46.130
तस्य यज्ञवराहस्य विष्णोरमिततेजसः ।
प्रणामं येऽपि कुर्वन्ति तेषामपि नमोनमः ॥ १२.४६.१३० ॥
Aos que também se prostram diante daquele Yajña-Varāha, Viṣṇu de esplendor sem limites, homenagem, homenagem.
12.46.131
त्वां प्रपन्नाय भक्ताय गतिमिष्टां जिगीषवे ।
यच्छ्रेयः पुण्डरीकाक्ष तद्ध्यायस्व सुरोत्तम ॥ १२.४६.१३१ ॥
Concede a meta desejada ao devoto que se refugiou em ti e ao que busca a vitória; medita no que é bom, ó de olhos de lótus, o melhor dos deuses.
12.46.132
इति विद्यातपोयोनिरयोनिर्विष्णुरीडितः ।
वाग्यज्ञेनार्चितो देवः प्रीयतां मे जनार्दनः ॥ १२.४६.१३२ ॥
Assim, que o deus Janārdana, origem do saber e da austeridade, o Viṣṇu não nascido, louvado e honrado com o sacrifício da palavra, se agrade de mim.
12.46.133
एतावदुक्त्वा वचनं भीष्मस्तद्रतमानसः ।
नम इत्येव कृष्णाय प्रणाममकरोत्तदा ॥ १२.४६.१३३ ॥
Tendo dito tanto, com a mente fixa nele, Bhīṣma então se prostrou diante de Kṛṣṇa, dizendo apenas: «Namaḥ».
12.46.134
तस्मिन्नुपरते वाक्ये ततस्ते ब्रह्मवादिनः ।
भीष्मं वाग्भिर्वाष्पगलास्तमानर्चुर्महाद्युतिम् ॥ १२.४६.१३४ ॥
Quando cessaram aquelas palavras, os brahmavādins, com a garganta embargada de lágrimas, honraram com palavras o grandemente resplandecente Bhīṣma.
12.46.135
तेऽस्तुवन्तश्च विप्रेन्द्राः केशवं पुरुषोत्तमम् ।
भीष्मं च शनकैः सर्वे प्रशशंसुः पुनः पुनः ॥ १२.४६.१३५ ॥
Aqueles principais brâmanes, louvando Keśava, o melhor dos homens, e também Bhīṣma, exaltaram-nos lentamente, repetidas vezes.
12.46.136
अधिगम्य तु योगेन भक्तिं भीष्मस्य माधवः ।
त्रैलोक्यदर्शनं ज्ञानं दिव्यं दत्त्वा ययौ हरिः ॥ १२.४६.१३६ ॥
Tendo percebido, pelo yoga, a devoção de Bhīṣma, Mādhava Hari concedeu-lhe o conhecimento divino da visão dos três mundos e partiu.
12.46.137
विदित्वा भक्तियोगं तं भीष्मस्य पुरुषोत्तमः ।
सहसोत्थाय तं हृष्टो यानमेवान्वपद्यत ॥ १२.४६.१३७ ॥
Conhecendo o yoga de devoção de Bhīṣma, o supremo varão, satisfeito, levantou-se de repente e subiu nesse mesmo carro.
12.46.138
केशवः सात्यकिश्चैव रथेनकेन जग्मतुः ।
अपरेण महात्मानौ युधिष्ठिरधनञ्जयौ ॥ १२.४६.१३८ ॥
Keśava e Sātyaki partiram num carro; os dois magnânimos, Yudhiṣṭhira e Dhanañjaya, noutro.
12.46.139
भीमसेनो यमौ चोभौ रथमेकं समास्थिताः ।
कृपो युयुत्सुः सूतश्च सञ्जयश्चापरं रथम् ॥ १२.४६.१३९ ॥
Bhīmasena e os dois gêmeos subiram num carro; Kṛpa, Yuyutsu, o condutor e Sañjaya, noutro.
12.46.140
ते रथैर्नगराकारैः प्रयाताः पुरुषर्षभाः ।
नेमिघोषेण महता कम्पयन्ते वसुंधराम् ॥ १२.४६.१४० ॥
Aqueles touros entre os homens partiram em carros semelhantes a cidades e, com o grande estrondo das jantes, faziam a terra tremer.
12.46.141
ततो गिरः पुरुषवरस्तवेरितां ।
द्विजेरिताः पथिषु मनाक् स शुश्रुवे।
कृताञ्जलिं प्रणतमथापरं जनं ।
स केशिहा मुदितमनास्थनन्दत ॥ १२.४६.१४१ ॥
Então aquele melhor dos homens ouviu fracamente as palavras de louvor a ti proferidas pelos brâmanes nos caminhos; vendo outro com as mãos postas e prostrado, o matador de Keśin, de ânimo alegre, regozijou-se.
12.46.142
इति स्मरन्पठति च शार्ङ्गधन्वनः ।
शृणोतु वा यदुकुलनन्दनस्तवम्।
स चक्रभृत्प्रतिहतसर्वाकिल्विषो ।
जनार्दनं प्रविशति देहसंक्षये ॥ १२.४६.१४२ ॥
Quem, lembrando assim, recita o louvor do portador do arco Śārṅga, ou ouve o louvor do deleite da linhagem Yadu, tendo todas as suas faltas destruídas pelo portador do disco, entra em Janārdana quando o corpo se extingue.
12.46.143
यं योगिनः प्राणवियोगकाले ।
यत्नेन चित्ते विनिवेशयन्ति।
स तं पुरस्ताद्धरिमीक्षमाणः ।
प्राणाञ्जहौ प्राप्तफलो हि भीष्मः ॥ १२.४६.१४३ ॥
Contemplando diante de si Hari, a quem os iogues fixam com esforço na mente no momento da separação do sopro, Bhīṣma entregou seus sopros, tendo já alcançado o fruto.
12.46.144
स्ववराजः समाप्तोऽयं विष्णोरद्भुतकर्मणः ।
गाङ्गेयेन पुरा गीतो महापातकनाशनः ॥ १२.४६.१४४ ॥
Este rei dos hinos a Viṣṇu, de obras maravilhosas, está completo; foi cantado outrora pelo filho de Gaṅgā, e destrói os grandes pecados.
12.46.145
इमं नरः स्तवराजं मुमुक्षुः ।
पठञ्शुचिः कलुषितकल्मषापहम्।
अतीत्य लोकान्मलिनः समामता ।
न्पदं स गच्छत्यमृतं महात्मनः ॥ १२.४६.१४५ ॥
Quem deseja a libertação e recita este rei dos hinos com pureza, removendo as impurezas manchadas, transcende os mundos, livre da mácula, e alcança a morada imortal do grande espírito.