மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.7.1
युधिष्ठिरस्तु धर्मात्मा शोकव्याकुलचेतनः ।
शुशोच दुःखसंतप्तः स्मृत्वा कर्णं महारथम् ॥ १२.७.१ ॥
தர்மாத்மாவான யுதிஷ்டிரர் சோகத்தால் கலங்கிய மனத்துடன், துன்பத்தில் தவித்து, மகாரதன் கர்ணனை நினைத்து வருந்தினார்.
12.7.2
आविष्टो दुःखशोकाभ्यां निःश्वसंश्च पुनः पुनः ।
दृष्ट्वार्जुनमुवाचेदं वचनं शोककर्शितः ॥ १२.७.२ ॥
துக்கத்தாலும் சோகத்தாலும் பீடிக்கப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டவராய், சோகத்தால் மெலிந்த அவர் அர்ஜுனனைப் பார்த்து இந்த சொற்களைச் சொன்னார்.
12.7.3
यद्भैक्ष्यमाचरिष्याम वृष्ण्यन्धकपुरे वयम् ।
ज्ञातीन्निष्पुरुषान्कृत्वा नेमां प्राप्स्याम दुर्गतिम् ॥ १२.७.३ ॥
நாம் விருஷ்ணி, அந்தக நகரில் பிச்சை எடுத்து வாழ்ந்தாலும், உறவினர்களை ஆண்களற்றவர்களாக ஆக்கிவிட்டு இந்த துர்கதியை அடையாமலிருப்போம்.
12.7.4
अमित्रा नः समृद्धार्था वृत्तार्थाः कुरवः किल ।
आत्मानमात्मना हत्वा किं धर्मफलमाप्नुमः ॥ १२.७.४ ॥
நம் எதிரிகளான கௌரவர்கள் செல்வம் பெற்று தம் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிவிட்டனர்; நாமே நம்மைக் கொன்று என்ன தர்மப் பலனை அடைவோம்?
12.7.5
धिगस्तु क्षात्रमाचारं धिगस्तु बलमौरसम् ।
धिगस्तु चार्थं येनेमामापदं गमिता वयम् ॥ १२.७.५ ॥
க்ஷத்திரிய நடத்தைக்கு இகழ்ச்சி; தன் இயற்கை வலிமைக்கு இகழ்ச்சி; எந்தச் செல்வத்தால் நாம் இந்த ஆபத்தை அடைந்தோமோ அதற்கும் இகழ்ச்சி.
12.7.6
साधु क्षमा दमः शौचमविरोधो विमत्सरः ।
अहिंसा सत्यवचनं नित्यानि वनचारिणाम् ॥ १२.७.६ ॥
பொறுமை, அடக்கம், தூய்மை, எதிர்க்காமை, பொறாமையின்மை, அகிம்சை, சத்திய வாக்கு—இவையே வனவாசிகளுக்கு நித்தியக் கடமைகள்; இவை சிறந்தவை.
12.7.7
वयं तु लोभान्मोहाच्च दम्भं मानं च संश्रिताः ।
इमामवस्थां संप्राप्ता राज्यक्लेशबुभुक्षया ॥ १२.७.७ ॥
நாங்கள் பேராசையாலும் மயக்கத்தாலும், பொய்ம்மையையும் செருக்கையும் பற்றிக்கொண்டு, அரசாட்சியின் துயரை அனுபவிக்கும் ஆசையால் இந்த நிலையை அடைந்தோம்.
12.7.8
त्रैलोक्यस्यापि राज्येन नास्मान्कश्चित्प्रहर्षयेत् ।
बान्धवान्निहतान्दृष्ट्वा पृथिव्यामामिषैषिणः ॥ १२.७.८ ॥
மூவுலகின் அரசாட்சியாலும் எங்களை எவரும் மகிழ்விக்க முடியாது; பூமியில் இரையை நாடியவர்களாய் உறவினர்கள் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டோம்.
12.7.9
ते वयं पृथिवीहेतोरवध्यान्पृथिवीतले ।
संपरित्यज्य जीवामो हीनार्था हतबान्धवाः ॥ १२.७.९ ॥
பூமிக்காக, பூமியில் கொல்லத்தகாதவர்களை நாங்கள் கொன்றோம்; இப்போது அவர்களை முற்றிலும் துறந்து, பயனற்றவர்களாய், உறவினர் கொல்லப்பட்டவர்களாய் வாழ்கிறோம்.
12.7.10
आमिषे गृध्यमानानामशुभं वै शुनामिव ।
आमिषं चैव नो नष्टमामिषस्य च भोजिनाम् ॥ १२.७.१० ॥
இரைக்காக ஆசை கொண்ட நாங்கள் நாய்களைப் போல அசுபமானோம்; இரை எங்களுக்கே அழிந்தது; இரையை உண்பவர்களாகவும் ஆனோம்.
12.7.11
न पृथिव्या सकलया न सुवर्णस्य राशिभिः ।
न गजाश्वेन सर्वेण ते त्याज्या य इमे हताः ॥ १२.७.११ ॥
முழுப் பூமியாலும், தங்கக் குவியல்களாலும், அனைத்து யானைகள் குதிரைகளாலும் கொல்லப்பட்ட இவர்களுக்கு ஈடு செய்ய முடியாது.
12.7.12
काममन्युपरीतास्ते क्रोधामर्षसमन्विताः ।
मृत्युयानं समारुह्य गता वैवस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१२ ॥
காமமும் சினமும் சூழ்ந்தவர்களாய், கோபமும் பொறுக்கமையும் கொண்டவர்களாய், அவர்கள் மரண வாகனத்தில் ஏறி வைவஸ்வதனின் உலகுக்குச் சென்றனர்.
12.7.13
बहुकल्याणमिच्छन्त ईहन्ते पितरः सुतान् ।
तपसा ब्रह्मचर्येण वन्दनेन तितिक्षया ॥ १२.७.१३ ॥
தந்தையர் தங்கள் மகன்களுக்கு மிகுந்த நன்மையை விரும்பி தவம், பிரம்மச்சரியம், வணக்கம் மற்றும் பொறுமையால் முயல்கின்றனர்.
12.7.14
उपवासैस्तथेज्याभिर्व्रतकौतुकमङ्गलैः ।
लभन्ते मातरो गर्भांस्तान्मासान्दश बिभ्रति ॥ १२.७.१४ ॥
விரதங்கள், யாகங்கள், நோன்புகள் மற்றும் மங்கல சடங்குகளால் தாய்மார்கள் கருவைப் பெற்று பத்து மாதங்கள் சுமக்கின்றனர்.
12.7.15
यदि स्वस्ति प्रजायन्ते जाता जीवन्ति वा यदि ।
संभाघिता जातबला विदध्युर्यदि नः सुखम्।
इह चामुत्र चैवेति कृपणाः फलहेतवः ॥ १२.७.१५ ॥
அவர்கள் நலமாகப் பிறந்து உயிருடன் வாழ்ந்து, வளர்க்கப்பட்டு பலம் பெற்று இம்மையிலும் மறுமையிலும் நமக்கு இன்பம் தந்தால் என்று, பலனை விரும்பும் துயருற்றோர் நினைக்கின்றனர்.
12.7.16
तासामयं समुद्योगो निर्वृत्तः केवलोऽफलः ।
यदासां निहताः पुत्रा युवानो मृष्टकुण्डलाः ॥ १२.७.१६ ॥
அவர்களின் இந்த முயற்சி முழுவதும் வீணாகி பயனற்றதாயிற்று; இவர்களின் இளம் மகன்கள் ஒளிரும் குண்டலங்களுடன் கொல்லப்பட்டபோது.
12.7.17
अभुक्त्वा पार्थिवान्भोगानृणान्यनपहाय च ।
पितृभ्यो देवताभ्यश्च गता वैयस्वतक्षयम् ॥ १२.७.१७ ॥
அரச இன்பங்களை அனுபவிக்காமலும், பித்ருக்கள் மற்றும் தேவர்களின் கடன்களைத் தீர்க்காமலும் அவர்கள் வைவஸ்வதனின் (யமனின்) உலகுக்குச் சென்றனர்.
12.7.18
यदैषामम्ब पितरौ जातकर्मकराविह ।
संजातबालरूपेषु तदैव निहता नृषाः ॥ १२.७.१८ ॥
அம்மா, இவர்களின் தாய்தந்தையர் இங்கே ஜாதகர்மம் செய்து, இவர்கள் குழந்தை வடிவில் வளர்ந்து கொண்டிருந்த அந்தக் காலத்திலேயே இந்த இளவரசர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.
12.7.19
संयुक्ताः काममन्युभ्यां क्रोधामर्षसमन्विताः ।
न ते जयफलं किंचिद्भोक्तारो जातु कर्हिचित् ॥ १२.७.१९ ॥
காமத்தாலும் கோபத்தாலும் பிணைக்கப்பட்டு, சினமும் பொறாமையும் நிறைந்தவர்கள்; அவர்கள் வெற்றியின் பயனில் எதையும் ஒருபோதும் அனுபவிக்கவில்லை.
12.7.20
पाञ्चालानां कुरूणां च हता एव हि ये हताः ।
न सकामा वयं ते च न चास्माभिर्न तैर्जितम् ॥ १२.७.२० ॥
பாஞ்சாலர்களிலும் குருக்களிலும் கொல்லப்பட்டவர்கள் அனைவரும் உண்மையிலேயே கொல்லப்பட்டனர். நாம் நம் விருப்பத்தை நிறைவேற்றவில்லை, அவர்களும் இல்லை; வெற்றி நம்மால் வெல்லப்படவில்லை, அவர்களாலும் வெல்லப்படவில்லை.
12.7.21
न तैर्भुक्तेयमवनिर्न नार्यो गीतवादितम् ।
नामात्यसुहृदां वाक्यं न च श्रुतवतां श्रुतम्।
न रत्नानि परार्ध्यानि न भूर्न द्रविणागमः ॥ १२.७.२१ ॥
அவர்களால் இந்த நிலம் அனுபவிக்கப்படவில்லை; பெண்களும், பாட்டும் இசையும் அனுபவிக்கப்படவில்லை. அமைச்சர்களும் நண்பர்களும் சொன்ன சொற்களும், கற்றறிந்தவர்களின் கேள்வியும் கேட்கப்படவில்லை. உயர்ந்த விலையுயர்ந்த ரத்தினங்களும், நிலமும், செல்வம் வந்து சேர்தலும் இல்லை.
12.7.22
न च धर्म्यानिमाँल्लोकान्प्रपद्याम स्वकर्मभिः ।
वयमेवास्य लोकस्य विनाशे कारणं स्मृताः।
धृतराष्ट्रस्य पुत्रेण निकृतिप्रीतिसंयुताः ॥ १२.७.२२ ॥
நம் செயல்களால் இந்த தர்மமான உலகங்களை நாம் அடையவில்லை. இந்த உலகின் அழிவுக்கு நாமே காரணமாகக் கருதப்படுகிறோம்—திருதராட்டிரனின் மகனுடன் வஞ்சனையிலும் அதன் மீதான பற்றிலும் பிணைக்கப்பட்டு.
12.7.23
सदैव निकृतिप्रज्ञो द्वेष्टा विद्वेषजीवनः ।
मिथ्यावृत्तश्च सततमस्मास्वनपराधिषु ॥ १२.७.२३ ॥
எப்போதும் வஞ்சனை அறிவுடையவனும், வெறுப்பவனும், பகைமையால் வாழ்பவனும், பொய்யான நடத்தை உடையவனுமான அவன், குற்றமற்ற நம்மிடம் இடைவிடாமல் அவ்வாறே இருந்தான்.
12.7.24
ऋद्धिमस्मासु तां दृष्ट्वा विवर्णो हरिणः कृशः ।
धृतराष्ट्रश्च नृपतिः सौबलेन निवेदितः ॥ १२.७.२४ ॥
நம்மிடம் இருந்த அந்த செல்வத்தைக் கண்டு, வெளுத்து மெலிந்த ஹரி—அரசன் திருதராட்டிரனுக்கு சௌபலன் (சகுனி) இதை அறிவித்தான்.
12.7.25
तं पिता पुत्रगृध्नुत्वादनुमेनेऽनये स्थितम् ।
अनपेक्ष्यैव पितरं गाङ्गेयं विदुरं तथा ॥ १२.७.२५ ॥
மகன்கள் மீதுள்ள பேராசையால் தந்தை அநீதியில் நின்றவனை ஏற்றுக்கொண்டார்; தந்தையையும், கங்கையின் மைந்தனையும், விதுரரையும் கருதாமல்.
12.7.26
असंशयं त्वयं राजा यथैवाहं तथा गतः ।
अनियम्याशुचिं लुब्धं पुत्रं कामवशानुगम् ॥ १२.७.२६ ॥
ஐயமின்றி இந்த அரசனும் நானும் போலவே ஆனான்; தூய்மையற்ற, பேராசை கொண்ட, ஆசைக்கு அடிமையாகச் செல்லும் மகனை அடக்காததால்.
12.7.27
यशसः पतितो दीप्ताद्धातयित्वा सहोदरान् ।
इमौ हि वृद्धौ शोकाग्नौ प्रक्षिप्य स सुयोधनः।
अस्मत्प्रद्वेषसंतप्तः पापबुद्धिः सदैव ह ॥ १२.७.२७ ॥
புகழிலிருந்து வீழ்ந்து, ஒளிரும் நிலையிலிருந்து வீழ்ந்து, சகோதரர்களைக் கொல்வித்து, அந்தப் பாவ புத்தி கொண்ட சுயோதனன் இந்த இரு முதியோரையும் துயரத் தீயில் தள்ளினான்; அவன் எப்போதும் நம்மீதுள்ள வெறுப்பால் எரிந்தவன்.
12.7.28
को हि बन्धुः कुलीनः संस्तथा ब्रूयात्सुहृज्जने ।
यथाऽसाववदद्वाक्यं युयुत्सुः कृष्णसन्निधौ ॥ १२.७.२८ ॥
நல்ல குலத்தில் பிறந்த உறவினன் நண்பர்களிடம் இவ்வாறு சொல்வானா? கிருஷ்ணனின் முன்னிலையில் யுயுத்சு கூறிய வார்த்தைகளைப் போல?
12.7.29
आत्मनो हि वयं दोषाद्विनष्टाः शाश्वतीः समाः ।
प्रदहन्तो दिशः सर्वा भास्वरा इव तेजसा ॥ १२.७.२९ ॥
நம் சொந்தக் குற்றத்தால் நாம் நித்திய ஆண்டுகளுக்கு அழிந்தோம்; தேஜஸால் ஒளிரும் சுடர்போல் எல்லாத் திசைகளையும் எரித்தவர்களாய்.
12.7.30
सोऽस्माकं वैरपुरुषो दुर्मतिः प्रग्रहं गतः ।
दुर्योधनकृते ह्येतत्कुलं नो विनिपातितम् ॥ १२.७.३० ॥
நம் பகைவனான அந்தத் துர்புத்தி கொண்டவன் கட்டுப்பாட்டை மீறினான்; துரியோதனனின் காரணத்தால்தான் நம் இந்தக் குலம் அழிக்கப்பட்டது.
12.7.31
अवध्यानां वधं कृत्वा लोके प्राप्ताः स्म वाच्यतां ॥ १२.७.३१ ॥
கொல்லத்தகாதவர்களைக் கொன்று, உலகில் நாம் பழிக்கு ஆளாகி விட்டோம்.
12.7.32
कुलस्यास्यान्तकरणं दुर्मतिं पापपूरुषम् ।
राजा राष्ट्रेश्वरं कृत्वा धृतराष्ट्रोऽद्य शोचति ॥ १२.७.३२ ॥
இக்குலத்தை அழித்த தீய எண்ணமுடைய பாவியை அரசனாகவும் நாட்டின் தலைவனாகவும் ஆக்கிய திருதராஷ்டிரன் இன்று வருந்துகிறான்.
12.7.33
हताः शूराः कृतं पापं विषयोऽसौ विनाशितः ।
हत्वा नो विगतो मन्युः शोको मां दारयत्ययम् ॥ १२.७.३३ ॥
வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர், பாவம் செய்யப்பட்டது, அந்த நாடு அழிந்தது. அவர்களைக் கொன்றதால் எங்கள் சினம் நீங்கியது; ஆனால் இந்தத் துயரம் என்னைப் பிளக்கிறது.
12.7.34
धनञ्जय कृतं पापं कल्याणेनोपहन्यते ।
ख्यापनेनानुतापेन दानेन तपसाऽपि वा।
निवृत्त्या तीर्थगमनाच्छुतिस्मृतिजपेन वा ॥ १२.७.३४ ॥
தனஞ்சயா, செய்யப்பட்ட பாவம் நல்ல செயலால் அழிகிறது — பிராயச்சித்தம், மனவருத்தம், தானம், தவம், துறவு, தீர்த்த யாத்திரை, அல்லது சுருதி-ஸ்மிருதி ஜபத்தால்.
12.7.35
त्यागवांश्च पुनः पापं नालं कर्तुमिति श्रुतिः ।
त्यागवाञ्जन्ममरणे नाप्नोतीति श्रुतिर्यतः।
प्राप्तवर्त्मा कृतमतिर्ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.७.३५ ॥
துறவி மீண்டும் பாவம் செய்ய இயலாதவன் என்று சுருதி கூறுகிறது. துறவி பிறப்பு-இறப்பை அடைவதில்லை என்றும் சுருதி கூறுகிறது. அப்போது வழியை அடைந்து, உறுதி கொண்டவன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
12.7.36
स धनञ्जय निर्द्वन्द्वो मुनिर्ज्ञानसमन्वितः ।
वनमामन्त्र्य वः सर्वान्गमिष्यामि परंतप ॥ १२.७.३६ ॥
தனஞ்சயா, இருமைகளற்ற, ஞானம் பொருந்திய அந்த முனிவனாக, பரந்தபா, உங்கள் அனைவரிடமும் விடைபெற்று நான் காட்டிற்குச் செல்வேன்.
12.7.37
न हि कृत्स्नतमो धर्मः शक्यः प्राप्तुमिति श्रुतिः ।
परिग्रहवता तन्मे प्रत्यक्षमरिसूदन ॥ १२.७.३७ ॥
முழுமையான தர்மத்தை பற்றுடையவனால் அடைய முடியாது என்று வேதம் கூறுகிறது. எதிரிகளை அழிப்பவனே, இது எனக்கு நேரடியாகத் தெரிகிறது.
12.7.38
मया निसृष्टं पापं हि परिग्रहमभीप्सता ।
जन्मक्षयनिमित्तं च प्राप्तुं शक्यमिति श्रुतिः ॥ १२.७.३८ ॥
பற்றை விரும்பியதால் நான் பாவத்தை விட்டுவிட்டேன்; அது பிறப்பு இறப்புக்குக் காரணமானது. அதை அடைவது சாத்தியம் என்று வேதம் கூறுகிறது.
12.7.39
स परिग्रहमुत्सृज्य कृत्स्नं राज्यं सुखानि च ।
गमिष्यामि विनिर्मुक्तो विशोको निर्ममः क्वचित्।
प्रशासध्वमिमामुर्वी क्षेमां निहतकण्टकाम् ।
न ममार्थोऽस्ति राज्येन भोगैर्वा कुरुनन्दन ॥ १२.७.३९ ॥
பற்றையும், முழு அரசையும், இன்பங்களையும் விட்டு, விடுபட்டு, துயரமின்றி, பற்றின்றி எங்கோ செல்வேன். முட்கள் அழிக்கப்பட்ட இந்த நிலமான பூமியை நீங்கள் ஆளுங்கள். குருநந்தனே, எனக்கு அரசாலோ இன்பங்களாலோ எந்த பயனும் இல்லை.
12.7.40
एतावदुक्त्वा वचनं कुरुराजो युधिष्ठिरः ।
उपारमत्ततः पार्थः कनीयान्प्रत्यभाषत ॥ १२.७.४० ॥
குருராஜன் யுதிஷ்டிரன் இவ்வளவு சொல்லி நிறுத்தினான். அப்போது இளையவனான பார்த்தன் பதிலளித்தான்.