Mahābhārata · Adhyāya 12.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.7.1
युधिष्ठिरस्तु धर्मात्मा शोकव्याकुलचेतनः ।
शुशोच दुःखसंतप्तः स्मृत्वा कर्णं महारथम् ॥ १२.७.१ ॥
Yudhiṣṭhira, der Gerechtigkeitsbeseelte, mit verwirrtem Geist von Kummer, von Schmerz gepeinigt, klagte, Karṇa, den großen Wagenkämpfer, gedenkend.
12.7.2
आविष्टो दुःखशोकाभ्यां निःश्वसंश्च पुनः पुनः ।
दृष्ट्वार्जुनमुवाचेदं वचनं शोककर्शितः ॥ १२.७.२ ॥
Von Schmerz und Kummer überwältigt, immer wieder seufzend, vom Kummer ausgezehrt, blickte er auf Arjuna und sprach diese Worte.
12.7.3
यद्भैक्ष्यमाचरिष्याम वृष्ण्यन्धकपुरे वयम् ।
ज्ञातीन्निष्पुरुषान्कृत्वा नेमां प्राप्स्याम दुर्गतिम् ॥ १२.७.३ ॥
Wenn wir in der Stadt der Vṛṣṇi und Andhaka vom Betteln leben würden, würden wir dann nicht, die Verwandten ohne Männer zurücklassend, dieses Unglück erlangen?
12.7.4
अमित्रा नः समृद्धार्था वृत्तार्थाः कुरवः किल ।
आत्मानमात्मना हत्वा किं धर्मफलमाप्नुमः ॥ १२.७.४ ॥
Unsere Feinde, die Kuru, haben blühende Ziele und ihren Zweck erreicht. Wenn wir uns selbst mit eigener Hand erschlagen, welche Frucht des Dharma werden wir dann erlangen?
12.7.5
धिगस्तु क्षात्रमाचारं धिगस्तु बलमौरसम् ।
धिगस्तु चार्थं येनेमामापदं गमिता वयम् ॥ १२.७.५ ॥
Schande über das Verhalten des Kriegers! Schande über die angeborene Kraft! Schande auch über den Reichtum, durch den wir in dieses Unglück geraten sind!
12.7.6
साधु क्षमा दमः शौचमविरोधो विमत्सरः ।
अहिंसा सत्यवचनं नित्यानि वनचारिणाम् ॥ १२.७.६ ॥
Geduld, Selbstbeherrschung, Reinheit, Nicht-Widerstand, Neidlosigkeit, Gewaltlosigkeit und wahrhaftige Rede: Dies sind die beständigen Pflichten der Waldbewohner, und sie sind gut.
12.7.7
वयं तु लोभान्मोहाच्च दम्भं मानं च संश्रिताः ।
इमामवस्थां संप्राप्ता राज्यक्लेशबुभुक्षया ॥ १२.७.७ ॥
Wir sind aus Gier und Verblendung, indem wir uns an Heuchelei und Stolz hielten, in diese Lage geraten, aus dem Verlangen, die Qualen der Herrschaft zu erdulden.
12.7.8
त्रैलोक्यस्यापि राज्येन नास्मान्कश्चित्प्रहर्षयेत् ।
बान्धवान्निहतान्दृष्ट्वा पृथिव्यामामिषैषिणः ॥ १२.७.८ ॥
Nicht einmal die Herrschaft über die drei Welten könnte uns erfreuen, da wir auf der Erde die erschlagenen Verwandten gesehen haben, als wir Beute suchten.
12.7.9
ते वयं पृथिवीहेतोरवध्यान्पृथिवीतले ।
संपरित्यज्य जीवामो हीनार्था हतबान्धवाः ॥ १२.७.९ ॥
Um der Erde willen haben wir auf der Erde jene erschlagen, die nicht erschlagen werden sollten; sie gänzlich verlassen, leben wir, ohne Ziel, die Verwandten erschlagen.
12.7.10
आमिषे गृध्यमानानामशुभं वै शुनामिव ।
आमिषं चैव नो नष्टमामिषस्य च भोजिनाम् ॥ १२.७.१० ॥
Wie unheilbringende, nach Fleisch gierige Hunde sind wir geworden; unser eigenes Fleisch ging verloren, und wir wurden Fleischfresser.
12.7.11
न पृथिव्या सकलया न सुवर्णस्य राशिभिः ।
न गजाश्वेन सर्वेण ते त्याज्या य इमे हताः ॥ १२.७.११ ॥
Weder mit der ganzen Erde noch mit Haufen von Gold, noch mit allen Elefanten und Pferden können jene aufgegeben werden, die hier erschlagen wurden.
12.7.12
काममन्युपरीतास्ते क्रोधामर्षसमन्विताः ।
मृत्युयानं समारुह्य गता वैवस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१२ ॥
Von Begierde und Zorn überwältigt, von Groll und Erbitterung erfüllt, bestiegen sie das Fahrzeug des Todes und gingen zur Wohnstatt Vaivasvatas (Yamas).
12.7.13
बहुकल्याणमिच्छन्त ईहन्ते पितरः सुतान् ।
तपसा ब्रह्मचर्येण वन्दनेन तितिक्षया ॥ १२.७.१३ ॥
Die Väter, die großes Wohl für ihre Söhne wünschen, mühen sich durch Askese, Keuschheit, Verehrung und Geduld.
12.7.14
उपवासैस्तथेज्याभिर्व्रतकौतुकमङ्गलैः ।
लभन्ते मातरो गर्भांस्तान्मासान्दश बिभ्रति ॥ १२.७.१४ ॥
Durch Fasten, Opfer, Gelübde und glückverheißende Riten erlangen die Mütter Empfängnis und tragen den Keim zehn Monate.
12.7.15
यदि स्वस्ति प्रजायन्ते जाता जीवन्ति वा यदि ।
संभाघिता जातबला विदध्युर्यदि नः सुखम्।
इह चामुत्र चैवेति कृपणाः फलहेतवः ॥ १२.७.१५ ॥
Wenn sie wohlbehalten geboren werden, leben, gepflegt werden und erstarken und uns Glück geben in dieser und jener Welt — so denken die Armen, die nach einer Frucht trachten.
12.7.16
तासामयं समुद्योगो निर्वृत्तः केवलोऽफलः ।
यदासां निहताः पुत्रा युवानो मृष्टकुण्डलाः ॥ १२.७.१६ ॥
All diese Mühe war vergeblich und fruchtlos, als ihre jungen Söhne mit glänzenden Ohrringen erschlagen wurden.
12.7.17
अभुक्त्वा पार्थिवान्भोगानृणान्यनपहाय च ।
पितृभ्यो देवताभ्यश्च गता वैयस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१७ ॥
Ohne die königlichen Freuden genossen und ohne ihre Schulden gegenüber den Ahnen und Göttern beglichen zu haben, gingen sie in das Reich Vaivasvatas (Yamas).
12.7.18
यदैषामम्ब पितरौ जातकर्मकराविह ।
संजातबालरूपेषु तदैव निहता नृषाः ॥ १२.७.१८ ॥
O Mutter, gerade als ihre Eltern hier die Geburtsriten vollzogen und sie als Kinder heranwuchsen, wurden diese Prinzen erschlagen.
12.7.19
संयुक्ताः काममन्युभ्यां क्रोधामर्षसमन्विताः ।
न ते जयफलं किंचिद्भोक्तारो जातु कर्हिचित् ॥ १२.७.१९ ॥
Von Begierde und Zorn gebunden, erfüllt von Wut und Unmut, haben sie niemals irgendeine Frucht des Sieges genossen.
12.7.20
पाञ्चालानां कुरूणां च हता एव हि ये हताः ।
न सकामा वयं ते च न चास्माभिर्न तैर्जितम् ॥ १२.७.२० ॥
Die unter den Pāñcālas und Kurus Erschlagenen wurden in der Tat erschlagen. Weder wir noch sie hatten unsere Wünsche erfüllt; der Sieg wurde weder von uns noch von ihnen errungen.
12.7.21
न तैर्भुक्तेयमवनिर्न नार्यो गीतवादितम् ।
नामात्यसुहृदां वाक्यं न च श्रुतवतां श्रुतम्।
न रत्नानि परार्ध्यानि न भूर्न द्रविणागमः ॥ १२.७.२१ ॥
Diese Erde wurde von ihnen nicht genossen, weder Frauen noch Gesang und Musik; die Worte der Minister und Freunde wurden nicht gehört, auch nicht die Lehre der Gelehrten. Keine kostbarsten Juwelen, kein Land, kein Zufluss an Reichtum.
12.7.22
न च धर्म्यानिमाँल्लोकान्प्रपद्याम स्वकर्मभिः ।
वयमेवास्य लोकस्य विनाशे कारणं स्मृताः।
धृतराष्ट्रस्य पुत्रेण निकृतिप्रीतिसंयुताः ॥ १२.७.२२ ॥
Und durch unsere eigenen Taten haben wir diese rechtschaffenen Welten nicht erlangt. Wir gelten als die Ursache für den Untergang dieser Welt, verbunden mit Täuschung und Zuneigung zum Sohn Dhṛtarāṣṭras.
12.7.23
सदैव निकृतिप्रज्ञो द्वेष्टा विद्वेषजीवनः ।
मिथ्यावृत्तश्च सततमस्मास्वनपराधिषु ॥ १२.७.२३ ॥
Stets von trügerischer Klugheit, ein Hasser, der von Feindschaft lebt, von falschem Wandel, so war er beständig gegen uns, die wir schuldlos waren.
12.7.24
ऋद्धिमस्मासु तां दृष्ट्वा विवर्णो हरिणः कृशः ।
धृतराष्ट्रश्च नृपतिः सौबलेन निवेदितः ॥ १२.७.२४ ॥
Als er diesen Wohlstand bei uns sah, wurde Hari blass und hager; und König Dhṛtarāṣṭra wurde von Saubala (Śakuni) davon unterrichtet.
12.7.25
तं पिता पुत्रगृध्नुत्वादनुमेनेऽनये स्थितम् ।
अनपेक्ष्यैव पितरं गाङ्गेयं विदुरं तथा ॥ १२.७.२५ ॥
Aus Gier nach den Söhnen billigte der Vater ihn, der im Unrecht verharrte, und achtete weder den Vater noch Gāṅgeya (Bhīṣma) noch Vidura.
12.7.26
असंशयं त्वयं राजा यथैवाहं तथा गतः ।
अनियम्याशुचिं लुब्धं पुत्रं कामवशानुगम् ॥ १२.७.२६ ॥
Zweifellos ist dieser König ebenso dort gelandet wie ich, denn er hielt seinen unreinen, gierigen Sohn nicht zurück, der der Macht der Begierde folgte.
12.7.27
यशसः पतितो दीप्ताद्धातयित्वा सहोदरान् ।
इमौ हि वृद्धौ शोकाग्नौ प्रक्षिप्य स सुयोधनः।
अस्मत्प्रद्वेषसंतप्तः पापबुद्धिः सदैव ह ॥ १२.७.२७ ॥
Vom Ruhm und vom Glanz gefallen, hat Suyodhana mit bösem Sinn seine Brüder töten lassen und diese beiden Greise ins Feuer des Kummers gestürzt, stets von Hass gegen uns gequält.
12.7.28
को हि बन्धुः कुलीनः संस्तथा ब्रूयात्सुहृज्जने ।
यथाऽसाववदद्वाक्यं युयुत्सुः कृष्णसन्निधौ ॥ १२.७.२८ ॥
Welcher edelgeborene Verwandte spräche so zu seinen Freunden, wie Yuyutsu jene Worte in Kṛṣṇas Gegenwart sprach?
12.7.29
आत्मनो हि वयं दोषाद्विनष्टाः शाश्वतीः समाः ।
प्रदहन्तो दिशः सर्वा भास्वरा इव तेजसा ॥ १२.७.२९ ॥
Durch unsere eigene Schuld sind wir auf ewige Jahre zugrunde gerichtet worden, wie leuchtende Wesen, die mit ihrem Glanz alle Gegenden verbrennen.
12.7.30
सोऽस्माकं वैरपुरुषो दुर्मतिः प्रग्रहं गतः ।
दुर्योधनकृते ह्येतत्कुलं नो विनिपातितम् ॥ १२.७.३० ॥
Dieser unser Feind, mit bösem Sinn, ist aller Zügel entglitten; wegen Duryodhana ist unsere Familie zugrunde gerichtet worden.
12.7.31
अवध्यानां वधं कृत्वा लोके प्राप्ताः स्म वाच्यतां ॥ १२.७.३१ ॥
Nachdem wir jene erschlagen haben, die nicht hätten erschlagen werden sollen, sind wir in der Welt zum Gegenstand des Tadels geworden.
12.7.32
कुलस्यास्यान्तकरणं दुर्मतिं पापपूरुषम् ।
राजा राष्ट्रेश्वरं कृत्वा धृतराष्ट्रोऽद्य शोचति ॥ १२.७.३२ ॥
Nachdem Dhṛtarāṣṭra den bösgesinnten, sündigen Mann, den Vernichter dieser Familie, zum König und Herrscher des Reiches gemacht hat, klagt er heute.
12.7.33
हताः शूराः कृतं पापं विषयोऽसौ विनाशितः ।
हत्वा नो विगतो मन्युः शोको मां दारयत्ययम् ॥ १२.७.३३ ॥
Die Helden sind erschlagen, die Sünde ist begangen, jenes Reich ist vernichtet. Nachdem wir sie erschlagen haben, ist unser Zorn gewichen, doch dieser Kummer zerreißt mich.
12.7.34
धनञ्जय कृतं पापं कल्याणेनोपहन्यते ।
ख्यापनेनानुतापेन दानेन तपसाऽपि वा।
निवृत्त्या तीर्थगमनाच्छुतिस्मृतिजपेन वा ॥ १२.७.३४ ॥
O Dhanañjaya, begangene Sünde wird durch gute Taten vernichtet: durch Bekenntnis, Reue, Almosen, Askese, Entsagung, Pilgerfahrt zu heiligen Stätten oder das Rezitieren der offenbarten und überlieferten Schriften.
12.7.35
त्यागवांश्च पुनः पापं नालं कर्तुमिति श्रुतिः ।
त्यागवाञ्जन्ममरणे नाप्नोतीति श्रुतिर्यतः।
प्राप्तवर्त्मा कृतमतिर्ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.७.३५ ॥
Der Entsagende vermag nicht mehr zu sündigen, sagt die Schrift; der Entsagende erlangt nicht Geburt und Tod, sagt die Schrift. Dann, nachdem er den Pfad erreicht hat und entschlossenen Sinnes ist, gelangt er zu Brahman.
12.7.36
स धनञ्जय निर्द्वन्द्वो मुनिर्ज्ञानसमन्वितः ।
वनमामन्त्र्य वः सर्वान्गमिष्यामि परंतप ॥ १२.७.३६ ॥
O Dhanañjaya, als jener Weise, frei von den Gegensätzen und erfüllt von Erkenntnis, werde ich, o Feindebezwinger, nach Abschied von euch allen in den Wald gehen.
12.7.37
न हि कृत्स्नतमो धर्मः शक्यः प्राप्तुमिति श्रुतिः ।
परिग्रहवता तन्मे प्रत्यक्षमरिसूदन ॥ १२.७.३७ ॥
Die Śruti sagt, dass der vollkommene Dharma nicht von dem erreicht werden kann, der Besitz hält. Dies ist mir offensichtlich, o Vernichter der Feinde.
12.7.38
मया निसृष्टं पापं हि परिग्रहमभीप्सता ।
जन्मक्षयनिमित्तं च प्राप्तुं शक्यमिति श्रुतिः ॥ १२.७.३८ ॥
Aus dem Verlangen nach Besitz habe ich die Sünde aufgegeben, die Ursache von Geburt und Tod ist. Die Śruti sagt, dass dies erreicht werden kann.
12.7.39
स परिग्रहमुत्सृज्य कृत्स्नं राज्यं सुखानि च ।
गमिष्यामि विनिर्मुक्तो विशोको निर्ममः क्वचित्।
प्रशासध्वमिमामुर्वी क्षेमां निहतकण्टकाम् ।
न ममार्थोऽस्ति राज्येन भोगैर्वा कुरुनन्दन ॥ १२.७.३९ ॥
Nachdem ich Besitz, das ganze Reich und die Freuden aufgegeben habe, werde ich befreit, ohne Kummer und ohne Anhaftung irgendwohin gehen. Regiert diese Erde, sicher und von ihren Dornen befreit. O Freude der Kuru, ich habe kein Ziel in Herrschaft oder Genüssen.
12.7.40
एतावदुक्त्वा वचनं कुरुराजो युधिष्ठिरः ।
उपारमत्ततः पार्थः कनीयान्प्रत्यभाषत ॥ १२.७.४० ॥
Nachdem er diese Worte gesprochen hatte, verstummte der König der Kuru, Yudhiṣṭhira; dann antwortete Pārtha, der jüngere.