مهابهاراتا · أدهيايا 12.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.50.1
श्रुत्वा तु वचनं भीष्मो वासुदेवस्य धीमतः ।
किंचिदुन्नाम्य वदनं प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.५०.१ ॥
لمّا سمع بهيشما كلام الحكيم فاسوديفا رفع وجهه قليلًا، ورفع كفّيه متضامّتين، وقال هذه الكلمات.
12.50.2
नमस्ते भगवन्कृष्ण लोकानां प्रभवाप्यय ।
त्वं हि कर्ता हृषीकेश संहर्ता चापराजितः ॥ १२.५०.२ ॥
المجد لك أيها الإله المبارك كريشنا. أنت أصل العوالم وفناؤها؛ أنت حقًا الخالق يا هريشيكيشا، وأنت المُهلِك، الذي لا يُقهَر.
12.50.3
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वसंभव ।
अपवर्गस्थ भूतानां पञ्चानां परतः स्थित ॥ १२.५०.३ ॥
المجد لك يا صانع الكون. يا روح الكون ومنبعه، أنت مستقر في التحرر، وقائم وراء العناصر الخمسة.
12.50.4
नमस्ते त्रिषु लोकेषु नमस्ते परतस्त्रिषु ।
योगेश्वर नमस्तेऽस्तु त्वं हि सर्वपरायणः ॥ १२.५०.४ ॥
المجد لك في العوالم الثلاثة، والمجد لك وراءها. المجد لك يا سيد اليوغا؛ أنت حقًا الملاذ الأعلى لكل شيء.
12.50.5
मत्संश्रितं यदात्थ त्वं वचः पुरुषसत्तम ।
तेन पश्यामि ते दिव्यान्भावांस्त्रिषु च वर्त्मसु ॥ १२.५०.५ ॥
يا أفضل الرجال، بالكلمات التي قلتها متّكئًا عليّ أرى أحوالك الإلهية في المسالك الثلاثة.
12.50.6
तच्च पश्यामि तत्वेन यत्ते रूपं सनातनम् ।
सप्त मार्गा निरुद्धास्ते वायोरमिततेजसः ॥ १२.५०.६ ॥
وحقًا أرى صورتك الأزلية، التي فيها سُدّت عنك سبلُ الريح ذات البهاء الذي لا يُحدّ السبعة.
12.50.7
दिवं ते शिरसा व्याप्तं पभ्द्यां देवी वसुंधरा ।
दिशो भुजा रविश्चक्षुर्वीर्ये शुक्रः प्रतिष्ठितः ॥ १२.५०.७ ॥
رأسك يملأ السماء، وبقدميك تملأ الإلهة فسुندھرا، الأرض. الجهات ذراعاك، والشمس عينك، وشوكرا ثابت في قوتك.
12.50.8
अतसीपुष्पसंकाशं पीतवाससमच्युतम् ।
वपुर्ह्यनुमिमीमस्ते मेघस्येव सविद्युतः ॥ १२.५०.८ ॥
صورتك يا أچيوتا، شبيهة بزهرة الكتان ومرتدية الثياب الصفراء، نراها كسحابة معها برق.
12.50.9
त्वां प्रपन्नाय भक्ताय गतिमिष्टां जिगीषवे ।
यच्छ्रेयः पुण्डरीकाक्ष तद्ध्यायस्व सुरोत्तम ॥ १२.५०.९ ॥
لك يا من لجأ إليك، المتعبد الذي يريد النصر، أنت الغاية المرجوة. يا ذا العينين كاللوتس، يا أفضل الآلهة، تأمّل فيما هو الأسمى.
12.50.10
यतः खलु परा भक्तिर्मयि ते पुरुषर्षभ ।
ततो मया वपुर्दिव्यं तव राजन्प्रदर्शितम् ॥ १२.५०.१० ॥
لأن تعبدك العالي موجّه إليّ، يا ثور الرجال، لذلك أريتك صورتي الإلهية أيها الملك.
12.50.11
न ह्यभक्ताय राजेन्द्र भक्तायानृजवे न च ।
दर्शयाम्यहमात्मानं न चादान्ताय भारत ॥ १२.५०.११ ॥
لا أُظهر نفسي يا ملك الملوك لمن لا عبادة له، ولا للعابد غير المستقيم، ولا، يا بهارتا، لمن ليس ضابطًا لنفسه.
12.50.12
भवांस्तु मम भक्तश्च नित्यं चार्जवमास्थितः ।
दमे तपसि सत्ये च दाने च निरतः शुचिः ॥ १२.५०.१२ ॥
أما أنت فعابدي، ثابت دائمًا على الاستقامة، منصرف إلى ضبط النفس والتقشف والصدق والعطاء، طاهر.
12.50.13
अर्हस्त्वं भीष्म मां द्रष्टुं तपसा स्वेन पार्थिव ।
तव ह्युपस्थिता लोका येभ्यो नावर्तते पुनः ॥ १२.५०.१३ ॥
أيها الملك بhīṣma، بتقشفك الخاص أنت أهلٌ لأن تراني. وقد أُعدّت لك تلك العوالم التي لا يرجع منها أحد.
12.50.14
पञ्चाशतं षट् च कुरुप्रवीर ।
शेषं दिनानां तव जीवितस्य।
ततः शुभैः कर्मफलोदयैस्त्वं ।
समेष्यसे भीष्म विमुच्य देहम् ॥ १२.५०.१४ ॥
أيها بطل الكورو، الأيام الباقية من عمرك ستة وخمسون. ثم، أيها بhīṣma، بظهور ثمار أعمالك الحسنة، إذ تترك الجسد ستبلغ (تلك العوالم).
12.50.15
एते हि देवा वसवो विमाना ।
न्यास्थाय सर्वे ज्वलिताग्निकल्पाः।
अन्तर्हितास्त्वां प्रतिपालयन्ति ।
काष्ठां प्रपद्यन्तमुदक्पतङ्गाम् ॥ १२.५०.१५ ॥
هؤلاء الآلهة، الفاسو، راكبين مركباتهم الجوية، كنيرانٍ متوهجة، يترقبونك في خفاء وأنت تسير على طريق الشمس نحو الشمال.
12.50.16
व्यावृत्तमात्रे भगवत्युदीचीं ।
सूर्ये जगत्कालवशं प्रपन्ने।
गन्तासि लोकान्पुरुषप्रवीर ।
नावर्तते यानुपलभ्य विद्वान् ॥ १२.५०.१६ ॥
أيها خيرُ الرجال، حين ينقلب الشمسُ المبارك نحو الشمال ويقع العالم تحت سلطان الزمن، ستمضي إلى تلك العوالم التي إذا بلغها العالم لا يرجع.
12.50.17
अमुं च लोकं त्वयि भीष्म याते ।
ज्ञानानि सर्वाणि पराभविष्यन्।
अतस्तु सर्वे तव सन्निकर्षं ।
समागता धर्मविवेचनाय ॥ १२.५०.१७ ॥
أيها بhīṣma، إذا ذهبتَ إلى ذلك العالم ستضيع جميع المعارف. ولذلك اجتمع هؤلاء كلهم حولك لتمييز الدharma.
12.50.18
तज्ज्ञातिशोकोपहतश्रुताय ।
सत्याभिसन्धाय युधिष्ठिराय।
प्रब्रूषि धर्मार्थसमाधियुक्तं ।
सत्यं वचोऽस्यापनुदेच्छुचं यत् ॥ १२.५०.१८ ॥
فكلِّم يودهيشتهيرا، الذي أُصيبت أذناه بحزن أقربائه، والذي عزمه صادق، بكلمة حقّ مقرونة بالحكم الصائب في الدارما والأرثا، لتُزِل حزنه.