ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.9.1
मुहूर्तं तावदेकाग्रो मनः श्रोत्रेऽन्तरात्मनि ।
धारयन्नपि ते श्रुत्वा रोचते वचनं मम ॥ १२.९.१ ॥
ನೀವು ಒಂದು ಕ್ಷಣವಾದರೂ ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ ಕೇಳಿದರೆ, ನನ್ನ ಮಾತು ನಿಮಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತದೆ.
12.9.2
सार्थगम्यमहं मार्गं न जातु त्वत्कृते पुनः ।
गच्छेयं तं गमिष्यामि हित्वा ग्राम्यसुखान्युत ॥ १२.९.२ ॥
ವ್ಯಾಪಾರಿ ತಂಡಗಳು ಸಾಗುವ ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮಗಾಗಿ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮತ್ತೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಗ್ರಾಮ್ಯ ಸುಖಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಾನು ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.
12.9.3
क्षेम्यश्चैकाकिना गम्यः पन्था कोस्तीति पृच्छ माम् ।
अथवा नेच्छसि प्रष्टुमपृच्छन्नपि मे शृणु ॥ १२.९.३ ॥
ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗಬಹುದಾದ ಕ್ಷೇಮಕರ ದಾರಿ ಯಾವುದೆಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿ. ಅಥವಾ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸದಿದ್ದರೆ, ಕೇಳದೆಯೇ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ.
12.9.4
हित्वा ग्राम्यसुखाचारं तप्यमानो महत्तपः ।
अरण्ये फलमूलाशी चरिष्यामि मृगैः सह ॥ १२.९.४ ॥
ಗ್ರಾಮ್ಯ ಸುಖಾಚಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮಹಾ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು-ಗೆಡ್ಡೆಗಳನ್ನು ತಿಂದು, ಜಿಂಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಸಂಚರಿಸುವೆನು.
12.9.5
जुह्वानोऽग्निं यथाकालमुभौ कालावुपस्पृशन् ।
कृशः परिमिताहारश्चर्मचीरजटाधरः ॥ १२.९.५ ॥
ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿ ನೀಡುತ್ತಾ, ಎರಡೂ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಆಚಮನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕೃಶನಾಗಿ, ಮಿತ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತಾ, ಚರ್ಮ-ವಲ್ಕಲ-ಜಟೆಯನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾ.
12.9.6
शीतवातातपसहः क्षुत्पिपासाश्रमक्षमः ।
तपसा विधिदृष्टेन शरीरमुपशोषयन् ॥ १२.९.६ ॥
ಚಳಿ, ಗಾಳಿ, ಬಿಸಿಲನ್ನು ಸಹಿಸುತ್ತಾ, ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆ-ಶ್ರಮವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ವಿಧಿಸಿದ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಒಣಗಿಸುತ್ತಾ.
12.9.7
मनःकर्णसुखा नित्यं श्रृण्वन्नुच्चावचा गिरः ।
मुदितानामरण्येषु नदतां मृगपक्षिणाम्। ॥ १२.९.७ ॥
ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಕಿವಿಗೂ ಸದಾ ಸುಖಕರವಾದ, ಎತ್ತರ ತಗ್ಗಿನ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೂಗುವ ಮೃಗ ಪಕ್ಷಿಗಳ.
12.9.8
आजिघ्रन्पेशलान्गन्धान्फुल्लानां वृक्षवीरुधाम् ।
नानारूपान्वने पश्यन्रमणीयान्वनौकसः ॥ १२.९.८ ॥
ಅರಳಿದ ಮರ ಬಳ್ಳಿಗಳ ಮೃದು ಸುಗಂಧವನ್ನು ಮೂಸುತ್ತಾ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಾನಾ ರೂಪದ ಸುಂದರ ವನವಾಸಿ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ.
12.9.9
वानप्रस्थजनस्यापि दर्शनं कूलवासिनः ।
नाप्रियाण्याचरिष्यामि किंपुनर्ग्रामवासिनाम् ॥ १२.९.९ ॥
ವಾನಪ್ರಸ್ಥರಿಗೂ ತೀರವಾಸಿಗಳಿಗೂ ಕೂಡ ನಾನು ಅಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಇನ್ನು ಗ್ರಾಮವಾಸಿಗಳ ಮಾತೇನು!
12.9.10
एकान्तशीली विमृशन्पक्वापक्वेन वर्तयन् ।
पितॄन्देवांश्च वन्येन वाग्भिरद्भिश्च तर्पयन् ॥ १२.९.१० ॥
ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಬೆಂದ ಮತ್ತು ಬೇಯದ ಕಾಡಿನ ಆಹಾರದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಾ, ಮಾತು ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾ.
12.9.11
एवमारण्यशास्त्राणामुग्रमुग्रतरं विधिम् ।
सेवमानः प्रतीक्षिष्ये देहस्यास्य समापनम् ॥ १२.९.११ ॥
ಹೀಗೆ ಆರಣ್ಯಕ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಕಠಿಣವಾದ ಕಠಿಣತರ ವಿಧಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ, ಈ ದೇಹದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಕಾಯುತ್ತೇನೆ.
12.9.12
अथवैकोऽहमेकाहमेकैकस्मिन्वनस्पतौ ।
चरन्भैक्षं मुनिर्मुण्डः क्षपयिष्ये कलेवरम् ॥ १२.९.१२ ॥
ಅಥವಾ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ, ಪ್ರತಿ ದಿನ ಒಂದೊಂದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಾ, ಬೋಳು ತಲೆಯ ಮುನಿಯಾಗಿ ಈ ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.9.13
पांसुभिः समभिच्छन्नः शून्यागारप्रतिश्रयः ।
वृक्षमूलनिकेतो वा त्यक्तसर्वप्रियाप्रियः ॥ १२.९.१३ ॥
ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟವನಾಗಿ, ಶೂನ್ಯ ಮನೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಥವಾ ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರಿಯಾಪ್ರಿಯಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದವನಾಗಿ.
12.9.14
न शोचन्न प्रहृष्यंश्च तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ।
निराशीर्निर्ममो भूत्वा निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ॥ १२.९.१४ ॥
ದುಃಖಿಸದವನಾಗಿ, ಹರ್ಷಿಸದವನಾಗಿ, ತನ್ನ ನಿಂದೆ ಮತ್ತು ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವವನಾಗಿ, ಆಶೆಯಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ಮಮಕಾರವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಪರಿಗ್ರಹವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ.
12.9.15
आत्मारामः प्रसन्नात्मा जडान्धबधिराकृतिः ।
अकुर्वाणः परैः कांचित्संविदं जातु कैरपि ॥ १२.९.१५ ॥
ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವವನಾಗಿ, ಪ್ರಸನ್ನ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವನಾಗಿ, ಜಡ, ಕುರುಡ, ಕಿವುಡರಂತೆ ತೋರುವವನಾಗಿ, ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಯಾವ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನೂ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನೂ ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡದವನಾಗಿ.
12.9.16
जङ्गमाजङ्गमान्सर्वानविहिंसंश्चतुर्विधान् ।
प्रजाः सर्वाः स्वधर्मस्थाः समः प्राणभृतः प्रति ॥ १२.९.१६ ॥
ಚರ ಮತ್ತು ಅಚರ, ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಹಾನಿ ಮಾಡದೆ; ತಮ್ಮ ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಜೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲರ ಕಡೆಗೆ ಸಮಭಾವದಿಂದ.
12.9.17
न चाप्यवहसन्कंचिन्न कुर्वन्भ्रुकुटीः क्वचित् ।
प्रसन्नवदनो नित्यं सर्वेन्द्रियसुसंयतः ॥ १२.९.१७ ॥
ಯಾರನ್ನೂ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡದೆ, ಎಂದೂ ಹುಬ್ಬು ಗಂಟಿಕ್ಕದೆ; ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಸನ್ನ ಮುಖವುಳ್ಳವನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿಗ್ರಹಿಸಿದವನಾಗಿ.
12.9.18
अपृच्छन्कस्यचिन्मार्गं प्रव्रजन्नेव केनचित् ।
न देशं न दिशं कांचिद्गन्तुमिच्छन्विशेषतः ॥ १२.९.१८ ॥
ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಯಾರನ್ನೂ ದಾರಿ ಕೇಳದೆ; ಯಾವ ದೇಶಕ್ಕೂ ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿಗೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಲ್ಲದೆ.
12.9.19
गमने निरपेक्षश्च पश्चादनवलोकयन् ।
ऋजुः प्रणिहितो गच्छन्स्त्रीसंस्थापरिवर्जकः ॥ १२.९.१९ ॥
ನಡೆಯುವಾಗ ನಿರಪೇಕ್ಷನಾಗಿ, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ, ನೇರವಾಗಿ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸ್ತ್ರೀಸಂಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ.
12.9.20
स्वभावस्तु प्रयात्यग्रे प्रभवन्त्यशनान्यपि ।
द्वन्द्वानि च विरुद्धानि तानि सर्वाण्यचिन्तयन् ॥ १२.९.२० ॥
ಸ್ವಭಾವವೇ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ; ಆಹಾರವೂ ದೊರೆತದ್ದೇ; ವಿರುದ್ಧ ದ್ವಂದ್ವಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅವನು ಚಿಂತಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
12.9.21
अल्पं वा स्वादु वा भोज्यं पूर्वालाभेन जातुचित् ।
अन्येष्वपि चरँल्लाभमलाभे सप्त पूरयन् ॥ १२.९.२१ ॥
ಸ್ವಲ್ಪವೋ ರುಚಿಕರವೋ ಆದ ಆಹಾರ, ಮೊದಲು ದೊರೆಯದಿದ್ದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇತರರ ಬಳಿ ಸುತ್ತಾಡಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಲಾಭವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಏಳು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿ ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
12.9.22
विधूमे न्यस्तमुसले व्यङ्गारे भुक्तवज्जने ।
अतीतपात्रसंचारे काले विगतभिक्षुके ॥ १२.९.२२ ॥
ಹೊಗೆ ನಿಂತು, ಒನಕೆಗಳನ್ನು ಇಳಿಸಿ, ಕೆಂಡ ಆರಿ, ಜನರು ಊಟ ಮುಗಿಸಿ, ಪಾತ್ರೆಗಳ ಓಡಾಟ ಕಳೆದು, ಭಿಕ್ಷುಕರು ಹೋದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ (ಅವನು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಾನೆ).
12.9.23
एककालं चरन्भैक्षं त्रीनथ द्वे च पञ्च वा ।
स्नेहपाशं विमुच्याहं चरिष्यामि महीमिमाम् ॥ १२.९.२३ ॥
ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಭಿಕ್ಷೆ ಪಡೆದು, ಮೂರು, ಎರಡು ಅಥವಾ ಐದು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಸ್ನೇಹಪಾಶವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಾನು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.9.24
अलाभे सति वा लाभे समदर्शी महातपाः ।
न जिजीविषुवत्किंचिन्न मुमूर्षुवदाचरन् ॥ १२.९.२४ ॥
ಲಾಭವಿರಲಿ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ಸಮದರ್ಶಿಯಾದ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ, ಬದುಕಲು ಬಯಸುವವನಂತೆಯೂ ಸಾಯಲು ಬಯಸುವವನಂತೆಯೂ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.
12.9.25
जीवितं मरणं चैव नाभिनन्दन्न च द्विपन् ।
वास्यैकं तक्षतो बाहुं चन्दनेनैकपुक्षतः।
नाकल्याणं न कल्याणं चिन्तयन्नुभयोस्तयोः ॥ १२.९.२५ ॥
ಜೀವನವನ್ನೂ ಮರಣವನ್ನೂ ಬಯಸದೆ, ದ್ವೇಷಿಸದೆ; ಒಬ್ಬನು ಕೊಡಲಿಯಿಂದ ಒಂದು ತೋಳನ್ನು ಕಡಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಚಂದನ ಲೇಪಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವರಿಬ್ಬರ ಕುರಿತು ಕೆಡುಕನ್ನೂ ಒಳಿತನ್ನೂ ಯೋಚಿಸದೆ.
12.9.26
याः काश्चिज्जीवता शक्याः कर्तुमभ्युदयक्रियाः ।
सर्वास्ताः समभित्यज्य निमेषादिव्यवस्थितः ॥ १२.९.२६ ॥
ಬದುಕಿರುವಾಗ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಏಳಿಗೆಯ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದವನಂತೆ.
12.9.27
तेषु नित्यमसक्तश्च त्यक्तसर्वेन्द्रियक्रियः ।
अपरित्यक्तसंकल्पः सुनिर्णिक्तात्मकल्मपः ॥ १२.९.२७ ॥
ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳದವನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಬಿಡದೆ, ಆತ್ಮದ ಕಲ್ಮಷಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟವನಾಗಿ.
12.9.28
विमुक्तः सर्वसङ्गेभ्यो व्यतीतः सर्ववागुराः ।
न वशे कस्यचित्तिष्ठन्सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १२.९.२८ ॥
ಎಲ್ಲ ಸಂಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಬಲೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಯಾರ ವಶದಲ್ಲೂ ಇರದೆ, ಗಾಳಿಯ (ಮಾತರಿಶ್ವನ) ಸ್ವಭಾವವುಳ್ಳವನಾಗಿ.
12.9.29
वीतरागश्चरन्नेवं तुष्टिं प्राप्स्यामि मानसीम् ।
तृष्णया हि महत्पापमज्ञानादस्मि कारितः ॥ १२.९.२९ ॥
ವೀತರಾಗಿಯಾಗಿ ಹೀಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತ ಮನಸ್ಸಿನ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು. ತೃಷ್ಣೆಯಿಂದಲೇ ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಪಾಪ ಮಾಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆನು; ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಾನು ಪ್ರೇರಿತನಾದೆನು.
12.9.30
कुशलाकुशलान्येके कृत्वा कर्माणि मानवाः ।
कार्यकारणसंश्लिष्टं स्वजनं नाम ब्रिभ्रति ॥ १२.९.३० ॥
ಕೆಲವು ಮಾನವರು ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಕಾರ್ಯಕಾರಣ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ತಮ್ಮ ಜನರ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊರುತ್ತಾರೆ.
12.9.31
आयुपोऽन्ते प्रहायेदं क्षीणप्राणं कलेवरम् ।
प्रतिगृह्णाति तत्पापं कर्तुः कर्मफलं हि तत् ॥ १२.९.३१ ॥
ಆಯುಷ್ಯದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಣ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದ ಈ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅದು ಕರ್ತನ ಕರ್ಮಫಲವಾದ ಆ ಪಾಪವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.
12.9.32
एवं संसारचक्रेऽस्मिन्व्याविद्धे रथचक्रवत् ।
समेति भूतग्रामोऽयं भूतग्रामेण कार्यवान् ॥ १२.९.३२ ॥
ಹೀಗೆ, ರಥಚಕ್ರದಂತೆ ತಿರುಗುವ ಈ ಸಂಸಾರಚಕ್ರದಲ್ಲಿ, ಈ ಜೀವಸಮೂಹ ಮತ್ತೊಂದು ಜೀವಸಮೂಹದೊಂದಿಗೆ ಸೇರುತ್ತದೆ; ಅದು ಕಾರ್ಯಫಲದಿಂದ ಬದ್ಧವಾಗಿದೆ.
12.9.33
जन्ममृत्युजराव्याधिवेदनाभिरभिद्रुतम् ।
अपारमिव चास्वस्थं संसारं त्यजतः सुखम् ॥ १२.९.३३ ॥
ಜನನ, ಮರಣ, ಜರಾ, ವ್ಯಾಧಿ, ವೇದನೆಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತವಾದ, ಅಪಾರವೂ ಅಸ್ವಸ್ಥವೂ ಆದ ಈ ಸಂಸಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನಿಗೆ ಸುಖ.
12.9.34
दिवः पतत्सु देवेषु स्थानेभ्यश्च महर्षिषु ।
को हि नाम भवेनार्थी भवेत्कारणतत्त्ववित् ॥ १२.९.३४ ॥
ದೇವತೆಗಳು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಬೀಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಂದ ಜಾರುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕಾರಣತತ್ತ್ವವನ್ನು ಬಲ್ಲವನು ಯಾರು ಬಯಸುವನು?
12.9.35
कृत्वा हि विविधं कर्म तत्तद्विविधलक्षणम् ।
पार्थिवैर्नृपतिः स्वल्पैः कारणैरेव बध्यते ॥ १२.९.३५ ॥
ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ, ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ವಿಭಿನ್ನ ಲಕ್ಷಣಗಳುಳ್ಳ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ರಾಜನು ಅಲ್ಪವಾದ ಲೌಕಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದಲೇ ಬಂಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
12.9.36
तस्मात्प्रज्ञामुतमिदं चिरान्मां प्रत्युपस्थितम् ।
तत्प्राप्य प्रार्थये स्थानमव्ययं शाश्वतं ध्रुवम् ॥ १२.९.३६ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನಂತರ ಈ ಪ್ರಜ್ಞಾಮೃತವು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಅದನ್ನು ಪಡೆದು, ನಾಶವಿಲ್ಲದ, ಶಾಶ್ವತವಾದ, ಸ್ಥಿರವಾದ ಆ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
12.9.37
एतया संततं धृत्या चरन्नेवंप्रकारया ।
जन्ममृत्युजराव्याधिवेदनाभिरभिद्रुतम्।
देहं संस्थापयिष्यामि निर्भयं मार्गमास्थितः ॥ १२.९.३७ ॥
ಈ ಧೃತಿಯಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಆಚರಿಸುತ್ತಾ, ಜನನ, ಮರಣ, ಮುಪ್ಪು, ವ್ಯಾಧಿ ಮತ್ತು ನೋವುಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತವಾದ ಈ ದೇಹವನ್ನು ನಿರ್ಭಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವೆನು.