Mahābhārata · Adhyāya 12.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.52.1
ततः प्रविश्य भवनं प्रविश्ये मधुसूदनः ।
याममात्रावशेषायां यामिन्यां प्रत्यबुध्यत ॥ १२.५२.१ ॥
Dann, nachdem er den Palast betreten hatte, erwachte Madhusūdana, als nur noch ein einziges Yāma der Nacht übrig war.
12.52.2
स ध्यानपथमाविश्य सर्वज्ञानानि माधवः ।
अवलोक्य ततः पश्चाद्दध्यौ ब्रह्म सनातनम् ॥ १२.५२.२ ॥
Nachdem er den Pfad der Meditation betreten und alles Wissen überblickt hatte, sann Mādhava über das ewige Brahman nach.
12.52.3
सूताः स्तुतिपुराणज्ञा रक्तकण्ठाः सुशिक्षिताः ।
अस्तुवन्विश्वकर्माणं वासुदेवं प्रजापतिम् ॥ १२.५२.३ ॥
Die wohlgeschulten Sūtas, Kenner des Lobpreises und der Purāṇas, mit klangvollen Kehlen, priesen Vāsudeva, den Schöpfer des Weltalls, den Herrn der Geschöpfe.
12.52.4
पठन्ति पाणिस्वनिकास्तथा गायन्ति गायनाः ।
शङ्खानथ मृदङ्गांश्च प्रवाद्यन्ति सहस्रशः ॥ १२.५२.४ ॥
Die Handklatscher rezitieren, und die Sänger singen; und tausendfach werden Muscheln und Trommeln erklingen gelassen.
12.52.5
वीणापणववेणूनां स्वनश्चातिमनोरमः ।
सहास इव विस्तीर्णः शुश्रुवे तस्य वेश्मनि ॥ १२.५२.५ ॥
Der überaus liebliche Klang von Laute, Trommel und Flöte war in seinem Palast weit ausgebreitet zu hören, als wäre er voller Lachen.
12.52.6
ततो युधिष्ठिरस्यापि राज्ञो मङ्गलसंहिताः ।
उच्चेरुर्मधुरा वाचो गीतवादित्रबृंहिताः ॥ १२.५२.६ ॥
Dann wurden auch für König Yudhiṣṭhira sanfte und verheißungsvolle Worte laut ausgerufen, angeschwollen von Gesang und Instrumentenklang.
12.52.7
तत उत्थाय दाशार्हः स्नातः प्राञ्जलिरच्युतः ।
जप्त्वा गुह्यं महाबाहुरग्नीनाश्रित्य तस्थिवान् ॥ १२.५२.७ ॥
Da erhob sich der Nachkomme Daśārhas, gebadet, die Handflächen gefaltet, und der Acyuta murmelte das geheime Mantra; der Starkarmige trat zu den heiligen Feuern und stand dort.
12.52.8
ततः सहस्रं विप्राणां चतुर्वेदविदां तथा ।
गवां सहस्रेणैकैकं वाचयामास माधवः ॥ १२.५२.८ ॥
Dann ließ Mādhava tausend Brahmanen, Kenner der vier Veden, Segenssprüche rezitieren, und jedem gab er tausend Kühe.
12.52.9
मङ्गलालम्भनं कृत्वा आत्मानमवलोक्य च ।
आदर्शे विमले कृष्णस्ततः सात्यकिमब्रवीत् ॥ १२.५२.९ ॥
Nachdem er die verheißungsvollen Gegenstände berührt und sich in einem reinen Spiegel betrachtet hatte, sprach Kṛṣṇa dann zu Sātyaki.
12.52.10
गच्छ शैनेय जानीहि गत्वा राजनिवेशनम् ।
अपि सञ्जो महातेजा भीष्मं द्रष्टुं युधिष्ठिरः ॥ १२.५२.१० ॥
Geh, Śaineya, und erkunde im Palast des Königs, ob der glanzvolle Sañjaya und Yudhiṣṭhira zu Bhīṣma gegangen sind.
12.52.11
ततः कृष्णस्य वचनात्सात्यंकिस्त्वरितो ययौ ।
उपगम्य च राजानं युधिष्ठिरमभाषत ॥ १२.५२.११ ॥
Dann eilte Sātyaki auf Kṛṣṇas Wort hin, trat zu König Yudhiṣṭhira und sprach.
12.52.12
युक्तो रथवरो राजन्वासुदेवस्य धीमतः ।
समीपमापगेयस्य प्रयास्यति जनार्दनः ॥ १२.५२.१२ ॥
O König, der vortreffliche Wagen des weisen Vāsudeva ist angespannt; Janārdana wird zu Āpageya (Bhīṣma) fahren.
12.52.13
भवत्प्रतीक्षः कृष्णोऽसौ धर्मराज महाद्युते ।
यदत्रानन्तरं कृत्यं तद्भवान्कर्तुमर्हति ॥ १२.५२.१३ ॥
O König des Dharma, o du von großem Glanz, Kṛṣṇa wartet auf dich. Was hier als nächste Pflicht ansteht, das sollst du tun.
12.52.14
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ।
युज्यतां मे रथवरः फल्गुनाप्रतिमद्युते ॥ १२.५२.१४ ॥
So angesprochen antwortete Yudhiṣṭhira, der Sohn des Dharma: »Man spanne meinen besten Wagen an, o du, dessen Glanz dem Phalguna nicht gleicht.«
12.52.15
न सैनिकैश्च यातव्यं यास्यामो वयमेव हि ।
न च पीडयितव्यो मे भीष्मो धर्मभृतां वरः ॥ १२.५२.१५ ॥
Wir sollen nicht mit Soldaten gehen; wir selbst allein werden gehen. Und Bhīṣma, der beste der Hüter des Dharma, darf von mir nicht belästigt werden.
12.52.16
अतः पुरःसराश्चापि निवर्तन्तु धनञ्जय ।
अद्यप्रभृति गाङ्गेयः परं गुह्यं प्रवक्ष्यति।
अतो नेच्छामि कौन्तेय पृथग्जनसमागमम् ॥ १२.५२.१६ ॥
Darum, o Dhanañjaya, sollen die Vorausgegangenen umkehren. Von heute an wird Gāṅgeya (Bhīṣma) das höchste Geheimnis offenbaren; darum, o Sohn der Kuntī, wünsche ich keine Begegnung mit gewöhnlichen Leuten.
12.52.17
स तद्वाक्यमथाज्ञाय कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ।
युक्तं रथवरं तस्मा आचचक्षे नरर्षभः ॥ १२.५२.१७ ॥
Nachdem er diese Worte verstanden hatte, teilte Dhanañjaya, der Sohn der Kuntī, der Beste der Menschen, ihm mit, dass der beste Wagen angespannt sei.
12.52.18
ततो युधिष्ठिरो राजा यमौ भीमार्जुनावपि ।
भूतानीव समस्तानि ययुः कृष्णनिवेशनम् ॥ १२.५२.१८ ॥
Dann gingen König Yudhiṣṭhira, die Zwillinge sowie Bhīma und Arjuna, wie alle Wesen, zur Wohnstätte Kṛṣṇas.
12.52.19
आगच्छत्स्वथ कृष्णोऽपि पाण्डवेषु महात्मसु ।
शैनेयसहितो धीमान्रथमेवान्वपद्यत ॥ १२.५२.१९ ॥
Als die großherzigen Pāṇḍavas kamen, bestieg auch Kṛṣṇa, der Weise, zusammen mit Śaineya den Wagen.
12.52.20
रथस्थाः संविदं कृत्वा सुखां पृष्ट्वा च शर्वरीम् ।
मेघघोषै रथवरैः प्रययुस्ते नरर्षभाः ॥ १२.५२.२० ॥
Auf ihren Wagen stehend, nachdem sie sich verständigt und das Befinden der Nacht freundlich erfragt hatten, brachen jene Stiere unter den Menschen auf, in herrlichen Wagen, die wie Wolken donnerten.
12.52.21
बलाहकं मेघपुष्पं शैब्यं सुग्रीवमेवच ।
दारुकश्चोदयामास वासुदेवस्य वाजिनः ॥ १२.५२.२१ ॥
Dāruka trieb die Pferde Vāsudevas an: Balāhaka, Meghapuṣpa, Śaibya und Sugrīva.
12.52.22
ते हया वासुदेवस्य दारुकेण प्रचोदिताः ।
गां खुराग्रैस्तथा राजँल्लिखन्तः प्रययुस्तदा ॥ १२.५२.२२ ॥
Von Dāruka angetrieben, o König, brachen Vāsudevas Pferde da auf und scharrten mit den Spitzen ihrer Hufe die Erde.
12.52.23
ते ग्रसन्त इवाकाशं वेगवन्तो महाबलाः ।
क्षेत्रं धर्मस्य कृत्स्नस्य कुरुक्षेत्रमवातरन् ॥ १२.५२.२३ ॥
Schnell und sehr mächtig, als verschlängen sie den Himmel, stiegen sie auf Kurukṣetra nieder, das ganze Feld des Dharma.
12.52.24
ततो ययुर्यत्र भीष्मः शरतल्पगतः प्रभुः ।
आस्ते महर्षिभिः सार्ध्रं ब्रह्मा देवगणैर्यथा ॥ १२.५२.२४ ॥
Dann gingen sie dorthin, wo der Herr Bhīṣma auf dem Pfeilbett lag, bei den großen Weisen, wie Brahmā bei den Scharen der Götter weilt.
12.52.25
ततोऽवतीर्य गोविन्दो रथात्स च युधिष्ठिरः ।
भीमो गाण्डीवधन्वा च यमौ सात्यकिरेव च।
ऋषीनभ्यर्चयामासुः करानुद्यम्य दक्षिणान् ॥ १२.५२.२५ ॥
Da stiegen Govinda und Yudhiṣṭhira vom Wagen, ebenso Bhīma, Arjuna, der Träger des Gāṇḍīva-Bogens, die Zwillinge und Sātyaki. Mit erhobenen rechten Händen ehrten sie die Weisen.
12.52.26
स तैः परिवृतो राजा नक्षत्रैरिव चन्द्रमाः ।
अभ्याजगाम गाङ्गेयं ब्रह्माणमिव वासवः ॥ १२.५२.२६ ॥
Von ihnen umgeben, ging der König zu Gāṅgeya, wie der von Sternen umringte Mond, wie Vāsava zu Brahmā geht.
12.52.27
शरतल्पे शयानं तमादित्यं पतितं यथा ।
स ददर्श महाबाहुं भयाच्चागतसाध्वसः ॥ १२.५२.२७ ॥
Er sah den Mächtigarmigen auf einem Bett aus Pfeilen liegen, wie die gefallene Sonne; und voller Furcht und Zittern blickte er auf ihn.