Mahābhārata · Adhyāya 12.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.9.1
मुहूर्तं तावदेकाग्रो मनः श्रोत्रेऽन्तरात्मनि ।
धारयन्नपि ते श्रुत्वा रोचते वचनं मम ॥ १२.९.१ ॥
Wenn du auch nur einen Augenblick mit gesammeltem Geist meine Worte im Ohr und im inneren Selbst bewahrst, werden sie dir gefallen.
12.9.2
सार्थगम्यमहं मार्गं न जातु त्वत्कृते पुनः ।
गच्छेयं तं गमिष्यामि हित्वा ग्राम्यसुखान्युत ॥ १२.९.२ ॥
Niemals mehr werde ich deinetwegen den Weg gehen, den Karawanen ziehen; die Freuden des Dorfes hinter mir lassend, werde ich eben diesen Weg gehen.
12.9.3
क्षेम्यश्चैकाकिना गम्यः पन्था कोस्तीति पृच्छ माम् ।
अथवा नेच्छसि प्रष्टुमपृच्छन्नपि मे शृणु ॥ १२.९.३ ॥
Frag mich, welcher Weg sicher ist, um ihn allein zu gehen. Oder, wenn du nicht fragen willst, höre mich an, auch ohne zu fragen.
12.9.4
हित्वा ग्राम्यसुखाचारं तप्यमानो महत्तपः ।
अरण्ये फलमूलाशी चरिष्यामि मृगैः सह ॥ १२.९.४ ॥
Den Lebenswandel der Dorfvergnügen hinter mir lassend, große Askese übend, im Wald Früchte und Wurzeln essend, werde ich mit den Hirschen umherziehen.
12.9.5
जुह्वानोऽग्निं यथाकालमुभौ कालावुपस्पृशन् ।
कृशः परिमिताहारश्चर्मचीरजटाधरः ॥ १२.९.५ ॥
Zur rechten Zeit Opfergaben ins Feuer gießend, an beiden Dämmerungen Wasser zur Reinigung schlürfend, abgemagert, mit gemessener Speise, Haut, Rindengewand und verfilzte Locken tragend.
12.9.6
शीतवातातपसहः क्षुत्पिपासाश्रमक्षमः ।
तपसा विधिदृष्टेन शरीरमुपशोषयन् ॥ १२.९.६ ॥
Kälte, Wind und Hitze ertragend, Hunger, Durst und Mühsal erduldend, den Körper durch die nach Vorschrift geübte Askese austrocknend.
12.9.7
मनःकर्णसुखा नित्यं श्रृण्वन्नुच्चावचा गिरः ।
मुदितानामरण्येषु नदतां मृगपक्षिणाम्। ॥ १२.९.७ ॥
Immer die hohen und tiefen Stimmen hörend, angenehm für Geist und Ohr, der Hirsche und Vögel, die fröhlich in den Wäldern rufen.
12.9.8
आजिघ्रन्पेशलान्गन्धान्फुल्लानां वृक्षवीरुधाम् ।
नानारूपान्वने पश्यन्रमणीयान्वनौकसः ॥ १२.९.८ ॥
Die zarten Düfte der blühenden Bäume und Ranken einatmend und im Wald die reizenden Waldbewohner vielfältiger Gestalt betrachtend.
12.9.9
वानप्रस्थजनस्यापि दर्शनं कूलवासिनः ।
नाप्रियाण्याचरिष्यामि किंपुनर्ग्रामवासिनाम् ॥ १२.९.९ ॥
Auch gegenüber den Waldeinsiedlern oder den Ufersiedlern werde ich nichts Unangenehmes tun; wie viel weniger gegenüber den Dorfbewohnern.
12.9.10
एकान्तशीली विमृशन्पक्वापक्वेन वर्तयन् ।
पितॄन्देवांश्च वन्येन वाग्भिरद्भिश्च तर्पयन् ॥ १२.९.१० ॥
In Einsamkeit lebend und nachsinnend, mich mit gekochter und ungekochter Waldnahrung erhaltend und die Ahnen und Götter mit Worten und Wasser erfreuend.
12.9.11
एवमारण्यशास्त्राणामुग्रमुग्रतरं विधिम् ।
सेवमानः प्रतीक्षिष्ये देहस्यास्य समापनम् ॥ १२.९.११ ॥
So werde ich, der strengen und noch strengeren Regel der Waldschriften folgend, das Ende dieses Körpers erwarten.
12.9.12
अथवैकोऽहमेकाहमेकैकस्मिन्वनस्पतौ ।
चरन्भैक्षं मुनिर्मुण्डः क्षपयिष्ये कलेवरम् ॥ १२.९.१२ ॥
Oder aber, allein, täglich unter einem Baum um Almosen wandernd, als kahlköpfiger Weiser werde ich diesen Leib aufzehren.
12.9.13
पांसुभिः समभिच्छन्नः शून्यागारप्रतिश्रयः ।
वृक्षमूलनिकेतो वा त्यक्तसर्वप्रियाप्रियः ॥ १२.९.१३ ॥
Mit Staub bedeckt, eine leere Behausung als Zuflucht nehmend oder am Wurzelgrund eines Baumes wohnend, alles Liebe und Unliebe abgelegt habend.
12.9.14
न शोचन्न प्रहृष्यंश्च तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ।
निराशीर्निर्ममो भूत्वा निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ॥ १२.९.१४ ॥
Weder trauernd noch frohlockend, Tadel und Lob seiner selbst gleich achtend, ohne Begehren, ohne Besitzanspruch, frei von den Gegensätzen, ohne Besitz.
12.9.15
आत्मारामः प्रसन्नात्मा जडान्धबधिराकृतिः ।
अकुर्वाणः परैः कांचित्संविदं जातु कैरपि ॥ १२.९.१५ ॥
Im Selbst sich erfreuend, geistig heiter, mit dem Anschein eines Stumpfen, Blinden und Tauben, der niemals mit anderen irgendeine Übereinkunft oder ein Gespräch führt.
12.9.16
जङ्गमाजङ्गमान्सर्वानविहिंसंश्चतुर्विधान् ।
प्रजाः सर्वाः स्वधर्मस्थाः समः प्राणभृतः प्रति ॥ १२.९.१६ ॥
Keines der vier Arten von Wesen, bewegten wie unbewegten, verletzend; allen Geschöpfen gegenüber, jedes in seinem eigenen Dharma verankert, gleiche Achtung für alle lebenden Wesen zeigend.
12.9.17
न चाप्यवहसन्कंचिन्न कुर्वन्भ्रुकुटीः क्वचित् ।
प्रसन्नवदनो नित्यं सर्वेन्द्रियसुसंयतः ॥ १२.९.१७ ॥
Niemanden verspottend und nie die Brauen runzelnd; stets mit heiterem Antlitz und mit allen Sinnen wohl gezügelt.
12.9.18
अपृच्छन्कस्यचिन्मार्गं प्रव्रजन्नेव केनचित् ।
न देशं न दिशं कांचिद्गन्तुमिच्छन्विशेषतः ॥ १२.९.१८ ॥
Beim Umherziehen niemanden nach dem Weg fragend, nicht besonders begierig, in ein Land oder in eine Richtung zu gehen.
12.9.19
गमने निरपेक्षश्च पश्चादनवलोकयन् ।
ऋजुः प्रणिहितो गच्छन्स्त्रीसंस्थापरिवर्जकः ॥ १२.९.१९ ॥
Beim Gehen ist er gleichgültig, schaut nicht zurück; aufrecht und gesammelt schreitet er voran und meidet den Umgang mit Frauen.
12.9.20
स्वभावस्तु प्रयात्यग्रे प्रभवन्त्यशनान्यपि ।
द्वन्द्वानि च विरुद्धानि तानि सर्वाण्यचिन्तयन् ॥ १२.९.२० ॥
Die Natur selbst geht voran; selbst die Speise kommt, wie sie kommt. Über keines der gegensätzlichen Paare denkt er nach.
12.9.21
अल्पं वा स्वादु वा भोज्यं पूर्वालाभेन जातुचित् ।
अन्येष्वपि चरँल्लाभमलाभे सप्त पूरयन् ॥ १२.९.२१ ॥
Ob wenig oder schmackhafte Speise – erhält er sie zunächst nicht, geht er manchmal zu anderen und bekommt sie; und ist kein Gewinn da, stillt er seinen Bedarf, indem er in sieben Häusern bettelt.
12.9.22
विधूमे न्यस्तमुसले व्यङ्गारे भुक्तवज्जने ।
अतीतपात्रसंचारे काले विगतभिक्षुके ॥ १२.९.२२ ॥
Wenn der Rauch verzogen ist, die Stößel niedergelegt sind, die Glut erloschen, die Leute gegessen haben, das Hin und Her der Gefäße vorüber und die Bettler fort sind, zu dieser Zeit (geht er betteln).
12.9.23
एककालं चरन्भैक्षं त्रीनथ द्वे च पञ्च वा ।
स्नेहपाशं विमुच्याहं चरिष्यामि महीमिमाम् ॥ १२.९.२३ ॥
Einmal am Tag um Almosen gehend, in drei, zwei oder fünf Häusern, den Strick der Zuneigung gelöst, werde ich diese Erde durchwandern.
12.9.24
अलाभे सति वा लाभे समदर्शी महातपाः ।
न जिजीविषुवत्किंचिन्न मुमूर्षुवदाचरन् ॥ १२.९.२४ ॥
Ob Gewinn oder nicht – der große Asket, der alles gleich sieht, tut nichts wie einer, der leben will, noch wie einer, der sterben will.
12.9.25
जीवितं मरणं चैव नाभिनन्दन्न च द्विपन् ।
वास्यैकं तक्षतो बाहुं चन्दनेनैकपुक्षतः।
नाकल्याणं न कल्याणं चिन्तयन्नुभयोस्तयोः ॥ १२.९.२५ ॥
Weder Leben noch Tod begehrend, auch nicht hassend; während der eine einen Arm mit einer Axt abhackt und der andere ihn mit Sandelpaste salbt, weder Schlechtes noch Gutes über die beiden denkend.
12.9.26
याः काश्चिज्जीवता शक्याः कर्तुमभ्युदयक्रियाः ।
सर्वास्ताः समभित्यज्य निमेषादिव्यवस्थितः ॥ १२.९.२६ ॥
Nachdem er all die Werke des irdischen Wohlergehens, die ein Lebender verrichten kann, vollständig aufgegeben hat und gleichsam in einem Augenblick feststeht.
12.9.27
तेषु नित्यमसक्तश्च त्यक्तसर्वेन्द्रियक्रियः ।
अपरित्यक्तसंकल्पः सुनिर्णिक्तात्मकल्मपः ॥ १२.९.२७ ॥
Stets an diesen unhaftend, alle Tätigkeiten der Sinne aufgegeben, den Entschluss nicht aufgegeben, und die Makel seiner Seele gründlich abgewaschen.
12.9.28
विमुक्तः सर्वसङ्गेभ्यो व्यतीतः सर्ववागुराः ।
न वशे कस्यचित्तिष्ठन्सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १२.९.२८ ॥
Von allen Anhaftungen befreit, über alle Fallen hinausgegangen, unter niemandes Gewalt stehend, von gleicher Natur wie der Wind (Mātariśvan).
12.9.29
वीतरागश्चरन्नेवं तुष्टिं प्राप्स्यामि मानसीम् ।
तृष्णया हि महत्पापमज्ञानादस्मि कारितः ॥ १२.९.२९ ॥
So lebend, frei von Leidenschaft, werde ich die Zufriedenheit des Geistes erlangen. Durch Begierde wurde wahrlich eine große Sünde durch mich verursacht; durch Unwissenheit wurde ich zum Handeln getrieben.
12.9.30
कुशलाकुशलान्येके कृत्वा कर्माणि मानवाः ।
कार्यकारणसंश्लिष्टं स्वजनं नाम ब्रिभ्रति ॥ १२.९.३० ॥
Manche Menschen, die gute und schlechte Taten vollbracht haben, tragen den Namen ihrer eigenen Sippe, verstrickt in Ursache und Wirkung.
12.9.31
आयुपोऽन्ते प्रहायेदं क्षीणप्राणं कलेवरम् ।
प्रतिगृह्णाति तत्पापं कर्तुः कर्मफलं हि तत् ॥ १२.९.३१ ॥
Am Ende des Lebens, wenn der Atem erschöpft ist, verlässt er diesen Leib und nimmt jene Sünde auf, denn sie ist die Frucht der Tat des Handelnden.
12.9.32
एवं संसारचक्रेऽस्मिन्व्याविद्धे रथचक्रवत् ।
समेति भूतग्रामोऽयं भूतग्रामेण कार्यवान् ॥ १२.९.३२ ॥
So vereint sich in diesem Rad des Saṃsāra, das wie ein Wagenrad umhergewirbelt wird, diese Schar der Wesen mit einer anderen Schar der Wesen, gebunden durch die Folgen ihres Tuns.
12.9.33
जन्ममृत्युजराव्याधिवेदनाभिरभिद्रुतम् ।
अपारमिव चास्वस्थं संसारं त्यजतः सुखम् ॥ १२.९.३३ ॥
Glück gehört dem, der dieses Saṃsāra verlässt, das von den Qualen der Geburt, des Todes, des Alters und der Krankheit heimgesucht, grenzenlos und unruhig ist.
12.9.34
दिवः पतत्सु देवेषु स्थानेभ्यश्च महर्षिषु ।
को हि नाम भवेनार्थी भवेत्कारणतत्त्ववित् ॥ १२.९.३४ ॥
Wenn die Götter vom Himmel fallen und die großen Seher von ihren Standorten gleiten, wer, der das wahre Wesen der Ursachen kennt, würde da begehren?
12.9.35
कृत्वा हि विविधं कर्म तत्तद्विविधलक्षणम् ।
पार्थिवैर्नृपतिः स्वल्पैः कारणैरेव बध्यते ॥ १२.९.३५ ॥
Nachdem er vielerlei Taten verrichtet hat, jede mit eigenen Merkmalen, wird ein König nur durch geringfügige weltliche Ursachen gebunden.
12.9.36
तस्मात्प्रज्ञामुतमिदं चिरान्मां प्रत्युपस्थितम् ।
तत्प्राप्य प्रार्थये स्थानमव्ययं शाश्वतं ध्रुवम् ॥ १२.९.३६ ॥
Deshalb ist dieser Nektar der Weisheit nach langer Zeit zu mir gekommen. Nachdem ich ihn erlangt habe, begehre ich jenen unvergänglichen, ewigen und festen Zustand.
12.9.37
एतया संततं धृत्या चरन्नेवंप्रकारया ।
जन्ममृत्युजराव्याधिवेदनाभिरभिद्रुतम्।
देहं संस्थापयिष्यामि निर्भयं मार्गमास्थितः ॥ १२.९.३७ ॥
Mit dieser Standhaftigkeit beständig so handelnd, werde ich diesen Leib, bedrängt von den Qualen der Geburt, des Todes, des Alters und der Krankheit, festigen und den furchtlosen Pfad beschreiten.