മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.7.1
युधिष्ठिरस्तु धर्मात्मा शोकव्याकुलचेतनः ।
शुशोच दुःखसंतप्तः स्मृत्वा कर्णं महारथम् ॥ १२.७.१ ॥
ധർമ്മാത്മാവായ യുധിഷ്ഠിരൻ ശോകത്താൽ വ്യാകുലമനസ്കനായി, ദുഃഖത്താൽ സന്തപ്തനായി, മഹാരഥനായ കർണ്ണനെ ഓർത്ത് വിലപിച്ചു.
12.7.2
आविष्टो दुःखशोकाभ्यां निःश्वसंश्च पुनः पुनः ।
दृष्ट्वार्जुनमुवाचेदं वचनं शोककर्शितः ॥ १२.७.२ ॥
ദുഃഖത്താലും ശോകത്താലും ബാധിതനായി, വീണ്ടും വീണ്ടും നെടുവീർപ്പിട്ട്, ശോകത്താൽ ക്ഷീണിതനായി അർജ്ജുനനെ കണ്ട് ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
12.7.3
यद्भैक्ष्यमाचरिष्याम वृष्ण्यन्धकपुरे वयम् ।
ज्ञातीन्निष्पुरुषान्कृत्वा नेमां प्राप्स्याम दुर्गतिम् ॥ १२.७.३ ॥
നാം വൃഷ്ണി-അന്ധക നഗരത്തിൽ ഭിക്ഷാടനം ചെയ്ത് ജീവിച്ചാലും, ബന്ധുക്കളെ പുരുഷന്മാരില്ലാതാക്കി ഈ ദുർഗതി നേടില്ല.
12.7.4
अमित्रा नः समृद्धार्था वृत्तार्थाः कुरवः किल ।
आत्मानमात्मना हत्वा किं धर्मफलमाप्नुमः ॥ १२.७.४ ॥
നമ്മുടെ ശത്രുക്കളായ കൗരവർ സമൃദ്ധമായ ഫലം നേടി ലക്ഷ്യം സാധിച്ചു; നാം തന്നെ നമ്മെ കൊന്ന് എന്ത് ധർമ്മഫലം നേടും?
12.7.5
धिगस्तु क्षात्रमाचारं धिगस्तु बलमौरसम् ।
धिगस्तु चार्थं येनेमामापदं गमिता वयम् ॥ १२.७.५ ॥
ക്ഷത്രിയാചാരത്തിന് ധിക്കാരം; സ്വജന്മബലത്തിന് ധിക്കാരം; ഏത് ധനം മൂലം നാം ഈ ആപത്തിൽ എത്തിയോ ആ ധനത്തിനും ധിക്കാരം.
12.7.6
साधु क्षमा दमः शौचमविरोधो विमत्सरः ।
अहिंसा सत्यवचनं नित्यानि वनचारिणाम् ॥ १२.७.६ ॥
ക്ഷമ, ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം, ശുചിത്വം, വിരോധമില്ലായ്മ, അസൂയയില്ലായ്മ, അഹിംസ, സത്യവാക്ക്—ഇവ വനവാസികളുടെ നിത്യധർമ്മങ്ങളാണ്; ഇവ നല്ലവ.
12.7.7
वयं तु लोभान्मोहाच्च दम्भं मानं च संश्रिताः ।
इमामवस्थां संप्राप्ता राज्यक्लेशबुभुक्षया ॥ १२.७.७ ॥
ഞങ്ങൾ ലോഭത്താലും മോഹത്താലും, ദംഭത്തെയും അഭിമാനത്തെയും ആശ്രയിച്ച്, രാജ്യക്ലേശം അനുഭവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്താൽ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
12.7.8
त्रैलोक्यस्यापि राज्येन नास्मान्कश्चित्प्रहर्षयेत् ।
बान्धवान्निहतान्दृष्ट्वा पृथिव्यामामिषैषिणः ॥ १२.७.८ ॥
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ രാജ്യം കൊണ്ടുപോലും ഞങ്ങളെ ആരും സന്തോഷിപ്പിക്കില്ല; ഭൂമിയിൽ ഇരയെ തേടിയവരായ ഞങ്ങൾ ബന്ധുക്കൾ വധിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടു.
12.7.9
ते वयं पृथिवीहेतोरवध्यान्पृथिवीतले ।
संपरित्यज्य जीवामो हीनार्था हतबान्धवाः ॥ १२.७.९ ॥
ഭൂമിക്കുവേണ്ടി, ഭൂമിയിൽ വധിക്കപ്പെടരുതാത്തവരെ ഞങ്ങൾ വധിച്ചു; ഇപ്പോൾ അവരെ പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിച്ച്, ലക്ഷ്യമില്ലാത്തവരായി, ബന്ധുക്കൾ മരിച്ചവരായി ഞങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നു.
12.7.10
आमिषे गृध्यमानानामशुभं वै शुनामिव ।
आमिषं चैव नो नष्टमामिषस्य च भोजिनाम् ॥ १२.७.१० ॥
മാംസത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ച ഞങ്ങൾ നായ്ക്കളെപ്പോലെ അശുഭരായി; ഞങ്ങളുടെ തന്നെ മാംസം നശിച്ചു, മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവരുമായി.
12.7.11
न पृथिव्या सकलया न सुवर्णस्य राशिभिः ।
न गजाश्वेन सर्वेण ते त्याज्या य इमे हताः ॥ १२.७.११ ॥
ഭൂമി മുഴുവൻകൊണ്ടോ, സ്വർണ്ണക്കൂമ്പാരങ്ങൾകൊണ്ടോ, എല്ലാ ആനകളും കുതിരകളുമായോ ഇവിടെ മരിച്ചവരെ വിട്ടുകൊടുക്കാനാവില്ല.
12.7.12
काममन्युपरीतास्ते क्रोधामर्षसमन्विताः ।
मृत्युयानं समारुह्य गता वैवस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१२ ॥
കാമക്രോധങ്ങളാൽ വലയപ്പെട്ടവരും കോപവും അസഹിഷ്ണുതയും ഉള്ളവരുമായി അവർ മരണത്തിന്റെ വാഹനം കയറി വൈവസ്വതന്റെ (യമന്റെ) ലോകത്തേക്ക് പോയി.
12.7.13
बहुकल्याणमिच्छन्त ईहन्ते पितरः सुतान् ।
तपसा ब्रह्मचर्येण वन्दनेन तितिक्षया ॥ १२.७.१३ ॥
പിതാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാർക്ക് വലിയ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച് തപസ്സ്, ബ്രഹ്മചര്യം, വന്ദനം, സഹനം എന്നിവയാൽ പരിശ്രമിക്കുന്നു.
12.7.14
उपवासैस्तथेज्याभिर्व्रतकौतुकमङ्गलैः ।
लभन्ते मातरो गर्भांस्तान्मासान्दश बिभ्रति ॥ १२.७.१४ ॥
ഉപവാസം, യജ്ഞം, വ്രതം, കൗതുക-മംഗല കർമ്മങ്ങൾ എന്നിവയാൽ മാതാക്കൾ ഗർഭം ലഭിച്ച് പത്തുമാസം വഹിക്കുന്നു.
12.7.15
यदि स्वस्ति प्रजायन्ते जाता जीवन्ति वा यदि ।
संभाघिता जातबला विदध्युर्यदि नः सुखम्।
इह चामुत्र चैवेति कृपणाः फलहेतवः ॥ १२.७.१५ ॥
അവർ ക്ഷേമത്തോടെ ജനിച്ച്, ജീവിച്ച്, പരിപാലിക്കപ്പെട്ട് ബലം നേടി ഇഹത്തിലും പരത്തിലും നമുക്ക് സുഖം നൽകുമെന്ന് ഫലേച്ഛുക്കളായ ദീനർ കരുതുന്നു.
12.7.16
तासामयं समुद्योगो निर्वृत्तः केवलोऽफलः ।
यदासां निहताः पुत्रा युवानो मृष्टकुण्डलाः ॥ १२.७.१६ ॥
മിനുക്കിയ കുണ്ഡലങ്ങളണിഞ്ഞ യുവപുത്രന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ അവരുടെ ഈ പരിശ്രമമെല്ലാം വ്യർത്ഥവും ഫലശൂന്യവുമായി.
12.7.17
अभुक्त्वा पार्थिवान्भोगानृणान्यनपहाय च ।
पितृभ्यो देवताभ्यश्च गता वैयस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१७ ॥
രാജഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കാതെയും പിതൃക്കളുടെയും ദേവന്മാരുടെയും ഋണം വീട്ടാതെയും അവർ വൈവസ്വതന്റെ (യമന്റെ) ലോകത്തേക്ക് പോയി.
12.7.18
यदैषामम्ब पितरौ जातकर्मकराविह ।
संजातबालरूपेषु तदैव निहता नृषाः ॥ १२.७.१८ ॥
അമ്മേ, ഇവരുടെ മാതാപിതാക്കൾ ഇവിടെ ജാതകർമ്മം ചെയ്യുകയും ഇവർ ബാലരൂപത്തിൽ വളരുകയും ചെയ്ത കാലത്തുതന്നെ ഈ രാജകുമാരന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
12.7.19
संयुक्ताः काममन्युभ्यां क्रोधामर्षसमन्विताः ।
न ते जयफलं किंचिद्भोक्तारो जातु कर्हिचित् ॥ १२.७.१९ ॥
കാമത്താലും കോപത്താലും ബന്ധിതരും ക്രോധവും അസഹിഷ്ണുതയും നിറഞ്ഞവരുമായ അവർ ജയഫലത്തിൽ ഒന്നുപോലും ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചില്ല.
12.7.20
पाञ्चालानां कुरूणां च हता एव हि ये हताः ।
न सकामा वयं ते च न चास्माभिर्न तैर्जितम् ॥ १२.७.२० ॥
പാഞ്ചാലരിലും കുരുക്കളിലും കൊല്ലപ്പെട്ടവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടുതന്നെ. നാമും ആഗ്രഹം സാധിച്ചില്ല, അവരും സാധിച്ചില്ല; ജയം നമ്മാലും അവരാലും നേടപ്പെട്ടില്ല.
12.7.21
न तैर्भुक्तेयमवनिर्न नार्यो गीतवादितम् ।
नामात्यसुहृदां वाक्यं न च श्रुतवतां श्रुतम्।
न रत्नानि परार्ध्यानि न भूर्न द्रविणागमः ॥ १२.७.२१ ॥
അവരാൽ ഈ ഭൂമി അനുഭവിക്കപ്പെട്ടില്ല; സ്ത്രീകളും ഗീതവാദ്യവും അനുഭവിക്കപ്പെട്ടില്ല. അമാത്യരുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും വാക്കുകൾ കേൾക്കപ്പെട്ടില്ല, പണ്ഡിതരുടെ ഉപദേശവും കേൾക്കപ്പെട്ടില്ല. അത്യമൂല്യരത്നങ്ങളില്ല, ഭൂമിയില്ല, സമ്പത്തിന്റെ വരവുമില്ല.
12.7.22
न च धर्म्यानिमाँल्लोकान्प्रपद्याम स्वकर्मभिः ।
वयमेवास्य लोकस्य विनाशे कारणं स्मृताः।
धृतराष्ट्रस्य पुत्रेण निकृतिप्रीतिसंयुताः ॥ १२.७.२२ ॥
നമ്മുടെ കർമ്മങ്ങളാൽ ഈ ധർമ്മ്യമായ ലോകങ്ങൾ നാം പ്രാപിച്ചില്ല. ഈ ലോകത്തിന്റെ നാശത്തിന് നാമാണ് കാരണമായി കരുതപ്പെടുന്നത്—ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനോടുള്ള വഞ്ചനയും അതിലെ പ്രീതിയും ചേർന്നവരായി.
12.7.23
सदैव निकृतिप्रज्ञो द्वेष्टा विद्वेषजीवनः ।
मिथ्यावृत्तश्च सततमस्मास्वनपराधिषु ॥ १२.७.२३ ॥
എപ്പോഴും വഞ്ചനാബുദ്ധിയുള്ളവനും വെറുപ്പുള്ളവനും വിദ്വേഷത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവനും മിഥ്യാവൃത്തിയുള്ളവനുമായ അവൻ, കുറ്റമില്ലാത്ത നമ്മോട് നിരന്തരം അങ്ങനെതന്നെ ആയിരുന്നു.
12.7.24
ऋद्धिमस्मासु तां दृष्ट्वा विवर्णो हरिणः कृशः ।
धृतराष्ट्रश्च नृपतिः सौबलेन निवेदितः ॥ १२.७.२४ ॥
നമ്മിലുള്ള ആ സമൃദ്ധി കണ്ട് വിളറി മെലിഞ്ഞ ഹരി—രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനോട് സൗബലൻ (ശകുനി) ഇത് അറിയിച്ചു.
12.7.25
तं पिता पुत्रगृध्नुत्वादनुमेनेऽनये स्थितम् ।
अनपेक्ष्यैव पितरं गाङ्गेयं विदुरं तथा ॥ १२.७.२५ ॥
പുത്രന്മാരോടുള്ള ആർത്തികൊണ്ട് പിതാവ് അന്യായത്തിൽ നിന്നവനെ അനുവദിച്ചു; പിതാവിനെയും ഗാംഗേയനെയും വിദുരനെയും അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്.
12.7.26
असंशयं त्वयं राजा यथैवाहं तथा गतः ।
अनियम्याशुचिं लुब्धं पुत्रं कामवशानुगम् ॥ १२.७.२६ ॥
സംശയമില്ല, ഈ രാജാവും ഞാനെന്നപോലെ ആയി; അശുദ്ധനും ലോഭിയും കാമവശനുമായ പുത്രനെ നിയന്ത്രിക്കാത്തതിനാൽ.
12.7.27
यशसः पतितो दीप्ताद्धातयित्वा सहोदरान् ।
इमौ हि वृद्धौ शोकाग्नौ प्रक्षिप्य स सुयोधनः।
अस्मत्प्रद्वेषसंतप्तः पापबुद्धिः सदैव ह ॥ १२.७.२७ ॥
കീർത്തിയിൽ നിന്ന് വീണ്, തേജസ്സിൽ നിന്ന് വീണ്, സഹോദരന്മാരെ വധിപ്പിച്ച്, ആ പാപബുദ്ധിയായ സുയോധനൻ ഈ രണ്ടു വൃദ്ധരെയും ദുഃഖാഗ്നിയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു; നമ്മോടുള്ള വെറുപ്പിൽ എന്നും പൊള്ളിയവൻ.
12.7.28
को हि बन्धुः कुलीनः संस्तथा ब्रूयात्सुहृज्जने ।
यथाऽसाववदद्वाक्यं युयुत्सुः कृष्णसन्निधौ ॥ १२.७.२८ ॥
ഉത്തമകുലജനായ ഏത് ബന്ധുവാണ് സുഹൃത്തുക്കളോട് ഇങ്ങനെ പറയുക? കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ യുയുത്സു പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ പോലെ?
12.7.29
आत्मनो हि वयं दोषाद्विनष्टाः शाश्वतीः समाः ।
प्रदहन्तो दिशः सर्वा भास्वरा इव तेजसा ॥ १२.७.२९ ॥
നമ്മുടെ തന്നെ ദോഷത്താൽ നാം അനന്തകാലത്തേക്ക് നശിച്ചു; തേജസ്സാൽ ജ്വലിച്ച് എല്ലാ ദിക്കുകളെയും ദഹിപ്പിക്കുന്നവരെപ്പോലെ.
12.7.30
सोऽस्माकं वैरपुरुषो दुर्मतिः प्रग्रहं गतः ।
दुर्योधनकृते ह्येतत्कुलं नो विनिपातितम् ॥ १२.७.३० ॥
നമ്മുടെ ശത്രുവായ ആ ദുർബുദ്ധിയായ പുരുഷൻ നിയന്ത്രണം വിട്ടുപോയി; ദുര്യോധനൻ കാരണമാണ് നമ്മുടെ ഈ കുലം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്.
12.7.31
अवध्यानां वधं कृत्वा लोके प्राप्ताः स्म वाच्यतां ॥ १२.७.३१ ॥
വധിക്കപ്പെടാൻ പാടില്ലാത്തവരെ വധിച്ചതിനാൽ നാം ലോകത്തിൽ പഴി കേൾക്കുന്നവരായിരിക്കുന്നു.
12.7.32
कुलस्यास्यान्तकरणं दुर्मतिं पापपूरुषम् ।
राजा राष्ट्रेश्वरं कृत्वा धृतराष्ट्रोऽद्य शोचति ॥ १२.७.३२ ॥
ഈ കുലത്തെ നശിപ്പിച്ച ദുർബുദ്ധിയും പാപിയുമായ പുരുഷനെ രാജാവും രാഷ്ട്രാധിപനുമാക്കിയ ധൃതരാഷ്ട്രൻ ഇന്ന് ശോകിക്കുന്നു.
12.7.33
हताः शूराः कृतं पापं विषयोऽसौ विनाशितः ।
हत्वा नो विगतो मन्युः शोको मां दारयत्ययम् ॥ १२.७.३३ ॥
വീരന്മാർ വധിക്കപ്പെട്ടു, പാപം ചെയ്യപ്പെട്ടു, ആ രാജ്യം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അവരെ കൊന്നതിനാൽ നമ്മുടെ കോപം നീങ്ങി; എന്നാൽ ഈ ശോകം എന്നെ പിളർക്കുന്നു.
12.7.34
धनञ्जय कृतं पापं कल्याणेनोपहन्यते ।
ख्यापनेनानुतापेन दानेन तपसाऽपि वा।
निवृत्त्या तीर्थगमनाच्छुतिस्मृतिजपेन वा ॥ १२.७.३४ ॥
ധനഞ്ജയാ, ചെയ്ത പാപം നല്ല പ്രവൃത്തിയാൽ നശിക്കുന്നു — പ്രായശ്ചിത്തം, പശ്ചാത്താപം, ദാനം, തപസ്സ്, വിരക്തി, തീർത്ഥയാത്ര, അല്ലെങ്കിൽ ശ്രുതി-സ്മൃതി ജപം എന്നിവയാൽ.
12.7.35
त्यागवांश्च पुनः पापं नालं कर्तुमिति श्रुतिः ।
त्यागवाञ्जन्ममरणे नाप्नोतीति श्रुतिर्यतः।
प्राप्तवर्त्मा कृतमतिर्ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.७.३५ ॥
ത്യാഗി വീണ്ടും പാപം ചെയ്യാൻ കഴിവില്ലാത്തവനാണെന്ന് ശ്രുതി പറയുന്നു. ത്യാഗി ജനനമരണങ്ങളെ പ്രാപിക്കുന്നില്ലെന്നും ശ്രുതി പറയുന്നു. അപ്പോൾ വഴി കണ്ടെത്തി, ഉറച്ച മനസ്സുള്ളവൻ ബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.
12.7.36
स धनञ्जय निर्द्वन्द्वो मुनिर्ज्ञानसमन्वितः ।
वनमामन्त्र्य वः सर्वान्गमिष्यामि परंतप ॥ १२.७.३६ ॥
ധനഞ്ജയാ, ദ്വന്ദ്വങ്ങളില്ലാത്തവനും ജ്ഞാനസമ്പന്നനുമായ ആ മുനിയായി, പരന്തപാ, നിങ്ങളെല്ലാവരോടും യാത്ര ചോദിച്ച് ഞാൻ കാട്ടിലേക്ക് പോകും.
12.7.37
न हि कृत्स्नतमो धर्मः शक्यः प्राप्तुमिति श्रुतिः ।
परिग्रहवता तन्मे प्रत्यक्षमरिसूदन ॥ १२.७.३७ ॥
പരിഗ്രഹമുള്ളവന് സമ്പൂർണ്ണ ധർമ്മം നേടുക സാധ്യമല്ല എന്ന് ശ്രുതി പറയുന്നു. ശത്രുസംഹാരകാ, ഇത് എനിക്ക് പ്രത്യക്ഷമാണ്.
12.7.38
मया निसृष्टं पापं हि परिग्रहमभीप्सता ।
जन्मक्षयनिमित्तं च प्राप्तुं शक्यमिति श्रुतिः ॥ १२.७.३८ ॥
പരിഗ്രഹം ആഗ്രഹിച്ചതിനാൽ ഞാൻ പാപം ഉപേക്ഷിച്ചു; അത് ജനനമരണങ്ങൾക്ക് കാരണമാണ്. അത് നേടാൻ സാധ്യമാണെന്ന് ശ്രുതി പറയുന്നു.
12.7.39
स परिग्रहमुत्सृज्य कृत्स्नं राज्यं सुखानि च ।
गमिष्यामि विनिर्मुक्तो विशोको निर्ममः क्वचित्।
प्रशासध्वमिमामुर्वी क्षेमां निहतकण्टकाम् ।
न ममार्थोऽस्ति राज्येन भोगैर्वा कुरुनन्दन ॥ १२.७.३९ ॥
പരിഗ്രഹവും മുഴുവൻ രാജ്യവും സുഖങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, മോചിതനായി, ദുഃഖമില്ലാതെ, മമതയില്ലാതെ ഞാൻ എവിടെയെങ്കിലും പോകും. മുള്ളുകൾ നശിച്ച ഈ ക്ഷേമമുള്ള ഭൂമിയെ നിങ്ങൾ ഭരിച്ചാലും. കുരുനന്ദനാ, രാജ്യംകൊണ്ടോ ഭോഗങ്ങൾകൊണ്ടോ എനിക്ക് ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല.
12.7.40
एतावदुक्त्वा वचनं कुरुराजो युधिष्ठिरः ।
उपारमत्ततः पार्थः कनीयान्प्रत्यभाषत ॥ १२.७.४० ॥
കുരുരാജാവായ യുധിഷ്ഠിരൻ ഇത്രയും പറഞ്ഞ് നിർത്തി. അപ്പോൾ ഇളയവനായ പാർത്ഥൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.