ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.7.1
युधिष्ठिरस्तु धर्मात्मा शोकव्याकुलचेतनः ।
शुशोच दुःखसंतप्तः स्मृत्वा कर्णं महारथम् ॥ १२.७.१ ॥
ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲ ಮನಸ್ಸಿನವನಾಗಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಸಂತಪ್ತನಾಗಿ, ಮಹಾರಥ ಕರ್ಣನನ್ನು ನೆನೆದು ಶೋಕಿಸಿದನು.
12.7.2
आविष्टो दुःखशोकाभ्यां निःश्वसंश्च पुनः पुनः ।
दृष्ट्वार्जुनमुवाचेदं वचनं शोककर्शितः ॥ १२.७.२ ॥
ದುಃಖ ಮತ್ತು ಶೋಕದಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ಪದೇ ಪದೇ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ, ಶೋಕದಿಂದ ಕೃಶನಾಗಿ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ನೋಡಿ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
12.7.3
यद्भैक्ष्यमाचरिष्याम वृष्ण्यन्धकपुरे वयम् ।
ज्ञातीन्निष्पुरुषान्कृत्वा नेमां प्राप्स्याम दुर्गतिम् ॥ १२.७.३ ॥
ನಾವು ವೃಷ್ಣಿ-ಅಂಧಕ ನಗರದಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷಾಟನೆ ಮಾಡಿ ಜೀವಿಸಿದರೆ, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಪುರುಷರಿಲ್ಲದವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಈ ದುರ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
12.7.4
अमित्रा नः समृद्धार्था वृत्तार्थाः कुरवः किल ।
आत्मानमात्मना हत्वा किं धर्मफलमाप्नुमः ॥ १२.७.४ ॥
ನಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳಾದ ಕೌರವರು ಸಮೃದ್ಧ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆದು ತಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ; ನಾವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಂದು ಯಾವ ಧರ್ಮಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆವು?
12.7.5
धिगस्तु क्षात्रमाचारं धिगस्तु बलमौरसम् ।
धिगस्तु चार्थं येनेमामापदं गमिता वयम् ॥ १२.७.५ ॥
ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಆಚಾರಕ್ಕೆ ಧಿಕ್ಕಾರ; ತನ್ನ ಹುಟ್ಟಿನ ಬಲಕ್ಕೆ ಧಿಕ್ಕಾರ; ಯಾವ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ನಾವು ಈ ಆಪತ್ತನ್ನು ಪಡೆದೆವೋ ಆ ಸಂಪತ್ತಿಗೂ ಧಿಕ್ಕಾರ.
12.7.6
साधु क्षमा दमः शौचमविरोधो विमत्सरः ।
अहिंसा सत्यवचनं नित्यानि वनचारिणाम् ॥ १२.७.६ ॥
ಕ್ಷಮೆ, ಇಂದ್ರಿಯ ನಿಗ್ರಹ, ಶುಚಿತ್ವ, ವಿರೋಧವಿಲ್ಲದಿರುವುದು, ಮತ್ಸರವಿಲ್ಲದಿರುವುದು, ಅಹಿಂಸೆ, ಸತ್ಯವಚನ—ಇವು ವನವಾಸಿಗಳ ನಿತ್ಯ ಧರ್ಮಗಳು; ಇವು ಉತ್ತಮ.
12.7.7
वयं तु लोभान्मोहाच्च दम्भं मानं च संश्रिताः ।
इमामवस्थां संप्राप्ता राज्यक्लेशबुभुक्षया ॥ १२.७.७ ॥
ನಾವು ಲೋಭದಿಂದ, ಮೋಹದಿಂದ, ದಂಭ ಮತ್ತು ಮಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ರಾಜ್ಯದ ಕ್ಲೇಶವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಬಯಕೆಯಿಂದ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದೇವೆ.
12.7.8
त्रैलोक्यस्यापि राज्येन नास्मान्कश्चित्प्रहर्षयेत् ।
बान्धवान्निहतान्दृष्ट्वा पृथिव्यामामिषैषिणः ॥ १२.७.८ ॥
ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ರಾಜ್ಯದಿಂದಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾರೂ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲಾರರು; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಟೆಯನ್ನು ಬಯಸಿದ ನಾವು ಬಾಂಧವರು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇವೆ.
12.7.9
ते वयं पृथिवीहेतोरवध्यान्पृथिवीतले ।
संपरित्यज्य जीवामो हीनार्था हतबान्धवाः ॥ १२.७.९ ॥
ಭೂಮಿಗಾಗಿ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಕೊಲ್ಲಬಾರದವರನ್ನು ನಾವು ಕೊಂದೆವು; ಈಗ ಅವರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅರ್ಥಹೀನರಾಗಿ, ಬಾಂಧವರು ಹತರಾದವರಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
12.7.10
आमिषे गृध्यमानानामशुभं वै शुनामिव ।
आमिषं चैव नो नष्टमामिषस्य च भोजिनाम् ॥ १२.७.१० ॥
ಮಾಂಸಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿದ ನಾವು ನಾಯಿಗಳಂತೆ ಅಶುಭರಾದೆವು; ನಮ್ಮ ಮಾಂಸವೇ ನಾಶವಾಯಿತು, ಮಾಂಸ ತಿನ್ನುವವರೂ ಆದೆವು.
12.7.11
न पृथिव्या सकलया न सुवर्णस्य राशिभिः ।
न गजाश्वेन सर्वेण ते त्याज्या य इमे हताः ॥ १२.७.११ ॥
ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯಿಂದ, ಚಿನ್ನದ ರಾಶಿಗಳಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಆನೆ ಕುದುರೆಗಳಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲಿ ಹತರಾದವರನ್ನು ಬಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
12.7.12
काममन्युपरीतास्ते क्रोधामर्षसमन्विताः ।
मृत्युयानं समारुह्य गता वैवस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१२ ॥
ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿ, ಕೋಪ ಮತ್ತು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿ, ಮೃತ್ಯುವಿನ ವಾಹನವನ್ನು ಏರಿ ಅವರು ವೈವಸ್ವತನ (ಯಮನ) ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದರು.
12.7.13
बहुकल्याणमिच्छन्त ईहन्ते पितरः सुतान् ।
तपसा ब्रह्मचर्येण वन्दनेन तितिक्षया ॥ १२.७.१३ ॥
ತಂದೆಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಹಾ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಬಯಸಿ ತಪಸ್ಸು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ವಂದನೆ ಮತ್ತು ತಿತಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.7.14
उपवासैस्तथेज्याभिर्व्रतकौतुकमङ्गलैः ।
लभन्ते मातरो गर्भांस्तान्मासान्दश बिभ्रति ॥ १२.७.१४ ॥
ಉಪವಾಸ, ಯಜ್ಞ, ವ್ರತ, ಕೌತುಕ ಮತ್ತು ಮಂಗಲ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ತಾಯಂದಿರು ಗರ್ಭ ಪಡೆದು ಹತ್ತು ತಿಂಗಳು ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.7.15
यदि स्वस्ति प्रजायन्ते जाता जीवन्ति वा यदि ।
संभाघिता जातबला विदध्युर्यदि नः सुखम्।
इह चामुत्र चैवेति कृपणाः फलहेतवः ॥ १२.७.१५ ॥
ಅವರು ಕ್ಷೇಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ, ಬದುಕಿ, ಪೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಬಲ ಪಡೆದು ಇಹ-ಪರದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸುಖ ನೀಡಬಹುದೆಂದು ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯ ದೀನರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.7.16
तासामयं समुद्योगो निर्वृत्तः केवलोऽफलः ।
यदासां निहताः पुत्रा युवानो मृष्टकुण्डलाः ॥ १२.७.१६ ॥
ಹೊಳೆಯುವ ಕುಂಡಲ ಧರಿಸಿದ ಯುವ ಪುತ್ರರು ಹತರಾದಾಗ ಅವರ ಈ ಪ್ರಯತ್ನವೆಲ್ಲ ವ್ಯರ್ಥ ಹಾಗೂ ಫಲರಹಿತವಾಯಿತು.
12.7.17
अभुक्त्वा पार्थिवान्भोगानृणान्यनपहाय च ।
पितृभ्यो देवताभ्यश्च गता वैयस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१७ ॥
ರಾಜಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸದೆ, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಋಣಗಳನ್ನು ತೀರಿಸದೆಯೇ ಅವರು ವೈವಸ್ವತನ (ಯಮನ) ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದರು.
12.7.18
यदैषामम्ब पितरौ जातकर्मकराविह ।
संजातबालरूपेषु तदैव निहता नृषाः ॥ १२.७.१८ ॥
ತಾಯಿ, ಇವರ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಜಾತಕರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇವರು ಮಕ್ಕಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಈ ರಾಜಕುಮಾರರು ಹತರಾದರು.
12.7.19
संयुक्ताः काममन्युभ्यां क्रोधामर्षसमन्विताः ।
न ते जयफलं किंचिद्भोक्तारो जातु कर्हिचित् ॥ १२.७.१९ ॥
ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕೋಪದಿಂದ ಬದ್ಧರಾಗಿ, ಸಿಟ್ಟು ಮತ್ತು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದವರಾಗಿ—ಅವರು ಜಯದ ಫಲದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ಎಂದಿಗೂ ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ.
12.7.20
पाञ्चालानां कुरूणां च हता एव हि ये हताः ।
न सकामा वयं ते च न चास्माभिर्न तैर्जितम् ॥ १२.७.२० ॥
ಪಾಂಚಾಲರು ಮತ್ತು ಕುರುಗಳಲ್ಲಿ ಹತರಾದವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹತರಾದರು. ನಾವು ನಮ್ಮ ಆಸೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲಿಲ್ಲ, ಅವರೂ ಪೂರೈಸಲಿಲ್ಲ; ಜಯವು ನಮ್ಮಿಂದ ಗೆಲ್ಲಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ, ಅವರಿಂದಲೂ ಗೆಲ್ಲಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ.
12.7.21
न तैर्भुक्तेयमवनिर्न नार्यो गीतवादितम् ।
नामात्यसुहृदां वाक्यं न च श्रुतवतां श्रुतम्।
न रत्नानि परार्ध्यानि न भूर्न द्रविणागमः ॥ १२.७.२१ ॥
ಅವರಿಂದ ಈ ಭೂಮಿ ಅನುಭವಿಸಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ; ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಗೀತವಾದ್ಯಗಳೂ ಅನುಭವಿಸಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ. ಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ, ವಿದ್ವಾಂಸರ ಉಪದೇಶವೂ ಕೇಳಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳೂ ಇಲ್ಲ, ಭೂಮಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಧನಾಗಮನವೂ ಇಲ್ಲ.
12.7.22
न च धर्म्यानिमाँल्लोकान्प्रपद्याम स्वकर्मभिः ।
वयमेवास्य लोकस्य विनाशे कारणं स्मृताः।
धृतराष्ट्रस्य पुत्रेण निकृतिप्रीतिसंयुताः ॥ १२.७.२२ ॥
ನಮ್ಮ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಈ ಧರ್ಮಯುಕ್ತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನಾವು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಈ ಲೋಕದ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ನಾವೇ ಕಾರಣರೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ—ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ವಂಚನೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿ.
12.7.23
सदैव निकृतिप्रज्ञो द्वेष्टा विद्वेषजीवनः ।
मिथ्यावृत्तश्च सततमस्मास्वनपराधिषु ॥ १२.७.२३ ॥
ಸದಾ ವಂಚನಾ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನು, ದ್ವೇಷಿಸುವವನು, ವೈರದಿಂದ ಬದುಕುವವನು, ಮಿಥ್ಯಾ ನಡತೆಯುಳ್ಳವನು—ಅಪರಾಧವಿಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದನು.
12.7.24
ऋद्धिमस्मासु तां दृष्ट्वा विवर्णो हरिणः कृशः ।
धृतराष्ट्रश्च नृपतिः सौबलेन निवेदितः ॥ १२.७.२४ ॥
ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮಂಕಾಗಿ ಕೃಶನಾದ ಹರಿ—ರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಸೌಬಲ (ಶಕುನಿ) ಇದನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು.
12.7.25
तं पिता पुत्रगृध्नुत्वादनुमेनेऽनये स्थितम् ।
अनपेक्ष्यैव पितरं गाङ्गेयं विदुरं तथा ॥ १२.७.२५ ॥
ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಮೋಹದಿಂದ ತಂದೆ ಅನ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವನನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಿದನು; ತಂದೆಯನ್ನು, ಗಾಂಗೇಯನನ್ನು, ವಿದುರನನ್ನು ಸಹ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ.
12.7.26
असंशयं त्वयं राजा यथैवाहं तथा गतः ।
अनियम्याशुचिं लुब्धं पुत्रं कामवशानुगम् ॥ १२.७.२६ ॥
ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ, ಈ ರಾಜನೂ ನನ್ನಂತೆಯೇ ಆದನು; ಅಶುದ್ಧನೂ ಲೋಭಿಯೂ ಕಾಮವಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಮಗನನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸದ ಕಾರಣ.
12.7.27
यशसः पतितो दीप्ताद्धातयित्वा सहोदरान् ।
इमौ हि वृद्धौ शोकाग्नौ प्रक्षिप्य स सुयोधनः।
अस्मत्प्रद्वेषसंतप्तः पापबुद्धिः सदैव ह ॥ १२.७.२७ ॥
ಕೀರ್ತಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದು, ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿದ್ದು, ಸಹೋದರರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಿ, ಆ ಪಾಪಬುದ್ಧಿ ಸುಯೋಧನನು ಈ ಇಬ್ಬರು ವೃದ್ಧರನ್ನು ಶೋಕಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ತಳ್ಳಿದನು; ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಸದಾ ಸಂತಪ್ತನಾದವನು.
12.7.28
को हि बन्धुः कुलीनः संस्तथा ब्रूयात्सुहृज्जने ।
यथाऽसाववदद्वाक्यं युयुत्सुः कृष्णसन्निधौ ॥ १२.७.२८ ॥
ಕುಲೀನನಾದ ಯಾವ ಬಂಧು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ? ಕೃಷ್ಣನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಯುಯುತ್ಸು ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳಂತೆ?
12.7.29
आत्मनो हि वयं दोषाद्विनष्टाः शाश्वतीः समाः ।
प्रदहन्तो दिशः सर्वा भास्वरा इव तेजसा ॥ १२.७.२९ ॥
ನಮ್ಮ ಸ್ವದೋಷದಿಂದಲೇ ನಾವು ಶಾಶ್ವತ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಾಶವಾದೆವು; ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಸುಡುವವರಂತೆ.
12.7.30
सोऽस्माकं वैरपुरुषो दुर्मतिः प्रग्रहं गतः ।
दुर्योधनकृते ह्येतत्कुलं नो विनिपातितम् ॥ १२.७.३० ॥
ನಮ್ಮ ವೈರಿಯಾದ ಆ ದುರ್ಬುದ್ಧಿ ಪುರುಷನು ನಿಯಂತ್ರಣ ಮೀರಿದನು; ದುರ್ಯೋಧನನ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಈ ಕುಲ ನಾಶವಾಯಿತು.
12.7.31
अवध्यानां वधं कृत्वा लोके प्राप्ताः स्म वाच्यतां ॥ १२.७.३१ ॥
ವಧಿಸಲಾಗದವರನ್ನು ವಧಿಸಿ, ನಾವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಂದೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದೇವೆ.
12.7.32
कुलस्यास्यान्तकरणं दुर्मतिं पापपूरुषम् ।
राजा राष्ट्रेश्वरं कृत्वा धृतराष्ट्रोऽद्य शोचति ॥ १२.७.३२ ॥
ಈ ಕುಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದ ದುರ್ಬುದ್ಧಿ, ಪಾಪಿ ಪುರುಷನನ್ನು ರಾಜನನ್ನಾಗಿ, ರಾಷ್ಟ್ರದ ಒಡೆಯನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಇಂದು ಶೋಕಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
12.7.33
हताः शूराः कृतं पापं विषयोऽसौ विनाशितः ।
हत्वा नो विगतो मन्युः शोको मां दारयत्ययम् ॥ १२.७.३३ ॥
ಶೂರರು ಹತರಾದರು, ಪಾಪ ಮಾಡಲಾಯಿತು, ಆ ರಾಜ್ಯ ನಾಶವಾಯಿತು. ಅವರನ್ನು ಕೊಂದು ನಮ್ಮ ಕೋಪ ತೊಲಗಿತು; ಆದರೆ ಈ ಶೋಕ ನನ್ನನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಿದೆ.
12.7.34
धनञ्जय कृतं पापं कल्याणेनोपहन्यते ।
ख्यापनेनानुतापेन दानेन तपसाऽपि वा।
निवृत्त्या तीर्थगमनाच्छुतिस्मृतिजपेन वा ॥ १२.७.३४ ॥
ಧನಂಜಯ, ಮಾಡಿದ ಪಾಪ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ — ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ, ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು, ವೈರಾಗ್ಯ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಅಥವಾ ಶ್ರುತಿ-ಸ್ಮೃತಿ ಜಪದಿಂದ.
12.7.35
त्यागवांश्च पुनः पापं नालं कर्तुमिति श्रुतिः ।
त्यागवाञ्जन्ममरणे नाप्नोतीति श्रुतिर्यतः।
प्राप्तवर्त्मा कृतमतिर्ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.७.३५ ॥
ತ್ಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಪಾಪ ಮಾಡಲು ಶಕ್ತನಲ್ಲ ಎಂದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ತ್ಯಾಗಿ ಜನ್ಮ-ಮರಣವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದು, ದೃಢನಿಶ್ಚಯವುಳ್ಳವನು ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.
12.7.36
स धनञ्जय निर्द्वन्द्वो मुनिर्ज्ञानसमन्वितः ।
वनमामन्त्र्य वः सर्वान्गमिष्यामि परंतप ॥ १२.७.३६ ॥
ಧನಂಜಯ, ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಲ್ಲದ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆ ಮುನಿಯಾಗಿ, ಪರಂತಪ, ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ನಾನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.
12.7.37
न हि कृत्स्नतमो धर्मः शक्यः प्राप्तुमिति श्रुतिः ।
परिग्रहवता तन्मे प्रत्यक्षमरिसूदन ॥ १२.७.३७ ॥
ಪರಿಗ್ರಹವುಳ್ಳವನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅರಿಸೂದನನೇ, ಇದು ನನಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದೆ.
12.7.38
मया निसृष्टं पापं हि परिग्रहमभीप्सता ।
जन्मक्षयनिमित्तं च प्राप्तुं शक्यमिति श्रुतिः ॥ १२.७.३८ ॥
ಪರಿಗ್ರಹವನ್ನು ಬಯಸಿದ ನಾನು ಪಾಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಅದು ಜನನ-ಮರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
12.7.39
स परिग्रहमुत्सृज्य कृत्स्नं राज्यं सुखानि च ।
गमिष्यामि विनिर्मुक्तो विशोको निर्ममः क्वचित्।
प्रशासध्वमिमामुर्वी क्षेमां निहतकण्टकाम् ।
न ममार्थोऽस्ति राज्येन भोगैर्वा कुरुनन्दन ॥ १२.७.३९ ॥
ಪರಿಗ್ರಹ, ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಸುಖಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಶೋಕವಿಲ್ಲದೆ, ಮಮಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗಾದರೂ ಹೋಗುವೆನು. ಮುಳ್ಳುಗಳು ನಾಶವಾದ ಈ ಕ್ಷೇಮದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀವು ಆಳಿರಿ. ಕುರುನಂದನ, ರಾಜ್ಯದಿಂದಾಗಲಿ ಭೋಗಗಳಿಂದಾಗಲಿ ನನಗೆ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.
12.7.40
एतावदुक्त्वा वचनं कुरुराजो युधिष्ठिरः ।
उपारमत्ततः पार्थः कनीयान्प्रत्यभाषत ॥ १२.७.४० ॥
ಕುರುರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಇಷ್ಟು ಮಾತನಾಡಿ ಮೌನವಾದನು. ಆಗ ಕಿರಿಯನಾದ ಪಾರ್ಥನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.