மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.52.1
ततः प्रविश्य भवनं प्रविश्ये मधुसूदनः ।
याममात्रावशेषायां यामिन्यां प्रत्यबुध्यत ॥ १२.५२.१ ॥
பின்னர் அரண்மனைக்குள் நுழைந்த மதுசூதனன், இரவில் ஒரே ஒரு யாமம் மீதமிருந்தபோது விழித்தெழுந்தான்.
12.52.2
स ध्यानपथमाविश्य सर्वज्ञानानि माधवः ।
अवलोक्य ततः पश्चाद्दध्यौ ब्रह्म सनातनम् ॥ १२.५२.२ ॥
அந்த மாதவன் தியானப் பாதையில் புகுந்து, எல்லா ஞானங்களையும் ஆராய்ந்த பின், நித்தியமான பிரம்மத்தை தியானித்தான்.
12.52.3
सूताः स्तुतिपुराणज्ञा रक्तकण्ठाः सुशिक्षिताः ।
अस्तुवन्विश्वकर्माणं वासुदेवं प्रजापतिम् ॥ १२.५२.३ ॥
துதிகளையும் புராணங்களையும் அறிந்த, நன்கு பயிற்சி பெற்ற, இனிய குரலுடைய சூதர்கள் உலகைப் படைத்த பிரஜாபதியான வாசுதேவனைத் துதித்தனர்.
12.52.4
पठन्ति पाणिस्वनिकास्तथा गायन्ति गायनाः ।
शङ्खानथ मृदङ्गांश्च प्रवाद्यन्ति सहस्रशः ॥ १२.५२.४ ॥
கைத்தாளம் போடுபவர்கள் பாடுகின்றனர், பாடகர்கள் இசைக்கின்றனர்; சங்குகளும் மிருதங்கங்களும் ஆயிரக்கணக்கில் முழங்கின.
12.52.5
वीणापणववेणूनां स्वनश्चातिमनोरमः ।
सहास इव विस्तीर्णः शुश्रुवे तस्य वेश्मनि ॥ १२.५२.५ ॥
வீணை, பணவம், வேணு ஆகியவற்றின் மிக இனிய ஒலி அவருடைய மாளிகையில் பரவி கேட்டது, சிரிப்பு நிறைந்ததுபோல்.
12.52.6
ततो युधिष्ठिरस्यापि राज्ञो मङ्गलसंहिताः ।
उच्चेरुर्मधुरा वाचो गीतवादित्रबृंहिताः ॥ १२.५२.६ ॥
பின்னர் அரசன் யுதிட்டிரருக்காகவும் மங்கலமான, இனிய சொற்கள் உயர்ந்த குரலில் ஒலித்தன; பாடலும் வாத்தியமும் முழங்கின.
12.52.7
तत उत्थाय दाशार्हः स्नातः प्राञ्जलिरच्युतः ।
जप्त्वा गुह्यं महाबाहुरग्नीनाश्रित्य तस्थिवान् ॥ १२.५२.७ ॥
பின்னர் தாசார்ஹர் நீராடி எழுந்து, கைகூப்பிய அச்யுதர், இரகசிய மந்திரத்தை ஜபித்து, மகாபாகு அக்னிகளை அணுகி நின்றார்.
12.52.8
ततः सहस्रं विप्राणां चतुर्वेदविदां तथा ।
गवां सहस्रेणैकैकं वाचयामास माधवः ॥ १२.५२.८ ॥
பின்னர் மாதவர் நான்கு வேதங்களை அறிந்த ஆயிரம் பிராமணர்களைக் கொண்டு, ஒவ்வொருவருக்கும் ஆயிரம் பசுக்களுடன் வாசனம் செய்வித்தார்.
12.52.9
मङ्गलालम्भनं कृत्वा आत्मानमवलोक्य च ।
आदर्शे विमले कृष्णस्ततः सात्यकिमब्रवीत् ॥ १२.५२.९ ॥
மங்களப் பொருட்களைத் தொட்டு, தூய கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்த பின்னர், கிருஷ்ணர் சாத்யகியிடம் கூறினார்.
12.52.10
गच्छ शैनेय जानीहि गत्वा राजनिवेशनम् ।
अपि सञ्जो महातेजा भीष्मं द्रष्टुं युधिष्ठिरः ॥ १२.५२.१० ॥
ஷைனேயரே, செல், அரச மாளிகைக்குச் சென்று, மகாதேஜஸ்வியான சஞ்சயனும் யுதிஷ்டிரரும் பீஷ்மரைக் காண சென்றனரா என்று அறிந்து வா.
12.52.11
ततः कृष्णस्य वचनात्सात्यंकिस्त्वरितो ययौ ।
उपगम्य च राजानं युधिष्ठिरमभाषत ॥ १२.५२.११ ॥
பின்னர் கிருஷ்ணரின் சொல்படி சாத்யகி விரைந்து சென்று, அரசன் யுதிஷ்டிரரை அணுகிப் பேசினார்.
12.52.12
युक्तो रथवरो राजन्वासुदेवस्य धीमतः ।
समीपमापगेयस्य प्रयास्यति जनार्दनः ॥ १२.५२.१२ ॥
அரசே, ஞானியான வாசுதேவரின் சிறந்த தேர் பூட்டப்பட்டுவிட்டது; ஜனார்தனர் ஆபகேயரான பீஷ்மரின் அருகில் செல்வார்.
12.52.13
भवत्प्रतीक्षः कृष्णोऽसौ धर्मराज महाद्युते ।
यदत्रानन्तरं कृत्यं तद्भवान्कर्तुमर्हति ॥ १२.५२.१३ ॥
தர்மராஜனே, மகாதியுதியே, கிருஷ்ணன் உங்களை எதிர்பார்த்திருக்கிறார். இங்கு அடுத்து செய்ய வேண்டிய கடமையை நீங்கள் செய்வது தகும்.
12.52.14
एवमुक्तः प्रत्युवाच धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ।
युज्यतां मे रथवरः फल्गुनाप्रतिमद्युते ॥ १२.५२.१४ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் பதிலளித்தான்: 'பல்குனனுக்கு ஒப்பற்ற தேஜஸ் உடையவனே, என் சிறந்த தேர் பூட்டப்படட்டும்.'
12.52.15
न सैनिकैश्च यातव्यं यास्यामो वयमेव हि ।
न च पीडयितव्यो मे भीष्मो धर्मभृतां वरः ॥ १२.५२.१५ ॥
படைவீரர்களுடன் செல்லக்கூடாது; நாமே மட்டும் செல்வோம். தர்மம் தாங்கியவர்களில் சிறந்த பீஷ்மரை நான் துன்புறுத்தக் கூடாது.
12.52.16
अतः पुरःसराश्चापि निवर्तन्तु धनञ्जय ।
अद्यप्रभृति गाङ्गेयः परं गुह्यं प्रवक्ष्यति।
अतो नेच्छामि कौन्तेय पृथग्जनसमागमम् ॥ १२.५२.१६ ॥
எனவே, தனஞ்சயனே, முன்னே சென்றவர்கள் திரும்பட்டும். இன்று முதல் கங்கையின் மகன் மிக ரகசியமான விஷயத்தைச் சொல்வான்; ஆகையால், கௌந்தேயனே, சாமானிய மக்களைச் சந்திக்க நான் விரும்பவில்லை.
12.52.17
स तद्वाक्यमथाज्ञाय कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ।
युक्तं रथवरं तस्मा आचचक्षे नरर्षभः ॥ १२.५२.१७ ॥
அந்த வார்த்தையைப் புரிந்துகொண்ட குந்தியின் மகன் தனஞ்சயன், மனிதர்களில் சிறந்தவன், அவனுக்கு சிறந்த தேர் பூட்டப்பட்டுவிட்டதாக அறிவித்தான்.
12.52.18
ततो युधिष्ठिरो राजा यमौ भीमार्जुनावपि ।
भूतानीव समस्तानि ययुः कृष्णनिवेशनम् ॥ १२.५२.१८ ॥
பின்னர் அரசன் யுதிஷ்டிரன், இரட்டையர்கள் (நகுல-சகதேவர்கள்), பீமனும் அர்ஜுனனும் அனைவரும் எல்லா உயிர்களைப் போல கிருஷ்ணனின் இல்லத்தை நோக்கிச் சென்றனர்.
12.52.19
आगच्छत्स्वथ कृष्णोऽपि पाण्डवेषु महात्मसु ।
शैनेयसहितो धीमान्रथमेवान्वपद्यत ॥ १२.५२.१९ ॥
பாண்டவர்கள் வந்துகொண்டிருக்கையில், மகாத்மாக்களான அவர்களிடையே கிருஷ்ணரும் ஞானியான சைனேயருடன் சேர்ந்து தேரில் ஏறினார்.
12.52.20
रथस्थाः संविदं कृत्वा सुखां पृष्ट्वा च शर्वरीम् ।
मेघघोषै रथवरैः प्रययुस्ते नरर्षभाः ॥ १२.५२.२० ॥
தேர்களில் நின்று, உடன்பாடு செய்து, இரவைக் குறித்து நலம் விசாரித்து, மேக முழக்கம் போன்ற சிறந்த தேர்களில் அந்த நரசிங்கங்கள் புறப்பட்டனர்.
12.52.21
बलाहकं मेघपुष्पं शैब्यं सुग्रीवमेवच ।
दारुकश्चोदयामास वासुदेवस्य वाजिनः ॥ १२.५२.२१ ॥
பலாஹகன், மேகபுஷ்பம், சைப்யம், சுக்ரீவன் ஆகிய வாசுதேவரின் குதிரைகளை தாருகன் ஓட்டினான்.
12.52.22
ते हया वासुदेवस्य दारुकेण प्रचोदिताः ।
गां खुराग्रैस्तथा राजँल्लिखन्तः प्रययुस्तदा ॥ १२.५२.२२ ॥
தாருகனால் தூண்டப்பட்ட வாசுதேவரின் அந்தக் குதிரைகள், அரசே, குளம்பின் நுனிகளால் பூமியைக் கீறியபடி அப்போது சென்றன.
12.52.23
ते ग्रसन्त इवाकाशं वेगवन्तो महाबलाः ।
क्षेत्रं धर्मस्य कृत्स्नस्य कुरुक्षेत्रमवातरन् ॥ १२.५२.२३ ॥
அவை வேகமும் பெரும்பலமும் கொண்டவை; ஆகாயத்தை விழுங்குவது போல் சென்று, தர்மத்தின் முழு க்ஷேத்திரமான குருக்ஷேத்திரத்தில் இறங்கின.
12.52.24
ततो ययुर्यत्र भीष्मः शरतल्पगतः प्रभुः ।
आस्ते महर्षिभिः सार्ध्रं ब्रह्मा देवगणैर्यथा ॥ १२.५२.२४ ॥
பின்னர் அவர்கள், அம்புப் படுக்கையில் கிடந்த பிரபுவாகிய பீஷ்மர் மகரிஷிகளுடன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்; தேவகணங்களுடன் பிரம்மா இருப்பதுபோல் அவர் இருந்தார்.
12.52.25
ततोऽवतीर्य गोविन्दो रथात्स च युधिष्ठिरः ।
भीमो गाण्डीवधन्वा च यमौ सात्यकिरेव च।
ऋषीनभ्यर्चयामासुः करानुद्यम्य दक्षिणान् ॥ १२.५२.२५ ॥
அப்போது கோவிந்தனும், அந்த யுதிஷ்டிரனும் தேரிலிருந்து இறங்கினர். பீமனும், காண்டீவதாரி அர்ஜுனனும், இரட்டையர்களும், சாத்யகியும் இறங்கினர். வலது கைகளை உயர்த்தி முனிவர்களை வணங்கினர்.
12.52.26
स तैः परिवृतो राजा नक्षत्रैरिव चन्द्रमाः ।
अभ्याजगाम गाङ्गेयं ब्रह्माणमिव वासवः ॥ १२.५२.२६ ॥
அவர்களால் சூழப்பட்ட அந்த அரசன், நட்சத்திரங்களால் சூழப்பட்ட சந்திரனைப் போல, பிரம்மாவிடம் செல்லும் இந்திரனைப் போல கங்கையின் மைந்தனை நோக்கிச் சென்றான்.
12.52.27
शरतल्पे शयानं तमादित्यं पतितं यथा ।
स ददर्श महाबाहुं भयाच्चागतसाध्वसः ॥ १२.५२.२७ ॥
அம்புப் படுக்கையில் கிடந்த அந்த மகாபாகுவைக் கண்டான், விழுந்த சூரியனைப் போல. அச்சத்தாலும் நடுக்கத்தாலும் நிறைந்து அவனைப் பார்த்தான்.