Mahābhārata · Adhyāya 12.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.7.1
युधिष्ठिरस्तु धर्मात्मा शोकव्याकुलचेतनः ।
शुशोच दुःखसंतप्तः स्मृत्वा कर्णं महारथम् ॥ १२.७.१ ॥
Yudhiṣṭhira, de alma justa, com a mente perturbada pela dor, atormentado pelo sofrimento, lamentou-se ao recordar Karṇa, o grande guerreiro de carro.
12.7.2
आविष्टो दुःखशोकाभ्यां निःश्वसंश्च पुनः पुनः ।
दृष्ट्वार्जुनमुवाचेदं वचनं शोककर्शितः ॥ १२.७.२ ॥
Dominado pela dor e pela aflição, suspirando repetidamente, consumido pelo lamento, olhou para Arjuna e pronunciou estas palavras.
12.7.3
यद्भैक्ष्यमाचरिष्याम वृष्ण्यन्धकपुरे वयम् ।
ज्ञातीन्निष्पुरुषान्कृत्वा नेमां प्राप्स्याम दुर्गतिम् ॥ १२.७.३ ॥
Se vivêssemos de mendicância na cidade dos Vṛṣṇi e dos Andhaka, não obteríamos esta desgraça, deixando nossos parentes sem homens?
12.7.4
अमित्रा नः समृद्धार्था वृत्तार्थाः कुरवः किल ।
आत्मानमात्मना हत्वा किं धर्मफलमाप्नुमः ॥ १२.७.४ ॥
Nossos inimigos, os Kuru, têm objetivos prósperos e cumpriram seu propósito. Tendo nos matado com nossa própria mão, que fruto do dharma obteremos?
12.7.5
धिगस्तु क्षात्रमाचारं धिगस्तु बलमौरसम् ।
धिगस्तु चार्थं येनेमामापदं गमिता वयम् ॥ १२.७.५ ॥
Maldita seja a conduta do guerreiro! Maldita seja a força inata que possuímos! Maldita seja também a riqueza pela qual fomos levados a esta calamidade!
12.7.6
साधु क्षमा दमः शौचमविरोधो विमत्सरः ।
अहिंसा सत्यवचनं नित्यानि वनचारिणाम् ॥ १२.७.६ ॥
A paciência, o domínio de si, a pureza, a não oposição, a ausência de inveja, a não violência e a palavra verdadeira: estes são os deveres constantes dos habitantes da floresta, e são bons.
12.7.7
वयं तु लोभान्मोहाच्च दम्भं मानं च संश्रिताः ।
इमामवस्थां संप्राप्ता राज्यक्लेशबुभुक्षया ॥ १२.७.७ ॥
Nós, por cobiça e ilusão, apegados à hipocrisia e ao orgulho, chegamos a esta condição, pelo desejo de suportar as aflições do reinado.
12.7.8
त्रैलोक्यस्यापि राज्येन नास्मान्कश्चित्प्रहर्षयेत् ।
बान्धवान्निहतान्दृष्ट्वा पृथिव्यामामिषैषिणः ॥ १२.७.८ ॥
Nem mesmo o reino dos três mundos poderia nos alegrar, tendo visto nossos parentes mortos na terra, nós que éramos buscadores de presa.
12.7.9
ते वयं पृथिवीहेतोरवध्यान्पृथिवीतले ।
संपरित्यज्य जीवामो हीनार्था हतबान्धवाः ॥ १२.७.९ ॥
Pela terra, matamos sobre a terra aqueles que não deveriam ser mortos; tendo-os abandonado por completo, vivemos sem propósito, com nossos parentes mortos.
12.7.10
आमिषे गृध्यमानानामशुभं वै शुनामिव ।
आमिषं चैव नो नष्टमामिषस्य च भोजिनाम् ॥ १२.७.१० ॥
Como cães de mau agouro, ávidos por carne, nos tornamos; nossa própria carne se perdeu, e nos tornamos devoradores de carne.
12.7.11
न पृथिव्या सकलया न सुवर्णस्य राशिभिः ।
न गजाश्वेन सर्वेण ते त्याज्या य इमे हताः ॥ १२.७.११ ॥
Nem com toda a terra, nem com montes de ouro, nem com todos os elefantes e cavalos, podem ser abandonados aqueles que aqui foram mortos.
12.7.12
काममन्युपरीतास्ते क्रोधामर्षसमन्विताः ।
मृत्युयानं समारुह्य गता वैवस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१२ ॥
Dominados pelo desejo e pela ira, dotados de cólera e ressentimento, subiram ao veículo da morte e foram à morada de Vaivasvata (Yama).
12.7.13
बहुकल्याणमिच्छन्त ईहन्ते पितरः सुतान् ।
तपसा ब्रह्मचर्येण वन्दनेन तितिक्षया ॥ १२.७.१३ ॥
Desejando grande bem-estar para seus filhos, os pais se esforçam pela austeridade, pela castidade, pela reverência e pela paciência.
12.7.14
उपवासैस्तथेज्याभिर्व्रतकौतुकमङ्गलैः ।
लभन्ते मातरो गर्भांस्तान्मासान्दश बिभ्रति ॥ १२.७.१४ ॥
Com jejuns, sacrifícios, votos e ritos auspiciosos, as mães obtêm a concepção e carregam o embrião por dez meses.
12.7.15
यदि स्वस्ति प्रजायन्ते जाता जीवन्ति वा यदि ।
संभाघिता जातबला विदध्युर्यदि नः सुखम्।
इह चामुत्र चैवेति कृपणाः फलहेतवः ॥ १२.७.१५ ॥
Se nascem com saúde, vivem, são cuidados e se fortalecem, e nos dão felicidade neste mundo e no outro, assim pensam os miseráveis que buscam um fruto.
12.7.16
तासामयं समुद्योगो निर्वृत्तः केवलोऽफलः ।
यदासां निहताः पुत्रा युवानो मृष्टकुण्डलाः ॥ १२.७.१६ ॥
Todo esse esforço deles resultou vão e sem fruto, quando seus jovens filhos, de brincos polidos, foram mortos.
12.7.17
अभुक्त्वा पार्थिवान्भोगानृणान्यनपहाय च ।
पितृभ्यो देवताभ्यश्च गता वैयस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१७ ॥
Sem ter desfrutado dos prazeres reais e sem ter quitado suas dívidas com os ancestrais e os deuses, partiram para o reino de Vaivasvata (Yama).
12.7.18
यदैषामम्ब पितरौ जातकर्मकराविह ।
संजातबालरूपेषु तदैव निहता नृषाः ॥ १२.७.१८ ॥
Ó mãe, no mesmo tempo em que seus pais realizavam aqui os ritos de nascimento e eles cresciam em forma de crianças, aqueles príncipes foram mortos.
12.7.19
संयुक्ताः काममन्युभ्यां क्रोधामर्षसमन्विताः ।
न ते जयफलं किंचिद्भोक्तारो जातु कर्हिचित् ॥ १२.७.१९ ॥
Ligados pelo desejo e pela ira, cheios de cólera e ressentimento, nunca desfrutaram de qualquer fruto da vitória.
12.7.20
पाञ्चालानां कुरूणां च हता एव हि ये हताः ।
न सकामा वयं ते च न चास्माभिर्न तैर्जितम् ॥ १२.७.२० ॥
Os que foram mortos entre os Pāñcālas e os Kurus realmente foram mortos. Nem nós nem eles tivemos nossos desejos realizados; a vitória não foi conquistada nem por nós nem por eles.
12.7.21
न तैर्भुक्तेयमवनिर्न नार्यो गीतवादितम् ।
नामात्यसुहृदां वाक्यं न च श्रुतवतां श्रुतम्।
न रत्नानि परार्ध्यानि न भूर्न द्रविणागमः ॥ १२.७.२१ ॥
Esta terra não foi desfrutada por eles, nem as mulheres, nem o canto e a música; as palavras de ministros e amigos não foram ouvidas, nem o ensinamento dos sábios. Nenhuma joia preciosíssima, nenhuma terra, nenhuma chegada de riqueza.
12.7.22
न च धर्म्यानिमाँल्लोकान्प्रपद्याम स्वकर्मभिः ।
वयमेवास्य लोकस्य विनाशे कारणं स्मृताः।
धृतराष्ट्रस्य पुत्रेण निकृतिप्रीतिसंयुताः ॥ १२.७.२२ ॥
E por nossos próprios atos não alcançamos estes mundos justos. Somos lembrados como a própria causa da destruição deste mundo, unidos em engano e afeição ao filho de Dhṛtarāṣṭra.
12.7.23
सदैव निकृतिप्रज्ञो द्वेष्टा विद्वेषजीवनः ।
मिथ्यावृत्तश्च सततमस्मास्वनपराधिषु ॥ १२.७.२३ ॥
Sempre de sabedoria enganosa, odiento que vive da inimizade, de conduta falsa, assim foi ele constantemente conosco, que éramos inocentes.
12.7.24
ऋद्धिमस्मासु तां दृष्ट्वा विवर्णो हरिणः कृशः ।
धृतराष्ट्रश्च नृपतिः सौबलेन निवेदितः ॥ १२.७.२४ ॥
Ao ver aquela prosperidade em nós, Hari empalideceu e emagreceu; e o rei Dhṛtarāṣṭra foi informado disso por Saubala (Śakuni).
12.7.25
तं पिता पुत्रगृध्नुत्वादनुमेनेऽनये स्थितम् ।
अनपेक्ष्यैव पितरं गाङ्गेयं विदुरं तथा ॥ १२.७.२५ ॥
Por avidez por filhos, o pai aprovou aquele que permanecia na injustiça, sem levar em conta o pai, Gāṅgeya (Bhīṣma) nem Vidura.
12.7.26
असंशयं त्वयं राजा यथैवाहं तथा गतः ।
अनियम्याशुचिं लुब्धं पुत्रं कामवशानुगम् ॥ १२.७.२६ ॥
Sem dúvida este rei chegou ao mesmo ponto que eu, pois não refreou seu filho impuro e ganancioso, que seguia o poder do desejo.
12.7.27
यशसः पतितो दीप्ताद्धातयित्वा सहोदरान् ।
इमौ हि वृद्धौ शोकाग्नौ प्रक्षिप्य स सुयोधनः।
अस्मत्प्रद्वेषसंतप्तः पापबुद्धिः सदैव ह ॥ १२.७.२७ ॥
Caído da fama e do esplendor, tendo feito matar seus irmãos, aquele Suyodhana de mente perversa lançou estes dois velhos ao fogo da aflição, sempre atormentado pelo ódio contra nós.
12.7.28
को हि बन्धुः कुलीनः संस्तथा ब्रूयात्सुहृज्जने ।
यथाऽसाववदद्वाक्यं युयुत्सुः कृष्णसन्निधौ ॥ १२.७.२८ ॥
Que parente de nobre linhagem falaria assim aos amigos, como Yuyutsu falou aquelas palavras na presença de Kṛṣṇa?
12.7.29
आत्मनो हि वयं दोषाद्विनष्टाः शाश्वतीः समाः ।
प्रदहन्तो दिशः सर्वा भास्वरा इव तेजसा ॥ १२.७.२९ ॥
Por nossa própria culpa fomos destruídos por anos sem fim, como seres radiantes que incendeiam todas as regiões com seu esplendor.
12.7.30
सोऽस्माकं वैरपुरुषो दुर्मतिः प्रग्रहं गतः ।
दुर्योधनकृते ह्येतत्कुलं नो विनिपातितम् ॥ १२.७.३० ॥
Aquele nosso inimigo, de mente insensata, foi além de todo freio; por causa de Duryodhana, esta nossa família foi arruinada.
12.7.31
अवध्यानां वधं कृत्वा लोके प्राप्ताः स्म वाच्यतां ॥ १२.७.३१ ॥
Tendo matado aqueles que não deviam ser mortos, incorremos na censura do mundo.
12.7.32
कुलस्यास्यान्तकरणं दुर्मतिं पापपूरुषम् ।
राजा राष्ट्रेश्वरं कृत्वा धृतराष्ट्रोऽद्य शोचति ॥ १२.७.३२ ॥
Tendo feito rei e senhor do reino o homem perverso e de mente torta, destruidor desta linhagem, Dhṛtarāṣṭra hoje se lamenta.
12.7.33
हताः शूराः कृतं पापं विषयोऽसौ विनाशितः ।
हत्वा नो विगतो मन्युः शोको मां दारयत्ययम् ॥ १२.७.३३ ॥
Os heróis foram mortos, o pecado foi cometido, aquele reino foi destruído. Tendo-os matado, nossa ira se foi, mas esta dor me despedaça.
12.7.34
धनञ्जय कृतं पापं कल्याणेनोपहन्यते ।
ख्यापनेनानुतापेन दानेन तपसाऽपि वा।
निवृत्त्या तीर्थगमनाच्छुतिस्मृतिजपेन वा ॥ १२.७.३४ ॥
Ó Dhanañjaya, o pecado cometido é destruído por boas ações: pela confissão, pelo arrependimento, pela doação, pela austeridade, pela renúncia, pela peregrinação aos lugares sagrados ou pela recitação das escrituras reveladas e lembradas.
12.7.35
त्यागवांश्च पुनः पापं नालं कर्तुमिति श्रुतिः ।
त्यागवाञ्जन्ममरणे नाप्नोतीति श्रुतिर्यतः।
प्राप्तवर्त्मा कृतमतिर्ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.७.३५ ॥
O renunciante não é capaz de cometer pecado novamente, diz a escritura; o renunciante não alcança nascimento e morte, diz a escritura. Então, tendo alcançado o caminho e com a mente resoluta, ele alcança Brahman.
12.7.36
स धनञ्जय निर्द्वन्द्वो मुनिर्ज्ञानसमन्वितः ।
वनमामन्त्र्य वः सर्वान्गमिष्यामि परंतप ॥ १२.७.३६ ॥
Ó Dhanañjaya, tornando-me aquele sábio livre dos pares de opostos e dotado de conhecimento, ó abrasador de inimigos, tendo-me despedido de todos vós, irei à floresta.
12.7.37
न हि कृत्स्नतमो धर्मः शक्यः प्राप्तुमिति श्रुतिः ।
परिग्रहवता तन्मे प्रत्यक्षमरिसूदन ॥ १२.७.३७ ॥
A śruti diz que o dharma completo não pode ser alcançado por quem possui bens. Isto me é evidente, ó destruidor de inimigos.
12.7.38
मया निसृष्टं पापं हि परिग्रहमभीप्सता ।
जन्मक्षयनिमित्तं च प्राप्तुं शक्यमिति श्रुतिः ॥ १२.७.३८ ॥
Desejando a posse, abandonei o pecado, causa de nascimento e morte. A śruti diz que isso pode ser alcançado.
12.7.39
स परिग्रहमुत्सृज्य कृत्स्नं राज्यं सुखानि च ।
गमिष्यामि विनिर्मुक्तो विशोको निर्ममः क्वचित्।
प्रशासध्वमिमामुर्वी क्षेमां निहतकण्टकाम् ।
न ममार्थोऽस्ति राज्येन भोगैर्वा कुरुनन्दन ॥ १२.७.३९ ॥
Abandonando a posse, todo o reino e os prazeres, partirei para algum lugar, libertado, sem tristeza e sem apego. Governai esta terra, segura e livre de espinhos. Ó alegria dos Kurus, não tenho propósito no reino nem nos prazeres.
12.7.40
एतावदुक्त्वा वचनं कुरुराजो युधिष्ठिरः ।
उपारमत्ततः पार्थः कनीयान्प्रत्यभाषत ॥ १२.७.४० ॥
Tendo dito estas palavras, o rei dos Kurus, Yudhiṣṭhira, calou-se; então Pārtha, o mais jovem, respondeu.