مهابهاراتا · أدهيايا 12.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.51.1
ततः कृष्णस्य तद्वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् ।
श्रुत्वा शान्तनवः कृष्णं प्रत्युवाच कृताञ्जलिः ॥ १२.५१.१ ॥
فلما سمع بهيشما، ابن شانتانو، كلام كريشنا، الممتلئ بالدارما والأرتها والنافع، أجاب كريشنا وهو يضم كفيه.
12.51.2
लोकनाथ महाबाहो शिव नारायणाच्युत ।
तव वाक्यमुपश्रुत्य हर्षेणास्मि परिप्लुतः ॥ १२.५१.२ ॥
أيها سيد العوالم، ذو الذراعين القويتين، شيفا، نارايانا، أتشيوتا! لقد غمرني الفرح حين سمعت كلامك.
12.51.3
किंचाहमभिधास्यामि वाक्पते तव सन्निधौ ।
यदा वाचोगतं सर्वं तव वाचि समाहितम् ॥ १२.५१.३ ॥
وما أقوله في حضرتك، يا سيد الكلام، فكل ما بلغ الكلام مجموع في كلامك.
12.51.4
यच्च किंचित्कृतं लोके कर्तव्यं क्रियते च यत् ।
त्वत्तस्तन्निः सृतं देव लोके बुद्धिमतो हिते ॥ १२.५१.४ ॥
أيها الإله، كل ما صُنع في العالم، وما ينبغي أن يُصنع، وما يُصنع الآن، صدر كله عنك لخير الحكماء في هذا العالم.
12.51.5
कथयेद्देवलोकं यो देवराजसमीपतः ।
धर्मकामार्थमोक्षाणां सोऽर्थं ब्रूयात्तवाग्रतः ॥ १२.५१.५ ॥
من يصف عالم الآلهة عند ملك الآلهة، فليبيّن أمامك معنى الدارما والرغبة والثروة والتحرر.
12.51.6
शराभितापाद्व्यथितं मनो मे मधुसूदन ।
गात्राणि चावसीदन्ति न च बुद्धिः प्रसीदति ॥ १२.५१.६ ॥
يا مادهوسودانا، إن عقلي مضطرب من عذاب السهام؛ وأطرافي تنهار، وعقلي لا يصفو.
12.51.7
न च मे प्रतिभा काचिदस्ति किंचित्प्रभाषितुम् ।
पीड्यमानस्य गोविन्द विपानलसमैः शरैः ॥ १२.५१.७ ॥
ولا أملك أي قدرة على الكلام، يا غوفيندا، وأنا معذب بسهام كنار سامة.
12.51.8
बलं मे प्रजहातीव प्राणाः सत्वरयन्ति च ।
मर्माणि परितप्यन्ति भ्रान्तचित्तस्तथा ह्यहम् ॥ १२.५१.८ ॥
كأن قوتي تفارقني، وأنفاس حياتي تسرع في الرحيل، ونقاطي الحيوية تحترق، وعقلي مضطرب.
12.51.9
दौर्बल्यात्सज्जते वाङ्भे स कथं वक्तुमुत्सहे ।
साधु मे त्वं प्रसीदस्व दाशार्हकुलवर्धन ॥ १२.५१.९ ॥
تتعلق كلماتي بسبب الضعف، فكيف أجرؤ على الكلام؟ يا من تُنمّي سلالة الداشارها، كن راضياً عني.
12.51.10
तत्क्षमस्व महाबाहो न ब्रूयां किंचिदच्युत ।
त्वत्सन्निधौ च सीदेद्धि वाचस्पतिरपि ब्रुवन् ॥ १२.५१.१० ॥
فاصفح عني، يا عظيم الذراعين؛ يا أتشيوتا، لن أقول شيئاً، فإن حضرتك لو تكلم أمامك لتعثّر حتى سيد الكلام.
12.51.11
न दिशः संप्रजानामि नाकाशं न च मेदिनीम् ।
केवलं तव वीर्येण तिष्ठामि मधुसूदन ॥ १२.५१.११ ॥
لا أميّز الجهات ولا السماء ولا الأرض، يا مادهوسودانا؛ إنما أثبت بقوتك وحدها.
12.51.12
स्वयमेव भवांस्तस्माद्धर्मराजस्य यद्धितम् ।
तद्ब्रवीत्वाशु सर्वेषामागमानां त्वमागमः ॥ १२.५१.१२ ॥
فليقل أنت نفسك سريعاً ما هو نافع للملك دهرما، فإنك أنت سند جميع الكتب المقدسة.
12.51.13
कथं त्वयि स्थिते कृष्णे शाश्वते लोककर्तरि ।
प्रब्रूयान्मद्विधः कश्चिद्गुरौ शिष्य इव स्थिते ॥ १२.५१.१३ ॥
يا كريشنا، وأنت الخالق الأبدي للعوالم حاضر هنا، كيف يستطيع مثلي أن يتكلم، كتلميذ واقف أمام معلمه؟
12.51.14
उपपन्नमिदं वाक्यं कौरवाणां धुरन्धरे ।
महावीर्ये महासत्वे स्थिरे सर्वार्थदर्शिनि ॥ १२.५१.१४ ॥
كلامك هذا مناسب، يا أعظم الكورو، يا عظيم البأس والشجاعة، الثابت، الناظر إلى كل الغايات.
12.51.15
यच्च मामात्थ गाङ्गेय बाणघातरुजं प्रति ।
गृहाणात्र वरं भीष्म मत्प्रसादकृतं प्रभो ॥ १२.५१.१५ ॥
يا ابن الغانغا، لما قلته لي عن ألم جراح السهام، يا بهيشما، يا سيدي، اقبل هنا نعمة منحتها بفضلي.
12.51.16
न ते ग्लानिर्न ते मूर्च्छा न तापो न च ते रुजा ।
प्रभविष्यन्ति गाङ्गेय क्षुत्पिपासे न चाप्युत ॥ १२.५१.१६ ॥
يا ابن الغانغا، لن يصيبك إعياء ولا إغماء ولا حمى، ولن يغلبك ألمك، ولا الجوع ولا العطش.
12.51.17
ज्ञानानि च समग्राणि प्रतिभास्यन्ति तेऽनघ ।
न च ते क्वचिदासत्तिर्बुद्धेः प्रादुर्भविष्यति ॥ १२.५१.१७ ॥
يا من لا ذنب له، ستتجلى لك العلوم كاملة، ولن ينشأ في عقلك تعلق بشيء أبدًا.
12.51.18
सत्वस्थं च मनो नित्यं तव भीष्म भविष्यति ।
रजस्तमोभ्यां निर्मुक्तं घनैर्मुक्त इवोडुराट् ॥ १२.५१.१८ ॥
يا بهيشما، سيبقى عقلك دائمًا في الصفاء، متحررًا من الهوى والظلمة، كالقمر متحررًا من السحب.
12.51.19
यद्यच्च धर्मसंयुक्तमर्थयुक्तमथापि च ।
चिन्तयिष्यसि तत्राग्र्या बुद्धिस्तव भविष्यति ॥ १२.५१.१९ ॥
كل ما يتصل بالدهرما ويتصل بالمنفعة، أو أي شيء تفكر فيه، ففيه يكون عقلك الأسمى.
12.51.20
इमं च राजशार्दूल भूतग्रामं चतुर्विधम् ।
चक्षुर्दिव्यं समाश्रित्य द्रक्ष्यस्यमितविक्रम ॥ १२.५१.२० ॥
يا نمر الملوك، متكئاً على العين الإلهية، سترى هذا الحشد الرباعي من الكائنات، يا ذا البأس الذي لا يُقاس.
12.51.21
चतुर्विधं प्रजाजालं संयुक्तो ज्ञानचक्षुषा ।
भीष्म द्रक्ष्यसि तत्त्वेन जले मीन इवामले ॥ १२.५१.२१ ॥
متصفاً بعين المعرفة، يا بهيشما، سترى حقاً هذه الشبكة الرباعية من الكائنات، كالسمكة في الماء الصافي.
12.51.22
ततस्ते व्याससहिताः सर्व एव महर्षयः ।
ऋग्यजुःसामसहितैर्वचोभिः कृष्णमार्चयन् ॥ १२.५१.२२ ॥
ثم أخذ جميع أولئك الحكماء العظام مع فياسا يكرّمون كريشنا بكلمات مصحوبة بالريج والياجور والسامة.
12.51.23
ततः सर्वार्तवं दिव्यं पुष्पवर्षं न भस्तलात् ।
पपात यत्र वार्ष्णेयः सगाङ्गेयः सपाण्डवः ॥ १२.५१.२३ ॥
ثم هطل من السماء مطر إلهي من أزهار كل الفصول، حيث كان الفرشنيّا وابن غانغا والبانداڤا.
12.51.24
वादित्राणि च सर्वाणि जगुश्चाप्सरसां गणाः ।
न चाहितमनिष्टं च किंचित्तत्र व्यदृश्यत ॥ १२.५१.२४ ॥
عزفت جميع الآلات، وغنّت زمر الأبساراس؛ ولم يُرَ هناك شيء معادٍ ولا منذر بالشؤم.
12.51.25
ववौ शिवः सुखो वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः ।
शान्तायां दिशिशन्ताश्च प्रावदन्मृगपक्षिणः ॥ १२.५१.२५ ॥
في الجهة الهادئة هبّت ريح مباركة لطيفة تحمل كل العطور وطاهرة، وأخذت الغزلان والطيور الهادئة تصيح.
12.51.26
ततो मुहूर्ताद्भगवान्सहस्रांशुर्दिवाकरः ।
दहन्वनमिवैकान्ते प्रतीच्यां प्रत्यदृश्यत ॥ १२.५१.२६ ॥
ثم بعد لحظة، ظهرت الشمس المجيدة ذات الألف شعاع، صانعة النهار، في الغرب، كأنها تحرق غابة في مكان منعزل.
12.51.27
ततो महर्षयः सर्वे समुत्थाय जनार्दनम् ।
भीष्ममामन्त्रयांचक्रू राजानं च युधिष्ठिरम् ॥ १२.५१.२७ ॥
ثم نهض جميع الحكماء الكبار وودّعوا جاناردانا وبهيشما والملك يودهيشتيرا.
12.51.28
ततः प्रणाममकरोत्केशवः सहपाण्डवः ।
सात्यकिः स़ञ्जयश्चैव स च शारद्वतः कृपः ॥ १२.५१.२८ ॥
ثم قدّم كيشافا مع البانداوا التحية؛ وكذلك ساتياكي وسانجايا وكريبا ابن شاراdvat.
12.51.29
ततस्ते धर्मनिरताः सम्यक् तैरभिपूजिताः ।
श्वः समेष्याम इत्युक्त्वा यथेष्टं त्वरिता ययुः ॥ १२.५१.२९ ॥
ثم انصرفوا مسرعين كما شاؤوا بعد أن أكرموهم إكراماً حسناً، وهم المتفانون في الدارما، قائلين: «غداً نلتقي من جديد».
12.51.30
तथैवामन्त्र्य गाङ्गेयं केशवः पाण्डवास्तथा ।
प्रदक्षिणमुपावृत्य रथानारुरुहुः शुभान् ॥ १२.५१.३० ॥
وبالمثل، بعد أن ودّع كيشافا والبانداوا غانغيا بهيشما، طافوا حوله مبقين إياه عن اليمين، ثم صعدوا عرباتهم البهية.
12.51.31
ततो रथैः काञ्चनचित्रकूबरै ।
र्महीधराभैः समदैश्च दन्तिभिः।
हयैः सुपर्णैरिव चाशुगामिभिः ।
पदातिभिश्चात्तशरासनादिभिः ॥ १२.५१.३१ ॥
ثم بمركبات ذات أعمدة مزخرفة بالذهب، وفيلة هائجة كالجبال، وخيول سريعة كالسوباركا، ومشاة يحملون القسي وسائر الأسلحة.
12.51.32
ययौ रथानां पुरतो हि सा चमू ।
स्तथैव पश्चादतिमात्रसारिणी।
पुरश्च पश्चाच्च यथा महानदी ।
तमृक्षवन्तं गिरिमेत्य नर्मदा ॥ १२.५१.३२ ॥
سار ذلك الجيش أمام المركبات وامتد كذلك بعيدًا إلى الخلف، كنهر عظيم يجري أمامًا وخلفًا، كما تبلغ النرمدا جبل ريكشفات.
12.51.33
ततः पुरस्ताद्भगवान्निशाकरः ।
समुत्थितस्तामभिहर्षयंश्चमूम्।
दिवाकरापीतरसा महौषधीः ।
पुनः स्वकेनैव गुणेन योजयन् ॥ १२.५१.३३ ॥
ثم صعد القمر المبارك من الشرق، مبهجًا ذلك الجيش، ومعيدًا إلى الأعشاب العظيمة التي شرب الشمس رسها، صفتها الخاصة بجمعه إياها من جديد.
12.51.34
ततः पुरं सुरपुरसंमितद्युति ।
प्रविश्य ते यदुवृषपाण्डवास्तदा।
यथोचितान्भवनवरान्समाविशन् ।
श्रमान्विता मृगपतयो गुहा इव ॥ १२.५१.३४ ॥
ثم دخلوا تلك المدينة المتألقة كمدينة الآلهة، فدخل ثيران اليادافا والباندافا حينئذ القصور الفاخرة اللائقة بهم، متعبين، كالأسود تدخل مغاراتها.