Mahābhārata · Adhyāya 12.66
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.66.1
चातुराश्रम्यमुक्तं ते चातुर्वण्यं तथैव च ।
राष्ट्रस्य यत्कृत्यतमं तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.६६.१ ॥
Du hast die vier Lebensstufen und ebenso die vier Stände dargelegt. Sag mir, Großvater, welches die wichtigste Pflicht des Reiches ist.
12.66.2
राष्ट्रस्य यत्कृत्यतमं राज्ञ एवाभिषेचनम् ।
अनिन्द्रमबलं राष्ट्रं दस्यवोऽभिभवन्त्युत ॥ १२.६६.२ ॥
Die wichtigste Pflicht des Reiches ist eben die Salbung des Königs. Ein Reich ohne Herrscher und schwach wird von Räubern überwältigt.
12.66.3
अराजकेषु राष्ट्रेषु धर्मो न व्यवतिष्ठते ।
परस्परं च खादन्ति सर्वथा धिगराजकम् ॥ १२.६६.३ ॥
In königlosen Reichen hat das Dharma keinen Bestand; dort verschlingen die Menschen einander. Schande über den königlosen Zustand.
12.66.4
इन्द्रमेव प्रणमते यद्राजानमिति श्रुतिः ।
यथैवेन्द्रस्तथा राजा संपूज्यो भूतिमिच्छता ॥ १२.६६.४ ॥
Die Śruti sagt, man verneige sich vor Indra als König; wie Indra zu ehren ist, so ist der König von dem zu ehren, der Wohlstand begehrt.
12.66.5
नाराजकेषु राष्ट्रेषु वस्तव्यमिति वैदिकम् ।
नाराजकेषु राष्ट्रेषु हव्यं वहति पावकः ॥ १२.६६.५ ॥
Vedisch ist die Vorschrift, nicht in königlosen Reichen zu wohnen; in königlosen Reichen trägt das heilige Feuer die Opfergabe nicht.
12.66.6
अथ चेदधिवेर्तेत राज्यार्थी बलवत्तरः ।
अराजकाणि राष्ट्राणि हतवीराणि वा पुनः ॥ १२.६६.६ ॥
Wenn aber ein mächtigerer Mann, nach dem Reich verlangend, die Herrschaft an sich reißt, oder in königlosen Reichen, deren Helden erschlagen sind, wieder...
12.66.7
प्रत्युद्गम्याभिपूज्यः स्यादेतदत्र सुमन्त्रितम् ।
न हि राज्यात्पापतरमस्ति किंचिदराजकात् ॥ १२.६६.७ ॥
Man soll ihm entgegengehen und ihn ehren; dies ist hier der wohlüberlegte Rat. Denn nichts ist sündhafter als das Fehlen eines Königs, als Anarchie.
12.66.8
स चेत्समनुपश्येत समग्रं कुशलं भवेत् ।
बलवान्हि प्रकुपितः कुर्यान्निः शेषतामपि ॥ १२.६६.८ ॥
Wenn er alles gut betrachtet, wird alles wohl sein; denn ein Mächtiger kann, wenn er zornig ist, sogar völlige Vernichtung bewirken.
12.66.9
भूयांसं लभते क्लेशं या गौर्भवति दुर्दुहा ।
अथ या सुदुहा राजन्नैव तां वितुदन्त्यपि ॥ १२.६६.९ ॥
Die Kuh, die schwer zu melken ist, erleidet viel Qual; aber, o König, die leicht zu melkende quält man überhaupt nicht.
12.66.10
यदतप्तं प्रणमते न तत्संतापयन्त्युत ।
यत्स्वयं नमते दारु न तत्संनामयन्त्यपि ॥ १२.६६.१० ॥
Was sich ohne Erhitzung biegt, erhitzt man nicht; und Holz, das sich von selbst biegt, biegt man auch nicht.
12.66.11
एतयोपमया धीरः सन्नमेत बलीयसे ।
इन्द्राय स प्रणमते नमते यो बलीयसे ॥ १२.६६.११ ॥
Durch dieses Gleichnis soll sich der Weise vor dem Mächtigen beugen; wie man sich vor Indra beugt, so beugt sich, wer sich vor dem Stärkeren beugt.
12.66.12
तस्माद्राजैव कर्तव्यः सततं भूतिमिच्छता ।
न धनार्थो न दारार्थस्तेषां येषामराजकम् ॥ १२.६६.१२ ॥
Darum soll, wer Wohlstand wünscht, stets einen König einsetzen; denn für jene, unter denen Anarchie herrscht, haben weder Reichtum noch Gattin einen Zweck.
12.66.13
प्रीयते हि हरन्पापः परवित्तमराजके ।
यदाऽस्य तद्धरन्त्यन्ये तदा राजानमिच्छति ॥ १२.६६.१३ ॥
In einem Reich ohne König freut sich der Böse, fremden Reichtum zu rauben; wenn aber andere ihm das Seine rauben, dann begehrt er einen König.
12.66.14
पापा ह्यपि तदा क्षेमं न लभन्ते कदाचन ।
एकस्य हि द्वौ हरतो द्वयोश्च बहवोऽपरे ॥ १२.६६.१४ ॥
Dann erlangen auch die Bösen niemals Sicherheit: Zwei rauben dem Einen, und viele andere rauben den Zweien.
12.66.15
अदासः क्रियते दासो ह्रियन्ते च बलात्स्त्रियः ।
एतस्मात्कारणाद्देवाः प्रजापालान्प्रचक्रिरे ॥ १२.६६.१५ ॥
Ein Freier wird zum Sklaven gemacht, und Frauen werden mit Gewalt geraubt. Aus diesem Grund setzten die Götter Könige als Beschützer des Volkes ein.
12.66.16
राजा चेन्न भवेल्लोके पृथिव्या दण्डधारकः ।
जले मत्स्यानिवाभक्ष्यन्दुर्बलं बलवत्तराः ॥ १२.६६.१६ ॥
Gäbe es in der Welt keinen König, der auf Erden den Stab der Strafe trägt, würden die Stärkeren die Schwachen verschlingen, wie große Fische die kleinen im Wasser.
12.66.17
अराजकाः प्रजाः पूर्वं विनेशुरिति नः श्रुतम् ।
परस्परं भक्षयन्तो मत्स्या इव जले कृशान् ॥ १२.६६.१७ ॥
Wir haben gehört, dass in früherer Zeit die königlosen Völker zugrunde gingen, indem sie einander, die Schwachen, verschlangen wie Fische im Wasser.
12.66.18
समेत्य तास्ततश्चक्रुः समयानिति नः श्रुतम् ।
वाक्शूरो दण्डपरुषो यश्च स्यात्पारदारिकः ॥ १२.६६.१८ ॥
Dann kamen sie zusammen und schlossen Vereinbarungen, so haben wir gehört: Wer im Wort tapfer, im Strafen hart und ein Ehebrecher ist...
12.66.19
यश्च नः समयं भिन्द्यात्त्याज्या नस्तादृशा इति ।
विश्वासार्थं च सर्वेषां वर्णानामविशेषतः।
तास्तथा समयं कृत्वा समयेनावतस्थिरे ॥ १२.६६.१९ ॥
Wer unser Abkommen bricht, soll als ein solcher verstoßen werden. Um des Vertrauens aller willen, ohne Unterschied unter den Varṇas, schlossen sie so das Abkommen und hielten sich an es.
12.66.20
सहितास्तास्तदा जग्मुरसुखार्ताः पितामहम् ।
अनीश्वरा विनश्यामो भगवन्नीश्वरं दिश ॥ १२.६६.२० ॥
Da gingen sie, von Elend gequält, gemeinsam zum Großvater. O Gesegneter, ohne Herrscher gehen wir zugrunde; zeige uns einen Herrscher.
12.66.21
यं पूजयेम संभूय यश्च नः प्रतिपालयेत् ।
ताभ्यो मनुं व्यादिदेश मनुर्नाभिननन्द ताः ॥ १२.६६.२१ ॥
»Den, den wir gemeinsam verehren und der uns beschützt« — Manu wurde für sie beauftragt; doch Manu billigte sie nicht.
12.66.22
बिभेमि कर्मणः पापाद्राज्यं हि भृशदुष्करम् ।
विशेषतो मनुष्येषु मिथ्यावृत्तेषु नित्यदा ॥ १२.६६.२२ ॥
Ich fürchte die Sünde der Tat; das Königtum ist wahrlich überaus schwierig, besonders über Menschen, deren Wandel stets trügerisch ist.
12.66.23
तमब्रुवन्प्रजा मा भैर्विधास्यामो धनं तव ।
पशूनामथ पञ्चांशं धरण्यस्य तथैव च ॥ १२.६६.२३ ॥
Die Untertanen sprachen zu ihm: »Fürchte dich nicht; wir werden dir Reichtum verschaffen — ein Fünftel des Viehs und ebenso der Erträge der Erde.«
12.66.24
धान्यस्य दशमं भागं दास्यामः कोशवर्धनम् ।
कन्यां शुल्के चारुरूपां विवाहेषूद्यतासु च ॥ १२.६६.२४ ॥
Den zehnten Teil des Getreides werden wir geben, um den Schatz zu mehren; und als Brautpreis für ein Mädchen von schöner Gestalt, wenn Hochzeiten geschlossen werden.
12.66.25
मुख्येन शस्त्रपत्रेण ये मनुष्याः प्रधानतः ।
भवन्तं तेऽनुयास्यन्ति महेन्द्रमिव देवताः ॥ १२.६६.२५ ॥
Die Männer, die vor allem mit den vornehmsten Waffenträgern Euch folgen werden, wie die Götter dem Mahendra folgen.
12.66.26
स त्वं जातबलो राजन्दुष्प्रधर्षः प्रतापवान् ।
सुखे धास्यसि नः सर्वान्कुबेर इव नैर्ऋतान् ॥ १२.६६.२६ ॥
Du, o König, der Kraft gewonnen hat, unangreifbar und mächtig, wirst uns alle im Glück halten, wie Kubera die Nairṛtas.
12.66.27
यं च धर्मं चरिष्यन्ति प्रजा राज्ञा सुरक्षिताः ।
चतुर्थं तस्य धर्मस्य त्वत्संस्थं नो भविष्यति ॥ १२.६६.२७ ॥
Und der Dharma, den die Untertanen, vom König gut beschützt, üben werden, dessen vierter Teil wird in dir ruhen.
12.66.28
तेन धर्मेण महता सुखं लब्धेन भावितः ।
पाह्यस्मान्सर्वतो राजन्देवानिव शतक्रतुः ॥ १२.६६.२८ ॥
Erfüllt vom Glück, das durch jenen großen Dharma gewonnen wurde, o König, beschütze uns von allen Seiten, wie Indra, der Hundertopferer, die Götter beschützt.
12.66.29
विजयाय हि निर्याहि प्रतपत्रश्मिवानिव ।
मानं विधम शत्रूणां धर्मं जनय नः सदा ॥ १२.६६.२९ ॥
Brich zum Sieg auf, strahlend wie die leuchtende Sonne. Zerschmettere den Stolz deiner Feinde und schaffe uns stets den Dharma.
12.66.30
स निर्ययौ महातेजा बलेन महता वृतः ।
महाभिजनसंपन्नस्तेजसा प्रज्वलन्निव ॥ १२.६६.३० ॥
Er, von großem Glanz, umgeben von einem großen Heer, von edler Abstammung, zog aus, als brenne er vor Glanz.
12.66.31
तस्य दृष्ट्वा महत्वं ते महेन्द्रस्येव देवताः ।
अपतत्रसिरे सर्वे स्वधर्मे च ददुर्मनः।
वर्णिनश्चाश्रमाश्चैव म्लेच्छाः सर्वे च दस्यवः ॥ १२.६६.३१ ॥
Als sie seine Größe sahen, wie die Götter Mahendra, erschraken alle und richteten ihren Sinn auf ihre eigene Pflicht; ebenso die Varṇas und Āśramas und alle Mlecchas und Räuber.
12.66.32
ततो महीं परिययौ पर्जन्य इव वृष्टिमान् ।
शमयन्सर्वतः पापान्स्वकर्मसु च योजयन् ॥ १२.६६.३२ ॥
Dann durchzog er die Erde wie eine regenschwere Wolke, besänftigte die Frevler überall und hielt sie zu ihren eigenen Pflichten an.
12.66.33
एवं ये भूतिमिच्छेयुः पृथिव्यां मानवाः क्वचित् ।
कुर्यू राजानमेवाग्रे प्रजानुग्रहकारणात् ॥ १२.६६.३३ ॥
So sollen die Menschen auf Erden, die irgendwo Wohlstand wünschen, zuerst einen König einsetzen, um dem Volk Gnade zu erweisen.
12.66.34
नमस्येरंश्च तं भक्त्या शिष्या इव गुरुं सदा ।
देवा इव च देवेन्द्रं नरा राजानमन्तिकात् ॥ १२.६६.३४ ॥
Und man soll ihn stets mit Hingabe verehren, wie Schüler ihren Lehrer und die Götter Devendra; die Menschen sollen den König aus der Nähe ehren.
12.66.35
सत्कृतं स्वजनेनेह परोऽपि बहुमन्यते ।
स्वजनेन त्ववज्ञातं परे परिभवन्त्युत ॥ १२.६६.३५ ॥
Wer hier von seinen Angehörigen geehrt wird, wird auch von Fremden hoch geschätzt; wer aber von seinen Angehörigen verachtet wird, wird auch von anderen gedemütigt.
12.66.36
राज्ञः परैः परिभवः सर्वेषामसुखावहः ।
तस्माच्छत्रं च पत्रं च वासांस्याभरणानि च ॥ १२.६६.३६ ॥
Die Demütigung eines Königs durch Feinde bringt allen Unglück; daher soll er Schirm, Banner, Gewänder und Schmuck tragen.
12.66.37
भोजनान्यथ पानानि राज्ञे दद्युर्गृहाणि च ।
आसनानि च शय्याश्च सर्वोपकरणानि च ॥ १२.६६.३७ ॥
Sie sollen dem König Speise, Trank, Wohnungen, Sitze, Lager und alle nötigen Gerätschaften geben.
12.66.38
गोप्ता चास्य दुराधर्षः स्मितपूर्वाभिभाषिता ।
आभाषितश्च मधुरं प्रत्याभाषेत मानवान् ॥ १२.६६.३८ ॥
Sein Beschützer soll unbezwingbar sein; er soll zuerst mit einem Lächeln sprechen. Wird er angesprochen, soll er den Menschen süß antworten.
12.66.39
कृतज्ञो दृढभक्तिः स्यात्संविभागी जितेन्द्रियः ।
ईक्षितः प्रतिवीक्षेत मृदु वल्गु च चर्जु च ॥ १२.६६.३९ ॥
Er soll dankbar, von fester Hingabe, gerecht teilend und selbstbeherrscht sein. Wird er angesehen, soll er sanft, freundlich und aufrichtig zurückblicken.