Mahābhārata · Adhyāya 12.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.50.1
श्रुत्वा तु वचनं भीष्मो वासुदेवस्य धीमतः ।
किंचिदुन्नाम्य वदनं प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.५०.१ ॥
Habiendo oído las palabras del sabio Vāsudeva, Bhīṣma alzó un poco el rostro y, con las palmas juntas, pronunció estas palabras.
12.50.2
नमस्ते भगवन्कृष्ण लोकानां प्रभवाप्यय ।
त्वं हि कर्ता हृषीकेश संहर्ता चापराजितः ॥ १२.५०.२ ॥
Homenaje a ti, bienaventurado Kṛṣṇa. Tú eres el origen y la disolución de los mundos; en verdad tú eres el creador, oh Hṛṣīkeśa, y el destructor, el invencible.
12.50.3
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वसंभव ।
अपवर्गस्थ भूतानां पञ्चानां परतः स्थित ॥ १२.५०.३ ॥
Homenaje a ti, creador del universo. Oh alma del universo, origen del universo, tú permaneces en la liberación y estás más allá de los cinco elementos.
12.50.4
नमस्ते त्रिषु लोकेषु नमस्ते परतस्त्रिषु ।
योगेश्वर नमस्तेऽस्तु त्वं हि सर्वपरायणः ॥ १२.५०.४ ॥
Homenaje a ti en los tres mundos; homenaje a ti más allá de los tres. Homenaje a ti, señor del yoga; tú eres, en verdad, el refugio supremo de todos.
12.50.5
मत्संश्रितं यदात्थ त्वं वचः पुरुषसत्तम ।
तेन पश्यामि ते दिव्यान्भावांस्त्रिषु च वर्त्मसु ॥ १२.५०.५ ॥
Oh mejor de los hombres, por las palabras que has pronunciado apoyadas en mí, veo tus estados divinos en los tres caminos.
12.50.6
तच्च पश्यामि तत्वेन यत्ते रूपं सनातनम् ।
सप्त मार्गा निरुद्धास्ते वायोरमिततेजसः ॥ १२.५०.६ ॥
Y en verdad veo tu forma eterna, en la que los siete caminos del viento de esplendor sin límites han sido detenidos por ti.
12.50.7
दिवं ते शिरसा व्याप्तं पभ्द्यां देवी वसुंधरा ।
दिशो भुजा रविश्चक्षुर्वीर्ये शुक्रः प्रतिष्ठितः ॥ १२.५०.७ ॥
Tu cabeza abarca el cielo, y con tus pies abarcas a la diosa Vasuṃdharā, la tierra. Las direcciones son tus brazos, el sol tu ojo, y Śukra está establecido en tu poder.
12.50.8
अतसीपुष्पसंकाशं पीतवाससमच्युतम् ।
वपुर्ह्यनुमिमीमस्ते मेघस्येव सविद्युतः ॥ १२.५०.८ ॥
Tu forma, oh Acyuta, semejante a una flor de lino y vestida de amarillo, la vemos como una nube con relámpagos.
12.50.9
त्वां प्रपन्नाय भक्ताय गतिमिष्टां जिगीषवे ।
यच्छ्रेयः पुण्डरीकाक्ष तद्ध्यायस्व सुरोत्तम ॥ १२.५०.९ ॥
Para ti, que te has refugiado, devoto que anhela la victoria, tú eres la meta deseada. Oh de ojos de loto, mejor de los dioses, medita en lo que es mejor.
12.50.10
यतः खलु परा भक्तिर्मयि ते पुरुषर्षभ ।
ततो मया वपुर्दिव्यं तव राजन्प्रदर्शितम् ॥ १२.५०.१० ॥
Puesto que tu suprema devoción está dirigida a mí, toro entre los hombres, por ello te he mostrado mi forma divina, oh rey.
12.50.11
न ह्यभक्ताय राजेन्द्र भक्तायानृजवे न च ।
दर्शयाम्यहमात्मानं न चादान्ताय भारत ॥ १२.५०.११ ॥
No me manifiesto, oh rey de reyes, al que carece de devoción, ni al devoto que no es recto, ni, oh Bhārata, al que no tiene dominio de sí.
12.50.12
भवांस्तु मम भक्तश्च नित्यं चार्जवमास्थितः ।
दमे तपसि सत्ये च दाने च निरतः शुचिः ॥ १२.५०.१२ ॥
Pero tú eres mi devoto, que siempre permanece en la rectitud, dedicado al dominio de sí, a la austeridad, a la verdad y a la generosidad, puro.
12.50.13
अर्हस्त्वं भीष्म मां द्रष्टुं तपसा स्वेन पार्थिव ।
तव ह्युपस्थिता लोका येभ्यो नावर्तते पुनः ॥ १२.५०.१३ ॥
Oh rey Bhīṣma, por tu propia austeridad eres digno de verme. Aquellos mundos están preparados para ti, de los cuales nadie vuelve jamás.
12.50.14
पञ्चाशतं षट् च कुरुप्रवीर ।
शेषं दिनानां तव जीवितस्य।
ततः शुभैः कर्मफलोदयैस्त्वं ।
समेष्यसे भीष्म विमुच्य देहम् ॥ १२.५०.१४ ॥
Oh héroe de los Kurus, los días restantes de tu vida son cincuenta y seis. Luego, oh Bhīṣma, por el surgir de los frutos auspiciosos de tus acciones, al abandonar el cuerpo, alcanzarás (aquellos mundos).
12.50.15
एते हि देवा वसवो विमाना ।
न्यास्थाय सर्वे ज्वलिताग्निकल्पाः।
अन्तर्हितास्त्वां प्रतिपालयन्ति ।
काष्ठां प्रपद्यन्तमुदक्पतङ्गाम् ॥ १२.५०.१५ ॥
Estos dioses, los Vasus, montados en sus carros aéreos, semejantes a fuegos ardientes, te aguardan invisibles mientras avanzas por el camino del sol hacia el norte.
12.50.16
व्यावृत्तमात्रे भगवत्युदीचीं ।
सूर्ये जगत्कालवशं प्रपन्ने।
गन्तासि लोकान्पुरुषप्रवीर ।
नावर्तते यानुपलभ्य विद्वान् ॥ १२.५०.१६ ॥
Oh el mejor de los hombres, cuando el sagrado sol apenas se haya vuelto hacia el norte y el mundo esté bajo el dominio del tiempo, irás a aquellos mundos, alcanzados los cuales el sabio no regresa.
12.50.17
अमुं च लोकं त्वयि भीष्म याते ।
ज्ञानानि सर्वाणि पराभविष्यन्।
अतस्तु सर्वे तव सन्निकर्षं ।
समागता धर्मविवेचनाय ॥ १२.५०.१७ ॥
Oh Bhīṣma, cuando tú hayas partido a aquel mundo, todos los conocimientos se perderán. Por eso todos estos se han reunido cerca de ti para el discernimiento del dharma.
12.50.18
तज्ज्ञातिशोकोपहतश्रुताय ।
सत्याभिसन्धाय युधिष्ठिराय।
प्रब्रूषि धर्मार्थसमाधियुक्तं ।
सत्यं वचोऽस्यापनुदेच्छुचं यत् ॥ १२.५०.१८ ॥
Por tanto, habla a Yudhiṣṭhira, cuyo oído está herido por el dolor de sus parientes y cuyo propósito es verdadero, con una palabra verdadera unida a la correcta resolución del dharma y del artha, que aparte su dolor.