Mahābhārata · Adhyāya 12.53
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.53.1
धर्मात्मनि महावीर्ये सत्यसन्धे जितात्मनि ।
देवव्रते महाभागे शरतल्पगतेऽच्युते ॥ १२.५३.१ ॥
Über ihn, den Gerechtgesinnten von großer Tapferkeit, seinem Eid treu, selbstbeherrscht, Devavrata, hochbeglückt, auf dem Pfeilbett liegend, den Acyuta.
12.53.2
शयाने वीरशयने भीष्मे शन्तनुनन्दने ।
गाङ्गेये पुरुषव्याघ्रे पाण्डवैः पर्युपासिते ॥ १२.५३.२ ॥
Als Bhīṣma, Sohn Śantanus, Sohn der Gaṅgā, Tiger unter den Menschen, auf dem Lager der Helden lag und die Pāṇḍavas ihm dienten.
12.53.3
काः कथाः समवर्तन्त तस्मिन्वीरसमागमे ।
हतेषु सर्वसैन्येषु तन्मे शंस महामुने ॥ १२.५३.३ ॥
Welche Gespräche fanden in jener Versammlung der Helden statt, als alle Heere erschlagen waren? Sag mir das, o großer Weiser.
12.53.4
शरतल्पगते भीष्मे कौरवाणां पितामहे ।
आजग्मुर्ऋषयः सिद्धा नारदप्रमुखा नृप ॥ १२.५३.४ ॥
Da kamen, o König, die Weisen und Vollendeten unter Führung Nāradas zu Bhīṣma, dem Ahnherrn der Kaurava, der auf seinem Pfeilbett lag.
12.53.5
हतशिष्टाश्च राजानो युधिष्ठिरपुरोगमाः ।
धृतराष्ट्रश्च कृष्णश्च भीमार्जुनयमास्तथा ॥ १२.५३.५ ॥
Und die überlebenden Könige unter Führung Yudhiṣṭhiras, ebenso Dhṛtarāṣṭra, Kṛṣṇa sowie Bhīma, Arjuna und die Zwillinge kamen dorthin.
12.53.6
तेऽभिगम्य महात्मानो भरतानां पितामहम् ।
अन्वशोचन्त गाङ्गेयमादित्यं पतितं यथा ॥ १२.५३.६ ॥
Jene Großmütigen traten vor den Ahnherrn der Bharata und betrauerten den Sohn der Gaṅgā, wie man die gefallene Sonne betrauert.
12.53.7
मुहूर्तमिव च ध्यात्वा नारदो देवदर्शनः ।
उवाच पाण्डवान्सर्वान्हतशिष्टांश्च पार्थिवान् ॥ १२.५३.७ ॥
Nach kurzer Meditation sprach Nārada, der Seher der Götter, zu allen Pāṇḍavas und den Königen, die von den Erschlagenen übrig geblieben waren.
12.53.8
प्राप्तकालं समाचक्षे भीष्मोऽयमनुयुज्यताम् ।
अस्तमेति हि गाङ्गेयो भानुमानिव भारत ॥ १२.५३.८ ॥
»Die Zeit ist gekommen; hier ist Bhīṣma, befragt ihn. O Bhārata, der Sohn der Gaṅgā geht unter wie die Sonne.«
12.53.9
अयं प्राणानुत्सिसृक्षुस्तं सर्वेऽभ्यनुपृच्छत ।
कृत्स्नान्हि विविधान्धर्मांश्चातुर्वर्ण्यस्य वेत्त्ययम् ॥ १२.५३.९ ॥
Er ist im Begriff, sein Leben aufzugeben; fragt ihn alle. Er kennt die vollständigen und vielfältigen Pflichten der vier Stände.
12.53.10
एष वृद्धः पराँल्लोकान्संप्राप्नोति तनुं त्यजन् ।
तं शीघ्रमनुयुञ्जीध्वं संशयान्मनसि स्थितान् ॥ १२.५३.१० ॥
Dieser Greis wird, indem er seinen Körper ablegt, die höheren Welten erreichen; fragt ihn rasch nach den Zweifeln, die in euren Herzen ruhen.
12.53.11
एवमुक्ते नारदेन भीष्ममीयुर्नराधिपाः ।
प्रष्टुं चाशक्रुवन्तस्ते वीक्षांचक्रुः परस्परम् ॥ १२.५३.११ ॥
Als Nārada so gesprochen hatte, gingen die Könige zu Bhīṣma; doch unfähig, ihn zu fragen, blickten sie einander an.
12.53.12
अथोवाच हृषीकेशं पाण्डुपुत्रो युधिष्ठिरः ।
नान्यस्त्वद्देवकीपुत्र शक्तः प्रष्टुं पितामहम् ॥ १२.५३.१२ ॥
Da sprach Yudhiṣṭhira, der Sohn Pāṇḍus, zu Hṛṣīkeśa: »O Sohn der Devakī, außer dir kann niemand den Großvater befragen.«
12.53.13
प्रव्याहर यदुश्रेष्ठ त्वमग्रे मधुसूदन ।
त्वं हि नस्तात सर्वेषां सर्वधर्मविदुत्तमः ॥ १२.५३.१३ ॥
Bester der Yadus, Madhusūdana, sprich du zuerst. Lieber, du bist der höchste Kenner aller Dharmas unter uns allen.
12.53.14
एवमुक्तः पाण्डवेन भगवान्केशवस्तदा ।
अभिगम्य दुराधर्षं प्रव्याहारयदच्युतः ॥ १२.५३.१४ ॥
So angesprochen vom Pāṇḍava, trat der erhabene Keśava, der Acyuta, zu dem Unnahbaren und begann zu sprechen.
12.53.15
कच्चित्सुखेन रजनी व्युष्टा ते राजसत्तम ।
विस्पष्टलक्षणा बुद्धिः कच्चिच्चोपस्थिता तव ॥ १२.५३.१५ ॥
Bester der Könige, ist deine Nacht glücklich vergangen? Ist dein Verstand, mit seinen klaren Zeichen, bei dir gegenwärtig?
12.53.16
कच्चिज्ज्ञानानि सर्वाणि प्रतिभान्ति च तेऽनघ ।
न ग्लायते च हृदयं न च ते व्याकुलं मनः ॥ १२.५३.१६ ॥
Makelloser, leuchten dir all deine Erkenntnisse auf? Wird dein Herz nicht müde, und ist dein Geist nicht verwirrt?
12.53.17
दाहो मोहः श्रमश्चैव क्लमो ग्लानिस्तथा रुजा ।
तव प्रसादाद्वार्ष्णेय सद्यो व्यपगतानि मे ॥ १२.५३.१७ ॥
Nachkomme Vṛṣṇis, durch deine Gnade sind Brennen, Verblendung, Mühsal, Erschöpfung, Mattigkeit und Schmerz sogleich von mir gewichen.
12.53.18
यच्च भूतं भविष्यच्च भवच्च परमद्युते ।
तत्सर्वमनुपश्यामि पाणौ फलमिवाहितम् ॥ १२.५३.१८ ॥
O höchst Strahlender, alles, was vergangen, künftig und gegenwärtig ist, sehe ich klar wie eine Frucht, auf die Handfläche gelegt.
12.53.19
वेदोक्ताश्चैव ये धर्मा वेदान्ताधिगताश्च ये ।
तान्सर्वान्संप्रपश्यामि वरदानात्तवाच्युत ॥ १२.५३.१९ ॥
Ich erkenne klar alle Pflichten, die in den Veden verkündet und durch das Vedānta erkannt sind, o Acyuta, durch deine Gabe.
12.53.20
शिष्टैश्च धर्मो यः प्रोक्तः स च मे हृदि वर्तते ।
देशजातिकुलानां च धर्मज्ञोऽस्मि जनार्दन ॥ १२.५३.२० ॥
Auch das von den Weisen gelehrte Dharma wohnt in meinem Herzen, und ich kenne die Pflichten der Länder, Kasten und Familien, o Janārdana.
12.53.21
चतुर्ष्वाश्रमधर्मेषु योऽर्थः स च हृदि स्थितः ।
राजधर्मांश्च सकलानवगच्छामि केशव ॥ १२.५३.२१ ॥
Auch der Sinn in den Pflichten der vier Lebensstufen ruht in meinem Herzen, und ich verstehe alle Pflichten des Königtums, o Keśava.
12.53.22
यच्च यत्र च वक्तव्यं तद्वक्ष्यामि जनार्दन ।
तव प्रसादाद्धि शुभा मनो मे बुद्धिराविशत् ॥ १२.५३.२२ ॥
Ich werde sagen, was zu sagen ist und wo es zu sagen ist, o Janārdana; durch deine Gnade ist mir eine gute Einsicht ins Herz gekommen.
12.53.23
युवेवास्मि समावृत्तस्त्वदनुध्यानबृंहितः ।
वक्तुं श्रेयः समर्थोऽस्मि त्वत्प्रसादाज्जनार्दन ॥ १२.५३.२३ ॥
Gestärkt durch die Versenkung in dich fühle ich mich wie neu in der Jugend; allein durch deine Gnade, o Janārdana, vermag ich zu sagen, was heilsam ist.
12.53.24
स्वयं किमर्थं तु भवाञ्श्रेयो न प्राह पाण्डवम् ।
किं ते विवक्षितं चात्र तदाशु वद माधव ॥ १२.५३.२४ ॥
Warum hast du selbst dem Pāṇḍava nicht das Heilsame gesagt? Sprich schnell, was du hier sagen willst, o Mādhava.
12.53.25
यशसः श्रेयसश्चैव मूल मां विद्धि कौरव ।
मत्तः सर्वेऽभिनिर्वृत्ता भावाः सदसदात्मकाः ॥ १२.५३.२५ ॥
O Kaurava, wisse, dass ich die Wurzel von Ruhm und Wohlergehen bin. Aus mir sind alle Wesen hervorgegangen, von der Natur des Seienden und des Nichtseienden.
12.53.26
शीतांशुश्चन्द्र इत्युक्ते लोके को विस्मयिष्यति ।
तथैव यशसा पूर्णे मयि को विस्मयिष्यति ॥ १२.५३.२६ ॥
Wenn man im Weltall den Mond den Kühlstrahligen, den Mond nennt, wer würde sich darüber wundern? Ebenso: Wer würde sich wundern, wenn ich mit Ruhm erfüllt bin?
12.53.27
आधेयं तु मया भूयो यशस्तव महाद्युते ।
ततो मे विपुला बुद्धिस्त्वयि भीष्म समाहिता ॥ १२.५३.२७ ॥
O du von großem Glanz, ich muss deinen Ruhm noch verleihen. Darum, o Bhīṣma, ist mein weiter Verstand auf dich gerichtet.
12.53.28
यावद्धि पृथिवीपाल पृथ्वीयं स्थास्यति ध्रुवा ।
तावत्तवाक्षया कीर्तिर्लोकाननुचरिष्यति ॥ १२.५३.२८ ॥
O Beschützer der Erde, solange diese Erde fest bestehen wird, wird dein unvergänglicher Ruhm durch die Welten ziehen.
12.53.29
यच्च त्वं वक्ष्यसे भीष्म पाण्डवायानुपृच्छते ।
वेदप्रवाद इव ते स्थास्यते वसुधातले ॥ १२.५३.२९ ॥
O Bhīṣma, was du dem Pāṇḍava antworten wirst, wenn er fragt, wird unter deinem Namen auf der Erde bestehen bleiben, wie eine vedische Lehre.
12.53.30
यश्चैतेन प्रमाणेन योक्ष्यत्यात्मानमात्मना ।
स फलं सर्वपुण्यानां प्रेत्य चानुभविष्यति ॥ १२.५३.३० ॥
Wer sich durch diese Richtschnur mit seinem eigenen Selbst verbindet, wird nach dem Tod die Frucht aller Verdienste erfahren.
12.53.31
एतस्मात्कारणाद्भीष्म मतिर्दिव्या मया हि ते ।
दत्ता यशो विप्रथयेत्कथं भूयस्तवेति ह ॥ १२.५३.३१ ॥
Aus diesem Grund, o Bhīṣma, habe ich dir diesen göttlichen Verstand gegeben. Wie wird dein Ruhm sich wieder verbreiten?
12.53.32
यावद्धि प्रथते लोके पुरुषस्य यशो भुवि ।
तावत्तस्याक्षया कीर्तिर्भवतीति विनिश्चिता ॥ १२.५३.३२ ॥
Solange sich der Ruhm eines Mannes auf der Erde in der Welt verbreitet, so lange besteht sein unvergänglicher Ruhm; so ist es gewiss.
12.53.33
राजानो हतशिष्टास्त्वां राजन्नभित आसते ।
धर्माननुयुयुक्षन्तस्तेभ्यः प्रब्रूहि भारत ॥ १२.५३.३३ ॥
O König, die überlebenden Könige sitzen rings um dich und wünschen die Pflichten zu lernen. O Bhārata, erkläre es ihnen.
12.53.34
भवान्हि वयसा वृद्धः श्रुताचारसमन्वितः ।
कुशलो राजधर्माणां सर्वेषामपराश्च ये ॥ १२.५३.३४ ॥
Denn du bist alt an Jahren, mit Gelehrsamkeit und gutem Verhalten begabt, kundig in den Pflichten der Könige und geschickter als alle anderen.
12.53.35
जन्मप्रभृति ते किंचिद्वॄजिनं न ददर्श ह ।
ज्ञातारं सर्वधर्माणां त्वां विदुः सर्वपार्थिवाः ॥ १२.५३.३५ ॥
Von Geburt an wurde bei dir nicht das geringste Unrecht gesehen; alle Könige kennen dich als den Kenner aller Pflichten.
12.53.36
तेभ्यः पितेव पुत्रेभ्यो राजन्ब्रूहि परं नयम् ।
ऋषयश्चैव देवाश्च त्वया नित्यमुपासिताः ॥ १२.५३.३६ ॥
O König, sprich zu ihnen wie ein Vater zu seinen Söhnen und lege die höchste Staatskunst dar; denn du hast stets die Weisen und Götter verehrt.
12.53.37
तस्माद्वक्तव्यमेवेदं त्वयाऽवश्यमशेषतः ।
धर्मं शुश्रूषमाणेभ्यः पृष्टेन न सता पुनः ॥ १२.५३.३७ ॥
Daher musst du dies vollständig und unbedingt darlegen; ein guter Mensch darf diejenigen, die den Dharma hören wollen und fragen, nicht erneut abweisen.
12.53.38
वक्तव्यं विदुषा चेति धर्ममाहुर्मनीषिणः ।
अप्रतिब्रुवतः कष्टो दोषो हि भविता प्रभो ॥ १२.५३.३८ ॥
Der Gelehrte muss sprechen, sagen die Weisen über den Dharma; denn wer nicht antwortet, o Herr, dem wird gewiss eine schwere Schuld erwachsen.
12.53.39
तस्मात्पुत्रैश्च पौत्रेश्च धर्मान्पृष्टान्सनातनान् ।
विद्वञ्जिज्ञासमानेभ्यः प्रब्रूहि भरतर्षभ ॥ १२.५३.३९ ॥
Darum, o Gelehrter, erkläre den ewigen Dharma, nach dem Söhne und Enkel fragten, denen, die wissen wollen, o Stier der Bharatas.