مهابهاراتا · أدهيايا 12.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.7.1
युधिष्ठिरस्तु धर्मात्मा शोकव्याकुलचेतनः ।
शुशोच दुःखसंतप्तः स्मृत्वा कर्णं महारथम् ॥ १२.७.१ ॥
أما يودهيشثيرا ذو النفس الصالحة، فقد اضطرب عقله بالحزن، وتعذب بالألم، فبكى متذكرًا كارنا العظيم في عربته.
12.7.2
आविष्टो दुःखशोकाभ्यां निःश्वसंश्च पुनः पुनः ।
दृष्ट्वार्जुनमुवाचेदं वचनं शोककर्शितः ॥ १२.७.२ ॥
استولى عليه الألم والحزن، فتنهد مرارًا وتكرارًا، ونحل من الأسى، ونظر إلى أرجونا وقال هذه الكلمات.
12.7.3
यद्भैक्ष्यमाचरिष्याम वृष्ण्यन्धकपुरे वयम् ।
ज्ञातीन्निष्पुरुषान्कृत्वा नेमां प्राप्स्याम दुर्गतिम् ॥ १२.७.३ ॥
لو عشنا متسولين في مدينة الفريشنيين والأندهاكا، أفلا ننال هذا الشقاء بعد أن نجعل أقاربنا بلا رجال؟
12.7.4
अमित्रा नः समृद्धार्था वृत्तार्थाः कुरवः किल ।
आत्मानमात्मना हत्वा किं धर्मफलमाप्नुमः ॥ १२.७.४ ॥
إن أعداءنا الكورو قد بلغوا غاياتهم المزدهرة وأتمّوا مقصدهم. فإذا قتلنا أنفسنا بأيدينا، فأي ثمرة للدهرما ننال؟
12.7.5
धिगस्तु क्षात्रमाचारं धिगस्तु बलमौरसम् ।
धिगस्तु चार्थं येनेमामापदं गमिता वयम् ॥ १२.७.५ ॥
العار لسلوك المحارب! والعار للقوة الموروثة فينا! والعار أيضًا للثروة التي أوقعتنا في هذه النازلة!
12.7.6
साधु क्षमा दमः शौचमविरोधो विमत्सरः ।
अहिंसा सत्यवचनं नित्यानि वनचारिणाम् ॥ १२.७.६ ॥
الصبر، وضبط النفس، والطهارة، وعدم المعارضة، والخلو من الحسد، وعدم الإيذاء، وقول الصدق: هذه هي الواجبات الدائمة لسكان الغابة، وهي حسنة.
12.7.7
वयं तु लोभान्मोहाच्च दम्भं मानं च संश्रिताः ।
इमामवस्थां संप्राप्ता राज्यक्लेशबुभुक्षया ॥ १२.७.७ ॥
نحن، من الطمع والوهم، متمسكين بالرياء والكبرياء، بلغنا هذه الحال من الرغبة في تذوق عناء الملك.
12.7.8
त्रैलोक्यस्यापि राज्येन नास्मान्कश्चित्प्रहर्षयेत् ।
बान्धवान्निहतान्दृष्ट्वा पृथिव्यामामिषैषिणः ॥ १२.७.८ ॥
لا يستطيع أحد أن يفرحنا ولو بملك العوالم الثلاثة، إذ رأينا الأقارب مقتولين على الأرض، ونحن طلاب الفريسة.
12.7.9
ते वयं पृथिवीहेतोरवध्यान्पृथिवीतले ।
संपरित्यज्य जीवामो हीनार्था हतबान्धवाः ॥ १२.७.९ ॥
من أجل الأرض قتلنا على الأرض من لا ينبغي قتلهم؛ وإذ تركناهم تماما، نعيش بلا غاية، وقد قُتل أقاربنا.
12.7.10
आमिषे गृध्यमानानामशुभं वै शुनामिव ।
आमिषं चैव नो नष्टमामिषस्य च भोजिनाम् ॥ १२.७.१० ॥
صرنا كالكلاب المشؤومة الطامعة في اللحم؛ هلك لحمنا نفسه، وصرنا آكلين للحم.
12.7.11
न पृथिव्या सकलया न सुवर्णस्य राशिभिः ।
न गजाश्वेन सर्वेण ते त्याज्या य इमे हताः ॥ १२.७.११ ॥
لا بالأرض كلها، ولا بأكوام الذهب، ولا بكل الفيلة والخيول يمكن التخلي عن أولئك الذين قُتلوا هنا.
12.7.12
काममन्युपरीतास्ते क्रोधामर्षसमन्विताः ।
मृत्युयानं समारुह्य गता वैवस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१२ ॥
غلبهم الشهوة والغضب، وامتلأوا بالسخط والحنق، فركبوا مركبة الموت ومضوا إلى مسكن فيفاسفاتا (ياما).
12.7.13
बहुकल्याणमिच्छन्त ईहन्ते पितरः सुतान् ।
तपसा ब्रह्मचर्येण वन्दनेन तितिक्षया ॥ १२.७.१३ ॥
يسعى الآباء، راغبين في خير عظيم لأبنائهم، بالتقشف والعفاف والتبجيل والصبر.
12.7.14
उपवासैस्तथेज्याभिर्व्रतकौतुकमङ्गलैः ।
लभन्ते मातरो गर्भांस्तान्मासान्दश बिभ्रति ॥ १२.७.१४ ॥
بالصيام والقرابين والنذور والطقوس المباركة تنال الأمهات الحمل وتحمله عشرة أشهر.
12.7.15
यदि स्वस्ति प्रजायन्ते जाता जीवन्ति वा यदि ।
संभाघिता जातबला विदध्युर्यदि नः सुखम्।
इह चामुत्र चैवेति कृपणाः फलहेतवः ॥ १२.७.१५ ॥
إن وُلدوا سالمين وعاشوا ونُشّئوا فاشتدت أبدانهم وأسعدونا في الدنيا والآخرة، هكذا يظن البائسون الطالبون للثمرة.
12.7.16
तासामयं समुद्योगो निर्वृत्तः केवलोऽफलः ।
यदासां निहताः पुत्रा युवानो मृष्टकुण्डलाः ॥ १२.७.१६ ॥
لقد ذهب كل هذا السعي منهم سدى وبلا ثمر حين قُتل أبناؤهم الشبان ذوو الأقراط اللامعة.
12.7.17
अभुक्त्वा पार्थिवान्भोगानृणान्यनपहाय च ।
पितृभ्यो देवताभ्यश्च गता वैयस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१७ ॥
دون أن يتمتعوا بملذات الملوك ودون أن يؤدوا ديونهم للآباء والآلهة، ذهبوا إلى مملكة فيفاسفتا (ياما).
12.7.18
यदैषामम्ब पितरौ जातकर्मकराविह ।
संजातबालरूपेषु तदैव निहता नृषाः ॥ १२.७.१८ ॥
أيتها الأم، في الوقت نفسه الذي أقام فيه والداهم هنا طقوس الولادة، وهم ينشؤون في هيئة الأطفال، قُتل أولئك الأمراء.
12.7.19
संयुक्ताः काममन्युभ्यां क्रोधामर्षसमन्विताः ।
न ते जयफलं किंचिद्भोक्तारो जातु कर्हिचित् ॥ १२.७.१९ ॥
مقيّدون بالشهوة والغضب، مملوءون سخطًا وحقدًا، لم يذوقوا قط أي ثمرة من ثمار النصر.
12.7.20
पाञ्चालानां कुरूणां च हता एव हि ये हताः ।
न सकामा वयं ते च न चास्माभिर्न तैर्जितम् ॥ १२.७.२० ॥
إن الذين قُتلوا من البانتشالا والكورو قد قُتلوا حقًا. لم تتحقق رغبتنا ولا رغبتهم؛ ولم يُنتزع النصر لا منا ولا منهم.
12.7.21
न तैर्भुक्तेयमवनिर्न नार्यो गीतवादितम् ।
नामात्यसुहृदां वाक्यं न च श्रुतवतां श्रुतम्।
न रत्नानि परार्ध्यानि न भूर्न द्रविणागमः ॥ १२.७.२१ ॥
لم تُنعم هذه الأرض بها، ولا النساء، ولا الغناء والموسيقى؛ ولم تُسمع كلمات الوزراء والأصدقاء، ولا تعليم العلماء. لا جواهر ثمينة للغاية، ولا أرض، ولا مجيء ثروة.
12.7.22
न च धर्म्यानिमाँल्लोकान्प्रपद्याम स्वकर्मभिः ।
वयमेवास्य लोकस्य विनाशे कारणं स्मृताः।
धृतराष्ट्रस्य पुत्रेण निकृतिप्रीतिसंयुताः ॥ १२.७.२२ ॥
وبأعمالنا لم ننل هذه العوالم الصالحة. نُذكر بوصفنا سبب خراب هذا العالم، متحدين بالخداع والمودة مع ابن دهريتراشترا.
12.7.23
सदैव निकृतिप्रज्ञो द्वेष्टा विद्वेषजीवनः ।
मिथ्यावृत्तश्च सततमस्मास्वनपराधिषु ॥ १२.७.२३ ॥
كان دائمًا ذا عقل مخادع، كارهًا يعيش على العداوة، ذا سلوك كاذب، هكذا كان باستمرار معنا، ونحن أبرياء.
12.7.24
ऋद्धिमस्मासु तां दृष्ट्वा विवर्णो हरिणः कृशः ।
धृतराष्ट्रश्च नृपतिः सौबलेन निवेदितः ॥ १२.७.२४ ॥
ولما رأى ذلك الازدهار فينا، شحب هاري وهزل؛ وأُخبر الملك دهريتراشترا بذلك من قِبَل ساوبالا (شakuni).
12.7.25
तं पिता पुत्रगृध्नुत्वादनुमेनेऽनये स्थितम् ।
अनपेक्ष्यैव पितरं गाङ्गेयं विदुरं तथा ॥ १२.७.२५ ॥
فأقرّ الأب، من شدّة شغفه بأبنائه، من كان قائمًا في الظلم، غير ملتفت إلى الأب ولا إلى غانغيّا (بهيشما) ولا إلى فيدورا.
12.7.26
असंशयं त्वयं राजा यथैवाहं तथा गतः ।
अनियम्याशुचिं लुब्धं पुत्रं कामवशानुगम् ॥ १२.७.२६ ॥
لا شك أن هذا الملك قد صار كما صرتُ أنا، لأنه لم يكبح ابنه النجس الشَّره الذي كان يتبع سلطان الشهوة.
12.7.27
यशसः पतितो दीप्ताद्धातयित्वा सहोदरान् ।
इमौ हि वृद्धौ शोकाग्नौ प्रक्षिप्य स सुयोधनः।
अस्मत्प्रद्वेषसंतप्तः पापबुद्धिः सदैव ह ॥ १२.७.२७ ॥
لقد سقط من المجد والبهاء، وتسبب في قتل إخوته، وألقى هذين الشيخين في نار الحزن، ذلك سُيودهانا ذو الفكر الشرير، الذي كان دائمًا يتلظّى بالكراهية لنا.
12.7.28
को हि बन्धुः कुलीनः संस्तथा ब्रूयात्सुहृज्जने ।
यथाऽसाववदद्वाक्यं युयुत्सुः कृष्णसन्निधौ ॥ १२.७.२८ ॥
أي قريب من أصلاب كريمة يتكلم هكذا مع أصدقائه، كما تكلم يويوتسو بتلك الكلمات في حضرة كريشنا؟
12.7.29
आत्मनो हि वयं दोषाद्विनष्टाः शाश्वतीः समाः ।
प्रदहन्तो दिशः सर्वा भास्वरा इव तेजसा ॥ १२.७.२९ ॥
لقد هلكنا بذنبنا أعوامًا لا تُحصى، كأنّا كائنات متوهجة تحرق الجهات كلها بسنائها.
12.7.30
सोऽस्माकं वैरपुरुषो दुर्मतिः प्रग्रहं गतः ।
दुर्योधनकृते ह्येतत्कुलं नो विनिपातितम् ॥ १२.७.३० ॥
ذلك العدوّ لنا، ذو الفكر الفاسد، قد تجاوز كل ضبط؛ وبسبب دوريودهانا قد أُهلك هذا الكُلُّ من أسرتنا.
12.7.31
अवध्यानां वधं कृत्वा लोके प्राप्ताः स्म वाच्यतां ॥ १२.७.३१ ॥
لقد قتلنا من لا ينبغي قتلهم، فصرنا موضع لوم في العالم.
12.7.32
कुलस्यास्यान्तकरणं दुर्मतिं पापपूरुषम् ।
राजा राष्ट्रेश्वरं कृत्वा धृतराष्ट्रोऽद्य शोचति ॥ १२.७.३२ ॥
لقد جعل دهرتراشترا الرجل الشرير المنحرف المفسد لهذا النسل ملكاً وسيداً للمملكة، والآن يحزن.
12.7.33
हताः शूराः कृतं पापं विषयोऽसौ विनाशितः ।
हत्वा नो विगतो मन्युः शोको मां दारयत्ययम् ॥ १२.७.३३ ॥
لقد قُتل الأبطال، وارتُكب الإثم، وخُرّب ذلك الملك. وبعد قتلهم زال غضبنا، لكن هذا الحزن يمزقني.
12.7.34
धनञ्जय कृतं पापं कल्याणेनोपहन्यते ।
ख्यापनेनानुतापेन दानेन तपसाऽपि वा।
निवृत्त्या तीर्थगमनाच्छुतिस्मृतिजपेन वा ॥ १२.७.३४ ॥
يا دهنجايا، الذنب المرتكب يُمحى بالأعمال الصالحة: بالاعتراف، وبالندم، وبالصدقة، وبالتقشف، وبالانقطاع، وبزيارة الأماكن المقدسة، أو بترديد النصوص الموحاة والمأثورة.
12.7.35
त्यागवांश्च पुनः पापं नालं कर्तुमिति श्रुतिः ।
त्यागवाञ्जन्ममरणे नाप्नोतीति श्रुतिर्यतः।
प्राप्तवर्त्मा कृतमतिर्ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.७.३५ ॥
إن التارك لا يستطيع أن يرتكب الذنب مرة أخرى، هكذا تقول الشروتي؛ والتارك لا ينال الولادة والموت، هكذا تقول الشروتي. عندئذ، إذ بلغ الطريق وثبت عزمه، يبلغ البراهمن.
12.7.36
स धनञ्जय निर्द्वन्द्वो मुनिर्ज्ञानसमन्वितः ।
वनमामन्त्र्य वः सर्वान्गमिष्यामि परंतप ॥ १२.७.३६ ॥
يا دهنجايا، إذ أصير ذلك الحكيم المتحرر من الثنائيات، المتصف بالمعرفة، يا مُحرق الأعداء، بعد أن أودعكم جميعاً سأمضي إلى الغابة.
12.7.37
न हि कृत्स्नतमो धर्मः शक्यः प्राप्तुमिति श्रुतिः ।
परिग्रहवता तन्मे प्रत्यक्षमरिसूदन ॥ १२.७.३७ ॥
تقول الشروتي إن الدارما الكاملة لا يمكن أن يبلغها من يتمسك بالمقتنيات. وهذا واضح لي يا مُهلك الأعداء.
12.7.38
मया निसृष्टं पापं हि परिग्रहमभीप्सता ।
जन्मक्षयनिमित्तं च प्राप्तुं शक्यमिति श्रुतिः ॥ १२.७.३८ ॥
لقد تخليت عن الذنب، الذي هو سبب الولادة والموت، إذ كنت أرغب في المقتنيات. وتقول الشروتي إنه يمكن بلوغه.
12.7.39
स परिग्रहमुत्सृज्य कृत्स्नं राज्यं सुखानि च ।
गमिष्यामि विनिर्मुक्तो विशोको निर्ममः क्वचित्।
प्रशासध्वमिमामुर्वी क्षेमां निहतकण्टकाम् ।
न ममार्थोऽस्ति राज्येन भोगैर्वा कुरुनन्दन ॥ १२.७.३९ ॥
سأترك المقتنيات والمملكة كلها واللذات، وأمضي إلى مكان ما، متحررًا، بلا حزن ولا تعلق. فاحكموا هذه الأرض الآمنة التي أُزيلت أشواكها. يا فرحة الكورو، ليس لي غرض في المملكة ولا في المتع.
12.7.40
एतावदुक्त्वा वचनं कुरुराजो युधिष्ठिरः ।
उपारमत्ततः पार्थः कनीयान्प्रत्यभाषत ॥ १२.७.४० ॥
وبعد أن قال هذه الكلمات، سكت ملك الكورو يُدهِشثِرا؛ ثم أجاب بارثا الأصغر.