Mahābhārata · Adhyāya 12.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.81.1
एवमग्राह्यके तस्मिञ्ज्ञातिसंबन्धिमण्डले ।
मित्रेष्वमित्रेष्वपि च कथं भावो विभाव्यते ॥ १२.८१.१ ॥
Wie also soll man in diesem schwer zu durchschauenden Kreis von Verwandten und Angehörigen die Haltung erkennen, sowohl bei Freunden als auch bei Feinden?
12.81.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
संवादं वासुदेवस्य महर्षेर्नारदस्य च ॥ १२.८१.२ ॥
Auch hierzu erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Vāsudeva und dem großen Weisen Nārada.
12.81.3
नासुहृत्परर्म मन्त्रं नारदार्हति वेदितुम् ।
अपण्डितो वाऽपि सुहृत्पण्डितो वाप्यनात्मवान् ॥ १२.८१.३ ॥
Wer kein Freund ist, verdient nicht, den höchsten geheimen Rat zu kennen, o Nārada; auch der Unwissende nicht, noch der gelehrte Freund, der sich nicht selbst beherrscht.
12.81.4
स ते सौहृदमास्थाय किंचिद्वक्ष्यामि नारद ।
कृत्स्नां बुद्धिं च ते प्रेक्ष्य संपृच्छे त्रिदिवङ्गम ॥ १२.८१.४ ॥
Darum will ich aus Wohlwollen dir etwas sagen, o Nārada; nachdem ich deine ganze Einsicht geprüft habe, frage ich dich, o Wanderer der drei Himmel.
12.81.5
दास्यमैश्वर्यवादेन ज्ञातीनां वै करोम्यहम् ।
अर्धंभोक्ताऽस्मि भोगानां वाग्दुरुक्तानि च क्षमे ॥ १२.८१.५ ॥
Ich diene meinen Verwandten, nicht indem ich Herrschaft beanspruche; ich bin Mitgenießer der Hälfte ihrer Freuden, und ich ertrage harte Worte.
12.81.6
अरणीमग्निकामो वा मथ्नाति दहृयं मम ।
वाचा दुरुक्तं देवर्षे तन्मां दहति नित्यदा ॥ १२.८१.६ ॥
Wie einer, der Feuer begehrt, das Reibholz quirlt, so brennen mich, o göttlicher Seher, die harten Worte, die durch die Zunge gesprochen wurden, immerfort.
12.81.7
बलं सङ्कर्षणे नित्यं सौकुमार्यं पुनर्गदे ।
रूपेण मत्तः प्रद्युम्नः सोऽसहायोऽस्मि नारद ॥ १२.८१.७ ॥
In Saṅkarṣaṇa ist stets Stärke, und in Gada Zartheit; an Schönheit übertrifft mich Pradyumna. Nārada, so bin ich ohne Helfer.
12.81.8
अन्ये हि सुमहाभागा बलवन्तो दुरासदाः ।
नित्योत्थानेन संपन्ना नारदान्धकवृष्णयः ॥ १२.८१.८ ॥
Andere, sehr glückliche, starke und schwer zugängliche — Nārada, die Andhaka und Vṛṣṇi sind durch beständiges Bemühen begabt.
12.81.9
यस्य न स्युर्न वै स स्याद्यस्य स्युः कृत्स्नमेव तत् ।
द्वयोरेनं प्रचरतोर्वृणोम्येकरतं न च ॥ १२.८१.९ ॥
Wem sie fehlen, dem sind sie nicht; wem sie gehören, dem gehört alles. Von den beiden, die umherziehen, wähle ich diesen nicht als einzig ergeben.
12.81.10
स्यातां यस्याहुकाक्रूरौ किं नु दुःखतरं ततः ।
यस्य चापि न तौ स्यातां किं नु दुःखतरं ततः ॥ १२.८१.१० ॥
Wem Āhuka und Akrūra gehören, für den gibt es größeren Kummer als diesen? Und wem diese beiden nicht gehören, für den gibt es größeren Kummer als diesen?
12.81.11
सोऽहं कित्नवमातेव द्वयोरपि महामुने ।
नैकस्य जयमाशंसे द्वितीयस्य पराजयम् ॥ १२.८१.११ ॥
Ich selbst, großer Weiser, bin wie die Mutter eines Spielers, für beide besorgt. Ich hoffe weder auf den Sieg des einen noch auf die Niederlage des anderen.
12.81.12
ममैवं क्लिश्यमानस्य नारदोभयदर्शनात् ।
वक्तुमर्हसि यच्छ्रेयो ज्ञातीनामात्मनस्तथा ॥ १२.८१.१२ ॥
Nārada, mir, der ich so gequält bin, weil ich beide sehe, solltest du sagen, was das Beste für meine Verwandten und für mich selbst ist.
12.81.13
आपदो द्विविधाः कृष्ण बाह्याश्चाम्यन्तराश्च ह ।
प्रादुर्भवन्ति वार्ष्णेय स्वकृता यदि वाऽन्यतः ॥ १२.८१.१३ ॥
Kṛṣṇa, Unglücke sind zweierlei: äußere und innere. Nachkomme der Vṛṣṇi, sie entstehen aus eigenen Taten oder durch andere.
12.81.14
सेयमाभ्यन्तरा तुभ्यमापत्कृच्छ्रा स्वकर्मजा ।
अक्रूरभोजप्रभवा सर्वे ह्येते तदन्वयः ॥ १२.८१.१४ ॥
Für dich ist dieses innere, schwere, aus eigenen Taten entstandene Unglück aus Akrūra und den Bhojas hervorgegangen; alle diese gehören zu deren Geschlecht.
12.81.15
अर्थहेतोर्हि कामाद्वा वीरबीभत्सयाऽपि वा ।
आत्मना प्राप्तमैश्वर्यमन्यत्र प्रतिपादितम् ॥ १२.८१.१५ ॥
Herrschaft, die man selbst erlangt hat, sei es um des Reichtums willen, aus Begierde oder durch Heldenmut und Schrecken, ist anderswo übergeben worden.
12.81.16
कृतमूलमिदानीं तद्राजशब्दसहायवत् ।
न शक्यं पुनरादातुं वान्तमन्नमिव स्वयम् ॥ १२.८१.१६ ॥
Diese Herrschaft, nun fest verwurzelt und durch den Königstitel gestützt, kann nicht wieder an sich genommen werden, wie Speise, die man selbst erbrochen hat.
12.81.17
बभ्रूग्रसेनतो राज्यं नाप्नुं शक्यं कथंचन ।
ज्ञातिभेदभयात्कृष्ण त्वया चापि विशेषतः ॥ १२.८१.१७ ॥
Kṛṣṇa, das Reich kann auf keine Weise von Babhru und Ugrasena erlangt werden, besonders nicht von dir, aus Furcht vor der Spaltung der Sippe.
12.81.18
तच्च सिध्येत्प्रयत्नेन कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ।
महाक्षयं व्ययो वा स्याद्विनाशो वा पुनर्भवेत् ॥ १२.८१.१८ ॥
Selbst wenn es durch Mühe gelänge, würde nach einer so überaus schweren Tat großer Untergang oder Verlust folgen, oder der Untergang könnte erneut kommen.
12.81.19
अनायसेन शस्त्रेण मृदुना हृदयच्छिदा ।
जिह्वामुद्धर सर्वेषां परिमृदज्यानुमृज्य च ॥ १२.८१.१९ ॥
Mit einer Waffe, die nicht aus Eisen ist, sanft und doch das Herz durchbohrend, reiße allen die Zunge heraus und reibe sie immer wieder sauber.
12.81.20
अनायसं मुने शस्त्रं मृदु विद्यामहं कथम् ।
येनैषामुद्धरे जिह्वां परिमृज्यानुमृज्य च ॥ १२.८१.२० ॥
O Weiser, wie soll ich jene sanfte Waffe kennen, die nicht aus Eisen ist, mit der ich ihnen die Zunge herausreißen und sie immer wieder reiben und säubern könnte?
12.81.21
शक्त्याऽन्नदानं सततं तितिक्षाऽऽर्जवमार्दवम् ।
यथार्हप्रतिपूजा च शस्त्रमेतदनायसम् ॥ १२.८१.२१ ॥
Stetig Speise geben nach Vermögen, Geduld, Redlichkeit und Sanftmut und Ehre erweisen, wie es sich gebührt – das ist die Waffe, die nicht aus Eisen ist.
12.81.22
ज्ञातीनां वक्तुकामानां कटुकानि लधूनि च ।
गिरा त्वं हृदयं वाचं शमयस्य मनांसि च ॥ १२.८१.२२ ॥
Beruhige mit deiner Rede das Herz, die Worte und die Gedanken der Verwandten, die harte und belanglose Worte sagen wollen.
12.81.23
नामहापुरुषः कश्चिन्नानात्मा नासहायवान् ।
महतीं धुरमादाय समुद्यम्योरसा वहेत् ॥ १२.८१.२३ ॥
Kein großer Mann, der in sich nicht zerrissen ist und Helfer hat, kann eine große Last aufnehmen, sie mit der Brust hochheben und tragen.
12.81.24
सर्व एव गुरुं भारमनङ्वान्वहते समे ।
दुर्गे प्रतीतः सुगवो भारं वहति दुर्वहम् ॥ १२.८१.२४ ॥
Auf ebenem Boden trägt jeder Ochse eine schwere Last; doch auf rauem Gelände trägt nur der bekannte, gut geschulte gute Stier die schwer zu tragende Last.
12.81.25
भेदाद्विनाशः सङ्घानां सङ्घमुख्योऽसि केशव ।
यथा त्वां प्राप्य नोत्सीदेदयं सङ्घस्तथा कुरु ॥ १२.८१.२५ ॥
Durch Spaltung kommt der Untergang der Versammlungen; du bist der Anführer der Versammlungen, o Keśava. Handle so, dass diese Versammlung, dich habend, nicht zugrunde geht.
12.81.26
नान्यत्र बुद्धिक्षान्तिभ्यां नान्यत्रेन्द्रियनिग्रहात् ।
नान्यत्र धनसन्त्यागाद्गुणः प्राज्ञेऽवतिष्ठते ॥ १२.८१.२६ ॥
Nur durch Einsicht und Geduld, nur durch Zügelung der Sinne, nur durch Hingabe des Reichtums bleibt die Tugend im Weisen bestehen.
12.81.27
धन्यं यशस्यमायुष्वं स्वपक्षोद्भावनं सदा ।
ज्ञातीनामविनाशः स्याद्यथा कृष्ण तथा कुरु ॥ १२.८१.२७ ॥
Dies bringt Reichtum, Ruhm und langes Leben und stärkt stets die eigene Seite. O Kṛṣṇa, handle so, dass deine Verwandten nicht vernichtet werden.
12.81.28
आयत्यां च तदात्वे च न तेऽस्त्यविदितं प्रभो ।
षाङ्गुण्यस्य विधानेन यात्रा यानविधौ तथा ॥ १२.८१.२८ ॥
Nichts ist dir unbekannt, o Herr, weder in der Zukunft noch in der Gegenwart – weder durch die Anordnung der sechsfachen Politik noch durch die Art des Marsches.
12.81.29
यादवाः कुकुरा भोजाः सर्वे चान्धकवृष्णयः ।
त्वय्यायत्ता महाबाहो लोका लोकेश्वराश्च ये ॥ १२.८१.२९ ॥
Die Yādavas, Kukuras, Bhojas und alle Andhakas und Vṛṣṇis hängen von dir ab, o Starkarmiger; ebenso die Welten und die Herren der Welten.
12.81.30
उपासन्ते हि त्वद्बुद्धिमृषयश्चापि माधव ।
त्वं गुरुः सर्वभूतानां जानीषे त्वं परां गतिम् ॥ १२.८१.३० ॥
Selbst die Weisen verehren deine Einsicht, o Mādhava. Du bist der Lehrer aller Wesen; du kennst das höchste Ziel.
12.81.31
त्वामासाद्य यदुश्रेष्ठमेधन्ते वादवाः सुखम् ॥ १२.८१.३१ ॥
O Bester der Yadus, nachdem sie dich erreicht haben, gedeihen die Vādavas in Glück.