மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.51.1
ततः कृष्णस्य तद्वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् ।
श्रुत्वा शान्तनवः कृष्णं प्रत्युवाच कृताञ्जलिः ॥ १२.५१.१ ॥
அப்போது கிருஷ்ணனின் தர்மமும் பொருளும் கொண்ட, நன்மை பயக்கும் அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர், கைகூப்பிக் கிருஷ்ணனிடம் பதிலளித்தார்.
12.51.2
लोकनाथ महाबाहो शिव नारायणाच्युत ।
तव वाक्यमुपश्रुत्य हर्षेणास्मि परिप्लुतः ॥ १२.५१.२ ॥
உலகநாதனே, பெருந்தோள் கொண்டவனே, சிவனே, நாராயணனே, அச்சுதனே! உன் வார்த்தையைக் கேட்டு நான் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பி விட்டேன்.
12.51.3
किंचाहमभिधास्यामि वाक्पते तव सन्निधौ ।
यदा वाचोगतं सर्वं तव वाचि समाहितम् ॥ १२.५१.३ ॥
வாக்கின் தலைவனே! உன் முன்னிலையில் நான் சொல்லப்போவது எதுவாயினும், அனைத்தும் உன் வார்த்தையிலேயே அடங்கியுள்ளது.
12.51.4
यच्च किंचित्कृतं लोके कर्तव्यं क्रियते च यत् ।
त्वत्तस्तन्निः सृतं देव लोके बुद्धिमतो हिते ॥ १२.५१.४ ॥
தேவனே! உலகில் செய்யப்பட்டதும், செய்யப்பட வேண்டியதும், இப்போது செய்யப்படுவதுமான அனைத்தும் உன்னிடமிருந்தே வெளிப்பட்டன; அறிவுடையோரின் நன்மைக்காக இவ்வுலகில்.
12.51.5
कथयेद्देवलोकं यो देवराजसमीपतः ।
धर्मकामार्थमोक्षाणां सोऽर्थं ब्रूयात्तवाग्रतः ॥ १२.५१.५ ॥
தேவேந்திரனின் அருகில் தேவலோகத்தை விவரிப்பவன், தர்மம், காமம், பொருள், மோட்சம் ஆகியவற்றின் பொருளை உன் முன் சொல்லட்டும்.
12.51.6
शराभितापाद्व्यथितं मनो मे मधुसूदन ।
गात्राणि चावसीदन्ति न च बुद्धिः प्रसीदति ॥ १२.५१.६ ॥
மதுசூதனா! அம்புகளின் வேதனையால் என் மனம் துன்புறுகிறது; என் உறுப்புகள் தளர்கின்றன, என் புத்தியும் தெளிவடையவில்லை.
12.51.7
न च मे प्रतिभा काचिदस्ति किंचित्प्रभाषितुम् ।
पीड्यमानस्य गोविन्द विपानलसमैः शरैः ॥ १२.५१.७ ॥
கோவிந்தா, விஷமும் நெருப்பும் போன்ற அம்புகளால் வருத்தப்படும் எனக்கு எதையும் பேசும் திறன் சிறிதும் இல்லை.
12.51.8
बलं मे प्रजहातीव प्राणाः सत्वरयन्ति च ।
मर्माणि परितप्यन्ति भ्रान्तचित्तस्तथा ह्यहम् ॥ १२.५१.८ ॥
என் வலிமை என்னை விட்டு விலகுகிறது போலும்; உயிர்கள் விரைவாகப் பிரிகின்றன; என் marma இடங்கள் எரிகின்றன; இவ்வாறே என் மனம் குழம்பியுள்ளது.
12.51.9
दौर्बल्यात्सज्जते वाङ्भे स कथं वक्तुमुत्सहे ।
साधु मे त्वं प्रसीदस्व दाशार्हकुलवर्धन ॥ १२.५१.९ ॥
பலவீனத்தால் என் வாக்கு தடுமாறுகிறது; நான் எப்படிப் பேசத் துணிவேன்? தாசார்ஹ குலத்தை வளர்ப்பவனே, எனக்கு நல்லருள் புரிவாயாக.
12.51.10
तत्क्षमस्व महाबाहो न ब्रूयां किंचिदच्युत ।
त्वत्सन्निधौ च सीदेद्धि वाचस्पतिरपि ब्रुवन् ॥ १२.५१.१० ॥
ஆகையால் மகாபாஹுவே, மன்னிப்பாயாக; அச்சுதனே, நான் எதுவும் பேசமாட்டேன்; உன் முன்னிலையில் வாசஸ்பதியும் பேசத் தடுமாறுவான்.
12.51.11
न दिशः संप्रजानामि नाकाशं न च मेदिनीम् ।
केवलं तव वीर्येण तिष्ठामि मधुसूदन ॥ १२.५१.११ ॥
திசைகளையும், ஆகாயத்தையும், பூமியையும் நான் அறியவில்லை; மதுசூதனா, உன் வீரியத்தாலேயே நான் நிற்கிறேன்.
12.51.12
स्वयमेव भवांस्तस्माद्धर्मराजस्य यद्धितम् ।
तद्ब्रवीत्वाशु सर्वेषामागमानां त्वमागमः ॥ १२.५१.१२ ॥
ஆகையால் நீரே தர்மராஜனுக்கு நலமானதை விரைவில் உரையும்; நீரே எல்லா ஆகமங்களுக்கும் ஆதாரம்.
12.51.13
कथं त्वयि स्थिते कृष्णे शाश्वते लोककर्तरि ।
प्रब्रूयान्मद्विधः कश्चिद्गुरौ शिष्य इव स्थिते ॥ १२.५१.१३ ॥
நித்தியமான உலகைப் படைத்தவரான கிருஷ்ணா, நீர் இங்கே நிற்கையில், குரு முன் நிற்கும் சீடனைப் போல என்னைப் போன்ற ஒருவன் எப்படிப் பேச முடியும்?
12.51.14
उपपन्नमिदं वाक्यं कौरवाणां धुरन्धरे ।
महावीर्ये महासत्वे स्थिरे सर्वार्थदर्शिनि ॥ १२.५१.१४ ॥
குருக்களின் தலைவரே, பெரும் வீரமும் பெரும் மனஉறுதியும் கொண்ட, நிலையான, எல்லா நோக்கங்களையும் காண்பவரே, உம்முடைய இந்த வார்த்தை பொருத்தமானதே.
12.51.15
यच्च मामात्थ गाङ्गेय बाणघातरुजं प्रति ।
गृहाणात्र वरं भीष्म मत्प्रसादकृतं प्रभो ॥ १२.५१.१५ ॥
கங்கையின் மகனே, அம்புக் காயங்களின் வலியைப் பற்றி நீர் என்னிடம் சொன்னதற்காக, பீஷ்மரே, பிரபுவே, என் அருளால் இங்கே ஒரு வரத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும்.
12.51.16
न ते ग्लानिर्न ते मूर्च्छा न तापो न च ते रुजा ।
प्रभविष्यन्ति गाङ्गेय क्षुत्पिपासे न चाप्युत ॥ १२.५१.१६ ॥
கங்கையின் மகனே, உமக்கு சோர்வும் இல்லை, மயக்கமும் இல்லை, காய்ச்சலும் இல்லை, உம்முடைய வலியும் உம்மை மேற்கொள்ளாது; பசியும் தாகமும் கூட உம்மை வெல்லாது.
12.51.17
ज्ञानानि च समग्राणि प्रतिभास्यन्ति तेऽनघ ।
न च ते क्वचिदासत्तिर्बुद्धेः प्रादुर्भविष्यति ॥ १२.५१.१७ ॥
குற்றமற்றவரே, உமக்கு முழுமையான ஞானங்கள் தெளிவாகப் புலப்படும்; உம்முடைய புத்தியில் எங்கும் பற்று தோன்றாது.
12.51.18
सत्वस्थं च मनो नित्यं तव भीष्म भविष्यति ।
रजस्तमोभ्यां निर्मुक्तं घनैर्मुक्त इवोडुराट् ॥ १२.५१.१८ ॥
பீஷ்மரே, உம்முடைய மனம் எப்போதும் சத்துவத்தில் நிலைபெற்றிருக்கும்; ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, மேகங்களிலிருந்து விடுபட்ட சந்திரனைப் போல.
12.51.19
यद्यच्च धर्मसंयुक्तमर्थयुक्तमथापि च ।
चिन्तयिष्यसि तत्राग्र्या बुद्धिस्तव भविष्यति ॥ १२.५१.१९ ॥
தர்மத்துடன் கூடியதும், பொருளுடன் கூடியதும் எதுவாயினும், அல்லது எதைச் சிந்திப்பாயாயினும், அதில் உன் அறிவு சிறந்ததாக இருக்கும்.
12.51.20
इमं च राजशार्दूल भूतग्रामं चतुर्विधम् ।
चक्षुर्दिव्यं समाश्रित्य द्रक्ष्यस्यमितविक्रम ॥ १२.५१.२० ॥
அரச வேங்கையே, இந்த நான்குவகை உயிர்த்திரளையும் நீ தெய்வீகக் கண்ணை அடைந்து காண்பாய், அளவற்ற வீரனே.
12.51.21
चतुर्विधं प्रजाजालं संयुक्तो ज्ञानचक्षुषा ।
भीष्म द्रक्ष्यसि तत्त्वेन जले मीन इवामले ॥ १२.५१.२१ ॥
நான்குவகை உயிர்ப்பின்னலை, ஞானக்கண்ணுடன் கூடியவனாக, பீஷ்மா, தெளிந்த நீரில் மீனைப் போல உண்மையாகக் காண்பாய்.
12.51.22
ततस्ते व्याससहिताः सर्व एव महर्षयः ।
ऋग्यजुःसामसहितैर्वचोभिः कृष्णमार्चयन् ॥ १२.५१.२२ ॥
பின்னர் வியாசருடன் கூடிய அந்த மகரிஷிகள் அனைவரும் ருக், யஜுஸ், சாமத்துடன் கூடிய சொற்களால் கிருஷ்ணனை வழிபட்டனர்.
12.51.23
ततः सर्वार्तवं दिव्यं पुष्पवर्षं न भस्तलात् ।
पपात यत्र वार्ष्णेयः सगाङ्गेयः सपाण्डवः ॥ १२.५१.२३ ॥
பின்னர் வானிலிருந்து அனைத்து பருவத்துக்கும் உரிய தெய்வீக மலர்மழை பொழிந்தது; வார்ஷ்ணேயன், கங்கையின் மகன், பாண்டவர்கள் இருந்த இடத்தில்.
12.51.24
वादित्राणि च सर्वाणि जगुश्चाप्सरसां गणाः ।
न चाहितमनिष्टं च किंचित्तत्र व्यदृश्यत ॥ १२.५१.२४ ॥
எல்லா வாத்தியங்களும் ஒலித்தன, அப்சரஸ்களின் கூட்டங்கள் பாடின; அங்கு எதுவும் பகையாகவோ தீயதாகவோ காணப்படவில்லை.
12.51.25
ववौ शिवः सुखो वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः ।
शान्तायां दिशिशन्ताश्च प्रावदन्मृगपक्षिणः ॥ १२.५१.२५ ॥
அமைதியான திசையில் சிவமான, இனிமையான, அனைத்து மணங்களையும் சுமந்த தூய காற்று வீசியது; அமைதியடைந்த மிருகங்களும் பறவைகளும் ஒலித்தன.
12.51.26
ततो मुहूर्ताद्भगवान्सहस्रांशुर्दिवाकरः ।
दहन्वनमिवैकान्ते प्रतीच्यां प्रत्यदृश्यत ॥ १२.५१.२६ ॥
பின்னர் ஒரு கணத்திற்குப் பின் ஆயிரம் கதிர்களையுடைய பகவான் சூரியன் மேற்குத் திசையில் காடு எரிப்பவரைப் போல ஒதுக்குப்புறத்தில் தோன்றினான்.
12.51.27
ततो महर्षयः सर्वे समुत्थाय जनार्दनम् ।
भीष्ममामन्त्रयांचक्रू राजानं च युधिष्ठिरम् ॥ १२.५१.२७ ॥
பின்னர் அனைத்து மகரிஷிகளும் எழுந்து ஜனார்தனனையும், பீஷ்மரையும், அரசன் யுதிஷ்டிரனையும் விடைபெற்றனர்.
12.51.28
ततः प्रणाममकरोत्केशवः सहपाण्डवः ।
सात्यकिः स़ञ्जयश्चैव स च शारद्वतः कृपः ॥ १२.५१.२८ ॥
பின்னர் கேசவன் பாண்டவர்களுடன் வணங்கினான்; சாத்யகி, சஞ்சயன், சரத்வானின் மகன் கிருபரும் வணங்கினர்.
12.51.29
ततस्ते धर्मनिरताः सम्यक् तैरभिपूजिताः ।
श्वः समेष्याम इत्युक्त्वा यथेष्टं त्वरिता ययुः ॥ १२.५१.२९ ॥
பின்னர் தர்மத்தில் நிலைத்த அவர்கள் அவர்களால் நன்கு மதிக்கப்பட்டு, 'நாளை சந்திப்போம்' என்று சொல்லி விரைந்து தாங்கள் விரும்பிய வழியில் சென்றனர்.
12.51.30
तथैवामन्त्र्य गाङ्गेयं केशवः पाण्डवास्तथा ।
प्रदक्षिणमुपावृत्य रथानारुरुहुः शुभान् ॥ १२.५१.३० ॥
அதுபோலவே கங்கையின் மகனான பீஷ்மரிடம் விடைபெற்று, கேசவனும் பாண்டவர்களும் வலமாக வலம் வந்து அழகிய தேர்களில் ஏறினர்.
12.51.31
ततो रथैः काञ्चनचित्रकूबरै ।
र्महीधराभैः समदैश्च दन्तिभिः।
हयैः सुपर्णैरिव चाशुगामिभिः ।
पदातिभिश्चात्तशरासनादिभिः ॥ १२.५१.३१ ॥
பின்பு பொன்னும் பல வண்ணமும் கொண்ட கூபரங்களையுடைய தேர்களுடனும், மலைகளைப் போன்ற மதம் கொண்ட யானைகளுடனும், கருடனைப் போல் வேகமான குதிரைகளுடனும், வில் முதலியவற்றை ஏந்திய காலாட்படையுடனும்.
12.51.32
ययौ रथानां पुरतो हि सा चमू ।
स्तथैव पश्चादतिमात्रसारिणी।
पुरश्च पश्चाच्च यथा महानदी ।
तमृक्षवन्तं गिरिमेत्य नर्मदा ॥ १२.५१.३२ ॥
அந்தப் படை தேர்களின் முன்னும் அவ்வாறே பின்னும் மிக நீண்டு சென்றது; ஒரு பெரிய ஆறு முன்னும் பின்னும் ஓடுவது போல, நர்மதை ருக்ஷவான் மலையை அடைவது போல.
12.51.33
ततः पुरस्ताद्भगवान्निशाकरः ।
समुत्थितस्तामभिहर्षयंश्चमूम्।
दिवाकरापीतरसा महौषधीः ।
पुनः स्वकेनैव गुणेन योजयन् ॥ १२.५१.३३ ॥
பின்பு கிழக்கில் பகவான் சந்திரன் எழுந்து, அந்தப் படையை மகிழ்வித்தவாறு, சூரியனால் சாறு உறிஞ்சப்பட்ட பெரிய மூலிகைகளை தன் குணத்தாலேயே மீண்டும் நிரப்பியவாறு.
12.51.34
ततः पुरं सुरपुरसंमितद्युति ।
प्रविश्य ते यदुवृषपाण्डवास्तदा।
यथोचितान्भवनवरान्समाविशन् ।
श्रमान्विता मृगपतयो गुहा इव ॥ १२.५१.३४ ॥
பின்பு தேவநகரத்துக்கு இணையான ஒளியுடைய அந்த நகரில் நுழைந்து, யாதவ சிறந்தோரும் பாண்டவர்களும் அப்போது தகுதிக்கேற்ற சிறந்த மாளிகைகளில் நுழைந்தனர்; களைத்த சிங்கங்கள் குகைகளில் புகுவது போல.