மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.73
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.73.1
राज्ञा पुरोहितः कार्यः कीदृशो वर्णतो भवेत् ।
पुरोधा यादृशः कार्यः कथयस्व पितामह ॥ १२.७३.१ ॥
அரசன் எத்தகைய புரோகிதரை நியமிக்க வேண்டும்? வருணத்தால் அவர் எப்படி இருக்க வேண்டும்? பிதாமகரே, சொல்லுங்கள்.
12.73.2
गौरो वा लोहितो वाऽपि श्यामो वा नीरुजः सुखी ।
अक्रोधनो ह्यचपलः सर्वतश्च जितेन्द्रियः ॥ १२.७३.२ ॥
வெள்ளையோ, சிவப்போ, கருப்போ எவ்வாறாயினும், நோயற்றவராகவும் மகிழ்ச்சியுடையவராகவும், சினமற்றவராகவும் நிலையானவராகவும், எல்லா வகையிலும் புலன்களை வென்றவராகவும் இருக்க வேண்டும்.
12.73.3
राज्ञा पुरोहितः कार्यो भवेद्विद्वान्बहुश्रुतः ।
उभौ समीक्ष्य धर्मार्थावप्रमेयावनन्तरम् ॥ १२.७३.३ ॥
அரசன் கற்றறிந்தவரும் பல கேள்விகளை அறிந்தவருமான புரோகிதரை நியமிக்க வேண்டும்; அவர் தர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் இரண்டையும் நன்கு ஆராய்ந்து, அளவற்றவற்றை அடுத்தடுத்து ஆராய்பவராக இருக்க வேண்டும்.
12.73.4
धर्मात्मा मन्त्रविद्येषां राज्ञां राजन्पुरोहितः ।
तेषामर्थश्च कामश्च धर्मश्चेति विनिश्चयः ॥ १२.७३.४ ॥
அரசே, தர்மவானும் மந்திரமறிந்தவருமான புரோகிதரே இம்மன்னர்களுக்குப் புரோகிதராக இருப்பவர்; அவர்களின் அர்த்தம், காமம், தர்மம் ஆகியவை இவ்வாறு நிச்சயிக்கப்பட்டவை.
12.73.5
श्लोकाश्चोशनसा गीतास्तान्निबोध युधिष्ठिर ।
उच्छिष्टः स भवेद्राजा यस्य नास्ति पुरोहितः ॥ १२.७३.५ ॥
உசனஸ் பாடிய சுலோகங்களைக் கேள், யுதிஷ்டிரா; புரோகிதர் இல்லாத அரசன் உச்சிஷ்டனாகிறான்.
12.73.6
रक्षसामसुराणां च पिशाचोरगपक्षिणाम् ।
शत्रूणां च भवेद्वध्यो यस्य नास्ति पुरोहितः ॥ १२.७३.६ ॥
புரோகிதர் இல்லாத அரசன் இராட்சதர்கள், அசுரர்கள், பிசாசர்கள், பாம்புகள், பறவைகள் மற்றும் பகைவர்களால் கொல்லப்படத் தக்கவனாவான்.
12.73.7
ब्रह्मत्वं सर्वयज्ञेषु कुर्वीताथर्वणो द्विजः ।
राज्ञश्चाथर्ववेदेन सर्वकर्माणि कारयेत् ॥ १२.७३.७ ॥
அனைத்து யாகங்களிலும் அதர்வண மரபைச் சேர்ந்த துவிஜன் பிரம்மத்துவப் பணியைச் செய்யட்டும்; அரசனின் அனைத்துச் சடங்குகளையும் அதர்வவேதத்தால் நடத்தட்டும்.
12.73.8
ब्रूयाद्गर्ह्याणि सततं महोत्पातान्यघानि च ।
इष्टमङ्गलयुक्तानि तथाऽन्तः पुरिकाणि च ॥ १२.७३.८ ॥
கேவலமான விஷயங்களையும் பெரிய அபசகுனங்களையும் தீமைகளையும் அவன் எப்போதும் அறிவிக்க வேண்டும்; மங்கலச் செயல்களுடன் கூடிய விஷயங்களையும் அந்தஃபுரம் பற்றியவற்றையும் அவ்வாறே.
12.73.9
गीतनृत्ताधिकारेषु संमतेषु महीपतेः ।
कर्तव्यं करणीयं वै वैश्वदेवबलिस्तथा ॥ १२.७३.९ ॥
அரசனால் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட பாடல், நடனம் சார்ந்த பணிகளில் செய்யத்தக்கவை செய்யப்பட வேண்டும்; வைஸ்வதேவ பலியும் அவ்வாறே.
12.73.10
पक्षसंधिषु कुर्वीत महाशान्तिं पुरोहितः ।
रौद्रहोमसहस्रं च स्वस्य राज्ञः प्रियं हितम् ॥ १२.७३.१० ॥
கூட்டணி உடன்படிக்கைகளின் தருணங்களில் புரோகிதன் மகாசாந்தி செய்யட்டும்; தன் அரசனுக்குப் பிரியமும் நன்மையுமான ஆயிரம் உக்ர ஹோமங்களைச் செய்யட்டும்.
12.73.11
राज्ञः पापमलाः सप्त यानृच्छति पुरोहितः ।
अमात्याश्च कुकर्माणो मन्त्रिणश्चाप्युपेक्षकाः ॥ १२.७३.११ ॥
அரசனுக்குரிய ஏழு பாவ-மலங்கள் உள்ளன, அவற்றைப் புரோகிதன் அறிவான்; அமைச்சர்கள் தீயசெயல் புரிபவர்களாகவும், ஆலோசகர்கள் அலட்சியமுள்ளவர்களாகவும் இருப்பது.
12.73.12
चौर्यमव्यवहारश्च व्यवहारोपसेविनाम् ।
अदण्ड्यदण्डनं चैव दण्ड्यानां चाप्यदण्डनम् ॥ १२.७३.१२ ॥
திருட்டு, வழக்குகளைப் பின்பற்றுவோரின் நீதிச் செயல்முறையின்மை; தண்டிக்கத் தகாதவர்களைத் தண்டிப்பதும், தண்டிக்கத்தக்கவர்களைத் தண்டிக்காததும்.
12.73.13
हिंसा चान्यत्र संग्रामाद्राज्ञश्च मल उच्यते ।
कुभृत्यैस्तु प्रजानाशः सप्तमस्तु महामलः ॥ १२.७३.१३ ॥
போரைத் தவிர வன்முறையும், அரசனின் கறையும் எனப்படுகின்றன. தீய ஊழியர்களால் குடிகள் அழிவதே ஏழாவது பெரும் கறை.
12.73.14
रौद्रैर्होमैर्महाशान्त्या घृतकम्बलकर्मणा ।
भृग्वङ्गिरोविधिज्ञो वै पुरोधा निर्णुदे मलात् ॥ १२.७३.१४ ॥
கடும் ஹோமங்கள், பெரிய சாந்தி, நெய்-கம்பளச் செயல் ஆகியவற்றால், பிருகு, அங்கிரஸ் விதிகளை அறிந்த புரோகிதன் கறையை நீக்குகிறான்.
12.73.15
एतान्हित्वा दिवं याति राजा सप्त महामलान् ।
सामात्यः सपुरोधाश्च प्रजानां पालने रतः ॥ १२.७३.१५ ॥
இந்த ஏழு பெரும் கறைகளைக் கைவிட்டு, அமைச்சர்கள், புரோகிதர்களுடன், குடிகளைக் காப்பதில் ஈடுபட்ட அரசன் சொர்க்கம் செல்கிறான்.
12.73.16
एतस्मिन्नेव कौरव्य पौरोहित्ये महामते ।
श्लोकानाह महेन्द्रस्य गुरुर्देवो बृहस्पतिः ॥ १२.७३.१६ ॥
குருவே, பெரும் அறிவுடையவனே, இந்த புரோகித நிலையைப் பற்றியே இந்திரனின் குருவான தேவ பிருஹஸ்பதி சுலோகங்களைக் கூறினார்.
12.73.17
तान्निबोध महीपाल महाभाग हिताञ्शुभान् ।
ऋग्वेदे सामवेदे च यजुर्वेदे च वाजिनाम् ॥ १२.७३.१७ ॥
ஓ மன்னா, ஓ பெரும் பாக்கியவானே, அந்த நன்மை தரும் சுபமான சுலோகங்களைக் கேள். ருக், சாம, யஜுர் வேதங்களில் யாகம் செய்வோருக்கானவை அவை.
12.73.18
न निर्दिष्टानि कर्माणि त्रिषु स्थानेषु भूभृताम् ।
शान्तिकं पौष्टिकं चैव अरिष्टानां च शातनम् ॥ १२.७३.१८ ॥
அரசர்களுக்கு மூன்று நிலைகளில் கர்மங்கள் குறிக்கப்படவில்லை. சாந்திக, பௌஷ்டிக கர்மங்களும், அரிஷ்டங்களை அகற்றுவதும் அவ்வாறே.
12.73.19
शप्तास्ते याज्ञवल्क्येन यज्ञानां हितमीहता ।
ब्रह्मिष्ठानां वरिष्ठेन ब्रह्मणः संमते विभोः ॥ १२.७३.१९ ॥
யாக்ஞவல்க்யர் யாகங்களின் நலனை விரும்பி, பிரம்மநிஷ்டர்களில் சிறந்தவராய், வியாபகனான பிரம்மனின் சம்மதத்துடன் அவர்களைச் சபித்தார்.
12.73.20
बह्वृचं सामगं चैव वाजिनं च विवर्जयेत् ।
बह्वृचो राष्ट्रनाशाय राजनाशाय सामगः।
अध्वर्युर्बलनाशाय प्रोक्तो वाजसनेयकः ॥ १२.७३.२० ॥
பஹ்வ்ருசரையும் சாமகரையும் வாஜினரையும் விலக்க வேண்டும். பஹ்வ்ருசர் நாட்டின் அழிவுக்கும், சாமகர் அரசனின் அழிவுக்கும், வாஜசநேயகர் அத்வர்யுவாக பலத்தின் அழிவுக்கும் காரணமாவர் என்று கூறப்படுகிறது.
12.73.21
अब्राह्मणेषु वर्णेषु मन्त्रान्वाजसनेयकान् ।
शान्तिके पौष्टिके चैव नित्यं कर्मणि वर्जयेत् ॥ १२.७३.२१ ॥
அந்தணரல்லாத வர்ணத்தினரிடம் வாஜசநேயக மந்திரங்களை சாந்திக மற்றும் பௌஷ்டிக கர்மங்களில் எப்போதும் விலக்க வேண்டும்.
12.73.22
ब्राह्मणस्य महीपस्य सर्वथा न विरोधिनः ।
वेदाश्चत्वार इत्येते ब्राह्मणा ये च तद्विदुः ॥ १२.७३.२२ ॥
பிராமணனும் அரசனும் எவ்வகையிலும் எதிரானவர்கள் அல்லர்; நான்கு வேதங்களும் இவ்வாறே; அவற்றை அறிந்த பிராமணர்களும் இவ்வாறே.
12.73.23
पौरोहित्ये प्रमाणं तु ब्राह्मणश्च महीपतेः ।
जात्या न क्षत्रियः प्रोक्तः क्षतत्राणं करोति यः ॥ १२.७३.२३ ॥
புரோகிதப் பணியில் பிராமணனே அதிகாரம்; அரசனும் அவ்வாறே. பிறப்பால் ஒருவன் க்ஷத்திரியன் எனப்படுவதில்லை; துன்பத்திலிருந்து காப்பவனே க்ஷத்திரியன்.
12.73.24
चातुर्वर्ण्यबहिष्ठोऽपि स एव क्षत्रियः स्मृतः ।
भार्गवाङ्गिरसैर्मन्त्रैस्तेषां कर्म विधीयते ॥ १२.७३.२४ ॥
நான்கு வர்ணங்களுக்கு வெளியில் இருப்பவனும் க்ஷத்திரியனே எனக் கருதப்படுகிறான்; பார்கவ, ஆங்கிரஸ மந்திரங்களால் அவர்களுக்குரிய கர்மம் விதிக்கப்படுகிறது.
12.73.25
वैतानं कर्म यच्चैव गृह्यकर्म च यत्स्मृतम् ।
द्विजातीनां त्रयाणां तु सर्वकर्म विधीयते ॥ १२.७३.२५ ॥
வைதானம் என்ற யாகச் செயலும், கிருஹ்ய கர்மமும் நினைவுகூரப்பட்டவை; மூன்று த்விஜாதியினருக்கும் எல்லா கர்மங்களும் விதிக்கப்பட்டுள்ளன.
12.73.26
राजधर्मप्रवृत्तानां हितार्थं त्रीमि कारयेत् ।
शान्तिकं पौष्टिकं चैव तथाऽभिचरणं च यत् ॥ १२.७३.२६ ॥
அரச தர்மத்தில் ஈடுபட்டவர்களின் நலனுக்காக மூன்று கர்மங்களைச் செய்விக்க வேண்டும்: சாந்திகம், பௌஷ்டிகம், அபிசாரம்.
12.73.27
अग्निष्टोममुखैर्यज्ञैर्दूषिता भूपकर्मभिः ।
न सम्यक्फलमृच्छन्ति ये यजन्ति द्विजातयः ॥ १२.७३.२७ ॥
அக்னிஷ்டோமம் முதலான யாகங்களை அரசர்களின் செயல்களால் கெடுக்கப்பட்ட நிலையில் செய்யும் த்விஜாதியினர் முறையான பலனைப் பெறுவதில்லை.
12.73.28
पौरोहित्यं तु कुर्वाणा नाशं यास्यन्ति भूभृताम् ।
यज्ञकर्माणि कुर्वाणा ऋत्विजस्तु विरोधिनः ॥ १२.७३.२८ ॥
புரோகிதப் பணியைச் செய்பவர்கள் அரசர்களின் அழிவை அடைவார்கள்; யாகக் கர்மங்களைச் செய்யும் ருத்விக்குகள் எதிராளிகளே ஆவார்கள்.
12.73.29
ब्रह्मक्षत्रविशः सर्वे पौरोहित्ये विवर्जिताः ।
तदभावे च पारक्यं निर्दिष्टं राजकर्मसु ॥ १२.७३.२९ ॥
பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் அனைவரும் புரோகிதப் பணியிலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்கள்; அவர்கள் இல்லாத போது அரச கர்மங்களில் பிறருக்கு (புரோகிதனுக்கு) இடம் கூறப்பட்டுள்ளது.
12.73.30
ऋषिणा याज्ञवल्क्येन तत्तथा न तदन्यथा ।
भार्गवाङ्गिरसां वेदे कृतविद्यः षडङ्गवित् ॥ १२.७३.३० ॥
ரிஷி யாஜ்ஞவல்க்கியர் அவ்வாறே கூறினார், மாறாக அல்ல; பிருகு, அங்கிரஸ் வேதங்களில் கற்றவரும் ஆறு அங்கங்களை அறிந்தவருமான அவர் கூறினார்.
12.73.31
यज्ञकर्मविधिज्ञस्तु विधिज्ञः पौष्टिकेषु च ।
अष्टादशविकल्पानां विधिज्ञः शान्तिकर्मणाम् ॥ १२.७३.३१ ॥
யாகச் செயல் விதியை அறிந்தவனும், பௌஷ்டிக கர்மங்களின் விதியை அறிந்தவனும், சாந்திக் கர்மங்களின் பதினெட்டு வகைகளின் விதியை அறிந்தவனுமாக இருக்க வேண்டும்.
12.73.32
सर्वरोगविहीनश्च संयतः संयतेन्द्रियः ।
श्वित्रकुष्ठक्षयक्षीणैर्ग्रहापस्मारदूषितैः ॥ १२.७३.३२ ॥
எல்லா நோய்களும் இல்லாதவனாகவும், அடக்கமுள்ளவனாகவும், இந்திரியங்களை அடக்கியவனாகவும் இருக்க வேண்டும்; வெண்குட்டம், குஷ்டம், க்ஷயம் ஆகியவற்றால் மெலிந்தவர்களும், கிரக பீடையாலும் அபஸ்மாரத்தாலும் கெட்டவர்களும் (இருக்கக் கூடாது).
12.73.33
अशस्तैर्वातदुष्टैश्च दूरस्थैः संवदेन्नृपः ।
रोगिणं ऋत्विजं चैव वर्जयेच्च पुरोहितम् ॥ १२.७३.३३ ॥
அரசன் அசுபமானவர்களோடும், வாத தோஷத்தால் பீடிக்கப்பட்டவர்களோடும், தூரத்தில் வசிப்பவர்களோடும் பேசலாம்; நோயாளி ருத்விஜையும் புரோகிதரையும் விலக்க வேண்டும்.
12.73.34
नचान्यस्य कृतं येन पौरोहित्यं कदाचन ।
यस्य याज्यो मृतश्चैव भ्रष्टः प्रव्रजितो यथा ॥ १२.७३.३४ ॥
வேறொருவருக்குப் புரோகித்தியம் செய்யாதவனாகவும், யாரது யாஜ்யன் இறந்தவனாகவோ, பதிதனாகவோ, அல்லது சன்யாசம் ஏற்றவனாகவோ இருக்கிறானோ (அவனை விலக்க வேண்டும்).
12.73.35
युद्धे पराजितश्चैव सर्वांस्तान्वर्जयेन्नृपः ।
नक्षत्रस्यानुकूल्येन यः संजातो नरेश्वरः ॥ १२.७३.३५ ॥
போரில் தோற்றவர்கள் அனைவரையும் அரசன் விலக்க வேண்டும்; நட்சத்திரத்துக்கு இசைவான நிலையில் பிறந்த நரேசுவரனும் (ஆராயப்பட வேண்டும்).
12.73.36
राजशास्त्रविनीतश्च श्रेयान्राज्ञः पुरोहितः ।
अधन्यानां निमित्तानामुत्पातानामथार्थवित् ॥ १२.७३.३६ ॥
அரசநீதியில் பயிற்சி பெற்றவனும், அரசனுக்கு சிறந்த புரோகிதனும், அபசகுனங்களையும் உத்பாதங்களையும் அர்த்தமறிந்தவனுமாக இருப்பவனே.
12.73.37
शत्रुपक्षक्षयज्ञश्च श्रेयान्राज्ञः पुरोहितः ।
वाजिनं तदभावे च चरकाध्वर्यवानपि ॥ १२.७३.३७ ॥
எதிரிகளின் அணி அழிவுக்காக யாகம் செய்யும் அரசனின் புரோகிதனே சிறந்தவன். அவன் இல்லாதபோது வாஜின், சரகர், அத்வர்யுக்களும் (சிறந்தவர்கள்).
12.73.38
बह्वृचं सामगं चैव नीतिशास्त्रकृतश्रमान् ।
कृतिनोऽथर्वणो वेदे स्थापयेत्तु पुरोहितान् ॥ १२.७३.३८ ॥
ரிக் வேதத்தில் வல்லவர், சாம வேதம் பாடுபவர், நீதிநூலில் முயன்றவர், திறமையுள்ள அதர்வண வேத அறிஞர் ஆகியோரையே புரோகிதர்களாக நியமிக்க வேண்டும்.
12.73.39
हिंसालिङ्गा हि निर्दिष्टा मन्त्रा वैतानिकैर्द्विजैः ।
न तानुच्चारयेत्प्राज्ञः क्षात्रधर्मविरोधिनः ॥ १२.७३.३९ ॥
யாகம் செய்யும் துவிஜர்களால் உயிர்க்கொலைக் குறியுடைய மந்திரங்கள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளன; ஆனால் க்ஷாத்ரதர்மத்திற்கு எதிரான அவற்றை அறிஞன் உச்சரிக்கக் கூடாது.
12.73.40
प्रजागुणाः पुरोधाश्च पुरोहितगुणाः प्रजाः ।
राजा वै सगुणो येषां कुशलं तेषु सर्वशः ॥ १२.७३.४० ॥
குடிமக்களின் குணங்கள் புரோகிதர்களிலும், புரோகிதனின் குணங்கள் குடிமக்களிலும் இருக்கும். எவர்களுக்கு அரசன் நற்குணமுடையவனோ அவர்களுக்கு எல்லாவகையிலும் நலம்.
12.73.41
उभौ प्रजा वर्धयतो देवान्पूर्वापरान्पितॄन् ।
यौ भवेतां स्थितौ धर्मे श्रद्धेयौ सुतपस्विनौ ॥ १२.७३.४१ ॥
தர்மத்தில் நிலைபெற்ற, நம்பத்தக்க, சிறந்த தவமுடைய அந்த இருவரும் குடிமக்களையும், முன்னோர், பின்னோர் தேவர்களையும், பிதுரர்களையும் வளர்க்கின்றனர்.
12.73.42
परस्परस्य सुहृदौ विहितौ समचेतसौ ।
ब्रह्मक्षत्रस्य समानात्प्रजा सुखमवाप्नुयात् ॥ १२.७३.४२ ॥
ஒருவருக்கொருவர் நண்பர்களாகவும், சம மனமுடையவர்களாகவும் நியமிக்கப்பட்ட இருவரிடமிருந்து—பிரம்மத்தையும் க்ஷத்திரத்தையும் சமமாகக் கொண்டவர்களிடமிருந்து—குடிமக்கள் இன்பம் அடைவர்.
12.73.43
विमाननात्तयोरेव प्रजा नश्येयुरेव हि ।
ब्रह्मक्षत्रं हि सर्वासां प्रजानां मूलमुच्यते ॥ १२.७३.४३ ॥
அவர்களை அவமதிப்பதால் மக்கள் அழிந்துவிடுவர்; ஏனெனில் பிராமணமும் க்ஷத்திரமுமே அனைத்து மக்களுக்கும் வேராகக் கூறப்படுகின்றன.
12.73.44
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
ऐलकश्यपसंवादं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.७३.४४ ॥
இதில் மக்கள் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தை மேற்கோள் காட்டுவர் — ஐலனுக்கும் காசியபனுக்கும் இடையிலான உரையாடல். யுதிஷ்டிரா, அதை அறிந்துகொள்.
12.73.45
यदा हि ब्रह्म प्रजहाति क्षत्रं ।
क्षत्रं यदा वा प्रजहाति ब्रह्म।
अन्वग्बलं कतमेऽस्मिन्भजन्ते ।
तथा बलं कतमेऽस्मिन्ध्रियन्ते ॥ १२.७३.४५ ॥
பிராமணம் க்ஷத்திரத்தைக் கைவிடும்போதோ, அல்லது க்ஷத்திரம் பிராமணத்தைக் கைவிடும்போதோ, இவ்வுலகில் பின்தொடரும் பலம் எவரிடம் செல்கிறது, பலம் எவரிடம் தாங்கப்படுகிறது?
12.73.46
द्विधा हि राष्ट्रं भवति क्षत्रियस्य ।
ब्रह्म क्षत्रं यत्र विरुध्यतीह।
अन्वग्बलं दस्यवस्तद्भजन्ते ।
तथा वर्णं तत्र विदन्ति सन्तः ॥ १२.७३.४६ ॥
க்ஷத்திரியனின் அரசு இரண்டாகப் பிளவுபடும், பிராமணமும் க்ஷத்திரமும் இங்கு மோதும் இடத்தில். அங்கே பின்தொடரும் பலத்தை தஸ்யுக்கள் நாடுவர்; அங்கு சான்றோர் வர்ணத்தை அறிவர்.
12.73.47
नैषां ब्रह्म च वर्धते नोत पुत्रा ।
न गर्गरो मथ्यते नो जयन्ते।
नैषां पुत्रा देवमधीयते च ।
यदा ब्रह्म क्षत्रियाः संत्यजन्ति ॥ १२.७३.४७ ॥
க்ஷத்திரியர்கள் பிராமணத்தை முழுவதுமாகக் கைவிடும்போது, அவர்களின் பிராமணம் வளராது, அவர்களின் புதல்வர்களும் வளரமாட்டார்கள்; கர்கரம் கடையப்படாது, வெற்றியும் கிடைக்காது; அவர்களின் புதல்வர்கள் தேவர்களை ஓதமாட்டார்கள்.
12.73.48
नैषामर्थो वर्धते जातु गेहे ।
नाधीयते तत्प्रजा नो यजन्ते।
अपध्वस्ता दस्युभूता भवन्ति ।
ये ब्राह्मणान्क्षत्रियाः संत्यजन्ति ॥ १२.७३.४८ ॥
இவர்கள் வீட்டில் செல்வம் ஒருபோதும் பெருகாது; இவர்களின் மக்கள் ஓதுவதில்லை, யாகம் செய்வதுமில்லை. பிராமணர்களைக் கைவிடும் க்ஷத்திரியர்கள் வீழ்ந்து கொள்ளையர்களாக மாறுவர்.
12.73.49
एतौ हि नित्यं संयुक्तावितरेतरधारणे ।
क्षत्रं वै ब्रह्मणो योनिर्योनिः क्षत्रस्य वै द्विजः ॥ १२.७३.४९ ॥
இவை இரண்டும் எப்போதும் ஒன்றையொன்று தாங்குவதற்காக இணைந்தவை. க்ஷத்திரம் பிரம்மத்தின் யோனி; த்விஜன் க்ஷத்திரத்தின் யோனி.
12.73.50
उभावेतौ नित्यमभिप्रपन्नौ ।
संप्रापतुर्महतीं संप्रतिष्ठाम्।
तयोः सन्धिर्भिद्यते चेत्पुराण ।
स्ततः सर्वं भवति हि संप्रमूढम् ॥ १२.७३.५० ॥
இவ்விருவரும் எப்போதும் ஒருவரையொருவர் சார்ந்து, பெரும் உறுதியை அடைந்தவர்கள். பழையவரே, இவர்களின் இணைப்பு உடைந்தால், எல்லாம் முழுவதும் குழம்பிப் போகும்.
12.73.51
नात्र पारं लभते पारगामी ।
महोदधौ नौरिव संप्रभिन्ना।
चातुर्वण्यं भवति हि संप्रमूढं ।
प्रजास्ततः क्षयसंस्था भवन्ति ॥ १२.७३.५१ ॥
இங்கு கரை கடக்க விரும்புபவனும் கரையை அடைவதில்லை; பெருங்கடலில் உடைந்த படகு போல. நான்கு வர்ணங்களும் முழுவதும் குழம்பிப் போகின்றன; அப்போது மக்கள் அழிவை நோக்கிச் செல்கின்றனர்.
12.73.52
ब्रह्मवृक्षो रक्ष्यमाणो मधु हेम च वर्षति ।
अरक्ष्यमाणः सततमश्रु पापं च वर्षति ॥ १२.७३.५२ ॥
பிரம்ம மரம் காக்கப்படும்போது தேனையும் பொன்னையும் பொழியும்; காக்கப்படாதபோது எப்போதும் கண்ணீரையும் பாவத்தையும் பொழியும்.
12.73.53
अब्रह्मचारी चरणादपेतो ।
यदा ब्रह्म ब्रह्मणि त्राणमिच्छेत्।
आश्चर्यतो वर्षति तत्र देव ।
स्तत्राभीक्ष्णं दुष्प्रभाश्चाविशन्ति ॥ १२.७३.५३ ॥
பிரம்மசரியத்திலிருந்து விலகியவன், பிரம்மத்தில் பாதுகாப்பை விரும்பினால், அங்கே வியப்புடன் தேவன் பொழிகிறான்; அங்கே தொடர்ந்து தீய ஒளிகள் புகுகின்றன.
12.73.54
स्त्रियं हत्वा ब्राह्मणं वाऽपि पापः ।
सभायां यत्र लभते साधुवादम्।
राज्ञः सकाशे न विभेति चापि ।
ततो भयं विद्यते क्षत्रियस्य ॥ १२.७३.५४ ॥
ஒரு பெண்ணையோ அந்தணரையோ கொன்றும் பாவி, சபையில் நல்லோரின் புகழ்ச்சியைப் பெறுகிறானோ, அரசன் முன்னிலையிலும் அஞ்சாதிருக்கிறானோ, அதனால் க்ஷத்திரியனுக்கு அச்சம் உண்டு.
12.73.55
पापैः पापे क्रियमाणेऽतिवेलं ।
ततो रुद्रो जायते देव एषः।
पापैः पापाः संजनयन्ति रुद्रं ।
ततः सर्वान्साध्वसाधून्हिनस्ति ॥ १२.७३.५५ ॥
பாவிகளால் பாவம் மிகுதியாகச் செய்யப்படும்போது, அப்போது இந்த தேவன் ருத்ரன் பிறக்கிறான்; பாவிகள் பாவங்களால் ருத்ரனை உண்டாக்குகிறார்கள், அப்போது அவன் நல்லவர்களையும் தீயவர்களையும் அனைவரையும் அழிக்கிறான்.
12.73.56
कुतो रुद्रः कीदृशो वाऽपि रुद्रः ।
सत्वैः सत्वं दृश्यते वध्यमानम्।
एतत्सर्वं कश्यप मे प्रचक्ष्व ।
यतो रुद्रो जायते देव एषः ॥ १२.७३.५६ ॥
ருத்ரன் எங்கிருந்து வருகிறான், அவன் எத்தகையவன்? உயிர்களால் கொல்லப்படும் உயிர் காணப்படுகிறது. கஷ்யபரே, இவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்—இந்த தேவன் ருத்ரன் எதிலிருந்து பிறக்கிறான் என்பதை.
12.73.57
आत्मा रुद्रो हृदये मानवानां ।
स्वं स्वं देहं परदेहं च हन्ति।
वातोत्पातैः सदृशं रुद्रमाहु ।
र्देवं जीमूतैः सदृशं रूपमस्य ॥ १२.७३.५७ ॥
ஆன்மாவே ருத்ரன், அது மனிதர்களின் இதயத்தில் உள்ளது. அது தன் உடலையும் பிறர் உடலையும் அழிக்கிறது. காற்றும் கேடுகளும் போன்ற அந்த ருத்ரனை தேவன் என்கின்றனர்; அவனுடைய வடிவம் மேகங்களைப் போன்றது.
12.73.58
न वै वातः परिवृणोति कश्चि ।
न्न जीमूतो वर्षति तत्र देवः।
तथा युक्तो दृश्यते मानुषेषु ।
कामद्वेषाद्वध्यते मुह्यते च ॥ १२.७३.५८ ॥
காற்று எதையும் மறைப்பதில்லை; அங்கு மேகம் பொழிவதுமில்லை; அங்கு தேவனும் இல்லை. மனிதர்களிடையே அது இவ்வாறே இணைந்து காணப்படுகிறது; ஆசையாலும் வெறுப்பாலும் அது தாக்கப்பட்டு மயங்குகிறது.
12.73.59
यथैकगेहाज्जातवेदाः प्रदीप्तः ।
कृत्स्नं ग्रामं दहते च त्वरावान्।
विमोहनं कुरुते देव एप ।
ततः सर्वं स्पृश्यते पुण्यपापैः ॥ १२.७३.५९ ॥
ஒரே வீட்டிலிருந்து எழுந்த எரியும் நெருப்பு விரைவாக முழு ஊரையும் எரிப்பது போல, இந்தத் தேவன் மயக்கத்தை உண்டாக்குகிறான்; அப்போது அனைத்தும் புண்ணியம் பாவங்களால் தொடப்படுகிறது.
12.73.60
यदि दण्डः स्पृशतेऽपुण्यपापं ।
पापं पापे क्रियमाणे विशेषात्।
कस्य हेतोः सुकृतं नाम कुर्या ।
द्दुष्कृतं वा कस्य हेतोर्न कुर्यात् ॥ १२.७३.६० ॥
தண்டம் புண்ணியமற்றதையும் பாவத்தையும் தொடுமானால், பாவம் செய்யப்படும்போது விசேஷமாகப் பாவமே ஏற்படுமானால், எதன் பொருட்டு ஒருவன் நற்செயல் செய்ய வேண்டும்? அல்லது எதன் பொருட்டு தீச்செயல் செய்யக் கூடாது?
12.73.61
असंत्यागात्पापकृतामपापां ।
स्तुल्यो दण्डः स्पृशते मिश्रभावात्।
शुष्केणार्द्रं दह्यते मिश्रभावा ।
न्न मिश्रः स्यात्पापकृद्भिः कथंचित् ॥ १२.७३.६१ ॥
பாவம் செய்தவர்களை விடாமல் இருப்பதால், பாவமற்றவருக்கும் சமமான தண்டனை தொடுகிறது; கலப்பால் உலர்ந்ததோடு ஈரமும் எரிகிறது. ஆகவே பாவிகளுடன் எவ்விதத்திலும் கலக்கக் கூடாது.
12.73.62
साध्वसाधून्धारयतीह भूमिः ।
साध्वसाधूंस्तापयतीह सूर्यः।
साध्वसाधूंश्चापि वातीह वायु ।
रापस्तथा साध्वसाधून्वहन्ति ॥ १२.७३.६२ ॥
இங்கே பூமி நல்லவர்களையும் தீயவர்களையும் தாங்குகிறது; இங்கே சூரியன் நல்லவர்களையும் தீயவர்களையும் சுடுகிறான்; இங்கே காற்றும் நல்லவர்களையும் தீயவர்களையும் வீசுகிறது; நீர்களும் அவ்வாறே நல்லவர்களையும் தீயவர்களையும் சுமக்கின்றன.
12.73.63
एवमस्मिन्वर्तते लोक एष ।
नामुत्रैवं वर्तते राजपुत्र।
प्रेत्यैतयोरन्तरावान्विशेषो ।
यो वै पुण्यं चरते यश्च पापम् ॥ १२.७३.६३ ॥
இந்த உலகில் இவ்வாறுதான் நடக்கிறது; மறுலோகத்தில் இவ்வாறு நடப்பதில்லை, அரச குமாரனே. இறந்த பிறகு இவ்விருவருக்கும் பெரிய வேறுபாடு உண்டு: புண்ணியம் செய்பவனுக்கும் பாவம் செய்பவனுக்கும்.
12.73.64
पुण्यस्य लोको मधुमान्घृतार्चि ।
र्हिरण्यज्योतिरमृतस्य नाभिः।
तत्र प्रेत्य मोदते ब्रह्मचारी ।
न तत्र मृत्युर्न जरा नोत दुःखम् ॥ १२.७३.६४ ॥
புண்ணியத்தின் உலகம் இனிமையானது, நெய்ச் சுடர்களை உடையது, பொன்னொளி கொண்டது, அமிர்தத்தின் மையம்; அங்கே இறந்த பின் பிரம்மசாரி மகிழ்கிறான். அங்கே மரணமும் இல்லை, முதுமையும் இல்லை, துன்பமும் இல்லை.
12.73.65
पापस्य लोको निरयोऽप्रकाशो ।
नित्यं दुःखं शोकभूयिष्ठमेव।
तत्रात्मानं शोचति पापकर्मा ।
वह्वीः समाः प्रतपन्नप्रतिष्ठः ॥ १२.७३.६५ ॥
பாவத்தின் உலகம் நரகம்; ஒளியற்றது, எப்போதும் துன்பம் நிறைந்தது, துயரத்தால் மிகுந்தது. அங்கே பாவியான மனிதன் தன்னைப் பற்றியே வருந்துகிறான், பல ஆண்டுகள் எரிந்து, பற்றுக்கோடு இன்றி.
12.73.66
मिथोभेदाद्ब्राह्मणक्षत्रियाणां ।
प्रजा दुःखं दुःसहं चाविशन्ति।
एवं ज्ञात्वा कार्य एवेह विद्वान् ।
पुरोहितो नैकविद्यो नृपेण ॥ १२.७३.६६ ॥
பிராமணர்களுக்கும் க்ஷத்திரியர்களுக்கும் இடையிலான பிளவால் மக்கள் தாங்க முடியாத துன்பத்தில் வீழ்கின்றனர். இதை அறிந்த அறிவுள்ள அரசன் பல வித்தைகளில் வல்ல ஒரு புரோகிதரை நியமிக்க வேண்டும்.
12.73.67
तं चैव लब्ध्वाभिषिञ्चेत्तथा धर्मो विधीयते ।
अग्रं हि ब्राह्मणः प्रोक्तं सर्वस्यैवेह धर्मतः ॥ १२.७३.६७ ॥
அவரைப் பெற்ற பின் அவரை அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; இவ்வாறு தர்மம் விதிக்கப்படுகிறது. தர்மத்தின்படி இங்கு பிராமணனே அனைவரிலும் முதன்மையானவன் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.
12.73.68
पूर्वं हि ब्रह्मणः सृष्टिरिति ब्रह्मविदो विदुः ।
ज्येष्ठेनाभिजनेनास्य प्राप्तं पूर्वं यदुत्तमम् ॥ १२.७३.६८ ॥
பிரம்மஞானிகள் முன்பு பிரம்மனின் படைப்பாக இருந்ததை அறிவர். மூத்த பிறப்பால் அவனுக்கு முதலில் கிடைத்த உயர்ந்த நிலை அதுவே.
12.73.69
तस्मान्मान्यश्च पूज्यश्च ब्राह्मणः प्रसृताग्रभुक् ।
सर्वं श्रेष्ठं विशिष्टं च निवेद्यं तस्य धीमतः ॥ १२.७३.६९ ॥
ஆகவே பிராமணன் மரியாதைக்கும் வழிபாட்டுக்கும் உரியவன்; முதலில் உண்பவனும் அவனே. அறிவுள்ள அவனுக்கே எல்லா உயர்ந்த சிறந்த பொருட்களையும் அர்ப்பிக்க வேண்டும்.
12.73.70
अवश्यमेतत्कर्तव्यं राज्ञा बलवताऽपि हि ।
ब्रह्म वर्धयति क्षत्रं क्षत्रतो ब्रह्म वर्धते।
राज्ञः सर्वस्य चान्यस्य स्वामी राज्ञः पुरोहितः ॥ १२.७३.७० ॥
வலிமையான அரசனும் இதை அவசியம் செய்ய வேண்டும். பிராமணன் க்ஷத்திரியனை வளர்க்கிறான்; க்ஷத்திரியனால் பிராமணன் வளர்கிறான். அரசனுக்கும் மற்ற அனைவருக்கும் தலைவன் அரசனின் புரோகிதர்.