Mahābhārata · Adhyāya 12.73
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.73.1
राज्ञा पुरोहितः कार्यः कीदृशो वर्णतो भवेत् ।
पुरोधा यादृशः कार्यः कथयस्व पितामह ॥ १२.७३.१ ॥
Que tipo de sacerdote doméstico deve o rei nomear, e de que cor ou casta deve ser? Diz-me, avô, que espécie de purohita deve ser designado.
12.73.2
गौरो वा लोहितो वाऽपि श्यामो वा नीरुजः सुखी ।
अक्रोधनो ह्यचपलः सर्वतश्च जितेन्द्रियः ॥ १२.७३.२ ॥
Seja claro, avermelhado ou escuro, deve estar livre de doença e ser feliz, livre de ira e firme, e em tudo ter dominado os sentidos.
12.73.3
राज्ञा पुरोहितः कार्यो भवेद्विद्वान्बहुश्रुतः ।
उभौ समीक्ष्य धर्मार्थावप्रमेयावनन्तरम् ॥ १२.७३.३ ॥
O rei deve nomear um purohita sábio e muito instruído, que, após examinar bem o dharma e o artha, possa por sua vez ponderar os assuntos incomensuráveis.
12.73.4
धर्मात्मा मन्त्रविद्येषां राज्ञां राजन्पुरोहितः ।
तेषामर्थश्च कामश्च धर्मश्चेति विनिश्चयः ॥ १२.७३.४ ॥
Ó rei, o purohita de índole justa e conhecedor do conselho é o sacerdote desses reis; a riqueza, o prazer e a retidão deles ficam assim determinados.
12.73.5
श्लोकाश्चोशनसा गीतास्तान्निबोध युधिष्ठिर ।
उच्छिष्टः स भवेद्राजा यस्य नास्ति पुरोहितः ॥ १२.७३.५ ॥
Aprende, Yudhiṣṭhira, os versos cantados por Uśanas: o rei que não tem purohita torna-se um refugo.
12.73.6
रक्षसामसुराणां च पिशाचोरगपक्षिणाम् ।
शत्रूणां च भवेद्वध्यो यस्य नास्ति पुरोहितः ॥ १२.७३.६ ॥
O rei que não tem purohita torna-se alvo a ser morto por rākṣasas, asuras, piśācas, serpentes, aves e inimigos.
12.73.7
ब्रह्मत्वं सर्वयज्ञेषु कुर्वीताथर्वणो द्विजः ।
राज्ञश्चाथर्ववेदेन सर्वकर्माणि कारयेत् ॥ १२.७३.७ ॥
Em todos os sacrifícios, que o dvija da linhagem de Atharvan exerça o ofício de brahman e faça realizar todos os ritos do rei pelo Atharva Veda.
12.73.8
ब्रूयाद्गर्ह्याणि सततं महोत्पातान्यघानि च ।
इष्टमङ्गलयुक्तानि तथाऽन्तः पुरिकाणि च ॥ १२.७३.८ ॥
Que ele relate constantemente as coisas censuráveis, os grandes presságios e os males, bem como os assuntos ligados a ritos auspiciosos, e igualmente os assuntos do palácio interior.
12.73.9
गीतनृत्ताधिकारेषु संमतेषु महीपतेः ।
कर्तव्यं करणीयं वै वैश्वदेवबलिस्तथा ॥ १२.७३.९ ॥
Nos assuntos de canto e dança aprovados pelo rei, deve-se fazer o que for necessário; e a oferenda Vaiśvadeva igualmente.
12.73.10
पक्षसंधिषु कुर्वीत महाशान्तिं पुरोहितः ।
रौद्रहोमसहस्रं च स्वस्य राज्ञः प्रियं हितम् ॥ १२.७३.१० ॥
Nos momentos de alianças, o purohita deve realizar uma grande cerimônia de apaziguamento e mil oblações ferozes, para o bem querido e benéfico de seu próprio rei.
12.73.11
राज्ञः पापमलाः सप्त यानृच्छति पुरोहितः ।
अमात्याश्च कुकर्माणो मन्त्रिणश्चाप्युपेक्षकाः ॥ १२.७३.११ ॥
O rei tem sete impurezas pecaminosas, que o purohita encontra: ministros que praticam más ações e conselheiros negligentes.
12.73.12
चौर्यमव्यवहारश्च व्यवहारोपसेविनाम् ।
अदण्ड्यदण्डनं चैव दण्ड्यानां चाप्यदण्डनम् ॥ १२.७३.१२ ॥
O roubo, e a falta de procedimento jurídico entre os que seguem processos; punir os que não devem ser punidos, e não punir os que devem ser punidos.
12.73.13
हिंसा चान्यत्र संग्रामाद्राज्ञश्च मल उच्यते ।
कुभृत्यैस्तु प्रजानाशः सप्तमस्तु महामलः ॥ १२.७३.१३ ॥
A violência fora da batalha e a mancha do rei são chamadas impureza. A ruína do povo por maus servidores é a sétima grande impureza.
12.73.14
रौद्रैर्होमैर्महाशान्त्या घृतकम्बलकर्मणा ।
भृग्वङ्गिरोविधिज्ञो वै पुरोधा निर्णुदे मलात् ॥ १२.७३.१४ ॥
Com oblações ferozes, o grande rito apaziguador e a obra do ghee e da manta, o sacerdote que conhece os ritos de Bhṛgu e Aṅgiras remove a impureza.
12.73.15
एतान्हित्वा दिवं याति राजा सप्त महामलान् ।
सामात्यः सपुरोधाश्च प्रजानां पालने रतः ॥ १२.७३.१५ ॥
Tendo abandonado estas sete grandes impurezas, o rei, com seus ministros e sacerdotes, deleitado em proteger o povo, vai ao céu.
12.73.16
एतस्मिन्नेव कौरव्य पौरोहित्ये महामते ।
श्लोकानाह महेन्द्रस्य गुरुर्देवो बृहस्पतिः ॥ १२.७३.१६ ॥
Ó Kaurava, ó de grande mente, sobre este mesmo ofício de sacerdote, o deus Bṛhaspati, mestre de Mahendra, proferiu estes versos.
12.73.17
तान्निबोध महीपाल महाभाग हिताञ्शुभान् ।
ऋग्वेदे सामवेदे च यजुर्वेदे च वाजिनाम् ॥ १२.७३.१७ ॥
Ó protetor da terra, ó muito afortunado, comprende estes versos benéficos e auspiciosos, que no Ṛgveda, no Sāmaveda e no Yajurveda são para os sacrificadores.
12.73.18
न निर्दिष्टानि कर्माणि त्रिषु स्थानेषु भूभृताम् ।
शान्तिकं पौष्टिकं चैव अरिष्टानां च शातनम् ॥ १२.७३.१८ ॥
Para os reis, os ritos não são prescritos em três lugares. Igualmente os ritos apaziguadores e prósperos, e o afastamento dos maus presságios.
12.73.19
शप्तास्ते याज्ञवल्क्येन यज्ञानां हितमीहता ।
ब्रह्मिष्ठानां वरिष्ठेन ब्रह्मणः संमते विभोः ॥ १२.७३.१९ ॥
Yājñavalkya, desejando o bem dos sacrifícios e sendo o melhor entre os devotos de Brahman, amaldiçoou-os com o consentimento do Brahmā onipresente.
12.73.20
बह्वृचं सामगं चैव वाजिनं च विवर्जयेत् ।
बह्वृचो राष्ट्रनाशाय राजनाशाय सामगः।
अध्वर्युर्बलनाशाय प्रोक्तो वाजसनेयकः ॥ १२.७३.२० ॥
Deve-se evitar o Bahvṛca, o Sāmaga e o Vājin. O Bahvṛca traz a ruína do reino, o Sāmaga a ruína do rei, e o Vājasaneyaka, como Adhvaryu, é declarado causa da ruína da força.
12.73.21
अब्राह्मणेषु वर्णेषु मन्त्रान्वाजसनेयकान् ।
शान्तिके पौष्टिके चैव नित्यं कर्मणि वर्जयेत् ॥ १२.७३.२१ ॥
Entre as castas não brâmanes, devem-se sempre evitar os mantras vājasaneyaka nos ritos de apaziguamento e de prosperidade.
12.73.22
ब्राह्मणस्य महीपस्य सर्वथा न विरोधिनः ।
वेदाश्चत्वार इत्येते ब्राह्मणा ये च तद्विदुः ॥ १२.७३.२२ ॥
Um brâmane e um rei de modo algum se opõem um ao outro; estes são os quatro Vedas, e assim também os brâmanes que os conhecem.
12.73.23
पौरोहित्ये प्रमाणं तु ब्राह्मणश्च महीपतेः ।
जात्या न क्षत्रियः प्रोक्तः क्षतत्राणं करोति यः ॥ १२.७३.२३ ॥
No ofício de sacerdote real, o brâmane é a autoridade, e assim também o rei. Não se é chamado kṣatriya pelo nascimento; quem protege do dano é o kṣatriya.
12.73.24
चातुर्वर्ण्यबहिष्ठोऽपि स एव क्षत्रियः स्मृतः ।
भार्गवाङ्गिरसैर्मन्त्रैस्तेषां कर्म विधीयते ॥ १२.७३.२४ ॥
Mesmo quem está fora da ordem quádrupla é lembrado como kṣatriya; e para eles o rito é prescrito com os mantras dos Bhṛgus e Āṅgirasas.
12.73.25
वैतानं कर्म यच्चैव गृह्यकर्म च यत्स्मृतम् ।
द्विजातीनां त्रयाणां तु सर्वकर्म विधीयते ॥ १२.७३.२५ ॥
O rito vaitāna e o rito doméstico que é lembrado: para as três classes dos duas vezes nascidos, todos os ritos são prescritos.
12.73.26
राजधर्मप्रवृत्तानां हितार्थं त्रीमि कारयेत् ।
शान्तिकं पौष्टिकं चैव तथाऽभिचरणं च यत् ॥ १२.७३.२६ ॥
Para o bem daqueles que se dedicam ao dever real, devem-se realizar três ritos: o apaziguador, o nutritivo e também o de destruição.
12.73.27
अग्निष्टोममुखैर्यज्ञैर्दूषिता भूपकर्मभिः ।
न सम्यक्फलमृच्छन्ति ये यजन्ति द्विजातयः ॥ १२.७३.२७ ॥
Os duas vezes nascidos que sacrificam com o Agniṣṭoma e outros sacrifícios à frente, mas cujos ritos são maculados pelos atos dos reis, não obtêm o fruto adequado.
12.73.28
पौरोहित्यं तु कुर्वाणा नाशं यास्यन्ति भूभृताम् ।
यज्ञकर्माणि कुर्वाणा ऋत्विजस्तु विरोधिनः ॥ १२.७३.२८ ॥
Os que exercem o ofício de sacerdote doméstico cairão na ruína dos reis; e os sacerdotes oficiantes que realizam os ritos sacrificiais são, de fato, hostis.
12.73.29
ब्रह्मक्षत्रविशः सर्वे पौरोहित्ये विवर्जिताः ।
तदभावे च पारक्यं निर्दिष्टं राजकर्मसु ॥ १२.७३.२९ ॥
Brâmanes, kṣatriyas e vaiśyas estão todos excluídos do ofício sacerdotal; e, na ausência deles, outro (um sacerdote) é indicado entre os deveres dos reis.
12.73.30
ऋषिणा याज्ञवल्क्येन तत्तथा न तदन्यथा ।
भार्गवाङ्गिरसां वेदे कृतविद्यः षडङ्गवित् ॥ १२.७३.३० ॥
O sábio Yājñavalkya o declarou assim e não de outra maneira — aquele que adquiriu o saber do Veda dos Bhṛgus e dos Aṅgirases e conhece os seis Vedāṅgas.
12.73.31
यज्ञकर्मविधिज्ञस्तु विधिज्ञः पौष्टिकेषु च ।
अष्टादशविकल्पानां विधिज्ञः शान्तिकर्मणाम् ॥ १२.७३.३१ ॥
Aquele que conhece as regras dos ritos sacrificiais, conhece as regras dos ritos de prosperidade e conhece as regras das dezoito variantes dos ritos apaziguadores.
12.73.32
सर्वरोगविहीनश्च संयतः संयतेन्द्रियः ।
श्वित्रकुष्ठक्षयक्षीणैर्ग्रहापस्मारदूषितैः ॥ १२.७३.३२ ॥
Deve estar livre de toda doença, ser dono de si e ter os sentidos controlados; não (alguém) consumido pela lepra branca, pela lepra e pela tísica, nem corrompido pela possessão e pela epilepsia.
12.73.33
अशस्तैर्वातदुष्टैश्च दूरस्थैः संवदेन्नृपः ।
रोगिणं ऋत्विजं चैव वर्जयेच्च पुरोहितम् ॥ १२.७३.३३ ॥
O rei deve conversar apenas com os de mau agouro, os afligidos pela desordem do vento e os que estão distantes; também deve evitar o sacerdote oficiante doente e o sacerdote doméstico.
12.73.34
नचान्यस्य कृतं येन पौरोहित्यं कदाचन ।
यस्य याज्यो मृतश्चैव भ्रष्टः प्रव्रजितो यथा ॥ १२.७३.३४ ॥
Quem nunca exerceu o ofício de sacerdote doméstico para outro, e cujo patrocinador morreu, caiu ou se tornou asceta.
12.73.35
युद्धे पराजितश्चैव सर्वांस्तान्वर्जयेन्नृपः ।
नक्षत्रस्यानुकूल्येन यः संजातो नरेश्वरः ॥ १२.७३.३५ ॥
O rei deve evitar todos os derrotados em batalha; e o soberano nascido sob uma constelação favorável (também deve ser considerado).
12.73.36
राजशास्त्रविनीतश्च श्रेयान्राज्ञः पुरोहितः ।
अधन्यानां निमित्तानामुत्पातानामथार्थवित् ॥ १२.७३.३६ ॥
O melhor sacerdote doméstico do rei é o instruído na ciência da realeza, que conhece o sentido dos presságios infaustos e dos prodígios calamitosos.
12.73.37
शत्रुपक्षक्षयज्ञश्च श्रेयान्राज्ञः पुरोहितः ।
वाजिनं तदभावे च चरकाध्वर्यवानपि ॥ १२.७३.३७ ॥
O capelão do rei que realiza sacrifícios para a destruição do lado inimigo é o melhor; na sua ausência, também os sacerdotes Vājin, Caraka e Adhvaryu.
12.73.38
बह्वृचं सामगं चैव नीतिशास्त्रकृतश्रमान् ।
कृतिनोऽथर्वणो वेदे स्थापयेत्तु पुरोहितान् ॥ १२.७३.३८ ॥
Que nomeie como capelães os versados no Ṛg-Veda, os cantores do Sāma-Veda, os que se esforçaram na ciência da política e os atharvanas hábeis no Veda.
12.73.39
हिंसालिङ्गा हि निर्दिष्टा मन्त्रा वैतानिकैर्द्विजैः ।
न तानुच्चारयेत्प्राज्ञः क्षात्रधर्मविरोधिनः ॥ १२.७३.३९ ॥
Os mantras de marca violenta foram de fato prescritos pelos dvijas sacerdotes do sacrifício; mas o sábio não deve recitar aqueles que se opõem ao dever do guerreiro.
12.73.40
प्रजागुणाः पुरोधाश्च पुरोहितगुणाः प्रजाः ।
राजा वै सगुणो येषां कुशलं तेषु सर्वशः ॥ १२.७३.४० ॥
As virtudes do povo estão nos capelães, e as do capelão no povo; aqueles cujo rei é virtuoso desfrutam de bem-estar em todos os aspectos.
12.73.41
उभौ प्रजा वर्धयतो देवान्पूर्वापरान्पितॄन् ।
यौ भवेतां स्थितौ धर्मे श्रद्धेयौ सुतपस्विनौ ॥ १२.७३.४१ ॥
Esses dois, firmados no dharma, dignos de confiança e de grande ascese, fazem prosperar o povo, os deuses antigos e recentes, e os ancestrais.
12.73.42
परस्परस्य सुहृदौ विहितौ समचेतसौ ।
ब्रह्मक्षत्रस्य समानात्प्रजा सुखमवाप्नुयात् ॥ १२.७३.४२ ॥
Que o povo obtenha felicidade desses dois, nomeados amigos mútuos e de mente igual, pela igualdade entre o brâmane e o kṣatriya.
12.73.43
विमाननात्तयोरेव प्रजा नश्येयुरेव हि ।
ब्रह्मक्षत्रं हि सर्वासां प्रजानां मूलमुच्यते ॥ १२.७३.४३ ॥
Pela desonra deles, os súditos certamente pereceriam, pois o brâmane e o guerreiro são chamados a raiz de todo o povo.
12.73.44
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
ऐलकश्यपसंवादं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.७३.४४ ॥
A esse respeito também citam esta antiga história, o diálogo entre Aila e Kaśyapa. Aprende-a, Yudhiṣṭhira.
12.73.45
यदा हि ब्रह्म प्रजहाति क्षत्रं ।
क्षत्रं यदा वा प्रजहाति ब्रह्म।
अन्वग्बलं कतमेऽस्मिन्भजन्ते ।
तथा बलं कतमेऽस्मिन्ध्रियन्ते ॥ १२.७३.४५ ॥
Quando o brâmane abandona o guerreiro, ou o guerreiro abandona o brâmane, a quem neste mundo a força que segue se volta, e em quem a força se sustenta?
12.73.46
द्विधा हि राष्ट्रं भवति क्षत्रियस्य ।
ब्रह्म क्षत्रं यत्र विरुध्यतीह।
अन्वग्बलं दस्यवस्तद्भजन्ते ।
तथा वर्णं तत्र विदन्ति सन्तः ॥ १२.७३.४६ ॥
O reino do guerreiro divide-se em dois onde o brâmane e o guerreiro aqui se opõem. Os bandidos então recorrem à força que segue, e ali os sábios reconhecem o varṇa.
12.73.47
नैषां ब्रह्म च वर्धते नोत पुत्रा ।
न गर्गरो मथ्यते नो जयन्ते।
नैषां पुत्रा देवमधीयते च ।
यदा ब्रह्म क्षत्रियाः संत्यजन्ति ॥ १२.७३.४७ ॥
Quando os guerreiros abandonam por completo o brâmane, o brâmane deles não cresce, nem crescem os seus filhos; o gargara não é batido, nem há vitória; os seus filhos não estudam os deuses.
12.73.48
नैषामर्थो वर्धते जातु गेहे ।
नाधीयते तत्प्रजा नो यजन्ते।
अपध्वस्ता दस्युभूता भवन्ति ।
ये ब्राह्मणान्क्षत्रियाः संत्यजन्ति ॥ १२.७३.४८ ॥
Em suas casas a riqueza nunca cresce; seus filhos não estudam nem sacrificam. Os kṣatriyas que abandonam os brāhmaṇas caem e tornam-se bandidos.
12.73.49
एतौ हि नित्यं संयुक्तावितरेतरधारणे ।
क्षत्रं वै ब्रह्मणो योनिर्योनिः क्षत्रस्य वै द्विजः ॥ १२.७३.४९ ॥
Estes dois estão sempre unidos, sustentando-se mutuamente: a casta guerreira é a origem do brāhmaṇa, e o dvija é a origem do guerreiro.
12.73.50
उभावेतौ नित्यमभिप्रपन्नौ ।
संप्रापतुर्महतीं संप्रतिष्ठाम्।
तयोः सन्धिर्भिद्यते चेत्पुराण ।
स्ततः सर्वं भवति हि संप्रमूढम् ॥ १२.७३.५० ॥
Estes dois sempre se apoiaram mutuamente e alcançaram um grande fundamento firme. Ó antigo, se a união entre eles se rompe, então tudo fica completamente confuso.
12.73.51
नात्र पारं लभते पारगामी ।
महोदधौ नौरिव संप्रभिन्ना।
चातुर्वण्यं भवति हि संप्रमूढं ।
प्रजास्ततः क्षयसंस्था भवन्ति ॥ १२.७३.५१ ॥
Aqui nem quem busca a outra margem a alcança, como um barco despedaçado no grande oceano. As quatro ordens sociais tornam-se completamente confusas, e então o povo cai na ruína.
12.73.52
ब्रह्मवृक्षो रक्ष्यमाणो मधु हेम च वर्षति ।
अरक्ष्यमाणः सततमश्रु पापं च वर्षति ॥ १२.७३.५२ ॥
Quando a árvore do Veda é protegida, faz chover mel e ouro; quando desprotegida, faz chover constantemente lágrimas e pecado.
12.73.53
अब्रह्मचारी चरणादपेतो ।
यदा ब्रह्म ब्रह्मणि त्राणमिच्छेत्।
आश्चर्यतो वर्षति तत्र देव ।
स्तत्राभीक्ष्णं दुष्प्रभाश्चाविशन्ति ॥ १२.७३.५३ ॥
Aquele que se afastou da conduta de brahmacarya, quando deseja proteção no Brahman, ali o deus chove com admiração; ali entram constantemente luzes malignas.
12.73.54
स्त्रियं हत्वा ब्राह्मणं वाऽपि पापः ।
सभायां यत्र लभते साधुवादम्।
राज्ञः सकाशे न विभेति चापि ।
ततो भयं विद्यते क्षत्रियस्य ॥ १२.७३.५४ ॥
Mesmo o pecador que matou uma mulher ou um brâmane, e que na assembleia recebe o louvor dos bons e não teme nem diante do rei — dele surge o temor para o kṣatriya.
12.73.55
पापैः पापे क्रियमाणेऽतिवेलं ।
ततो रुद्रो जायते देव एषः।
पापैः पापाः संजनयन्ति रुद्रं ।
ततः सर्वान्साध्वसाधून्हिनस्ति ॥ १२.७३.५५ ॥
Quando o pecado é cometido pelos pecadores além da medida, então nasce este deus Rudra; por seus pecados os pecadores geram Rudra, e então ele fere a todos, bons e maus.
12.73.56
कुतो रुद्रः कीदृशो वाऽपि रुद्रः ।
सत्वैः सत्वं दृश्यते वध्यमानम्।
एतत्सर्वं कश्यप मे प्रचक्ष्व ।
यतो रुद्रो जायते देव एषः ॥ १२.७३.५६ ॥
De onde vem Rudra, e de que natureza é Rudra? Vê-se um ser sendo morto por seres. Ó Kaśyapa, declara-me tudo isto: de onde nasce este deus Rudra.
12.73.57
आत्मा रुद्रो हृदये मानवानां ।
स्वं स्वं देहं परदेहं च हन्ति।
वातोत्पातैः सदृशं रुद्रमाहु ।
र्देवं जीमूतैः सदृशं रूपमस्य ॥ १२.७३.५७ ॥
O eu (ātman) é Rudra, que habita o coração dos homens. Ele fere o próprio corpo e o corpo alheio. A Rudra, semelhante aos ventos e prodígios, chamam deus; sua forma é semelhante às nuvens.
12.73.58
न वै वातः परिवृणोति कश्चि ।
न्न जीमूतो वर्षति तत्र देवः।
तथा युक्तो दृश्यते मानुषेषु ।
कामद्वेषाद्वध्यते मुह्यते च ॥ १२.७३.५८ ॥
O vento não cobre ninguém, a nuvem não chove ali, e o deus não está ali. Entre os homens ele se vê assim unido; pelo desejo e pela aversão é ferido e confundido.
12.73.59
यथैकगेहाज्जातवेदाः प्रदीप्तः ।
कृत्स्नं ग्रामं दहते च त्वरावान्।
विमोहनं कुरुते देव एप ।
ततः सर्वं स्पृश्यते पुण्यपापैः ॥ १२.७३.५९ ॥
Assim como o fogo ardente nascido de uma única casa queima depressa toda a aldeia, assim este deus produz o engano; então tudo é tocado pelo mérito e pelo pecado.
12.73.60
यदि दण्डः स्पृशतेऽपुण्यपापं ।
पापं पापे क्रियमाणे विशेषात्।
कस्य हेतोः सुकृतं नाम कुर्या ।
द्दुष्कृतं वा कस्य हेतोर्न कुर्यात् ॥ १२.७३.६० ॥
Se o castigo atinge o não meritório e o pecado, e quando o pecado é cometido é sobretudo pecado, então por causa de quem deve o homem praticar uma boa ação, ou por causa de quem não deve praticar uma má ação?
12.73.61
असंत्यागात्पापकृतामपापां ।
स्तुल्यो दण्डः स्पृशते मिश्रभावात्।
शुष्केणार्द्रं दह्यते मिश्रभावा ।
न्न मिश्रः स्यात्पापकृद्भिः कथंचित् ॥ १२.७३.६१ ॥
Porque não abandonam os que praticam o mal, o inocente também recebe um castigo igual; pela mistura, o úmido arde junto com o seco. Portanto, não se deve de modo algum misturar-se com os malfeitores.
12.73.62
साध्वसाधून्धारयतीह भूमिः ।
साध्वसाधूंस्तापयतीह सूर्यः।
साध्वसाधूंश्चापि वातीह वायु ।
रापस्तथा साध्वसाधून्वहन्ति ॥ १२.७३.६२ ॥
Aqui a terra sustenta tanto os bons quanto os maus; aqui o sol aquece tanto os bons quanto os maus; aqui também o vento sopra sobre os bons e os maus; e as águas igualmente carregam os bons e os maus.
12.73.63
एवमस्मिन्वर्तते लोक एष ।
नामुत्रैवं वर्तते राजपुत्र।
प्रेत्यैतयोरन्तरावान्विशेषो ।
यो वै पुण्यं चरते यश्च पापम् ॥ १२.७३.६३ ॥
Neste mundo as coisas são assim, mas no outro não são assim, ó príncipe. Após a morte há uma grande diferença entre estes dois: quem pratica o mérito e quem pratica o pecado.
12.73.64
पुण्यस्य लोको मधुमान्घृतार्चि ।
र्हिरण्यज्योतिरमृतस्य नाभिः।
तत्र प्रेत्य मोदते ब्रह्मचारी ।
न तत्र मृत्युर्न जरा नोत दुःखम् ॥ १२.७३.६४ ॥
O mundo do mérito é doce, com chamas de manteiga clarificada e luz dourada, o umbigo da imortalidade; lá, após a morte, o brahmacārin se regozija. Lá não há morte, nem velhice, nem tampouco sofrimento.
12.73.65
पापस्य लोको निरयोऽप्रकाशो ।
नित्यं दुःखं शोकभूयिष्ठमेव।
तत्रात्मानं शोचति पापकर्मा ।
वह्वीः समाः प्रतपन्नप्रतिष्ठः ॥ १२.७३.६५ ॥
O mundo do pecado é o inferno, sem luz, sempre cheio de sofrimento e abundante em aflição. Lá o malfeitor lamenta-se a si mesmo, ardendo por muitos anos, sem qualquer apoio.
12.73.66
मिथोभेदाद्ब्राह्मणक्षत्रियाणां ।
प्रजा दुःखं दुःसहं चाविशन्ति।
एवं ज्ञात्वा कार्य एवेह विद्वान् ।
पुरोहितो नैकविद्यो नृपेण ॥ १२.७३.६६ ॥
Da discórdia mútua entre brâmanes e kṣatriyas, cai sobre os súditos um sofrimento insuportável. Sabendo isso, o rei sábio deve nomear aqui um purohita versado em muitas ciências.
12.73.67
तं चैव लब्ध्वाभिषिञ्चेत्तथा धर्मो विधीयते ।
अग्रं हि ब्राह्मणः प्रोक्तं सर्वस्यैवेह धर्मतः ॥ १२.७३.६७ ॥
Tendo-o obtido, deve-se consagrá-lo; assim o dharma prescreve. Aqui, segundo o dharma, o brâmane é declarado o primeiro de todos.
12.73.68
पूर्वं हि ब्रह्मणः सृष्टिरिति ब्रह्मविदो विदुः ।
ज्येष्ठेनाभिजनेनास्य प्राप्तं पूर्वं यदुत्तमम् ॥ १२.७३.६८ ॥
Os conhecedores de Brahman sabem que primeiro veio a criação de Brahmā. Pelo seu nascimento primogênito, a posição suprema que obteve primeiro é dele.
12.73.69
तस्मान्मान्यश्च पूज्यश्च ब्राह्मणः प्रसृताग्रभुक् ।
सर्वं श्रेष्ठं विशिष्टं च निवेद्यं तस्य धीमतः ॥ १२.७३.६९ ॥
Portanto, o brâmane é digno de honra e de culto, e o primeiro a usufruir da oferenda. Àquele sábio deve ser apresentado tudo o que é o melhor e mais excelente.
12.73.70
अवश्यमेतत्कर्तव्यं राज्ञा बलवताऽपि हि ।
ब्रह्म वर्धयति क्षत्रं क्षत्रतो ब्रह्म वर्धते।
राज्ञः सर्वस्य चान्यस्य स्वामी राज्ञः पुरोहितः ॥ १२.७३.७० ॥
Até um rei poderoso deve necessariamente fazer isso. O brâmane fortalece o kṣatriya, e do kṣatriya cresce o brâmane. O senhor do rei e de todos os outros é o purohita real.