Mahābhārata · Adhyāya 12.73

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Leer con significados

12.73.1

राज्ञा पुरोहितः कार्यः कीदृशो वर्णतो भवेत् ।
पुरोधा यादृशः कार्यः कथयस्व पितामह ॥ १२.७३.१ ॥

¿Qué clase de sacerdote doméstico debe nombrar el rey, y de qué color o casta debe ser? Dime, abuelo, qué tipo de purohita debe designarse.

12.73.2

गौरो वा लोहितो वाऽपि श्यामो वा नीरुजः सुखी ।
अक्रोधनो ह्यचपलः सर्वतश्च जितेन्द्रियः ॥ १२.७३.२ ॥

Sea de piel clara, rojiza u oscura, debe estar libre de enfermedad y ser feliz, libre de ira y firme, y en todo sentido haber dominado sus sentidos.

12.73.3

राज्ञा पुरोहितः कार्यो भवेद्विद्वान्बहुश्रुतः ।
उभौ समीक्ष्य धर्मार्थावप्रमेयावनन्तरम् ॥ १२.७३.३ ॥

El rey debe nombrar un purohita sabio y muy instruido, que, tras examinar cuidadosamente el dharma y el artha, pueda sopesar a su vez los asuntos inconmensurables.

12.73.4

धर्मात्मा मन्त्रविद्येषां राज्ञां राजन्पुरोहितः ।
तेषामर्थश्च कामश्च धर्मश्चेति विनिश्चयः ॥ १२.७३.४ ॥

Oh rey, el purohita de corazón justo y conocedor del consejo es el sacerdote de estos reyes; su riqueza, placer y rectitud quedan así determinados.

12.73.5

श्लोकाश्चोशनसा गीतास्तान्निबोध युधिष्ठिर ।
उच्छिष्टः स भवेद्राजा यस्य नास्ति पुरोहितः ॥ १२.७३.५ ॥

Escucha, Yudhiṣṭhira, los versos cantados por Uśanas: el rey que no tiene purohita se vuelve un desecho.

12.73.6

रक्षसामसुराणां च पिशाचोरगपक्षिणाम् ।
शत्रूणां च भवेद्वध्यो यस्य नास्ति पुरोहितः ॥ १२.७३.६ ॥

El rey que no tiene purohita se convierte en presa para ser muerto por rākṣasas, asuras, piśācas, serpientes, aves y enemigos.

12.73.7

ब्रह्मत्वं सर्वयज्ञेषु कुर्वीताथर्वणो द्विजः ।
राज्ञश्चाथर्ववेदेन सर्वकर्माणि कारयेत् ॥ १२.७३.७ ॥

En todos los sacrificios, que el dvija de la línea de Atharvan desempeñe el oficio de brahman, y que haga realizar todos los ritos del rey mediante el Atharva Veda.

12.73.8

ब्रूयाद्गर्ह्याणि सततं महोत्पातान्यघानि च ।
इष्टमङ्गलयुक्तानि तथाऽन्तः पुरिकाणि च ॥ १२.७३.८ ॥

Que informe constantemente sobre asuntos reprobables, grandes presagios y males, así como sobre asuntos unidos a ritos auspiciosos, y del mismo modo sobre los asuntos del palacio interior.

12.73.9

गीतनृत्ताधिकारेषु संमतेषु महीपतेः ।
कर्तव्यं करणीयं वै वैश्वदेवबलिस्तथा ॥ १२.७३.९ ॥

En los asuntos de canto y danza aprobados por el rey, debe hacerse lo que haya que hacer; y la ofrenda Vaiśvadeva igualmente.

12.73.10

पक्षसंधिषु कुर्वीत महाशान्तिं पुरोहितः ।
रौद्रहोमसहस्रं च स्वस्य राज्ञः प्रियं हितम् ॥ १२.७३.१० ॥

En los momentos de alianzas, el purohita debe realizar una gran rito de apaciguamiento y mil oblaciones feroces, para el bien querido y beneficioso de su propio rey.

12.73.11

राज्ञः पापमलाः सप्त यानृच्छति पुरोहितः ।
अमात्याश्च कुकर्माणो मन्त्रिणश्चाप्युपेक्षकाः ॥ १२.७३.११ ॥

El rey tiene siete impurezas pecaminosas, que el purohita encuentra: ministros que hacen malas obras y consejeros que son negligentes.

12.73.12

चौर्यमव्यवहारश्च व्यवहारोपसेविनाम् ।
अदण्ड्यदण्डनं चैव दण्ड्यानां चाप्यदण्डनम् ॥ १२.७३.१२ ॥

El robo, y la falta de procedimiento legal entre quienes siguen los litigios; castigar a quienes no deben ser castigados, y no castigar a quienes deben serlo.

12.73.13

हिंसा चान्यत्र संग्रामाद्राज्ञश्च मल उच्यते ।
कुभृत्यैस्तु प्रजानाशः सप्तमस्तु महामलः ॥ १२.७३.१३ ॥

La violencia fuera de la batalla y la mancha del rey se llaman impureza. La ruina del pueblo por sirvientes malvados es la séptima gran impureza.

12.73.14

रौद्रैर्होमैर्महाशान्त्या घृतकम्बलकर्मणा ।
भृग्वङ्गिरोविधिज्ञो वै पुरोधा निर्णुदे मलात् ॥ १२.७३.१४ ॥

Con oblaciones feroces, el gran rito pacificador y la obra de mantequilla clarificada y manta, el sacerdote que conoce los ritos de Bhṛgu y Aṅgiras quita la impureza.

12.73.15

एतान्हित्वा दिवं याति राजा सप्त महामलान् ।
सामात्यः सपुरोधाश्च प्रजानां पालने रतः ॥ १२.७३.१५ ॥

Habiendo abandonado estas siete grandes impurezas, el rey, con sus ministros y sacerdotes, deleitado en proteger al pueblo, va al cielo.

12.73.16

एतस्मिन्नेव कौरव्य पौरोहित्ये महामते ।
श्लोकानाह महेन्द्रस्य गुरुर्देवो बृहस्पतिः ॥ १२.७३.१६ ॥

Oh Kaurava, oh de gran mente, sobre este mismo oficio de sacerdote, el dios Bṛhaspati, maestro de Mahendra, pronunció estos versos.

12.73.17

तान्निबोध महीपाल महाभाग हिताञ्शुभान् ।
ऋग्वेदे सामवेदे च यजुर्वेदे च वाजिनाम् ॥ १२.७३.१७ ॥

Oh protector de la tierra, oh muy afortunado, comprende esos versos beneficiosos y auspiciosos, que en el Ṛgveda, el Sāmaveda y el Yajurveda son para los sacrificadores.

12.73.18

न निर्दिष्टानि कर्माणि त्रिषु स्थानेषु भूभृताम् ।
शान्तिकं पौष्टिकं चैव अरिष्टानां च शातनम् ॥ १२.७३.१८ ॥

Para los reyes no están prescritos ritos en tres lugares. Igualmente los ritos pacificadores y prósperos, y la neutralización de los malos presagios.

12.73.19

शप्तास्ते याज्ञवल्क्येन यज्ञानां हितमीहता ।
ब्रह्मिष्ठानां वरिष्ठेन ब्रह्मणः संमते विभोः ॥ १२.७३.१९ ॥

Yājñavalkya, deseando el bien de los sacrificios y siendo el mejor entre los devotos de Brahman, los maldijo con el consentimiento del omnipresente Brahmā.

12.73.20

बह्वृचं सामगं चैव वाजिनं च विवर्जयेत् ।
बह्वृचो राष्ट्रनाशाय राजनाशाय सामगः।
अध्वर्युर्बलनाशाय प्रोक्तो वाजसनेयकः ॥ १२.७३.२० ॥

Se debe evitar al Bahvṛca, al Sāmaga y al Vājin. El Bahvṛca trae la ruina del reino, el Sāmaga la ruina del rey, y el Vājasaneyaka, como Adhvaryu, se declara que trae la ruina de la fuerza.

12.73.21

अब्राह्मणेषु वर्णेषु मन्त्रान्वाजसनेयकान् ।
शान्तिके पौष्टिके चैव नित्यं कर्मणि वर्जयेत् ॥ १२.७३.२१ ॥

Entre las clases no brahmánicas, se deben evitar siempre los mantras vājasaneyaka en los ritos de apaciguamiento y de prosperidad.

12.73.22

ब्राह्मणस्य महीपस्य सर्वथा न विरोधिनः ।
वेदाश्चत्वार इत्येते ब्राह्मणा ये च तद्विदुः ॥ १२.७३.२२ ॥

Un brahmín y un rey de ninguna manera se oponen entre sí; estos son los cuatro Vedas, y así también los brahmanes que los conocen.

12.73.23

पौरोहित्ये प्रमाणं तु ब्राह्मणश्च महीपतेः ।
जात्या न क्षत्रियः प्रोक्तः क्षतत्राणं करोति यः ॥ १२.७३.२३ ॥

En el oficio de sacerdote real, el brahmán es la autoridad, y también lo es el rey. Nadie es llamado kṣatriya por nacimiento; quien protege del daño es el kṣatriya.

12.73.24

चातुर्वर्ण्यबहिष्ठोऽपि स एव क्षत्रियः स्मृतः ।
भार्गवाङ्गिरसैर्मन्त्रैस्तेषां कर्म विधीयते ॥ १२.७३.२४ ॥

Incluso quien está fuera del orden cuádruple es recordado como kṣatriya; y para ellos se prescribe el rito con los mantras de los Bhārgavas y Āṅgirasas.

12.73.25

वैतानं कर्म यच्चैव गृह्यकर्म च यत्स्मृतम् ।
द्विजातीनां त्रयाणां तु सर्वकर्म विधीयते ॥ १२.७३.२५ ॥

El rito vaitāna y el rito doméstico que se recuerda: para las tres clases de nacidos dos veces se prescriben todos los ritos.

12.73.26

राजधर्मप्रवृत्तानां हितार्थं त्रीमि कारयेत् ।
शान्तिकं पौष्टिकं चैव तथाऽभिचरणं च यत् ॥ १२.७३.२६ ॥

Para el bienestar de quienes se dedican al deber real, deben realizarse tres ritos: el apaciguador, el nutritivo y también el de destrucción.

12.73.27

अग्निष्टोममुखैर्यज्ञैर्दूषिता भूपकर्मभिः ।
न सम्यक्फलमृच्छन्ति ये यजन्ति द्विजातयः ॥ १२.७३.२७ ॥

Los nacidos dos veces que sacrifican con el Agniṣṭoma y otros sacrificios a la cabeza, pero cuyos ritos están contaminados por las acciones de los reyes, no obtienen el fruto adecuado.

12.73.28

पौरोहित्यं तु कुर्वाणा नाशं यास्यन्ति भूभृताम् ।
यज्ञकर्माणि कुर्वाणा ऋत्विजस्तु विरोधिनः ॥ १२.७३.२८ ॥

Quienes ejercen el oficio de sacerdote doméstico caerán en la ruina de los reyes; y los sacerdotes oficiantes que realizan los ritos sacrificiales son en verdad adversarios.

12.73.29

ब्रह्मक्षत्रविशः सर्वे पौरोहित्ये विवर्जिताः ।
तदभावे च पारक्यं निर्दिष्टं राजकर्मसु ॥ १२.७३.२९ ॥

Brahmanes, kṣatriyas y vaiśyas están todos excluidos del oficio sacerdotal; y a falta de ellos, se prescribe para otro (un sacerdote) entre los deberes de los reyes.

12.73.30

ऋषिणा याज्ञवल्क्येन तत्तथा न तदन्यथा ।
भार्गवाङ्गिरसां वेदे कृतविद्यः षडङ्गवित् ॥ १२.७३.३० ॥

El sabio Yājñavalkya lo ha declarado así y no de otro modo: el que ha adquirido el saber del Veda de los Bhṛgus y los Aṅgirases y conoce los seis Vedāṅgas.

12.73.31

यज्ञकर्मविधिज्ञस्तु विधिज्ञः पौष्टिकेषु च ।
अष्टादशविकल्पानां विधिज्ञः शान्तिकर्मणाम् ॥ १२.७३.३१ ॥

Quien conoce las reglas de los ritos sacrificiales, conoce las reglas de los ritos de prosperidad y conoce las reglas de las dieciocho variantes de los ritos pacificadores.

12.73.32

सर्वरोगविहीनश्च संयतः संयतेन्द्रियः ।
श्वित्रकुष्ठक्षयक्षीणैर्ग्रहापस्मारदूषितैः ॥ १२.७३.३२ ॥

Debe estar libre de toda enfermedad, ser dominado de sí mismo y tener los sentidos controlados; no (quien esté) consumido por el shvitra, la lepra y la tisis, ni corrompido por la posesión y la epilepsia.

12.73.33

अशस्तैर्वातदुष्टैश्च दूरस्थैः संवदेन्नृपः ।
रोगिणं ऋत्विजं चैव वर्जयेच्च पुरोहितम् ॥ १२.७३.३३ ॥

El rey debe hablar solo con los que están lejos, con los no afligidos por el desorden del viento y con los de mal presagio; y debe evitar al sacerdote oficiante enfermo y también al sacerdote doméstico.

12.73.34

नचान्यस्य कृतं येन पौरोहित्यं कदाचन ।
यस्य याज्यो मृतश्चैव भ्रष्टः प्रव्रजितो यथा ॥ १२.७३.३४ ॥

Quien nunca ha ejercido el oficio de sacerdote doméstico para otro, y cuyo patrocinador ha muerto, ha caído o se ha hecho asceta.

12.73.35

युद्धे पराजितश्चैव सर्वांस्तान्वर्जयेन्नृपः ।
नक्षत्रस्यानुकूल्येन यः संजातो नरेश्वरः ॥ १२.७३.३५ ॥

El rey debe evitar a todos los que han sido derrotados en batalla; y el soberano nacido bajo una constelación favorable (también debe ser considerado).

12.73.36

राजशास्त्रविनीतश्च श्रेयान्राज्ञः पुरोहितः ।
अधन्यानां निमित्तानामुत्पातानामथार्थवित् ॥ १२.७३.३६ ॥

El mejor sacerdote doméstico del rey es el instruido en la ciencia de la realeza, quien conoce el sentido de los presagios funestos y de los portentos calamitosos.

12.73.37

शत्रुपक्षक्षयज्ञश्च श्रेयान्राज्ञः पुरोहितः ।
वाजिनं तदभावे च चरकाध्वर्यवानपि ॥ १२.७३.३७ ॥

El sacerdote-capellán del rey que oficia sacrificios para la destrucción del bando enemigo es el mejor; en su ausencia, también los sacerdotes Vājin, Caraka y Adhvaryu.

12.73.38

बह्वृचं सामगं चैव नीतिशास्त्रकृतश्रमान् ।
कृतिनोऽथर्वणो वेदे स्थापयेत्तु पुरोहितान् ॥ १२.७३.३८ ॥

Que nombre como capellanes a los versados en el Ṛg-Veda, a los cantores del Sāma-Veda, a quienes se han esforzado en la ciencia de la política y a los expertos atharvanes en el Veda.

12.73.39

हिंसालिङ्गा हि निर्दिष्टा मन्त्रा वैतानिकैर्द्विजैः ।
न तानुच्चारयेत्प्राज्ञः क्षात्रधर्मविरोधिनः ॥ १२.७३.३९ ॥

Los dvija sacerdotes del sacrificio han prescrito mantras de signo violento; pero el sabio no debe recitar aquellos que se oponen al deber del guerrero.

12.73.40

प्रजागुणाः पुरोधाश्च पुरोहितगुणाः प्रजाः ।
राजा वै सगुणो येषां कुशलं तेषु सर्वशः ॥ १२.७३.४० ॥

Las virtudes del pueblo residen en los capellanes, y las del capellán en el pueblo; aquellos cuyo rey es virtuoso gozan de bienestar en todo.

12.73.41

उभौ प्रजा वर्धयतो देवान्पूर्वापरान्पितॄन् ।
यौ भवेतां स्थितौ धर्मे श्रद्धेयौ सुतपस्विनौ ॥ १२.७३.४१ ॥

Ambos, establecidos en el dharma, dignos de confianza y muy austeros, hacen prosperar al pueblo, a los dioses antiguos y recientes, y a los antepasados.

12.73.42

परस्परस्य सुहृदौ विहितौ समचेतसौ ।
ब्रह्मक्षत्रस्य समानात्प्रजा सुखमवाप्नुयात् ॥ १२.७३.४२ ॥

Que el pueblo obtenga felicidad de esos dos, designados como amigos mutuos y de igual mente, gracias a la igualdad del brahmán y del kṣatriya.

12.73.43

विमाननात्तयोरेव प्रजा नश्येयुरेव हि ।
ब्रह्मक्षत्रं हि सर्वासां प्रजानां मूलमुच्यते ॥ १२.७३.४३ ॥

Por su deshonra los súbditos perecerían, pues el brahmán y el guerrero son llamados la raíz de todas las gentes.

12.73.44

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
ऐलकश्यपसंवादं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.७३.४४ ॥

Sobre este punto también citan esta antigua historia, el diálogo entre Aila y Kaśyapa. Escúchala, Yudhiṣṭhira.

12.73.45

यदा हि ब्रह्म प्रजहाति क्षत्रं ।
क्षत्रं यदा वा प्रजहाति ब्रह्म।
अन्वग्बलं कतमेऽस्मिन्भजन्ते ।
तथा बलं कतमेऽस्मिन्ध्रियन्ते ॥ १२.७३.४५ ॥

Cuando el brahmán abandona al guerrero, o el guerrero abandona al brahmán, ¿a quién en este mundo acude la fuerza que sigue, y en quién se sostiene la fuerza?

12.73.46

द्विधा हि राष्ट्रं भवति क्षत्रियस्य ।
ब्रह्म क्षत्रं यत्र विरुध्यतीह।
अन्वग्बलं दस्यवस्तद्भजन्ते ।
तथा वर्णं तत्र विदन्ति सन्तः ॥ १२.७३.४६ ॥

El reino del guerrero se divide en dos cuando el brahmán y el guerrero aquí se oponen. Los bandidos recurren entonces a la fuerza que sigue, y allí los sabios reconocen el orden de las castas.

12.73.47

नैषां ब्रह्म च वर्धते नोत पुत्रा ।
न गर्गरो मथ्यते नो जयन्ते।
नैषां पुत्रा देवमधीयते च ।
यदा ब्रह्म क्षत्रियाः संत्यजन्ति ॥ १२.७३.४७ ॥

Cuando los guerreros abandonan por completo al brahmán, su brahmán no crece, ni crecen sus hijos; no se bate el gargara, ni hay victoria; sus hijos no estudian a los dioses.

12.73.48

नैषामर्थो वर्धते जातु गेहे ।
नाधीयते तत्प्रजा नो यजन्ते।
अपध्वस्ता दस्युभूता भवन्ति ।
ये ब्राह्मणान्क्षत्रियाः संत्यजन्ति ॥ १२.७३.४८ ॥

En sus casas la riqueza nunca aumenta; sus hijos no estudian ni sacrifican. Los kṣatriyas que abandonan a los brāhmaṇas caen y se convierten en bandidos.

12.73.49

एतौ हि नित्यं संयुक्तावितरेतरधारणे ।
क्षत्रं वै ब्रह्मणो योनिर्योनिः क्षत्रस्य वै द्विजः ॥ १२.७३.४९ ॥

Estos dos están siempre unidos, sosteniéndose mutuamente: el linaje guerrero es la fuente del brāhmaṇa, y el dvija es la fuente del guerrero.

12.73.50

उभावेतौ नित्यमभिप्रपन्नौ ।
संप्रापतुर्महतीं संप्रतिष्ठाम्।
तयोः सन्धिर्भिद्यते चेत्पुराण ।
स्ततः सर्वं भवति हि संप्रमूढम् ॥ १२.७३.५० ॥

Estos dos siempre se han apoyado mutuamente y han alcanzado un gran fundamento firme. Oh antiguo, si su unión se rompe, todo queda completamente confundido.

12.73.51

नात्र पारं लभते पारगामी ।
महोदधौ नौरिव संप्रभिन्ना।
चातुर्वण्यं भवति हि संप्रमूढं ।
प्रजास्ततः क्षयसंस्था भवन्ति ॥ १२.७३.५१ ॥

Aquí ni siquiera quien busca la otra orilla la alcanza, como un bote destrozado en el gran océano. Los cuatro órdenes sociales se confunden por completo, y entonces el pueblo cae en la ruina.

12.73.52

ब्रह्मवृक्षो रक्ष्यमाणो मधु हेम च वर्षति ।
अरक्ष्यमाणः सततमश्रु पापं च वर्षति ॥ १२.७३.५२ ॥

Cuando el árbol del Veda es protegido, derrama miel y oro; cuando no lo es, derrama constantemente lágrimas y pecado.

12.73.53

अब्रह्मचारी चरणादपेतो ।
यदा ब्रह्म ब्रह्मणि त्राणमिच्छेत्।
आश्चर्यतो वर्षति तत्र देव ।
स्तत्राभीक्ष्णं दुष्प्रभाश्चाविशन्ति ॥ १२.७३.५३ ॥

Quien se ha apartado de la conducta de brahmacarya, cuando desea protección en Brahman, allí el dios llueve con asombro; allí entran constantemente malas luces.

12.73.54

स्त्रियं हत्वा ब्राह्मणं वाऽपि पापः ।
सभायां यत्र लभते साधुवादम्।
राज्ञः सकाशे न विभेति चापि ।
ततो भयं विद्यते क्षत्रियस्य ॥ १२.७३.५४ ॥

Incluso el pecador que ha matado a una mujer o a un brahmán, y que en la asamblea obtiene el elogio de los buenos y no teme ni ante el rey, de él surge el temor para el kṣatriya.

12.73.55

पापैः पापे क्रियमाणेऽतिवेलं ।
ततो रुद्रो जायते देव एषः।
पापैः पापाः संजनयन्ति रुद्रं ।
ततः सर्वान्साध्वसाधून्हिनस्ति ॥ १२.७३.५५ ॥

Cuando el pecado es cometido por los pecadores en exceso, entonces nace este dios Rudra; por sus pecados los pecadores engendran a Rudra, y entonces él hiere a todos, buenos y malos por igual.

12.73.56

कुतो रुद्रः कीदृशो वाऽपि रुद्रः ।
सत्वैः सत्वं दृश्यते वध्यमानम्।
एतत्सर्वं कश्यप मे प्रचक्ष्व ।
यतो रुद्रो जायते देव एषः ॥ १२.७३.५६ ॥

¿De dónde procede Rudra, y de qué clase es Rudra? Se ve a un ser siendo muerto por seres. Oh Kaśyapa, declárame todo esto: de qué nace este dios Rudra.

12.73.57

आत्मा रुद्रो हृदये मानवानां ।
स्वं स्वं देहं परदेहं च हन्ति।
वातोत्पातैः सदृशं रुद्रमाहु ।
र्देवं जीमूतैः सदृशं रूपमस्य ॥ १२.७३.५७ ॥

El ātman es Rudra, que habita en los corazones de los hombres. Hiere el cuerpo propio y el ajeno. A ese Rudra, semejante a los vientos y prodigios, lo llaman dios; su forma es semejante a las nubes.

12.73.58

न वै वातः परिवृणोति कश्चि ।
न्न जीमूतो वर्षति तत्र देवः।
तथा युक्तो दृश्यते मानुषेषु ।
कामद्वेषाद्वध्यते मुह्यते च ॥ १२.७३.५८ ॥

El viento no cubre a nadie, la nube no llueve allí y el dios no está allí. Entre los hombres se ve unido de este modo; por el deseo y la aversión es herido y se confunde.

12.73.59

यथैकगेहाज्जातवेदाः प्रदीप्तः ।
कृत्स्नं ग्रामं दहते च त्वरावान्।
विमोहनं कुरुते देव एप ।
ततः सर्वं स्पृश्यते पुण्यपापैः ॥ १२.७३.५९ ॥

Así como el fuego ardiente surgido de una sola casa quema rápidamente toda la aldea, así este dios produce el engaño; entonces todo es tocado por el mérito y el pecado.

12.73.60

यदि दण्डः स्पृशतेऽपुण्यपापं ।
पापं पापे क्रियमाणे विशेषात्।
कस्य हेतोः सुकृतं नाम कुर्या ।
द्दुष्कृतं वा कस्य हेतोर्न कुर्यात् ॥ १२.७३.६० ॥

Si el castigo toca lo no meritorio y el pecado, y cuando se comete el pecado es especialmente pecado, entonces ¿por causa de quién debe el hombre hacer una buena acción, o por causa de quién no debe hacer una mala acción?

12.73.61

असंत्यागात्पापकृतामपापां ।
स्तुल्यो दण्डः स्पृशते मिश्रभावात्।
शुष्केणार्द्रं दह्यते मिश्रभावा ।
न्न मिश्रः स्यात्पापकृद्भिः कथंचित् ॥ १२.७३.६१ ॥

Porque no abandonan a quienes hacen el mal, también el inocente recibe un castigo igual; por la mezcla de relaciones, lo húmedo arde junto con lo seco. Por tanto, no debe mezclarse de ningún modo con los malhechores.

12.73.62

साध्वसाधून्धारयतीह भूमिः ।
साध्वसाधूंस्तापयतीह सूर्यः।
साध्वसाधूंश्चापि वातीह वायु ।
रापस्तथा साध्वसाधून्वहन्ति ॥ १२.७३.६२ ॥

Aquí la tierra sostiene tanto a los buenos como a los malvados; aquí el sol calienta tanto a los buenos como a los malvados; aquí también el viento sopla sobre los buenos y los malvados; y las aguas igualmente transportan a los buenos y a los malvados.