Mahābhārata · Adhyāya 12.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.52.1
ततः प्रविश्य भवनं प्रविश्ये मधुसूदनः ।
याममात्रावशेषायां यामिन्यां प्रत्यबुध्यत ॥ १२.५२.१ ॥
Então, tendo entrado no palácio, Madhusūdana despertou quando restava apenas um yāma da noite.
12.52.2
स ध्यानपथमाविश्य सर्वज्ञानानि माधवः ।
अवलोक्य ततः पश्चाद्दध्यौ ब्रह्म सनातनम् ॥ १२.५२.२ ॥
Tendo entrado no caminho da meditação e examinado todo o conhecimento, Mādhava então contemplou o Brahman eterno.
12.52.3
सूताः स्तुतिपुराणज्ञा रक्तकण्ठाः सुशिक्षिताः ।
अस्तुवन्विश्वकर्माणं वासुदेवं प्रजापतिम् ॥ १२.५२.३ ॥
Os sūtas bem treinados, conhecedores dos louvores e dos Purāṇas, de gargantas sonoras, louvaram Vāsudeva, criador do universo, senhor das criaturas.
12.52.4
पठन्ति पाणिस्वनिकास्तथा गायन्ति गायनाः ।
शङ्खानथ मृदङ्गांश्च प्रवाद्यन्ति सहस्रशः ॥ १२.५२.४ ॥
Os que batem palmas recitam, e os cantores cantam; e milhares de conchas e tambores são tocados.
12.52.5
वीणापणववेणूनां स्वनश्चातिमनोरमः ।
सहास इव विस्तीर्णः शुश्रुवे तस्य वेश्मनि ॥ १२.५२.५ ॥
O som deliciosíssimo das vīṇās, dos paṇavas e das flautas era ouvido espalhado pelo seu palácio, como se cheio de risos.
12.52.6
ततो युधिष्ठिरस्यापि राज्ञो मङ्गलसंहिताः ।
उच्चेरुर्मधुरा वाचो गीतवादित्रबृंहिताः ॥ १२.५२.६ ॥
Então, também para o rei Yudhiṣṭhira, foram proferidas em voz alta palavras doces e auspiciosas, avolumadas pelo canto e pelo som dos instrumentos.
12.52.7
तत उत्थाय दाशार्हः स्नातः प्राञ्जलिरच्युतः ।
जप्त्वा गुह्यं महाबाहुरग्नीनाश्रित्य तस्थिवान् ॥ १२.५२.७ ॥
Então o descendente de Daśārha, banhado e de pé, com as palmas unidas, o Acyuta murmurou o mantra secreto e, de braços poderosos, postou-se junto aos fogos sagrados.
12.52.8
ततः सहस्रं विप्राणां चतुर्वेदविदां तथा ।
गवां सहस्रेणैकैकं वाचयामास माधवः ॥ १२.५२.८ ॥
Então Mādhava fez mil brâmanes, conhecedores dos quatro Vedas, recitarem bênçãos, dando a cada um mil vacas.
12.52.9
मङ्गलालम्भनं कृत्वा आत्मानमवलोक्य च ।
आदर्शे विमले कृष्णस्ततः सात्यकिमब्रवीत् ॥ १२.५२.९ ॥
Tendo tocado os objetos auspiciosos e contemplado a si mesmo num espelho limpo, Kṛṣṇa então falou a Sātyaki.
12.52.10
गच्छ शैनेय जानीहि गत्वा राजनिवेशनम् ।
अपि सञ्जो महातेजा भीष्मं द्रष्टुं युधिष्ठिरः ॥ १२.५२.१० ॥
Vai, ó Śaineya, e, ao chegares à morada do rei, averigua se o glorioso Sañjaya e Yudhiṣṭhira foram ver Bhīṣma.
12.52.11
ततः कृष्णस्य वचनात्सात्यंकिस्त्वरितो ययौ ।
उपगम्य च राजानं युधिष्ठिरमभाषत ॥ १२.५२.११ ॥
Então, a palavra de Kṛṣṇa, Sātyaki partiu apressado, aproximou-se do rei Yudhiṣṭhira e falou.
12.52.12
युक्तो रथवरो राजन्वासुदेवस्य धीमतः ।
समीपमापगेयस्य प्रयास्यति जनार्दनः ॥ १२.५२.१२ ॥
Ó rei, o excelente carro do sábio Vāsudeva foi atrelado; Janārdana irá à presença de Āpageya (Bhīṣma).
12.52.13
भवत्प्रतीक्षः कृष्णोऽसौ धर्मराज महाद्युते ।
यदत्रानन्तरं कृत्यं तद्भवान्कर्तुमर्हति ॥ १२.५२.१३ ॥
Ó rei do dharma, ó tu de grande esplendor, Kṛṣṇa te espera. O que deve ser feito a seguir aqui, cabe a ti fazê-lo.
12.52.14
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ।
युज्यतां मे रथवरः फल्गुनाप्रतिमद्युते ॥ १२.५२.१४ ॥
Assim interpelado, Yudhiṣṭhira, filho do dharma, respondeu: 'Que se atrele o meu melhor carro, ó tu cujo esplendor não tem igual ao de Phalguna.'
12.52.15
न सैनिकैश्च यातव्यं यास्यामो वयमेव हि ।
न च पीडयितव्यो मे भीष्मो धर्मभृतां वरः ॥ १२.५२.१५ ॥
Não devemos ir com soldados; iremos apenas nós mesmos. E Bhīṣma, o melhor dos guardiões do dharma, não deve ser incomodado por mim.
12.52.16
अतः पुरःसराश्चापि निवर्तन्तु धनञ्जय ।
अद्यप्रभृति गाङ्गेयः परं गुह्यं प्रवक्ष्यति।
अतो नेच्छामि कौन्तेय पृथग्जनसमागमम् ॥ १२.५२.१६ ॥
Portanto, ó Dhanañjaya, que os que seguiram à frente retornem. A partir de hoje, Gāṅgeya (Bhīṣma) revelará o segredo supremo; por isso, ó filho de Kuntī, não desejo encontrar pessoas comuns.
12.52.17
स तद्वाक्यमथाज्ञाय कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ।
युक्तं रथवरं तस्मा आचचक्षे नरर्षभः ॥ १२.५२.१७ ॥
Tendo compreendido aquelas palavras, Dhanañjaya, filho de Kuntī, o melhor dos homens, anunciou-lhe que o melhor carro estava atrelado.
12.52.18
ततो युधिष्ठिरो राजा यमौ भीमार्जुनावपि ।
भूतानीव समस्तानि ययुः कृष्णनिवेशनम् ॥ १२.५२.१८ ॥
Então o rei Yudhiṣṭhira, os gêmeos, e também Bhīma e Arjuna, como todas as criaturas, foram à morada de Kṛṣṇa.
12.52.19
आगच्छत्स्वथ कृष्णोऽपि पाण्डवेषु महात्मसु ।
शैनेयसहितो धीमान्रथमेवान्वपद्यत ॥ १२.५२.१९ ॥
Quando os magnânimos Pāṇḍavas chegavam, também Kṛṣṇa, o sábio, junto com Śaineya, subiu no carro.
12.52.20
रथस्थाः संविदं कृत्वा सुखां पृष्ट्वा च शर्वरीम् ।
मेघघोषै रथवरैः प्रययुस्ते नरर्षभाः ॥ १२.५२.२० ॥
De pé em seus carros, tendo combinado e perguntado gentilmente sobre a noite, aqueles touros entre os homens partiram em excelentes carros que trovejavam como nuvens.
12.52.21
बलाहकं मेघपुष्पं शैब्यं सुग्रीवमेवच ।
दारुकश्चोदयामास वासुदेवस्य वाजिनः ॥ १२.५२.२१ ॥
Dāruka impulsionou os cavalos de Vāsudeva: Balāhaka, Meghapuṣpa, Śaibya e Sugrīva.
12.52.22
ते हया वासुदेवस्य दारुकेण प्रचोदिताः ।
गां खुराग्रैस्तथा राजँल्लिखन्तः प्रययुस्तदा ॥ १२.५२.२२ ॥
Impelidos por Dāruka, os cavalos de Vāsudeva, ó rei, partiram então, raspando a terra com as pontas de seus cascos.
12.52.23
ते ग्रसन्त इवाकाशं वेगवन्तो महाबलाः ।
क्षेत्रं धर्मस्य कृत्स्नस्य कुरुक्षेत्रमवातरन् ॥ १२.५२.२३ ॥
Velozes e muito poderosos, como se engolissem o céu, desceram em Kurukṣetra, todo o campo do dharma.
12.52.24
ततो ययुर्यत्र भीष्मः शरतल्पगतः प्रभुः ।
आस्ते महर्षिभिः सार्ध्रं ब्रह्मा देवगणैर्यथा ॥ १२.५२.२४ ॥
Então foram até onde o senhor Bhīṣma jazia no leito de flechas, com os grandes sábios, como Brahmā está com as hostes dos deuses.
12.52.25
ततोऽवतीर्य गोविन्दो रथात्स च युधिष्ठिरः ।
भीमो गाण्डीवधन्वा च यमौ सात्यकिरेव च।
ऋषीनभ्यर्चयामासुः करानुद्यम्य दक्षिणान् ॥ १२.५२.२५ ॥
Então Govinda e Yudhiṣṭhira desceram do carro, assim como Bhīma, Arjuna, portador do arco Gāṇḍīva, os gêmeos e Sātyaki. Erguendo as mãos direitas, honraram os sábios.
12.52.26
स तैः परिवृतो राजा नक्षत्रैरिव चन्द्रमाः ।
अभ्याजगाम गाङ्गेयं ब्रह्माणमिव वासवः ॥ १२.५२.२६ ॥
Cercado por eles, o rei dirigiu-se a Gāṅgeya, como a lua cercada de estrelas, como Vāsava vai a Brahmā.
12.52.27
शरतल्पे शयानं तमादित्यं पतितं यथा ।
स ददर्श महाबाहुं भयाच्चागतसाध्वसः ॥ १२.५२.२७ ॥
Ele viu o de braços poderosos deitado em um leito de flechas, como o sol caído; e, cheio de medo e tremor, olhou para ele.