Mahābhārata · Adhyāya 12.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.50.1
श्रुत्वा तु वचनं भीष्मो वासुदेवस्य धीमतः ।
किंचिदुन्नाम्य वदनं प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.५०.१ ॥
Als Bhīṣma die Worte des weisen Vāsudeva gehört hatte, hob er das Antlitz ein wenig und sprach mit gefalteten Händen diese Worte.
12.50.2
नमस्ते भगवन्कृष्ण लोकानां प्रभवाप्यय ।
त्वं हि कर्ता हृषीकेश संहर्ता चापराजितः ॥ १२.५०.२ ॥
Gruß dir, gesegneter Kṛṣṇa. Du bist Ursprung und Auflösung der Welten; du bist wahrlich der Schöpfer, o Hṛṣīkeśa, und der Vernichter, der Unbesiegte.
12.50.3
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वसंभव ।
अपवर्गस्थ भूतानां पञ्चानां परतः स्थित ॥ १२.५०.३ ॥
Gruß dir, Schöpfer des Weltalls. O Seele des Weltalls, Ursprung des Weltalls, du weilst in der Befreiung und stehst jenseits der fünf Elemente.
12.50.4
नमस्ते त्रिषु लोकेषु नमस्ते परतस्त्रिषु ।
योगेश्वर नमस्तेऽस्तु त्वं हि सर्वपरायणः ॥ १२.५०.४ ॥
Gruß dir in den drei Welten; Gruß dir jenseits der drei. Gruß dir, Herr des Yoga; du bist wahrlich die höchste Zuflucht aller.
12.50.5
मत्संश्रितं यदात्थ त्वं वचः पुरुषसत्तम ।
तेन पश्यामि ते दिव्यान्भावांस्त्रिषु च वर्त्मसु ॥ १२.५०.५ ॥
O Bester der Menschen, durch die Worte, die du in Bezug auf mich gesprochen hast, sehe ich deine göttlichen Zustände auf den drei Wegen.
12.50.6
तच्च पश्यामि तत्वेन यत्ते रूपं सनातनम् ।
सप्त मार्गा निरुद्धास्ते वायोरमिततेजसः ॥ १२.५०.६ ॥
Und in Wahrheit sehe ich deine ewige Gestalt, in der die sieben Wege des Windes von grenzenloser Pracht durch dich aufgehalten werden.
12.50.7
दिवं ते शिरसा व्याप्तं पभ्द्यां देवी वसुंधरा ।
दिशो भुजा रविश्चक्षुर्वीर्ये शुक्रः प्रतिष्ठितः ॥ १२.५०.७ ॥
Dein Haupt durchdringt den Himmel, und mit deinen Füßen die Göttin Vasuṃdharā, die Erde. Die Himmelsrichtungen sind deine Arme, die Sonne dein Auge, und Śukra ist in deiner Kraft gegründet.
12.50.8
अतसीपुष्पसंकाशं पीतवाससमच्युतम् ।
वपुर्ह्यनुमिमीमस्ते मेघस्येव सविद्युतः ॥ १२.५०.८ ॥
Deine Gestalt, Acyuta, dem Flachsblütenkranz gleich und in gelbes Gewand gehüllt, schauen wir wie eine Wolke mit Blitzen.
12.50.9
त्वां प्रपन्नाय भक्ताय गतिमिष्टां जिगीषवे ।
यच्छ्रेयः पुण्डरीकाक्ष तद्ध्यायस्व सुरोत्तम ॥ १२.५०.९ ॥
Dir, der Zuflucht genommen hat, dem hingegebenen Verlangen nach Sieg, bist du das ersehnte Ziel. Lotusäugiger, Bester der Götter, meditiere über das, was das Beste ist.
12.50.10
यतः खलु परा भक्तिर्मयि ते पुरुषर्षभ ।
ततो मया वपुर्दिव्यं तव राजन्प्रदर्शितम् ॥ १२.५०.१० ॥
Weil deine höchste Hingabe mir gilt, Stier unter den Männern, habe ich dir meine göttliche Gestalt gezeigt, o König.
12.50.11
न ह्यभक्ताय राजेन्द्र भक्तायानृजवे न च ।
दर्शयाम्यहमात्मानं न चादान्ताय भारत ॥ १२.५०.११ ॥
Ich offenbare mich nicht, König der Könige, dem Hingabelosen, noch dem Hingegebenen, der nicht aufrichtig ist, noch, Bhārata, dem Ungezügelten.
12.50.12
भवांस्तु मम भक्तश्च नित्यं चार्जवमास्थितः ।
दमे तपसि सत्ये च दाने च निरतः शुचिः ॥ १२.५०.१२ ॥
Du aber bist mein Hingegebener, stets in Aufrichtigkeit verharrend, hingegeben an Selbstbeherrschung, Askese, Wahrheit und Gabe, rein.
12.50.13
अर्हस्त्वं भीष्म मां द्रष्टुं तपसा स्वेन पार्थिव ।
तव ह्युपस्थिता लोका येभ्यो नावर्तते पुनः ॥ १२.५०.१३ ॥
O König Bhīṣma, durch deine eigene Askese bist du würdig, mich zu sehen. Jene Welten stehen für dich bereit, von denen man nicht mehr zurückkehrt.
12.50.14
पञ्चाशतं षट् च कुरुप्रवीर ।
शेषं दिनानां तव जीवितस्य।
ततः शुभैः कर्मफलोदयैस्त्वं ।
समेष्यसे भीष्म विमुच्य देहम् ॥ १२.५०.१४ ॥
O Held der Kurus, die übrigen Tage deines Lebens sind sechsundfünfzig. Dann, o Bhīṣma, wirst du, durch das Aufgehen der glücklichen Früchte deiner Taten, den Körper ablegend, (jene Welten) erreichen.
12.50.15
एते हि देवा वसवो विमाना ।
न्यास्थाय सर्वे ज्वलिताग्निकल्पाः।
अन्तर्हितास्त्वां प्रतिपालयन्ति ।
काष्ठां प्रपद्यन्तमुदक्पतङ्गाम् ॥ १२.५०.१५ ॥
Diese Götter, die Vasus, auf ihren Luftwagen sitzend, gleich lodernden Feuern, erwarten dich unsichtbar, während du den Weg der Sonne nordwärts gehst.
12.50.16
व्यावृत्तमात्रे भगवत्युदीचीं ।
सूर्ये जगत्कालवशं प्रपन्ने।
गन्तासि लोकान्पुरुषप्रवीर ।
नावर्तते यानुपलभ्य विद्वान् ॥ १२.५०.१६ ॥
O bester der Männer, wenn die heilige Sonne sich eben nordwärts gewandt hat und die Welt unter der Herrschaft der Zeit steht, wirst du zu jenen Welten gehen, die zu erreichen der Weise nicht zurückkehrt.
12.50.17
अमुं च लोकं त्वयि भीष्म याते ।
ज्ञानानि सर्वाणि पराभविष्यन्।
अतस्तु सर्वे तव सन्निकर्षं ।
समागता धर्मविवेचनाय ॥ १२.५०.१७ ॥
O Bhīṣma, wenn du in jene Welt gegangen bist, werden alle Erkenntnisse verloren sein. Darum haben sich alle diese in deiner Nähe versammelt, um das Dharma zu erörtern.
12.50.18
तज्ज्ञातिशोकोपहतश्रुताय ।
सत्याभिसन्धाय युधिष्ठिराय।
प्रब्रूषि धर्मार्थसमाधियुक्तं ।
सत्यं वचोऽस्यापनुदेच्छुचं यत् ॥ १२.५०.१८ ॥
Darum sprich zu Yudhiṣṭhira, dessen Gehör vom Schmerz um seine Verwandten getroffen ist und dessen Entschluss wahrhaftig ist, ein wahres Wort, verbunden mit der rechten Klärung von Dharma und Artha, das seinen Kummer vertreibe.