மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.50.1
श्रुत्वा तु वचनं भीष्मो वासुदेवस्य धीमतः ।
किंचिदुन्नाम्य वदनं प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.५०.१ ॥
ஞானியான வாசுதேவரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட பீஷ்மர், முகத்தை சற்றே உயர்த்தி, கைகளைக் கூப்பிக்கொண்டு இவ்வாறு கூறினார்.
12.50.2
नमस्ते भगवन्कृष्ण लोकानां प्रभवाप्यय ।
त्वं हि कर्ता हृषीकेश संहर्ता चापराजितः ॥ १२.५०.२ ॥
ஓ பகவான் கிருஷ்ணா, உமக்கு வணக்கம். உலகங்களின் தோற்றமும் ஒடுக்கமும் நீரே. ஹ்ருஷீகேசா, நீரே படைப்பவர், நீரே அழிப்பவர், வெல்லப்படாதவர்.
12.50.3
विश्वकर्मन्नमस्तेऽस्तु विश्वात्मन्विश्वसंभव ।
अपवर्गस्थ भूतानां पञ्चानां परतः स्थित ॥ १२.५०.३ ॥
விஸ்வகர்மாவே, உமக்கு வணக்கம். விஸ்வாத்மாவே, விஸ்வத்தின் மூலமே, நீர் விடுதலையில் நிலைத்தவர்; ஐந்து பூதங்களுக்கு அப்பால் நிற்பவர்.
12.50.4
नमस्ते त्रिषु लोकेषु नमस्ते परतस्त्रिषु ।
योगेश्वर नमस्तेऽस्तु त्वं हि सर्वपरायणः ॥ १२.५०.४ ॥
மூன்று உலகங்களிலும் உமக்கு வணக்கம். மூன்றுக்கும் அப்பாற்பட்டவருக்கு வணக்கம். யோகேஸ்வரா, உமக்கு வணக்கம்; நீரே அனைவருக்கும் இறுதிப் புகலிடம்.
12.50.5
मत्संश्रितं यदात्थ त्वं वचः पुरुषसत्तम ।
तेन पश्यामि ते दिव्यान्भावांस्त्रिषु च वर्त्मसु ॥ १२.५०.५ ॥
ஓ புருஷோத்தமா, என்னைச் சார்ந்ததாக நீர் சொன்ன வார்த்தையால், உமது தெய்வீக நிலைகளை மூன்று வழிகளிலும் காண்கிறேன்.
12.50.6
तच्च पश्यामि तत्वेन यत्ते रूपं सनातनम् ।
सप्त मार्गा निरुद्धास्ते वायोरमिततेजसः ॥ १२.५०.६ ॥
அந்த நித்திய வடிவத்தை உண்மையில் காண்கிறேன்; அதில் அளவற்ற ஒளியுடைய வாயுவின் ஏழு வழிகள் உம்மால் தடுக்கப்பட்டுள்ளன.
12.50.7
दिवं ते शिरसा व्याप्तं पभ्द्यां देवी वसुंधरा ।
दिशो भुजा रविश्चक्षुर्वीर्ये शुक्रः प्रतिष्ठितः ॥ १२.५०.७ ॥
உன் தலை வானத்தை வியாபித்திருக்கிறது; கால்களால் தேவி வசுந்தரை வியாபித்திருக்கிறாள். திசைகள் உன் கரங்கள்; சூரியன் உன் கண்; வீரியத்தில் சுக்கிரன் நிலைபெற்றிருக்கிறான்.
12.50.8
अतसीपुष्पसंकाशं पीतवाससमच्युतम् ।
वपुर्ह्यनुमिमीमस्ते मेघस्येव सविद्युतः ॥ १२.५०.८ ॥
ஆளிப்பூவைப் போன்ற, மஞ்சள் ஆடை அணிந்த, அச்யுதனான உன் உருவத்தை மின்னலுடன் கூடிய மேகத்தைப் போல நாங்கள் காண்கிறோம்.
12.50.9
त्वां प्रपन्नाय भक्ताय गतिमिष्टां जिगीषवे ।
यच्छ्रेयः पुण्डरीकाक्ष तद्ध्यायस्व सुरोत्तम ॥ १२.५०.९ ॥
உன்னைச் சரணடைந்த பக்தனுக்கும், வெற்றியை விரும்பும் அவனுக்கும் நீயே விரும்பத்தக்க கதி. தாமரைக் கண்ணனே, தேவோத்தமனே, எது நன்மையோ அதையே தியானி.
12.50.10
यतः खलु परा भक्तिर्मयि ते पुरुषर्षभ ।
ततो मया वपुर्दिव्यं तव राजन्प्रदर्शितम् ॥ १२.५०.१० ॥
உன் பக்தி என்னிடம் உயர்ந்ததாக இருப்பதால், ஆண்களில் சிறந்தவனே, அதனால் அரசே, நான் உனக்கு என் தெய்வீக உருவத்தைக் காட்டினேன்.
12.50.11
न ह्यभक्ताय राजेन्द्र भक्तायानृजवे न च ।
दर्शयाम्यहमात्मानं न चादान्ताय भारत ॥ १२.५०.११ ॥
அரசர்களின் அரசே, பக்தியற்றவனுக்கும், நேர்மையற்ற பக்தனுக்கும் நான் காட்டுவதில்லை; பாரதா, அடக்கமற்றவனுக்கும் என்னை நான் காட்டுவதில்லை.
12.50.12
भवांस्तु मम भक्तश्च नित्यं चार्जवमास्थितः ।
दमे तपसि सत्ये च दाने च निरतः शुचिः ॥ १२.५०.१२ ॥
ஆனால் நீ என் பக்தன்; எப்போதும் நேர்மையில் நிலைத்திருப்பவன்; அடக்கம், தவம், சத்தியம், தானம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்ட தூயவன்.
12.50.13
अर्हस्त्वं भीष्म मां द्रष्टुं तपसा स्वेन पार्थिव ।
तव ह्युपस्थिता लोका येभ्यो नावर्तते पुनः ॥ १२.५०.१३ ॥
பார்த்திவனே பீஷ்மா, உன் சொந்த தவத்தால் நீ என்னைக் காணத் தகுதியுடையவன். உனக்காக அந்த உலகங்கள் தயாராக உள்ளன; அவற்றிலிருந்து மீண்டும் திரும்புவதில்லை.
12.50.14
पञ्चाशतं षट् च कुरुप्रवीर ।
शेषं दिनानां तव जीवितस्य।
ततः शुभैः कर्मफलोदयैस्त्वं ।
समेष्यसे भीष्म विमुच्य देहम् ॥ १२.५०.१४ ॥
குருவீரனே, உன் வாழ்வின் மீதமுள்ள நாட்கள் ஐம்பத்தாறு. பின்னர், பீஷ்மா, நல்ல கர்மபலன்களின் எழுச்சியால் உடலை விட்டு நீ அடைவாய்.
12.50.15
एते हि देवा वसवो विमाना ।
न्यास्थाय सर्वे ज्वलिताग्निकल्पाः।
अन्तर्हितास्त्वां प्रतिपालयन्ति ।
काष्ठां प्रपद्यन्तमुदक्पतङ्गाम् ॥ १२.५०.१५ ॥
இந்த தேவர்களும் வசுக்களும் விமானங்களில் ஏறி, எரியும் நெருப்பைப் போல, மறைந்திருந்து வடக்குப் பாதையில் செல்லும் சூரியனை நோக்கிச் செல்லும் உன்னை எதிர்பார்க்கிறார்கள்.
12.50.16
व्यावृत्तमात्रे भगवत्युदीचीं ।
सूर्ये जगत्कालवशं प्रपन्ने।
गन्तासि लोकान्पुरुषप्रवीर ।
नावर्तते यानुपलभ्य विद्वान् ॥ १२.५०.१६ ॥
புருஷ வீரனே, பகவான் சூரியன் வடக்கே திரும்பி, உலகம் காலத்தின் வசத்தில் சென்ற போது, நீ அந்த உலகங்களுக்குச் செல்வாய்; அவற்றை அடைந்த அறிஞன் மீண்டும் திரும்புவதில்லை.
12.50.17
अमुं च लोकं त्वयि भीष्म याते ।
ज्ञानानि सर्वाणि पराभविष्यन्।
अतस्तु सर्वे तव सन्निकर्षं ।
समागता धर्मविवेचनाय ॥ १२.५०.१७ ॥
பீஷ்மா, நீ அந்த உலகத்திற்குச் சென்றுவிட்டால், எல்லா ஞானங்களும் அழிந்துவிடும். ஆகையால் இவர்கள் அனைவரும் தர்மத்தை விவேசிப்பதற்காக உன் அருகில் கூடியுள்ளனர்.
12.50.18
तज्ज्ञातिशोकोपहतश्रुताय ।
सत्याभिसन्धाय युधिष्ठिराय।
प्रब्रूषि धर्मार्थसमाधियुक्तं ।
सत्यं वचोऽस्यापनुदेच्छुचं यत् ॥ १२.५०.१८ ॥
எனவே உறவினர்களின் துயரால் செவி தாக்கப்பட்டவனும், உண்மையில் உறுதியானவனுமான யுதிஷ்டிரனுக்கு, தர்மமும் பொருளும் ஒன்றுசேர்ந்த உண்மையான வார்த்தையைச் சொல்லுங்கள்; அது அவனது துயரை நீக்கட்டும்.