Mahābhārata · Adhyāya 12.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.51.1
ततः कृष्णस्य तद्वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् ।
श्रुत्वा शान्तनवः कृष्णं प्रत्युवाच कृताञ्जलिः ॥ १२.५१.१ ॥
Então Bhīṣma, filho de Śantanu, tendo ouvido as palavras de Kṛṣṇa, unidas ao dharma e à riqueza e benéficas, respondeu a Kṛṣṇa com as mãos postas.
12.51.2
लोकनाथ महाबाहो शिव नारायणाच्युत ।
तव वाक्यमुपश्रुत्य हर्षेणास्मि परिप्लुतः ॥ १२.५१.२ ॥
Ó senhor dos mundos, de braços poderosos, Śiva, Nārāyaṇa, Acyuta! Ao ouvir tuas palavras, fico tomado de alegria.
12.51.3
किंचाहमभिधास्यामि वाक्पते तव सन्निधौ ।
यदा वाचोगतं सर्वं तव वाचि समाहितम् ॥ १२.५१.३ ॥
E o que eu disser em tua presença, ó senhor da palavra, tudo o que chegou à palavra está reunido na tua palavra.
12.51.4
यच्च किंचित्कृतं लोके कर्तव्यं क्रियते च यत् ।
त्वत्तस्तन्निः सृतं देव लोके बुद्धिमतो हिते ॥ १२.५१.४ ॥
Ó deus, tudo o que foi feito no mundo, o que deve ser feito e o que se faz, tudo emanou de ti, para o bem dos sábios neste mundo.
12.51.5
कथयेद्देवलोकं यो देवराजसमीपतः ।
धर्मकामार्थमोक्षाणां सोऽर्थं ब्रूयात्तवाग्रतः ॥ १२.५१.५ ॥
Aquele que descreve o mundo divino junto ao rei dos deuses, que exponha diante de ti o sentido do dharma, do desejo, da riqueza e da libertação.
12.51.6
शराभितापाद्व्यथितं मनो मे मधुसूदन ।
गात्राणि चावसीदन्ति न च बुद्धिः प्रसीदति ॥ १२.५१.६ ॥
Ó Madhusūdana, minha mente está aflita com o tormento das flechas; meus membros desfalecem e minha inteligência não se aclara.
12.51.7
न च मे प्रतिभा काचिदस्ति किंचित्प्रभाषितुम् ।
पीड्यमानस्य गोविन्द विपानलसमैः शरैः ॥ १२.५१.७ ॥
Não tenho sequer força para falar, ó Govinda, eu que sou atormentado por flechas semelhantes ao fogo venenoso.
12.51.8
बलं मे प्रजहातीव प्राणाः सत्वरयन्ति च ।
मर्माणि परितप्यन्ति भ्रान्तचित्तस्तथा ह्यहम् ॥ १२.५१.८ ॥
Minha força parece abandonar-me; meus alentos vitais se apressam; meus pontos vitais queimam, e minha mente está confusa.
12.51.9
दौर्बल्यात्सज्जते वाङ्भे स कथं वक्तुमुत्सहे ।
साधु मे त्वं प्रसीदस्व दाशार्हकुलवर्धन ॥ १२.५१.९ ॥
Minha voz se prende por fraqueza; como ousaria falar? Ó acrescentador da linhagem dos Dāśārha, sê benevolente comigo.
12.51.10
तत्क्षमस्व महाबाहो न ब्रूयां किंचिदच्युत ।
त्वत्सन्निधौ च सीदेद्धि वाचस्पतिरपि ब्रुवन् ॥ १२.५१.१० ॥
Por isso, ó de braços poderosos, perdoa-me; ó Acyuta, nada direi, pois na tua presença até o senhor da palavra vacilaria ao falar.
12.51.11
न दिशः संप्रजानामि नाकाशं न च मेदिनीम् ।
केवलं तव वीर्येण तिष्ठामि मधुसूदन ॥ १२.५१.११ ॥
Não percebo as direções, nem o céu, nem a terra; ó Madhusūdana, apenas me mantenho pelo teu poder.
12.51.12
स्वयमेव भवांस्तस्माद्धर्मराजस्य यद्धितम् ।
तद्ब्रवीत्वाशु सर्वेषामागमानां त्वमागमः ॥ १२.५१.१२ ॥
Portanto, que tu mesmo declares depressa o que é benéfico para o rei Dharma, pois tu és a autoridade de todas as escrituras.
12.51.13
कथं त्वयि स्थिते कृष्णे शाश्वते लोककर्तरि ।
प्रब्रूयान्मद्विधः कश्चिद्गुरौ शिष्य इव स्थिते ॥ १२.५१.१३ ॥
Kṛṣṇa, enquanto tu, o eterno criador dos mundos, estás aqui, como alguém como eu poderia falar, como um discípulo diante do seu mestre?
12.51.14
उपपन्नमिदं वाक्यं कौरवाणां धुरन्धरे ।
महावीर्ये महासत्वे स्थिरे सर्वार्थदर्शिनि ॥ १२.५१.१४ ॥
Tuas palavras são adequadas, ó principal dos Kurus, grande em valor e coragem, firme, que vês todos os fins.
12.51.15
यच्च मामात्थ गाङ्गेय बाणघातरुजं प्रति ।
गृहाणात्र वरं भीष्म मत्प्रसादकृतं प्रभो ॥ १२.५१.१५ ॥
Filho de Gaṅgā, pelo que me disseste sobre a dor das feridas de flecha, ó Bhīṣma, ó senhor, aceita aqui uma dádiva concedida pela minha graça.
12.51.16
न ते ग्लानिर्न ते मूर्च्छा न तापो न च ते रुजा ।
प्रभविष्यन्ति गाङ्गेय क्षुत्पिपासे न चाप्युत ॥ १२.५१.१६ ॥
Filho de Gaṅgā, não te virão fadiga, nem desmaio, nem febre; a tua dor não te dominará, nem a fome nem a sede.
12.51.17
ज्ञानानि च समग्राणि प्रतिभास्यन्ति तेऽनघ ।
न च ते क्वचिदासत्तिर्बुद्धेः प्रादुर्भविष्यति ॥ १२.५१.१७ ॥
Ó imaculado, os conhecimentos completos brilharão para ti, e em teu intelecto jamais surgirá apego algum.
12.51.18
सत्वस्थं च मनो नित्यं तव भीष्म भविष्यति ।
रजस्तमोभ्यां निर्मुक्तं घनैर्मुक्त इवोडुराट् ॥ १२.५१.१८ ॥
Ó Bhīṣma, a tua mente permanecerá sempre na bondade, libre de paixão e escuridão, como a lua libertada das nuvens.
12.51.19
यद्यच्च धर्मसंयुक्तमर्थयुक्तमथापि च ।
चिन्तयिष्यसि तत्राग्र्या बुद्धिस्तव भविष्यति ॥ १२.५१.१९ ॥
Tudo o que estiver unido ao dharma e ligado à riqueza, ou o que quer que consideres, nisso o teu intelecto será supremo.
12.51.20
इमं च राजशार्दूल भूतग्रामं चतुर्विधम् ।
चक्षुर्दिव्यं समाश्रित्य द्रक्ष्यस्यमितविक्रम ॥ १२.५१.२० ॥
Ó tigre entre os reis, recorrendo ao olho divino, verás esta multidão de seres de quatro tipos, ó tu de valor imensurável.
12.51.21
चतुर्विधं प्रजाजालं संयुक्तो ज्ञानचक्षुषा ।
भीष्म द्रक्ष्यसि तत्त्वेन जले मीन इवामले ॥ १२.५१.२१ ॥
Dotado do olho do conhecimento, ó Bhīṣma, verás em verdade esta rede de criaturas de quatro tipos, como um peixe em água límpida.
12.51.22
ततस्ते व्याससहिताः सर्व एव महर्षयः ।
ऋग्यजुःसामसहितैर्वचोभिः कृष्णमार्चयन् ॥ १२.५१.२२ ॥
Então todos aqueles grandes videntes, juntamente com Vyāsa, honraram Kṛṣṇa com palavras acompanhadas do Ṛg, do Yajus e do Sāma.
12.51.23
ततः सर्वार्तवं दिव्यं पुष्पवर्षं न भस्तलात् ।
पपात यत्र वार्ष्णेयः सगाङ्गेयः सपाण्डवः ॥ १२.५१.२३ ॥
Então do céu caiu uma chuva divina de flores de todas as estações, onde estavam o Vārṣṇeya, o filho de Gaṅgā, e os Pāṇḍavas.
12.51.24
वादित्राणि च सर्वाणि जगुश्चाप्सरसां गणाः ।
न चाहितमनिष्टं च किंचित्तत्र व्यदृश्यत ॥ १२.५१.२४ ॥
Todos os instrumentos soaram e as hostes de Apsarās cantaram; ali nada de hostil ou de mau presságio foi visto.
12.51.25
ववौ शिवः सुखो वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः ।
शान्तायां दिशिशन्ताश्च प्रावदन्मृगपक्षिणः ॥ १२.५१.२५ ॥
Na direção apaziguada soprou um vento propício, agradável, portador de todos os perfumes e puro; e os cervos e as aves apaziguados começaram a clamar.
12.51.26
ततो मुहूर्ताद्भगवान्सहस्रांशुर्दिवाकरः ।
दहन्वनमिवैकान्ते प्रतीच्यां प्रत्यदृश्यत ॥ १२.५१.२६ ॥
Então, após um momento, o glorioso sol de mil raios, criador do dia, apareceu no oeste, como se queimasse uma floresta em lugar isolado.
12.51.27
ततो महर्षयः सर्वे समुत्थाय जनार्दनम् ।
भीष्ममामन्त्रयांचक्रू राजानं च युधिष्ठिरम् ॥ १२.५१.२७ ॥
Então todos os grandes sábios se levantaram e se despediram de Janārdana, de Bhīṣma e do rei Yudhiṣṭhira.
12.51.28
ततः प्रणाममकरोत्केशवः सहपाण्डवः ।
सात्यकिः स़ञ्जयश्चैव स च शारद्वतः कृपः ॥ १२.५१.२८ ॥
Então Keśava, junto com os Pāṇḍava, fez reverência; também Sātyaki, Sañjaya e Kṛpa, filho de Śaradvat.
12.51.29
ततस्ते धर्मनिरताः सम्यक् तैरभिपूजिताः ।
श्वः समेष्याम इत्युक्त्वा यथेष्टं त्वरिता ययुः ॥ १२.५१.२९ ॥
Então, bem honrados por eles e devotados ao dharma, dizendo «Amanhã nos encontraremos de novo», partiram apressadamente como desejavam.
12.51.30
तथैवामन्त्र्य गाङ्गेयं केशवः पाण्डवास्तथा ।
प्रदक्षिणमुपावृत्य रथानारुरुहुः शुभान् ॥ १२.५१.३० ॥
Igualmente, despedindo-se de Gāṅgeya Bhīṣma, Keśava e os Pāṇḍava circundaram-no pela direita e subiram em seus carros esplêndidos.
12.51.31
ततो रथैः काञ्चनचित्रकूबरै ।
र्महीधराभैः समदैश्च दन्तिभिः।
हयैः सुपर्णैरिव चाशुगामिभिः ।
पदातिभिश्चात्तशरासनादिभिः ॥ १२.५१.३१ ॥
Então, com carros de varais dourados e pintados, com elefantes em cio semelhantes a montanhas, com cavalos rápidos como Suparṇa e com soldados de infantaria que empunhavam arcos e outras armas.
12.51.32
ययौ रथानां पुरतो हि सा चमू ।
स्तथैव पश्चादतिमात्रसारिणी।
पुरश्च पश्चाच्च यथा महानदी ।
तमृक्षवन्तं गिरिमेत्य नर्मदा ॥ १२.५१.३२ ॥
Aquele exército avançou diante dos carros e igualmente se estendeu muito atrás, como um grande rio que flui adiante e atrás, como o Narmadā alcança a montanha Ṛkṣavat.
12.51.33
ततः पुरस्ताद्भगवान्निशाकरः ।
समुत्थितस्तामभिहर्षयंश्चमूम्।
दिवाकरापीतरसा महौषधीः ।
पुनः स्वकेनैव गुणेन योजयन् ॥ १२.५१.३३ ॥
Então o venerável Lua ergueu-se no oriente, alegrando aquele exército, e restituiu às grandes ervas, cuja seiva o sol bebera, a sua própria virtude, unindo-as de novo.
12.51.34
ततः पुरं सुरपुरसंमितद्युति ।
प्रविश्य ते यदुवृषपाण्डवास्तदा।
यथोचितान्भवनवरान्समाविशन् ।
श्रमान्विता मृगपतयो गुहा इव ॥ १२.५१.३४ ॥
Então, entrando naquela cidade radiante como a cidade dos deuses, os touros dos Yadus e os Pāṇḍavas entraram nas excelentes moradas que lhes convinham, cansados como leões que entram em suas cavernas.