Mahābhārata · Adhyāya 12.73
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.73.1
राज्ञा पुरोहितः कार्यः कीदृशो वर्णतो भवेत् ।
पुरोधा यादृशः कार्यः कथयस्व पितामह ॥ १२.७३.१ ॥
Welche Art von Hauspriester soll der König bestellen, und welcher Farbe oder Klasse soll er angehören? Sage mir, Großvater, welcher Purohita zu bestellen ist.
12.73.2
गौरो वा लोहितो वाऽपि श्यामो वा नीरुजः सुखी ।
अक्रोधनो ह्यचपलः सर्वतश्च जितेन्द्रियः ॥ १२.७३.२ ॥
Ob er hell, rötlich oder dunkel ist, er soll krankheitsfrei und glücklich, frei von Zorn und beständig sein und in jeder Hinsicht seine Sinne beherrschen.
12.73.3
राज्ञा पुरोहितः कार्यो भवेद्विद्वान्बहुश्रुतः ।
उभौ समीक्ष्य धर्मार्थावप्रमेयावनन्तरम् ॥ १२.७३.३ ॥
Der König soll einen gelehrten, vielbelesenen Purohita bestellen, der, nachdem er Dharma und Artha wohl erwogen hat, die unermesslichen Angelegenheiten der Reihe nach abwägen kann.
12.73.4
धर्मात्मा मन्त्रविद्येषां राज्ञां राजन्पुरोहितः ।
तेषामर्थश्च कामश्च धर्मश्चेति विनिश्चयः ॥ १२.७३.४ ॥
O König, der Purohita, der rechtschaffen gesinnt und in der Beratung erfahren ist, ist der Priester dieser Könige; ihr Reichtum, ihre Lust und ihre Rechtschaffenheit sind so bestimmt.
12.73.5
श्लोकाश्चोशनसा गीतास्तान्निबोध युधिष्ठिर ।
उच्छिष्टः स भवेद्राजा यस्य नास्ति पुरोहितः ॥ १२.७३.५ ॥
Vernimm, Yudhiṣṭhira, die von Uśanas gesungenen Verse: Der König, der keinen Purohita hat, wird zum Abfall.
12.73.6
रक्षसामसुराणां च पिशाचोरगपक्षिणाम् ।
शत्रूणां च भवेद्वध्यो यस्य नास्ति पुरोहितः ॥ १२.७३.६ ॥
Der König, der keinen Purohita hat, wird zur Beute für Rākṣasas, Asuras, Piśācas, Schlangen, Vögel und Feinde.
12.73.7
ब्रह्मत्वं सर्वयज्ञेषु कुर्वीताथर्वणो द्विजः ।
राज्ञश्चाथर्ववेदेन सर्वकर्माणि कारयेत् ॥ १२.७३.७ ॥
Bei allen Opfern soll der Zweimalgeborene aus dem Geschlecht des Atharvan das Amt des Brahman übernehmen und alle Riten des Königs mit dem Atharva-Veda vollziehen lassen.
12.73.8
ब्रूयाद्गर्ह्याणि सततं महोत्पातान्यघानि च ।
इष्टमङ्गलयुक्तानि तथाऽन्तः पुरिकाणि च ॥ १२.७३.८ ॥
Er soll ständig Tadelnswertes, große Vorzeichen und Unheil verkünden, ebenso Angelegenheiten, die mit glückbringenden Riten verbunden sind, und ebenso die Angelegenheiten des inneren Palastes.
12.73.9
गीतनृत्ताधिकारेषु संमतेषु महीपतेः ।
कर्तव्यं करणीयं वै वैश्वदेवबलिस्तथा ॥ १२.७३.९ ॥
Bei den vom König gebilligten Angelegenheiten von Gesang und Tanz soll getan werden, was zu tun ist; ebenso das Vaiśvadeva-Opfer.
12.73.10
पक्षसंधिषु कुर्वीत महाशान्तिं पुरोहितः ।
रौद्रहोमसहस्रं च स्वस्य राज्ञः प्रियं हितम् ॥ १२.७३.१० ॥
Bei den Bündnisabschlüssen soll der Purohita ein großes Beschwichtigungsritual und tausend furchtbare Opfergaben vollziehen, zum lieben und heilsamen Wohl seines eigenen Königs.
12.73.11
राज्ञः पापमलाः सप्त यानृच्छति पुरोहितः ।
अमात्याश्च कुकर्माणो मन्त्रिणश्चाप्युपेक्षकाः ॥ १२.७३.११ ॥
Der König hat sieben sündhafte Makel, denen der Purohita begegnet: Minister, die Übles tun, und Berater, die nachlässig sind.
12.73.12
चौर्यमव्यवहारश्च व्यवहारोपसेविनाम् ।
अदण्ड्यदण्डनं चैव दण्ड्यानां चाप्यदण्डनम् ॥ १२.७३.१२ ॥
Diebstahl und das Versagen des Rechtsverfahrens bei denen, die Prozesse führen; Bestrafung derer, die nicht zu bestrafen sind, und Nichtbestrafung derer, die zu bestrafen sind.
12.73.13
हिंसा चान्यत्र संग्रामाद्राज्ञश्च मल उच्यते ।
कुभृत्यैस्तु प्रजानाशः सप्तमस्तु महामलः ॥ १२.७३.१३ ॥
Gewalt außerhalb des Kampfes und der Makel des Königs gelten als Unreinheit. Der Untergang des Volkes durch schlechte Diener ist die siebte große Unreinheit.
12.73.14
रौद्रैर्होमैर्महाशान्त्या घृतकम्बलकर्मणा ।
भृग्वङ्गिरोविधिज्ञो वै पुरोधा निर्णुदे मलात् ॥ १२.७३.१४ ॥
Durch wilde Opfer, das große Beschwichtigungsritual und das Werk von Butterschmalz und Decke entfernt der Priester, der die Riten von Bhṛgu und Aṅgiras kennt, die Unreinheit.
12.73.15
एतान्हित्वा दिवं याति राजा सप्त महामलान् ।
सामात्यः सपुरोधाश्च प्रजानां पालने रतः ॥ १२.७३.१५ ॥
Nachdem er diese sieben großen Unreinheiten abgelegt hat, geht der König mit seinen Ministern und Priestern, der Schutz des Volkes zugetan, in den Himmel.
12.73.16
एतस्मिन्नेव कौरव्य पौरोहित्ये महामते ।
श्लोकानाह महेन्द्रस्य गुरुर्देवो बृहस्पतिः ॥ १२.७३.१६ ॥
O Kaurava, o Großgesinnter, über genau dieses Amt des Priesters sprach der Gott Bṛhaspati, der Lehrer Mahendras, diese Verse.
12.73.17
तान्निबोध महीपाल महाभाग हिताञ्शुभान् ।
ऋग्वेदे सामवेदे च यजुर्वेदे च वाजिनाम् ॥ १२.७३.१७ ॥
O Beschützer der Erde, o Hochbeglückter, verstehe diese heilsamen und glückbringenden Verse, die im Ṛgveda, Sāmaveda und Yajurveda für die Opferer gelten.
12.73.18
न निर्दिष्टानि कर्माणि त्रिषु स्थानेषु भूभृताम् ।
शान्तिकं पौष्टिकं चैव अरिष्टानां च शातनम् ॥ १२.७३.१८ ॥
Für Könige sind an drei Orten keine Riten vorgeschrieben. Ebenso die beschwichtigenden und wohlstandsfördernden Riten sowie das Abwenden böser Vorzeichen.
12.73.19
शप्तास्ते याज्ञवल्क्येन यज्ञानां हितमीहता ।
ब्रह्मिष्ठानां वरिष्ठेन ब्रह्मणः संमते विभोः ॥ १२.७३.१९ ॥
Yājñavalkya, der das Wohl der Opfer wünschte und der Beste unter den Brahman-Kundigen war, verfluchte sie mit Zustimmung des allgegenwärtigen Brahmā.
12.73.20
बह्वृचं सामगं चैव वाजिनं च विवर्जयेत् ।
बह्वृचो राष्ट्रनाशाय राजनाशाय सामगः।
अध्वर्युर्बलनाशाय प्रोक्तो वाजसनेयकः ॥ १२.७३.२० ॥
Den Bahvṛca, den Sāmaga und den Vājin soll man meiden. Der Bahvṛca bringt den Untergang des Reiches, der Sāmaga den des Königs, und der Vājasaneyaka als Adhvaryu wird als Ursache des Verfalls der Kraft genannt.
12.73.21
अब्राह्मणेषु वर्णेषु मन्त्रान्वाजसनेयकान् ।
शान्तिके पौष्टिके चैव नित्यं कर्मणि वर्जयेत् ॥ १२.७३.२१ ॥
Bei den Nicht-Brahmanen-Ständen soll man die Vājasaneyaka-Mantras bei Beschwichtigungs- und Wohlstandsriten stets meiden.
12.73.22
ब्राह्मणस्य महीपस्य सर्वथा न विरोधिनः ।
वेदाश्चत्वार इत्येते ब्राह्मणा ये च तद्विदुः ॥ १२.७३.२२ ॥
Ein Brahmane und ein König stehen in keiner Weise einander entgegen; dies sind die vier Veden, und ebenso sind es die Brahmanen, die sie kennen.
12.73.23
पौरोहित्ये प्रमाणं तु ब्राह्मणश्च महीपतेः ।
जात्या न क्षत्रियः प्रोक्तः क्षतत्राणं करोति यः ॥ १२.७३.२३ ॥
Im Amt des königlichen Priesters ist der Brahmane die Autorität, und ebenso der König. Man wird nicht durch Geburt Kṣatriya genannt; wer vor Schaden schützt, ist der Kṣatriya.
12.73.24
चातुर्वर्ण्यबहिष्ठोऽपि स एव क्षत्रियः स्मृतः ।
भार्गवाङ्गिरसैर्मन्त्रैस्तेषां कर्म विधीयते ॥ १२.७३.२४ ॥
Auch wer außerhalb der vierfachen Ordnung steht, gilt als Kṣatriya; und für sie wird das Ritual mit den Mantras der Bhṛgus und Aṅgirasas vorgeschrieben.
12.73.25
वैतानं कर्म यच्चैव गृह्यकर्म च यत्स्मृतम् ।
द्विजातीनां त्रयाणां तु सर्वकर्म विधीयते ॥ १२.७३.२५ ॥
Das vaitāna-Opfer und das häusliche Ritual, wie überliefert: Für die drei Zweimalgeborenen sind alle Riten vorgeschrieben.
12.73.26
राजधर्मप्रवृत्तानां हितार्थं त्रीमि कारयेत् ।
शान्तिकं पौष्टिकं चैव तथाऽभिचरणं च यत् ॥ १२.७३.२६ ॥
Zum Wohl derer, die sich den königlichen Pflichten widmen, soll man drei Riten vollziehen lassen: den beschwichtigenden, den nährenden und ebenso den vernichtenden.
12.73.27
अग्निष्टोममुखैर्यज्ञैर्दूषिता भूपकर्मभिः ।
न सम्यक्फलमृच्छन्ति ये यजन्ति द्विजातयः ॥ १२.७३.२७ ॥
Die Zweimalgeborenen, die mit dem Agniṣṭoma und anderen Opfern an der Spitze opfern, deren Riten aber durch die Taten der Könige verunreinigt sind, erlangen nicht die rechte Frucht.
12.73.28
पौरोहित्यं तु कुर्वाणा नाशं यास्यन्ति भूभृताम् ।
यज्ञकर्माणि कुर्वाणा ऋत्विजस्तु विरोधिनः ॥ १२.७३.२८ ॥
Wer das Amt des Hauspriesters ausübt, wird dem Untergang der Könige entgegengehen; und die amtierenden Priester, die die Opferriten vollziehen, sind wahrlich feindselig.
12.73.29
ब्रह्मक्षत्रविशः सर्वे पौरोहित्ये विवर्जिताः ।
तदभावे च पारक्यं निर्दिष्टं राजकर्मसु ॥ १२.७३.२९ ॥
Brahmanen, Kṣatriyas und Vaiśyas sind alle vom Priesteramt ausgeschlossen; und in deren Abwesenheit wird unter den Pflichten der Könige ein anderer (ein Priester) bestimmt.
12.73.30
ऋषिणा याज्ञवल्क्येन तत्तथा न तदन्यथा ।
भार्गवाङ्गिरसां वेदे कृतविद्यः षडङ्गवित् ॥ १२.७३.३० ॥
Der Weise Yājñavalkya hat es so erklärt und nicht anders — er, der im Veda der Bhṛgus und Aṅgirasen gelernt hat und die sechs Vedāṅgas kennt.
12.73.31
यज्ञकर्मविधिज्ञस्तु विधिज्ञः पौष्टिकेषु च ।
अष्टादशविकल्पानां विधिज्ञः शान्तिकर्मणाम् ॥ १२.७३.३१ ॥
Wer die Regeln der Opferriten kennt, die Regeln der Riten des Gedeihens kennt und die Regeln der achtzehn Varianten der Beschwichtigungsriten kennt.
12.73.32
सर्वरोगविहीनश्च संयतः संयतेन्द्रियः ।
श्वित्रकुष्ठक्षयक्षीणैर्ग्रहापस्मारदूषितैः ॥ १२.७३.३२ ॥
Er sei frei von jeder Krankheit, beherrscht und mit gezügelten Sinnen; nicht (einer), der durch Weißfleckigkeit, Aussatz und Schwindsucht verzehrt oder durch Besessenheit und Epilepsie befleckt ist.
12.73.33
अशस्तैर्वातदुष्टैश्च दूरस्थैः संवदेन्नृपः ।
रोगिणं ऋत्विजं चैव वर्जयेच्च पुरोहितम् ॥ १२.७३.३३ ॥
Der König soll nur mit den Unglücksbringenden, den vom Windleiden Befallenen und den Fernstehenden sprechen; auch den kranken Opferpriester und den Hauspriester soll er meiden.
12.73.34
नचान्यस्य कृतं येन पौरोहित्यं कदाचन ।
यस्य याज्यो मृतश्चैव भ्रष्टः प्रव्रजितो यथा ॥ १२.७३.३४ ॥
Wer niemals für einen anderen das Amt des Hauspriesters ausgeübt hat und dessen Opferherr gestorben, gefallen oder in die Entsagung gegangen ist (soll man meiden).
12.73.35
युद्धे पराजितश्चैव सर्वांस्तान्वर्जयेन्नृपः ।
नक्षत्रस्यानुकूल्येन यः संजातो नरेश्वरः ॥ १२.७३.३५ ॥
Der König soll alle meiden, die im Kampf besiegt wurden; und ein unter günstigem Gestirn geborener Herrscher (soll ebenfalls bedacht werden).
12.73.36
राजशास्त्रविनीतश्च श्रेयान्राज्ञः पुरोहितः ।
अधन्यानां निमित्तानामुत्पातानामथार्थवित् ॥ १२.७३.३६ ॥
Der bessere Hauspriester des Königs ist, wer in der Herrschaftslehre unterwiesen ist und die Bedeutung unglückseliger Zeichen und Unheilsvorzeichen kennt.
12.73.37
शत्रुपक्षक्षयज्ञश्च श्रेयान्राज्ञः पुरोहितः ।
वाजिनं तदभावे च चरकाध्वर्यवानपि ॥ १२.७३.३७ ॥
Der Hauspriester des Königs, der Opfer zur Vernichtung der feindlichen Partei vollzieht, ist der beste; in seiner Abwesenheit auch die Priester Vājin, Caraka und Adhvaryu.
12.73.38
बह्वृचं सामगं चैव नीतिशास्त्रकृतश्रमान् ।
कृतिनोऽथर्वणो वेदे स्थापयेत्तु पुरोहितान् ॥ १२.७३.३८ ॥
Er soll als Priester diejenigen einsetzen, die im Ṛg-Veda bewandert sind, die Sänger des Sāma-Veda, jene, die sich in der Staatskunst bemüht haben, und die erfahrenen Atharvan-Priester des Veda.
12.73.39
हिंसालिङ्गा हि निर्दिष्टा मन्त्रा वैतानिकैर्द्विजैः ।
न तानुच्चारयेत्प्राज्ञः क्षात्रधर्मविरोधिनः ॥ १२.७३.३९ ॥
Mantras mit dem Merkmal der Gewalt wurden von den zweimal Geborenen, den Opferpriestern, vorgeschrieben; doch der Weise soll jene nicht rezitieren, die der Pflicht des Kriegers widersprechen.
12.73.40
प्रजागुणाः पुरोधाश्च पुरोहितगुणाः प्रजाः ।
राजा वै सगुणो येषां कुशलं तेषु सर्वशः ॥ १२.७३.४० ॥
Die Tugenden des Volkes finden sich bei den Priestern, und die des Priesters beim Volk; jenen, deren König tugendhaft ist, geht es in jeder Hinsicht gut.
12.73.41
उभौ प्रजा वर्धयतो देवान्पूर्वापरान्पितॄन् ।
यौ भवेतां स्थितौ धर्मे श्रद्धेयौ सुतपस्विनौ ॥ १२.७३.४१ ॥
Diese beiden, im dharma gegründet, vertrauenswürdig und von großer Askese, mehren das Volk, die alten und die späteren Götter sowie die Ahnen.
12.73.42
परस्परस्य सुहृदौ विहितौ समचेतसौ ।
ब्रह्मक्षत्रस्य समानात्प्रजा सुखमवाप्नुयात् ॥ १२.७३.४२ ॥
Das Volk möge Glück erlangen durch die beiden, als einander freundschaftlich verbunden und gleichgesinnt bestimmt, durch die Gleichheit von Brahmane und Krieger.
12.73.43
विमाननात्तयोरेव प्रजा नश्येयुरेव हि ।
ब्रह्मक्षत्रं हि सर्वासां प्रजानां मूलमुच्यते ॥ १२.७३.४३ ॥
Durch ihre Entehrung würden die Untertanen gewiss zugrunde gehen, denn Brahmane und Krieger gelten als die Wurzel aller Menschen.
12.73.44
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
ऐलकश्यपसंवादं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.७३.४४ ॥
Hierzu führt man auch diese alte Geschichte an, den Dialog zwischen Aila und Kaśyapa. Lerne sie, Yudhiṣṭhira.
12.73.45
यदा हि ब्रह्म प्रजहाति क्षत्रं ।
क्षत्रं यदा वा प्रजहाति ब्रह्म।
अन्वग्बलं कतमेऽस्मिन्भजन्ते ।
तथा बलं कतमेऽस्मिन्ध्रियन्ते ॥ १२.७३.४५ ॥
Wenn das Brahman das Kṣatra verlässt oder das Kṣatra das Brahman verlässt, zu wem in dieser Welt geht dann die folgende Kraft, und in wem wird die Kraft getragen?
12.73.46
द्विधा हि राष्ट्रं भवति क्षत्रियस्य ।
ब्रह्म क्षत्रं यत्र विरुध्यतीह।
अन्वग्बलं दस्यवस्तद्भजन्ते ।
तथा वर्णं तत्र विदन्ति सन्तः ॥ १२.७३.४६ ॥
Das Reich des Kriegers spaltet sich in zwei, wo Brahman und Krieger hier einander widerstreiten. Räuber greifen dann zu der nachfolgenden Kraft, und dort erkennen die Weisen den Stand.
12.73.47
नैषां ब्रह्म च वर्धते नोत पुत्रा ।
न गर्गरो मथ्यते नो जयन्ते।
नैषां पुत्रा देवमधीयते च ।
यदा ब्रह्म क्षत्रियाः संत्यजन्ति ॥ १२.७३.४७ ॥
Wenn die Krieger das Brahman gänzlich verlassen, wächst ihr Brahman nicht, und ihre Söhne wachsen nicht; der Gargara wird nicht gequirlt, und es gibt keinen Sieg; ihre Söhne studieren die Götter nicht.
12.73.48
नैषामर्थो वर्धते जातु गेहे ।
नाधीयते तत्प्रजा नो यजन्ते।
अपध्वस्ता दस्युभूता भवन्ति ।
ये ब्राह्मणान्क्षत्रियाः संत्यजन्ति ॥ १२.७३.४८ ॥
In ihren Häusern wächst der Reichtum niemals; ihre Nachkommen studieren nicht und opfern nicht. Die Kṣatriyas, die die Brāhmaṇas verlassen, sinken und werden zu Räubern.
12.73.49
एतौ हि नित्यं संयुक्तावितरेतरधारणे ।
क्षत्रं वै ब्रह्मणो योनिर्योनिः क्षत्रस्य वै द्विजः ॥ १२.७३.४९ ॥
Diese beiden sind stets verbunden und tragen einander: Der Kṣatra-Stand ist der Ursprung des Brahmanen, und der Zweimalgeborene ist der Ursprung des Kṣatriya.
12.73.50
उभावेतौ नित्यमभिप्रपन्नौ ।
संप्रापतुर्महतीं संप्रतिष्ठाम्।
तयोः सन्धिर्भिद्यते चेत्पुराण ।
स्ततः सर्वं भवति हि संप्रमूढम् ॥ १२.७३.५० ॥
Diese beiden haben sich stets einander zugewandt und eine große, feste Grundlage erlangt. O Alter, wenn ihr Bund zerbricht, dann wird alles völlig verwirrt.
12.73.51
नात्र पारं लभते पारगामी ।
महोदधौ नौरिव संप्रभिन्ना।
चातुर्वण्यं भवति हि संप्रमूढं ।
प्रजास्ततः क्षयसंस्था भवन्ति ॥ १२.७३.५१ ॥
Hier erlangt selbst der, der das jenseitige Ufer sucht, es nicht, wie ein zerschellter Nachen im großen Ozean. Die vier Stände verwirren sich völlig, und dann verfallen die Menschen dem Untergang.
12.73.52
ब्रह्मवृक्षो रक्ष्यमाणो मधु हेम च वर्षति ।
अरक्ष्यमाणः सततमश्रु पापं च वर्षति ॥ १२.७३.५२ ॥
Wenn der Baum des Veda geschützt wird, regnet er Honig und Gold herab; wenn er ungeschützt ist, regnet er unablässig Tränen und Sünde herab.
12.73.53
अब्रह्मचारी चरणादपेतो ।
यदा ब्रह्म ब्रह्मणि त्राणमिच्छेत्।
आश्चर्यतो वर्षति तत्र देव ।
स्तत्राभीक्ष्णं दुष्प्रभाश्चाविशन्ति ॥ १२.७३.५३ ॥
Wer von der Lebensweise des Brahmacarya abgewichen ist und im Brahman Schutz begehrt, dort regnet der Gott wunderbar herab; dorthin dringen unablässig böse Lichter ein.
12.73.54
स्त्रियं हत्वा ब्राह्मणं वाऽपि पापः ।
सभायां यत्र लभते साधुवादम्।
राज्ञः सकाशे न विभेति चापि ।
ततो भयं विद्यते क्षत्रियस्य ॥ १२.७३.५४ ॥
Selbst der Sünder, der eine Frau oder einen Brahmanen erschlagen hat und in der Versammlung das Lob der Guten erhält und sich nicht einmal vor dem König fürchtet — von ihm entsteht für den Kṣatriya Furcht.
12.73.55
पापैः पापे क्रियमाणेऽतिवेलं ।
ततो रुद्रो जायते देव एषः।
पापैः पापाः संजनयन्ति रुद्रं ।
ततः सर्वान्साध्वसाधून्हिनस्ति ॥ १२.७३.५५ ॥
Wenn die Sünde von den Sündern über alles Maß hinaus begangen wird, dann wird dieser Gott Rudra geboren; durch ihre Sünden bringen die Sünder Rudra hervor, und dann erschlägt er alle, die Guten wie die Bösen.
12.73.56
कुतो रुद्रः कीदृशो वाऽपि रुद्रः ।
सत्वैः सत्वं दृश्यते वध्यमानम्।
एतत्सर्वं कश्यप मे प्रचक्ष्व ।
यतो रुद्रो जायते देव एषः ॥ १२.७३.५६ ॥
Woher kommt Rudra, und von welcher Art ist Rudra? Man sieht ein Wesen, das von Wesen erschlagen wird. O Kaśyapa, verkünde mir all dies: woraus dieser Gott Rudra geboren wird.
12.73.57
आत्मा रुद्रो हृदये मानवानां ।
स्वं स्वं देहं परदेहं च हन्ति।
वातोत्पातैः सदृशं रुद्रमाहु ।
र्देवं जीमूतैः सदृशं रूपमस्य ॥ १२.७३.५७ ॥
Das Selbst ist Rudra, der im Herzen der Menschen wohnt. Er schlägt den eigenen Leib und den fremden. Jenen Rudra, gleich Winden und Vorzeichen, nennt man einen Gott; seine Gestalt gleicht den Wolken.
12.73.58
न वै वातः परिवृणोति कश्चि ।
न्न जीमूतो वर्षति तत्र देवः।
तथा युक्तो दृश्यते मानुषेषु ।
कामद्वेषाद्वध्यते मुह्यते च ॥ १२.७३.५८ ॥
Der Wind bedeckt dort nichts, die Wolke regnet dort nicht, und der Gott ist dort nicht. Unter den Menschen zeigt er sich so verbunden; durch Begierde und Abneigung wird er geschlagen und verwirrt.
12.73.59
यथैकगेहाज्जातवेदाः प्रदीप्तः ।
कृत्स्नं ग्रामं दहते च त्वरावान्।
विमोहनं कुरुते देव एप ।
ततः सर्वं स्पृश्यते पुण्यपापैः ॥ १२.७३.५९ ॥
So wie ein Feuer, das aus einem einzigen Haus aufflammt, rasch das ganze Dorf verbrennt, so erzeugt dieser Gott Verblendung; dann wird alles von Verdienst und Sünde berührt.
12.73.60
यदि दण्डः स्पृशतेऽपुण्यपापं ।
पापं पापे क्रियमाणे विशेषात्।
कस्य हेतोः सुकृतं नाम कुर्या ।
द्दुष्कृतं वा कस्य हेतोर्न कुर्यात् ॥ १२.७३.६० ॥
Wenn die Strafe das Unverdienstliche und die Sünde trifft, und wenn bei begangener Sünde vor allem Sünde entsteht, für wessen Willen soll der Mensch dann eine gute Tat tun, oder für wessen Willen keine böse Tat tun?
12.73.61
असंत्यागात्पापकृतामपापां ।
स्तुल्यो दण्डः स्पृशते मिश्रभावात्।
शुष्केणार्द्रं दह्यते मिश्रभावा ।
न्न मिश्रः स्यात्पापकृद्भिः कथंचित् ॥ १२.७३.६१ ॥
Weil man die Übeltäter nicht verlässt, trifft auch den Schuldlosen dieselbe Strafe; durch die Vermischung brennt das Feuchte zugleich mit dem Trockenen. Daher soll man sich mit den Übeltätern keinesfalls vermischen.
12.73.62
साध्वसाधून्धारयतीह भूमिः ।
साध्वसाधूंस्तापयतीह सूर्यः।
साध्वसाधूंश्चापि वातीह वायु ।
रापस्तथा साध्वसाधून्वहन्ति ॥ १२.७३.६२ ॥
Hier trägt die Erde sowohl die Guten als auch die Bösen; hier wärmt die Sonne sowohl die Guten als auch die Bösen; hier weht auch der Wind über die Guten und die Bösen; und die Gewässer tragen ebenso die Guten und die Bösen.
12.73.63
एवमस्मिन्वर्तते लोक एष ।
नामुत्रैवं वर्तते राजपुत्र।
प्रेत्यैतयोरन्तरावान्विशेषो ।
यो वै पुण्यं चरते यश्च पापम् ॥ १२.७३.६३ ॥
In dieser Welt geht es so zu, in jener aber nicht so, o Prinz. Nach dem Tod besteht ein großer Unterschied zwischen diesen beiden: dem, der Verdienst erwirbt, und dem, der Sünde begeht.
12.73.64
पुण्यस्य लोको मधुमान्घृतार्चि ।
र्हिरण्यज्योतिरमृतस्य नाभिः।
तत्र प्रेत्य मोदते ब्रह्मचारी ।
न तत्र मृत्युर्न जरा नोत दुःखम् ॥ १२.७३.६४ ॥
Die Welt des Verdienstes ist süß, mit Flammen aus Butterschmalz und goldenem Licht, der Nabel der Unsterblichkeit; dort freut sich der Brahmacārin nach dem Tod. Dort gibt es weder Tod noch Alter, noch Leid.
12.73.65
पापस्य लोको निरयोऽप्रकाशो ।
नित्यं दुःखं शोकभूयिष्ठमेव।
तत्रात्मानं शोचति पापकर्मा ।
वह्वीः समाः प्रतपन्नप्रतिष्ठः ॥ १२.७३.६५ ॥
Die Welt der Sünde ist die Hölle, ohne Licht, stets voller Leid und reich an Kummer. Dort betrauert der Übeltäter sich selbst, viele Jahre brennend, ohne jeden Halt.
12.73.66
मिथोभेदाद्ब्राह्मणक्षत्रियाणां ।
प्रजा दुःखं दुःसहं चाविशन्ति।
एवं ज्ञात्वा कार्य एवेह विद्वान् ।
पुरोहितो नैकविद्यो नृपेण ॥ १२.७३.६६ ॥
Durch gegenseitige Zwietracht zwischen Brahmanen und Kṣatriyas fällt unerträgliches Leid über die Untertanen. Dies erkennend, soll der weise König hier einen Purohita bestellen, der in vielen Wissenschaften bewandert ist.
12.73.67
तं चैव लब्ध्वाभिषिञ्चेत्तथा धर्मो विधीयते ।
अग्रं हि ब्राह्मणः प्रोक्तं सर्वस्यैवेह धर्मतः ॥ १२.७३.६७ ॥
Hat man ihn gewonnen, soll man ihn salben; so schreibt es das Dharma vor. Hier wird nach dem Dharma der Brahmane als der Erste von allen erklärt.
12.73.68
पूर्वं हि ब्रह्मणः सृष्टिरिति ब्रह्मविदो विदुः ।
ज्येष्ठेनाभिजनेनास्य प्राप्तं पूर्वं यदुत्तमम् ॥ १२.७३.६८ ॥
Die Brahman-Kenner wissen, dass zuerst die Schöpfung Brahmās war. Durch seine erstgeborene Abstammung gehört ihm die höchste Stellung, die er zuerst erlangte.
12.73.69
तस्मान्मान्यश्च पूज्यश्च ब्राह्मणः प्रसृताग्रभुक् ।
सर्वं श्रेष्ठं विशिष्टं च निवेद्यं तस्य धीमतः ॥ १२.७३.६९ ॥
Darum ist der Brahmane ehrwürdig und verehrungswürdig und der Erste, der vom Opfer isst. Diesem Weisen soll alles dargebracht werden, was das Beste und Vorzüglichste ist.
12.73.70
अवश्यमेतत्कर्तव्यं राज्ञा बलवताऽपि हि ।
ब्रह्म वर्धयति क्षत्रं क्षत्रतो ब्रह्म वर्धते।
राज्ञः सर्वस्य चान्यस्य स्वामी राज्ञः पुरोहितः ॥ १२.७३.७० ॥
Auch ein mächtiger König muss dies unbedingt tun. Der Brahmane stärkt den Kṣatriya, und durch den Kṣatriya wächst der Brahmane. Der Herr des Königs und aller anderen ist der königliche Purohita.