Mahābhārata · Adhyāya 12.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.52.1
ततः प्रविश्य भवनं प्रविश्ये मधुसूदनः ।
याममात्रावशेषायां यामिन्यां प्रत्यबुध्यत ॥ १२.५२.१ ॥
Entonces, habiendo entrado en el palacio, Madhusūdana despertó cuando solo quedaba un yāma de la noche.
12.52.2
स ध्यानपथमाविश्य सर्वज्ञानानि माधवः ।
अवलोक्य ततः पश्चाद्दध्यौ ब्रह्म सनातनम् ॥ १२.५२.२ ॥
Habiendo entrado en el camino de la meditación y examinado todo el conocimiento, Mādhava contempló entonces el Brahman eterno.
12.52.3
सूताः स्तुतिपुराणज्ञा रक्तकण्ठाः सुशिक्षिताः ।
अस्तुवन्विश्वकर्माणं वासुदेवं प्रजापतिम् ॥ १२.५२.३ ॥
Los sūtas bien adiestrados, conocedores de la alabanza y de los Purāṇas, de gargantas resonantes, alabaron a Vāsudeva, hacedor del universo, señor de las criaturas.
12.52.4
पठन्ति पाणिस्वनिकास्तथा गायन्ति गायनाः ।
शङ्खानथ मृदङ्गांश्च प्रवाद्यन्ति सहस्रशः ॥ १२.५२.४ ॥
Los que baten palmas recitan, y los cantores cantan; y se tocan miles de caracolas y tambores.
12.52.5
वीणापणववेणूनां स्वनश्चातिमनोरमः ।
सहास इव विस्तीर्णः शुश्रुवे तस्य वेश्मनि ॥ १२.५२.५ ॥
El sonido sumamente agradable de las vīṇās, los paṇavas y las flautas se oía extendido por su palacio, como lleno de risas.
12.52.6
ततो युधिष्ठिरस्यापि राज्ञो मङ्गलसंहिताः ।
उच्चेरुर्मधुरा वाचो गीतवादित्रबृंहिताः ॥ १२.५२.६ ॥
Entonces, también para el rey Yudhiṣṭhira se pronunciaron en voz alta palabras dulces y auspiciosas, realzadas por el canto y el sonido de los instrumentos.
12.52.7
तत उत्थाय दाशार्हः स्नातः प्राञ्जलिरच्युतः ।
जप्त्वा गुह्यं महाबाहुरग्नीनाश्रित्य तस्थिवान् ॥ १२.५२.७ ॥
Entonces el descendiente de Daśārha, bañado y erguido, con las palmas juntas, el Acyuta murmuró el mantra secreto y, de brazos poderosos, se puso de pie junto a los fuegos sagrados.
12.52.8
ततः सहस्रं विप्राणां चतुर्वेदविदां तथा ।
गवां सहस्रेणैकैकं वाचयामास माधवः ॥ १२.५२.८ ॥
Entonces Mādhava hizo que mil brahmanes, conocedores de los cuatro Vedas, recitaran bendiciones, dando a cada uno mil vacas.
12.52.9
मङ्गलालम्भनं कृत्वा आत्मानमवलोक्य च ।
आदर्शे विमले कृष्णस्ततः सात्यकिमब्रवीत् ॥ १२.५२.९ ॥
Habiendo tocado los objetos auspiciosos y mirado su reflejo en un espejo limpio, Kṛṣṇa entonces habló a Sātyaki.
12.52.10
गच्छ शैनेय जानीहि गत्वा राजनिवेशनम् ।
अपि सञ्जो महातेजा भीष्मं द्रष्टुं युधिष्ठिरः ॥ १२.५२.१० ॥
Ve, Śaineya, y, habiendo ido a la morada del rey, averigua si Sañjaya de gran esplendor y Yudhiṣṭhira han ido a ver a Bhīṣma.
12.52.11
ततः कृष्णस्य वचनात्सात्यंकिस्त्वरितो ययौ ।
उपगम्य च राजानं युधिष्ठिरमभाषत ॥ १२.५२.११ ॥
Entonces, por la palabra de Kṛṣṇa, Sātyaki partió con prisa, se acercó al rey Yudhiṣṭhira y le habló.
12.52.12
युक्तो रथवरो राजन्वासुदेवस्य धीमतः ।
समीपमापगेयस्य प्रयास्यति जनार्दनः ॥ १२.५२.१२ ॥
Oh rey, el excelente carro del sabio Vāsudeva ha sido uncido; Janārdana irá a la presencia de Āpageya (Bhīṣma).
12.52.13
भवत्प्रतीक्षः कृष्णोऽसौ धर्मराज महाद्युते ।
यदत्रानन्तरं कृत्यं तद्भवान्कर्तुमर्हति ॥ १२.५२.१३ ॥
Oh rey del dharma, oh tú de gran esplendor, Kṛṣṇa te espera. Lo que sigue aquí como deber, tú debes cumplirlo.
12.52.14
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ।
युज्यतां मे रथवरः फल्गुनाप्रतिमद्युते ॥ १२.५२.१४ ॥
Así interpelado, Yudhiṣṭhira, hijo de Dharma, respondió: 'Que se unza mi mejor carro, oh tú cuyo esplendor no tiene igual, como el de Phalguna.'
12.52.15
न सैनिकैश्च यातव्यं यास्यामो वयमेव हि ।
न च पीडयितव्यो मे भीष्मो धर्मभृतां वरः ॥ १२.५२.१५ ॥
No debemos ir con soldados; iremos solo nosotros. Y Bhīṣma, el mejor de los portadores del dharma, no debe ser molestado por mí.
12.52.16
अतः पुरःसराश्चापि निवर्तन्तु धनञ्जय ।
अद्यप्रभृति गाङ्गेयः परं गुह्यं प्रवक्ष्यति।
अतो नेच्छामि कौन्तेय पृथग्जनसमागमम् ॥ १२.५२.१६ ॥
Por tanto, oh Dhanañjaya, que los que se adelantaron den la vuelta. Desde hoy, Gāṅgeya (Bhīṣma) revelará el secreto supremo; por eso, oh hijo de Kuntī, no deseo encontrarme con gente común.
12.52.17
स तद्वाक्यमथाज्ञाय कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ।
युक्तं रथवरं तस्मा आचचक्षे नरर्षभः ॥ १२.५२.१७ ॥
Comprendiendo esas palabras, Dhanañjaya, hijo de Kuntī, el mejor de los hombres, le anunció que el mejor carro estaba unzido.
12.52.18
ततो युधिष्ठिरो राजा यमौ भीमार्जुनावपि ।
भूतानीव समस्तानि ययुः कृष्णनिवेशनम् ॥ १२.५२.१८ ॥
Entonces el rey Yudhiṣṭhira, los gemelos, y también Bhīma y Arjuna, como todas las criaturas, se dirigieron a la morada de Kṛṣṇa.
12.52.19
आगच्छत्स्वथ कृष्णोऽपि पाण्डवेषु महात्मसु ।
शैनेयसहितो धीमान्रथमेवान्वपद्यत ॥ १२.५२.१९ ॥
Mientras los magnánimos Pāṇḍavas llegaban, también Kṛṣṇa, el sabio, junto con Śaineya, subió al carro.
12.52.20
रथस्थाः संविदं कृत्वा सुखां पृष्ट्वा च शर्वरीम् ।
मेघघोषै रथवरैः प्रययुस्ते नरर्षभाः ॥ १२.५२.२० ॥
De pie en sus carros, habiéndose puesto de acuerdo y preguntado con afecto por la noche, aquellos toros entre los hombres partieron en excelentes carros que retumbaban como nubes.
12.52.21
बलाहकं मेघपुष्पं शैब्यं सुग्रीवमेवच ।
दारुकश्चोदयामास वासुदेवस्य वाजिनः ॥ १२.५२.२१ ॥
Dāruka arreó los caballos de Vāsudeva: Balāhaka, Meghapuṣpa, Śaibya y Sugrīva.
12.52.22
ते हया वासुदेवस्य दारुकेण प्रचोदिताः ।
गां खुराग्रैस्तथा राजँल्लिखन्तः प्रययुस्तदा ॥ १२.५२.२२ ॥
Impulsados por Dāruka, los caballos de Vāsudeva, oh rey, partieron entonces, raspando la tierra con las puntas de sus cascos.
12.52.23
ते ग्रसन्त इवाकाशं वेगवन्तो महाबलाः ।
क्षेत्रं धर्मस्य कृत्स्नस्य कुरुक्षेत्रमवातरन् ॥ १२.५२.२३ ॥
Veloces y muy poderosos, como si devoraran el cielo, descendieron sobre Kurukṣetra, todo el campo del dharma.
12.52.24
ततो ययुर्यत्र भीष्मः शरतल्पगतः प्रभुः ।
आस्ते महर्षिभिः सार्ध्रं ब्रह्मा देवगणैर्यथा ॥ १२.५२.२४ ॥
Entonces fueron donde estaba el señor Bhīṣma, tendido en el lecho de flechas, con los grandes sabios, como Brahmā está con las huestes de los dioses.
12.52.25
ततोऽवतीर्य गोविन्दो रथात्स च युधिष्ठिरः ।
भीमो गाण्डीवधन्वा च यमौ सात्यकिरेव च।
ऋषीनभ्यर्चयामासुः करानुद्यम्य दक्षिणान् ॥ १२.५२.२५ ॥
Entonces Govinda y Yudhiṣṭhira descendieron del carro, al igual que Bhīma, Arjuna, portador del arco Gāṇḍīva, los gemelos y Sātyaki. Alzando sus manos derechas, honraron a los sabios.
12.52.26
स तैः परिवृतो राजा नक्षत्रैरिव चन्द्रमाः ।
अभ्याजगाम गाङ्गेयं ब्रह्माणमिव वासवः ॥ १२.५२.२६ ॥
Rodeado por ellos, el rey se dirigió hacia Gāṅgeya, como la luna rodeada de estrellas, como Vāsava va hacia Brahmā.
12.52.27
शरतल्पे शयानं तमादित्यं पतितं यथा ।
स ददर्श महाबाहुं भयाच्चागतसाध्वसः ॥ १२.५२.२७ ॥
Vio al de brazos poderosos yacer en un lecho de flechas, como el sol caído; y, lleno de miedo y temblor, lo contempló.