ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.7.1
युधिष्ठिरस्तु धर्मात्मा शोकव्याकुलचेतनः ।
शुशोच दुःखसंतप्तः स्मृत्वा कर्णं महारथम् ॥ १२.७.१ ॥
ଧର୍ମାତ୍ମା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶୋକରେ ବ୍ୟାକୁଳ ଚିତ୍ତ ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ସନ୍ତପ୍ତ ହୋଇ, ମହାରଥୀ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଶୋକ କଲେ।
12.7.2
आविष्टो दुःखशोकाभ्यां निःश्वसंश्च पुनः पुनः ।
दृष्ट्वार्जुनमुवाचेदं वचनं शोककर्शितः ॥ १२.७.२ ॥
ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଆବିଷ୍ଟ ହୋଇ, ବାରମ୍ବାର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ଶୋକରେ କୃଶ ହୋଇ ସେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
12.7.3
यद्भैक्ष्यमाचरिष्याम वृष्ण्यन्धकपुरे वयम् ।
ज्ञातीन्निष्पुरुषान्कृत्वा नेमां प्राप्स्याम दुर्गतिम् ॥ १२.७.३ ॥
ଆମେ ବୃଷ୍ଣି-ଅନ୍ଧକ ନଗରରେ ଭିକ୍ଷା କରି ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ, ଜ୍ଞାତିମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଷହୀନ କରି ଏହି ଦୁର୍ଗତି ପାଇବୁ ନାହିଁ।
12.7.4
अमित्रा नः समृद्धार्था वृत्तार्थाः कुरवः किल ।
आत्मानमात्मना हत्वा किं धर्मफलमाप्नुमः ॥ १२.७.४ ॥
ଆମ ଶତ୍ରୁ କୌରବମାନେ ସମୃଦ୍ଧ ଅର୍ଥ ପାଇ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିଛନ୍ତି; ଆମେ ନିଜକୁ ନିଜେ ମାରି କେଉଁ ଧର୍ମଫଳ ପାଇବା?
12.7.5
धिगस्तु क्षात्रमाचारं धिगस्तु बलमौरसम् ।
धिगस्तु चार्थं येनेमामापदं गमिता वयम् ॥ १२.७.५ ॥
କ୍ଷତ୍ରିୟ ଆଚରଣକୁ ଧିକ୍; ନିଜ ଜନ୍ମଗତ ବଳକୁ ଧିକ୍; ଯେଉଁ ଧନ ଯୋଗୁଁ ଆମେ ଏହି ବିପଦରେ ପଡ଼ିଲୁ, ସେ ଧନକୁ ମଧ୍ୟ ଧିକ୍।
12.7.6
साधु क्षमा दमः शौचमविरोधो विमत्सरः ।
अहिंसा सत्यवचनं नित्यानि वनचारिणाम् ॥ १२.७.६ ॥
କ୍ଷମା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସଂଯମ, ଶୁଚିତା, ବିରୋଧହୀନତା, ଈର୍ଷାହୀନତା, ଅହିଂସା ଓ ସତ୍ୟବାଣୀ—ଏସବ ବନବାସୀଙ୍କର ନିତ୍ୟ ଧର୍ମ; ଏସବ ଉତ୍ତମ।
12.7.7
वयं तु लोभान्मोहाच्च दम्भं मानं च संश्रिताः ।
इमामवस्थां संप्राप्ता राज्यक्लेशबुभुक्षया ॥ १२.७.७ ॥
ଆମେ ଲୋଭ ଓ ମୋହ ଯୋଗୁଁ, ଦମ୍ଭ ଓ ମାନକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ରାଜ୍ୟର କ୍ଲେଶ ଭୋଗିବାର ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଛୁ।
12.7.8
त्रैलोक्यस्यापि राज्येन नास्मान्कश्चित्प्रहर्षयेत् ।
बान्धवान्निहतान्दृष्ट्वा पृथिव्यामामिषैषिणः ॥ १२.७.८ ॥
ତ୍ରିଲୋକର ରାଜ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ କେହି ଆନନ୍ଦିତ କରିପାରିବ ନାହିଁ; ପୃଥିବୀରେ ମାଂସାଭିଳାଷୀ ହୋଇ ଆମେ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ନିହତ ହେବା ଦେଖିଛୁ।
12.7.9
ते वयं पृथिवीहेतोरवध्यान्पृथिवीतले ।
संपरित्यज्य जीवामो हीनार्था हतबान्धवाः ॥ १२.७.९ ॥
ପୃଥିବୀ ପାଇଁ ଆମେ ପୃଥିବୀରେ ନ ମାରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ମାରିଲୁ; ବର୍ତ୍ତମାନ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅର୍ଥହୀନ ଓ ବନ୍ଧୁ ନିହତ ହୋଇ ଆମେ ବଞ୍ଚିଛୁ।
12.7.10
आमिषे गृध्यमानानामशुभं वै शुनामिव ।
आमिषं चैव नो नष्टमामिषस्य च भोजिनाम् ॥ १२.७.१० ॥
ମାଂସ ପାଇଁ ଲୋଭୀ ହୋଇ ଆମେ କୁକୁରଙ୍କ ପରି ଅଶୁଭ ହେଲୁ; ଆମର ମାଂସ ହିଁ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ଆମେ ମାଂସଭୋଜୀ ମଧ୍ୟ ହେଲୁ।
12.7.11
न पृथिव्या सकलया न सुवर्णस्य राशिभिः ।
न गजाश्वेन सर्वेण ते त्याज्या य इमे हताः ॥ १२.७.११ ॥
ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଦ୍ୱାରା, ସୁନାର ରାଶି ଦ୍ୱାରା, ବା ସମସ୍ତ ହାତୀ-ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ।
12.7.12
काममन्युपरीतास्ते क्रोधामर्षसमन्विताः ।
मृत्युयानं समारुह्य गता वैवस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१२ ॥
କାମ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଘେରା ହୋଇ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅସହିଷ୍ଣୁତାରେ ଯୁକ୍ତ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ବାହନରେ ଚଢ଼ି ବୈବସ୍ୱତ (ଯମ)ଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
12.7.13
बहुकल्याणमिच्छन्त ईहन्ते पितरः सुतान् ।
तपसा ब्रह्मचर्येण वन्दनेन तितिक्षया ॥ १२.७.१३ ॥
ପିତାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ମହାକଲ୍ୟାଣ ଇଚ୍ଛା କରି ତପସ୍ୟା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ବନ୍ଦନ ଓ ସହନଶୀଳତା ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
12.7.14
उपवासैस्तथेज्याभिर्व्रतकौतुकमङ्गलैः ।
लभन्ते मातरो गर्भांस्तान्मासान्दश बिभ्रति ॥ १२.७.१४ ॥
ଉପବାସ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, କୌତୁକ ଓ ମଙ୍ଗଳ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମାତାମାନେ ଗର୍ଭ ପାଆନ୍ତି ଓ ଦଶ ମାସ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
12.7.15
यदि स्वस्ति प्रजायन्ते जाता जीवन्ति वा यदि ।
संभाघिता जातबला विदध्युर्यदि नः सुखम्।
इह चामुत्र चैवेति कृपणाः फलहेतवः ॥ १२.७.१५ ॥
ସେମାନେ ସୁସ୍ଥରେ ଜନ୍ମି, ବଞ୍ଚି, ପାଳିତ ହୋଇ ବଳବାନ ହେଲେ ଇହଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ଆମକୁ ସୁଖ ଦେବେ ବୋଲି ଫଳାକାଙ୍କ୍ଷୀ ଦୀନ ଲୋକମାନେ ଭାବନ୍ତି।
12.7.16
तासामयं समुद्योगो निर्वृत्तः केवलोऽफलः ।
यदासां निहताः पुत्रा युवानो मृष्टकुण्डलाः ॥ १२.७.१६ ॥
ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳଧାରୀ ଯୁବକ ପୁତ୍ରମାନେ ନିହତ ହେଲେ ସେମାନଙ୍କର ଏହି ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କେବଳ ବ୍ୟର୍ଥ ଓ ଫଳହୀନ ହୋଇଗଲା।
12.7.17
अभुक्त्वा पार्थिवान्भोगानृणान्यनपहाय च ।
पितृभ्यो देवताभ्यश्च गता वैयस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१७ ॥
ରାଜଭୋଗ ଭୋଗ ନ କରି ଏବଂ ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଋଣ ପରିଶୋଧ ନ କରି ସେମାନେ ବୈବସ୍ୱତ (ଯମ)ଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
12.7.18
यदैषामम्ब पितरौ जातकर्मकराविह ।
संजातबालरूपेषु तदैव निहता नृषाः ॥ १२.७.१८ ॥
ହେ ମାତା, ଯେତେବେଳେ ଏମାନଙ୍କ ପିତାମାତା ଏଠାରେ ଜାତକର୍ମ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଏମାନେ ଶିଶୁ ରୂପରେ ବଢ଼ୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ହିଁ ଏହି ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ନିହତ ହେଲେ।
12.7.19
संयुक्ताः काममन्युभ्यां क्रोधामर्षसमन्विताः ।
न ते जयफलं किंचिद्भोक्तारो जातु कर्हिचित् ॥ १२.७.१९ ॥
କାମ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଆବଦ୍ଧ, ରୋଷ ଓ ଅସହିଷ୍ଣୁତାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସେମାନେ—ବିଜୟର କୌଣସି ଫଳ ସେମାନେ କଦାପି ଭୋଗ କରିନଥିଲେ।
12.7.20
पाञ्चालानां कुरूणां च हता एव हि ये हताः ।
न सकामा वयं ते च न चास्माभिर्न तैर्जितम् ॥ १२.७.२० ॥
ପାଞ୍ଚାଳ ଓ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ନିହତ ହେଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ନିହତ ହେଲେ। ଆମେ ଆମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିଲୁ ନାହିଁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପାରିଲେ ନାହିଁ; ବିଜୟ ଆମ ଦ୍ୱାରା ଜିତାଯାଇ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
12.7.21
न तैर्भुक्तेयमवनिर्न नार्यो गीतवादितम् ।
नामात्यसुहृदां वाक्यं न च श्रुतवतां श्रुतम्।
न रत्नानि परार्ध्यानि न भूर्न द्रविणागमः ॥ १२.७.२१ ॥
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପୃଥିବୀ ଭୋଗ କରାଯାଇ ନାହିଁ; ନାରୀ, ଗୀତ-ବାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଭୋଗ କରାଯାଇ ନାହିଁ। ଅମାତ୍ୟ ଓ ସୁହୃଦମାନଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣାଯାଇ ନାହିଁ, ବିଦ୍ବାନମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟ ଶୁଣାଯାଇ ନାହିଁ। ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ନାହିଁ, ଭୂମି ନାହିଁ, ଧନାଗମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
12.7.22
न च धर्म्यानिमाँल्लोकान्प्रपद्याम स्वकर्मभिः ।
वयमेवास्य लोकस्य विनाशे कारणं स्मृताः।
धृतराष्ट्रस्य पुत्रेण निकृतिप्रीतिसंयुताः ॥ १२.७.२२ ॥
ଆମ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଏହି ଧର୍ମ୍ୟ ଲୋକସମୂହ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲୁ ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତର ବିନାଶର କାରଣ ଆମେ ହିଁ ବୋଲି ସ୍ମୃତ ହୋଇଛୁ—ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହିତ ପ୍ରବଞ୍ଚନା ଓ ତା ପ୍ରତି ପ୍ରୀତିରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ।
12.7.23
सदैव निकृतिप्रज्ञो द्वेष्टा विद्वेषजीवनः ।
मिथ्यावृत्तश्च सततमस्मास्वनपराधिषु ॥ १२.७.२३ ॥
ସର୍ବଦା ପ୍ରବଞ୍ଚନା-ବୁଦ୍ଧିଯୁକ୍ତ, ଦ୍ୱେଷକାରୀ, ବୈରରେ ଜୀବନଯାପନକାରୀ ଓ ମିଥ୍ୟାଚାରୀ ସେ—ଦୋଷହୀନ ଆମ ପ୍ରତି ନିରନ୍ତର ସେପରି ହିଁ ରହିଲା।
12.7.24
ऋद्धिमस्मासु तां दृष्ट्वा विवर्णो हरिणः कृशः ।
धृतराष्ट्रश्च नृपतिः सौबलेन निवेदितः ॥ १२.७.२४ ॥
ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସେହି ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ମଳିନ ଓ କୃଶ ହୋଇଗଲେ ହରି—ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ସୌବଳ (ଶକୁନି) ଏହା ଜଣାଇଲେ।
12.7.25
तं पिता पुत्रगृध्नुत्वादनुमेनेऽनये स्थितम् ।
अनपेक्ष्यैव पितरं गाङ्गेयं विदुरं तथा ॥ १२.७.२५ ॥
ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଲୋଭ ଯୋଗୁ ପିତା ଅନ୍ୟାୟରେ ଥିବା ତାକୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ; ପିତା, ଗାଙ୍ଗେୟ (ଭୀଷ୍ମ) ଓ ବିଦୁରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅବହେଳା କରି।
12.7.26
असंशयं त्वयं राजा यथैवाहं तथा गतः ।
अनियम्याशुचिं लुब्धं पुत्रं कामवशानुगम् ॥ १२.७.२६ ॥
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ରାଜା ମଧ୍ୟ ମୋ ପରି ହୋଇଗଲେ, କାରଣ ଅଶୁଚି, ଲୋଭୀ, କାମବଶରେ ଚାଲୁଥିବା ପୁତ୍ରକୁ ସେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିନଥିଲେ।
12.7.27
यशसः पतितो दीप्ताद्धातयित्वा सहोदरान् ।
इमौ हि वृद्धौ शोकाग्नौ प्रक्षिप्य स सुयोधनः।
अस्मत्प्रद्वेषसंतप्तः पापबुद्धिः सदैव ह ॥ १२.७.२७ ॥
ଯଶରୁ ପତିତ ହୋଇ, ତେଜରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇ, ଭାଇମାନଙ୍କୁ ବଧ କରାଇ, ସେହି ପାପବୁଦ୍ଧି ସୁଯୋଧନ ଏହି ଦୁଇ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଶୋକାଗ୍ନିରେ ପକାଇଲା; ଆମ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷରେ ସେ ସର୍ବଦା ତପ୍ତ ଥିଲା।
12.7.28
को हि बन्धुः कुलीनः संस्तथा ब्रूयात्सुहृज्जने ।
यथाऽसाववदद्वाक्यं युयुत्सुः कृष्णसन्निधौ ॥ १२.७.२८ ॥
କେଉଁ କୁଳୀନ ବନ୍ଧୁ ମିତ୍ରଜନଙ୍କୁ ଏପରି କହିବ, ଯେପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଯୁଯୁତ୍ସୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଥିଲେ?
12.7.29
आत्मनो हि वयं दोषाद्विनष्टाः शाश्वतीः समाः ।
प्रदहन्तो दिशः सर्वा भास्वरा इव तेजसा ॥ १२.७.२९ ॥
ଆମ ନିଜ ଦୋଷରୁ ଆମେ ଅନନ୍ତ ବର୍ଷ ଧରି ବିନଷ୍ଟ ହେଲୁ; ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦହନ କରୁଥିବାଙ୍କ ପରି।
12.7.30
सोऽस्माकं वैरपुरुषो दुर्मतिः प्रग्रहं गतः ।
दुर्योधनकृते ह्येतत्कुलं नो विनिपातितम् ॥ १२.७.३० ॥
ଆମର ସେହି ଶତ୍ରୁ, ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ପୁରୁଷ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା; ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଯୋଗୁ ହିଁ ଆମ ଏ କୁଳ ବିନଷ୍ଟ ହେଲା।
12.7.31
अवध्यानां वधं कृत्वा लोके प्राप्ताः स्म वाच्यतां ॥ १२.७.३१ ॥
ଅବଧ୍ୟଙ୍କୁ ବଧ କରି ଆମେ ଜଗତରେ ନିନ୍ଦାର ପାତ୍ର ହୋଇଛୁ।
12.7.32
कुलस्यास्यान्तकरणं दुर्मतिं पापपूरुषम् ।
राजा राष्ट्रेश्वरं कृत्वा धृतराष्ट्रोऽद्य शोचति ॥ १२.७.३२ ॥
ଏହି କୁଳର ବିନାଶକାରୀ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି, ପାପୀ ପୁରୁଷକୁ ରାଜା ଓ ରାଷ୍ଟ୍ରର ଅଧୀଶ୍ୱର କରି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଆଜି ଶୋକ କରୁଛନ୍ତି।
12.7.33
हताः शूराः कृतं पापं विषयोऽसौ विनाशितः ।
हत्वा नो विगतो मन्युः शोको मां दारयत्ययम् ॥ १२.७.३३ ॥
ବୀରମାନେ ହତ ହେଲେ, ପାପ କରାଗଲା, ସେ ରାଜ୍ୟ ବିନଷ୍ଟ ହେଲା। ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କରି ଆମର କ୍ରୋଧ ଦୂର ହେଲା; କିନ୍ତୁ ଏ ଶୋକ ମୋତେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ କରୁଛି।
12.7.34
धनञ्जय कृतं पापं कल्याणेनोपहन्यते ।
ख्यापनेनानुतापेन दानेन तपसाऽपि वा।
निवृत्त्या तीर्थगमनाच्छुतिस्मृतिजपेन वा ॥ १२.७.३४ ॥
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, କୃତ ପାପ କଲ୍ୟାଣ କର୍ମରେ ବିନଷ୍ଟ ହୁଏ — ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ, ଅନୁତାପ, ଦାନ, ତପ, ନିବୃତ୍ତି, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କିମ୍ବା ଶ୍ରୁତି-ସ୍ମୃତି ଜପରେ।
12.7.35
त्यागवांश्च पुनः पापं नालं कर्तुमिति श्रुतिः ।
त्यागवाञ्जन्ममरणे नाप्नोतीति श्रुतिर्यतः।
प्राप्तवर्त्मा कृतमतिर्ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.७.३५ ॥
ତ୍ୟାଗୀ ପୁଣି ପାପ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ ବୋଲି ଶ୍ରୁତି କହେ। ତ୍ୟାଗୀ ଜନ୍ମ-ମରଣ ପାଏ ନାହିଁ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୁତି କହେ। ତେବେ ପଥ ପାଇ, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ପୁରୁଷ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
12.7.36
स धनञ्जय निर्द्वन्द्वो मुनिर्ज्ञानसमन्वितः ।
वनमामन्त्र्य वः सर्वान्गमिष्यामि परंतप ॥ १२.७.३६ ॥
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରହିତ, ଜ୍ଞାନସମ୍ପନ୍ନ ସେ ମୁନି ହୋଇ, ହେ ପରନ୍ତପ, ତୁମ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ମୁଁ ବନକୁ ଯିବି।
12.7.37
न हि कृत्स्नतमो धर्मः शक्यः प्राप्तुमिति श्रुतिः ।
परिग्रहवता तन्मे प्रत्यक्षमरिसूदन ॥ १२.७.३७ ॥
ପରିଗ୍ରହ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକ ପକ୍ଷେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ପାଇବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ବୋଲି ଶ୍ରୁତି କହେ। ହେ ଅରିସୂଦନ, ଏ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ।
12.7.38
मया निसृष्टं पापं हि परिग्रहमभीप्सता ।
जन्मक्षयनिमित्तं च प्राप्तुं शक्यमिति श्रुतिः ॥ १२.७.३८ ॥
ପରିଗ୍ରହ ଇଚ୍ଛା କରି ମୁଁ ପାପ ତ୍ୟାଗ କରିଛି; ତାହା ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର କାରଣ। ଶ୍ରୁତି କହେ ଏହା ପାଇବା ସମ୍ଭବ।
12.7.39
स परिग्रहमुत्सृज्य कृत्स्नं राज्यं सुखानि च ।
गमिष्यामि विनिर्मुक्तो विशोको निर्ममः क्वचित्।
प्रशासध्वमिमामुर्वी क्षेमां निहतकण्टकाम् ।
न ममार्थोऽस्ति राज्येन भोगैर्वा कुरुनन्दन ॥ १२.७.३९ ॥
ପରିଗ୍ରହ, ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଓ ସୁଖ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୁକ୍ତ, ଶୋକହୀନ, ମମତାହୀନ ହୋଇ ମୁଁ କୁଆଡ଼େ ଚାଲିଯିବି। କଣ୍ଟକହୀନ ଏହି କ୍ଷେମ ପୃଥିବୀକୁ ତୁମେମାନେ ଶାସନ କର। ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ରାଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଭୋଗରେ ମୋର କିଛି ପ୍ରୟୋଜନ ନାହିଁ।
12.7.40
एतावदुक्त्वा वचनं कुरुराजो युधिष्ठिरः ।
उपारमत्ततः पार्थः कनीयान्प्रत्यभाषत ॥ १२.७.४० ॥
କୁରୁରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏତିକି କହି ଅଟକିଲେ। ତହିଁ ସାନ ପାର୍ଥ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।