Mahābhārata · Adhyāya 12.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.51.1
ततः कृष्णस्य तद्वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् ।
श्रुत्वा शान्तनवः कृष्णं प्रत्युवाच कृताञ्जलिः ॥ १२.५१.१ ॥
Als Bhīṣma, der Sohn Śantanus, Kṛṣṇas Worte hörte, die von dharma und artha erfüllt und heilsam waren, antwortete er Kṛṣṇa mit gefalteten Händen.
12.51.2
लोकनाथ महाबाहो शिव नारायणाच्युत ।
तव वाक्यमुपश्रुत्य हर्षेणास्मि परिप्लुतः ॥ १२.५१.२ ॥
O Herr der Welten, Starkarmiger, Śiva, Nārāyaṇa, Acyuta! Nachdem ich deine Worte gehört habe, bin ich von Freude überwältigt.
12.51.3
किंचाहमभिधास्यामि वाक्पते तव सन्निधौ ।
यदा वाचोगतं सर्वं तव वाचि समाहितम् ॥ १२.५१.३ ॥
Und was auch immer ich in deiner Gegenwart sagen werde, o Herr der Rede, alles, was zur Rede gelangt ist, ist in deiner Rede versammelt.
12.51.4
यच्च किंचित्कृतं लोके कर्तव्यं क्रियते च यत् ।
त्वत्तस्तन्निः सृतं देव लोके बुद्धिमतो हिते ॥ १२.५१.४ ॥
O Gott, alles, was in der Welt getan wurde, was zu tun ist und was getan wird, ist von dir ausgegangen, zum Wohl der Weisen in dieser Welt.
12.51.5
कथयेद्देवलोकं यो देवराजसमीपतः ।
धर्मकामार्थमोक्षाणां सोऽर्थं ब्रूयात्तवाग्रतः ॥ १२.५१.५ ॥
Wer die himmlische Welt in der Nähe des Götterkönigs beschreibt, der möge vor dir den Sinn von dharma, Begierde, Reichtum und Befreiung darlegen.
12.51.6
शराभितापाद्व्यथितं मनो मे मधुसूदन ।
गात्राणि चावसीदन्ति न च बुद्धिः प्रसीदति ॥ १२.५१.६ ॥
O Madhusūdana, mein Geist ist vom Schmerz der Pfeile gequält; meine Glieder erschlaffen, und mein Verstand wird nicht klar.
12.51.7
न च मे प्रतिभा काचिदस्ति किंचित्प्रभाषितुम् ।
पीड्यमानस्य गोविन्द विपानलसमैः शरैः ॥ १२.५१.७ ॥
Auch habe ich keinerlei Kraft zu sprechen, o Govinda, da ich von Pfeilen gequält werde, die wie giftiges Feuer sind.
12.51.8
बलं मे प्रजहातीव प्राणाः सत्वरयन्ति च ।
मर्माणि परितप्यन्ति भ्रान्तचित्तस्तथा ह्यहम् ॥ १२.५१.८ ॥
Meine Kraft scheint mich zu verlassen; meine Lebensatem eilen davon; meine Lebenspunkte brennen, und mein Geist ist verwirrt.
12.51.9
दौर्बल्यात्सज्जते वाङ्भे स कथं वक्तुमुत्सहे ।
साधु मे त्वं प्रसीदस्व दाशार्हकुलवर्धन ॥ १२.५१.९ ॥
Meine Stimme versagt vor Schwäche; wie könnte ich es wagen zu sprechen? O Mehrer des Dāśārha-Geschlechts, sei mir gnädig.
12.51.10
तत्क्षमस्व महाबाहो न ब्रूयां किंचिदच्युत ।
त्वत्सन्निधौ च सीदेद्धि वाचस्पतिरपि ब्रुवन् ॥ १२.५१.१० ॥
Darum, o Starkarmiger, vergib mir; o Acyuta, ich werde nichts sagen, denn in deiner Gegenwart würde selbst der Herr der Rede beim Sprechen straucheln.
12.51.11
न दिशः संप्रजानामि नाकाशं न च मेदिनीम् ।
केवलं तव वीर्येण तिष्ठामि मधुसूदन ॥ १२.५१.११ ॥
Ich nehme weder die Himmelsrichtungen noch den Himmel noch die Erde wahr; o Madhusūdana, ich stehe nur durch deine Kraft.
12.51.12
स्वयमेव भवांस्तस्माद्धर्मराजस्य यद्धितम् ।
तद्ब्रवीत्वाशु सर्वेषामागमानां त्वमागमः ॥ १२.५१.१२ ॥
Darum möge du selbst rasch verkünden, was dem König Dharma dienlich ist, denn du bist die Autorität aller Schriften.
12.51.13
कथं त्वयि स्थिते कृष्णे शाश्वते लोककर्तरि ।
प्रब्रूयान्मद्विधः कश्चिद्गुरौ शिष्य इव स्थिते ॥ १२.५१.१३ ॥
Kṛṣṇa, während du, der ewige Schöpfer der Welten, hier stehst, wie könnte jemand wie ich sprechen, wie ein Schüler vor seinem Lehrer?
12.51.14
उपपन्नमिदं वाक्यं कौरवाणां धुरन्धरे ।
महावीर्ये महासत्वे स्थिरे सर्वार्थदर्शिनि ॥ १२.५१.१४ ॥
Deine Worte sind angemessen, o Erster der Kurus, mächtig an Tapferkeit und Mut, standhaft, der du alle Ziele siehst.
12.51.15
यच्च मामात्थ गाङ्गेय बाणघातरुजं प्रति ।
गृहाणात्र वरं भीष्म मत्प्रसादकृतं प्रभो ॥ १२.५१.१५ ॥
Sohn der Gaṅgā, für das, was du mir über den Schmerz der Pfeilwunden sagtest, o Bhīṣma, o Herr, nimm hier eine Gabe an, die dir aus meiner Gnade gewährt wird.
12.51.16
न ते ग्लानिर्न ते मूर्च्छा न तापो न च ते रुजा ।
प्रभविष्यन्ति गाङ्गेय क्षुत्पिपासे न चाप्युत ॥ १२.५१.१६ ॥
Sohn der Gaṅgā, weder Erschöpfung noch Ohnmacht noch Fieber werden dich überwältigen; dein Schmerz wird dich nicht bezwingen, auch nicht Hunger und Durst.
12.51.17
ज्ञानानि च समग्राणि प्रतिभास्यन्ति तेऽनघ ।
न च ते क्वचिदासत्तिर्बुद्धेः प्रादुर्भविष्यति ॥ १२.५१.१७ ॥
O Makelloser, vollständige Erkenntnisse werden dir aufleuchten, und in deinem Verstand wird sich nirgends Anhaftung erheben.
12.51.18
सत्वस्थं च मनो नित्यं तव भीष्म भविष्यति ।
रजस्तमोभ्यां निर्मुक्तं घनैर्मुक्त इवोडुराट् ॥ १२.५१.१८ ॥
O Bhīṣma, dein Geist wird stets im Guten verweilen, frei von Leidenschaft und Dunkel, wie der Mond, befreit von den Wolken.
12.51.19
यद्यच्च धर्मसंयुक्तमर्थयुक्तमथापि च ।
चिन्तयिष्यसि तत्राग्र्या बुद्धिस्तव भविष्यति ॥ १२.५१.१९ ॥
Was immer mit dharma verbunden und mit Besitz verknüpft ist, oder was du auch bedenkst, darin wird dein Verstand überragend sein.
12.51.20
इमं च राजशार्दूल भूतग्रामं चतुर्विधम् ।
चक्षुर्दिव्यं समाश्रित्य द्रक्ष्यस्यमितविक्रम ॥ १२.५१.२० ॥
O Tiger unter den Königen, mit dem göttlichen Auge wirst du diese vierfache Schar der Wesen sehen, du von unermesslicher Tapferkeit.
12.51.21
चतुर्विधं प्रजाजालं संयुक्तो ज्ञानचक्षुषा ।
भीष्म द्रक्ष्यसि तत्त्वेन जले मीन इवामले ॥ १२.५१.२१ ॥
Mit dem Auge der Erkenntnis ausgestattet, o Bhīṣma, wirst du dieses vierfache Netz der Geschöpfe wahrhaft sehen, wie einen Fisch im klaren Wasser.
12.51.22
ततस्ते व्याससहिताः सर्व एव महर्षयः ।
ऋग्यजुःसामसहितैर्वचोभिः कृष्णमार्चयन् ॥ १२.५१.२२ ॥
Da ehrten alle diese großen Seher zusammen mit Vyāsa Kṛṣṇa mit Worten, begleitet von Ṛg, Yajus und Sāma.
12.51.23
ततः सर्वार्तवं दिव्यं पुष्पवर्षं न भस्तलात् ।
पपात यत्र वार्ष्णेयः सगाङ्गेयः सपाण्डवः ॥ १२.५१.२३ ॥
Da fiel vom Himmel ein göttlicher Blumenregen aller Jahreszeiten, dort, wo Vārṣṇeya, der Sohn der Gaṅgā, und die Pāṇḍavas waren.
12.51.24
वादित्राणि च सर्वाणि जगुश्चाप्सरसां गणाः ।
न चाहितमनिष्टं च किंचित्तत्र व्यदृश्यत ॥ १२.५१.२४ ॥
Alle Instrumente erklangen, und Scharen der Apsarās sangen; dort war nichts Feindliches oder Unheilvolles zu sehen.
12.51.25
ववौ शिवः सुखो वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः ।
शान्तायां दिशिशन्ताश्च प्रावदन्मृगपक्षिणः ॥ १२.५१.२५ ॥
In der beruhigten Richtung wehte ein gütiger, angenehmer Wind, der alle Düfte trug und rein war; und die beruhigten Hirsche und Vögel begannen zu rufen.
12.51.26
ततो मुहूर्ताद्भगवान्सहस्रांशुर्दिवाकरः ।
दहन्वनमिवैकान्ते प्रतीच्यां प्रत्यदृश्यत ॥ १२.५१.२६ ॥
Dann, nach einem Augenblick, erschien die glorreiche, tausendstrahlige Sonne, die Tagesbringerin, im Westen, als brenne sie in einer abgelegenen Einsamkeit einen Wald nieder.
12.51.27
ततो महर्षयः सर्वे समुत्थाय जनार्दनम् ।
भीष्ममामन्त्रयांचक्रू राजानं च युधिष्ठिरम् ॥ १२.५१.२७ ॥
Dann erhoben sich alle großen Weisen und verabschiedeten sich von Janārdana, von Bhīṣma und vom König Yudhiṣṭhira.
12.51.28
ततः प्रणाममकरोत्केशवः सहपाण्डवः ।
सात्यकिः स़ञ्जयश्चैव स च शारद्वतः कृपः ॥ १२.५१.२८ ॥
Dann verneigte sich Keśava zusammen mit den Pāṇḍava; ebenso Sātyaki, Sañjaya und Kṛpa, der Sohn des Śaradvat.
12.51.29
ततस्ते धर्मनिरताः सम्यक् तैरभिपूजिताः ।
श्वः समेष्याम इत्युक्त्वा यथेष्टं त्वरिता ययुः ॥ १२.५१.२९ ॥
Dann, von ihnen wohl geehrt und dem dharma ergeben, sagten sie: »Morgen werden wir uns wiedersehen«, und eilten davon, wohin sie wollten.
12.51.30
तथैवामन्त्र्य गाङ्गेयं केशवः पाण्डवास्तथा ।
प्रदक्षिणमुपावृत्य रथानारुरुहुः शुभान् ॥ १२.५१.३० ॥
Ebenso verabschiedeten sich Keśava und die Pāṇḍava von Gāṅgeya Bhīṣma, umschritten ihn rechtsherum und bestiegen ihre prächtigen Wagen.
12.51.31
ततो रथैः काञ्चनचित्रकूबरै ।
र्महीधराभैः समदैश्च दन्तिभिः।
हयैः सुपर्णैरिव चाशुगामिभिः ।
पदातिभिश्चात्तशरासनादिभिः ॥ १२.५१.३१ ॥
Dann mit Streitwagen mit goldenen, bunt bemalten Deichseln, mit brünstigen Elefanten gleich Bergen, mit Pferden schnell wie Suparṇa und mit Fußsoldaten, die Bögen und andere Waffen trugen.
12.51.32
ययौ रथानां पुरतो हि सा चमू ।
स्तथैव पश्चादतिमात्रसारिणी।
पुरश्च पश्चाच्च यथा महानदी ।
तमृक्षवन्तं गिरिमेत्य नर्मदा ॥ १२.५१.३२ ॥
Jenes Heer zog vor den Streitwagen und ebenso weit ausgedehnt hinterher, wie ein großer Fluss, der vorwärts und rückwärts strömt, wie die Narmadā den Berg Ṛkṣavat erreicht.
12.51.33
ततः पुरस्ताद्भगवान्निशाकरः ।
समुत्थितस्तामभिहर्षयंश्चमूम्।
दिवाकरापीतरसा महौषधीः ।
पुनः स्वकेनैव गुणेन योजयन् ॥ १२.५१.३३ ॥
Dann erhob sich der erhabene Mond im Osten, erfreute jenes Heer und verband die großen Kräuter, deren Saft die Sonne getrunken hatte, aus eigener Kraft wieder miteinander.
12.51.34
ततः पुरं सुरपुरसंमितद्युति ।
प्रविश्य ते यदुवृषपाण्डवास्तदा।
यथोचितान्भवनवरान्समाविशन् ।
श्रमान्विता मृगपतयो गुहा इव ॥ १२.५१.३४ ॥
Dann, in die Stadt eintretend, die an Glanz der Göttlichen Stadt gleicht, zogen die Stiere der Yadus und die Pāṇḍavas in die ihnen gebührenden vortrefflichen Wohnungen ein, ermüdet wie Löwen, die in ihre Höhlen gehen.