Mahābhārata · Adhyāya 12.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.9.1
मुहूर्तं तावदेकाग्रो मनः श्रोत्रेऽन्तरात्मनि ।
धारयन्नपि ते श्रुत्वा रोचते वचनं मम ॥ १२.९.१ ॥
Se, com a mente concentrada por um instante que seja, guardares minhas palavras no ouvido e no íntimo ao escutá-las, elas te agradarão.
12.9.2
सार्थगम्यमहं मार्गं न जातु त्वत्कृते पुनः ।
गच्छेयं तं गमिष्यामि हित्वा ग्राम्यसुखान्युत ॥ १२.९.२ ॥
Jamais mais, por tua causa, percorrerei o caminho trilhado pelas caravanas; abandonando os prazeres da aldeia, sim, seguirei por esse caminho.
12.9.3
क्षेम्यश्चैकाकिना गम्यः पन्था कोस्तीति पृच्छ माम् ।
अथवा नेच्छसि प्रष्टुमपृच्छन्नपि मे शृणु ॥ १२.९.३ ॥
Pergunta-me qual é o caminho seguro para se percorrer sozinho. Ou, se não queres perguntar, ouve-me mesmo sem perguntar.
12.9.4
हित्वा ग्राम्यसुखाचारं तप्यमानो महत्तपः ।
अरण्ये फलमूलाशी चरिष्यामि मृगैः सह ॥ १२.९.४ ॥
Abandonando o modo de vida dos prazeres da aldeia, praticando grande austeridade, comendo frutos e raízes na floresta, andarei com os veados.
12.9.5
जुह्वानोऽग्निं यथाकालमुभौ कालावुपस्पृशन् ।
कृशः परिमिताहारश्चर्मचीरजटाधरः ॥ १२.९.५ ॥
Oferecendo oblações ao fogo nos tempos devidos, purificando-me nos dois crepúsculos, emagrecido, com alimento moderado, vestindo pele, casca e cabelos emaranhados.
12.9.6
शीतवातातपसहः क्षुत्पिपासाश्रमक्षमः ।
तपसा विधिदृष्टेन शरीरमुपशोषयन् ॥ १२.९.६ ॥
Suportando frio, vento e calor, suportando fome, sede e fadiga, secando o corpo pela austeridade prescrita segundo a regra.
12.9.7
मनःकर्णसुखा नित्यं श्रृण्वन्नुच्चावचा गिरः ।
मुदितानामरण्येषु नदतां मृगपक्षिणाम्। ॥ १२.९.७ ॥
Ouvindo sempre as vozes agudas e graves, agradáveis à mente e ao ouvido, dos cervos e das aves que gritam alegremente nas florestas.
12.9.8
आजिघ्रन्पेशलान्गन्धान्फुल्लानां वृक्षवीरुधाम् ।
नानारूपान्वने पश्यन्रमणीयान्वनौकसः ॥ १२.९.८ ॥
Aspirando os delicados perfumes das árvores e trepadeiras floridas, e vendo na floresta as encantadoras criaturas silvestres de muitas formas.
12.9.9
वानप्रस्थजनस्यापि दर्शनं कूलवासिनः ।
नाप्रियाण्याचरिष्यामि किंपुनर्ग्रामवासिनाम् ॥ १२.९.९ ॥
Nem mesmo com os eremitas da floresta ou os habitantes da margem agirei de modo desagradável; muito menos com os aldeões.
12.9.10
एकान्तशीली विमृशन्पक्वापक्वेन वर्तयन् ।
पितॄन्देवांश्च वन्येन वाग्भिरद्भिश्च तर्पयन् ॥ १२.९.१० ॥
Vivendo em solidão e refletindo, sustentando-me com alimento silvestre cozido e cru, e satisfazendo os ancestrais e os deuses com palavras e água.
12.9.11
एवमारण्यशास्त्राणामुग्रमुग्रतरं विधिम् ।
सेवमानः प्रतीक्षिष्ये देहस्यास्य समापनम् ॥ १२.९.११ ॥
Assim, seguindo a regra severa e ainda mais severa dos textos da floresta, aguardarei o fim deste corpo.
12.9.12
अथवैकोऽहमेकाहमेकैकस्मिन्वनस्पतौ ।
चरन्भैक्षं मुनिर्मुण्डः क्षपयिष्ये कलेवरम् ॥ १२.९.१२ ॥
Ou então, sozinho, mendigando a cada dia sob uma árvore, como um sábio de cabeça raspada, consumirei este corpo.
12.9.13
पांसुभिः समभिच्छन्नः शून्यागारप्रतिश्रयः ।
वृक्षमूलनिकेतो वा त्यक्तसर्वप्रियाप्रियः ॥ १२.९.१३ ॥
Coberto de poeira, tomando uma casa vazia por abrigo, ou morando na raiz de uma árvore, tendo abandonado tudo o que é querido e não querido.
12.9.14
न शोचन्न प्रहृष्यंश्च तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ।
निराशीर्निर्ममो भूत्वा निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ॥ १२.९.१४ ॥
Nem lamentando nem regozijando-se, considerando iguais a censura e o elogio de si mesmo, livre do desejo, livre da posse, livre dos pares de opostos, nada possuindo.
12.9.15
आत्मारामः प्रसन्नात्मा जडान्धबधिराकृतिः ।
अकुर्वाणः परैः कांचित्संविदं जातु कैरपि ॥ १२.९.१५ ॥
Deleitando-se no eu, sereno de espírito, com a aparência de um insensível, cego e surdo, que nunca faz acordo nem conversa com outros.
12.9.16
जङ्गमाजङ्गमान्सर्वानविहिंसंश्चतुर्विधान् ।
प्रजाः सर्वाः स्वधर्मस्थाः समः प्राणभृतः प्रति ॥ १२.९.१६ ॥
Sem ferir nenhum dos quatro tipos de seres, móveis e imóveis; para com todas as criaturas, cada uma estabelecida no seu próprio dharma, mostrando igual respeito por todos os seres vivos.
12.9.17
न चाप्यवहसन्कंचिन्न कुर्वन्भ्रुकुटीः क्वचित् ।
प्रसन्नवदनो नित्यं सर्वेन्द्रियसुसंयतः ॥ १२.९.१७ ॥
Sem zombar de ninguém nem franzir jamais as sobrancelhas; sempre de rosto sereno e com todos os sentidos bem controlados.
12.9.18
अपृच्छन्कस्यचिन्मार्गं प्रव्रजन्नेव केनचित् ।
न देशं न दिशं कांचिद्गन्तुमिच्छन्विशेषतः ॥ १२.९.१८ ॥
Sem perguntar o caminho a ninguém ao vagar, sem desejar ir particularmente a nenhum país ou direção.
12.9.19
गमने निरपेक्षश्च पश्चादनवलोकयन् ।
ऋजुः प्रणिहितो गच्छन्स्त्रीसंस्थापरिवर्जकः ॥ १२.९.१९ ॥
Ao caminhar, é indiferente, não olha para trás; reto e concentrado, avança, evitando a companhia das mulheres.
12.9.20
स्वभावस्तु प्रयात्यग्रे प्रभवन्त्यशनान्यपि ।
द्वन्द्वानि च विरुद्धानि तानि सर्वाण्यचिन्तयन् ॥ १२.९.२० ॥
A própria natureza segue adiante; até o alimento vem como pode. Não se preocupa com nenhum dos pares de opostos.
12.9.21
अल्पं वा स्वादु वा भोज्यं पूर्वालाभेन जातुचित् ।
अन्येष्वपि चरँल्लाभमलाभे सप्त पूरयन् ॥ १२.९.२१ ॥
Seja pouca ou saborosa a comida, se não a obtém de início, às vezes vai a outros e a recebe; e se não há ganho, completa sua necessidade mendigando em sete casas.
12.9.22
विधूमे न्यस्तमुसले व्यङ्गारे भुक्तवज्जने ।
अतीतपात्रसंचारे काले विगतभिक्षुके ॥ १२.९.२२ ॥
Quando a fumaça se dissipou, os pilões foram pousados, as brasas se apagaram, as pessoas já comeram, passou o vaivém dos vasos e os mendigos se foram, nesse momento (ele vai mendigar).
12.9.23
एककालं चरन्भैक्षं त्रीनथ द्वे च पञ्च वा ।
स्नेहपाशं विमुच्याहं चरिष्यामि महीमिमाम् ॥ १२.९.२३ ॥
Pedindo esmola uma só vez, em três, duas ou cinco casas, libertando-me do laço do afeto, percorrerei esta terra.
12.9.24
अलाभे सति वा लाभे समदर्शी महातपाः ।
न जिजीविषुवत्किंचिन्न मुमूर्षुवदाचरन् ॥ १२.९.२४ ॥
Havendo ganho ou não, o grande asceta que vê com igualdade não age como quem deseja viver, nem como quem deseja morrer.
12.9.25
जीवितं मरणं चैव नाभिनन्दन्न च द्विपन् ।
वास्यैकं तक्षतो बाहुं चन्दनेनैकपुक्षतः।
नाकल्याणं न कल्याणं चिन्तयन्नुभयोस्तयोः ॥ १२.९.२५ ॥
Sem desejar a vida nem a morte, nem odiar nenhuma delas; enquanto um corta um braço com um machado e outro o unge com pasta de sândalo, não pensando mal nem bem de nenhum dos dois.
12.9.26
याः काश्चिज्जीवता शक्याः कर्तुमभ्युदयक्रियाः ।
सर्वास्ताः समभित्यज्य निमेषादिव्यवस्थितः ॥ १२.९.२६ ॥
Tendo abandonado por completo todas as ações de prosperidade mundana que um ser vivo pode realizar, e permanecendo firme como num instante.
12.9.27
तेषु नित्यमसक्तश्च त्यक्तसर्वेन्द्रियक्रियः ।
अपरित्यक्तसंकल्पः सुनिर्णिक्तात्मकल्मपः ॥ १२.९.२७ ॥
Sempre desapegado delas, tendo abandonado todas as ações dos sentidos, sem ter abandonado a resolução, com as impurezas da alma bem purificadas.
12.9.28
विमुक्तः सर्वसङ्गेभ्यो व्यतीतः सर्ववागुराः ।
न वशे कस्यचित्तिष्ठन्सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १२.९.२८ ॥
Libertado de todos os apegos, tendo ultrapassado todas as armadilhas, não permanecendo sob o domínio de ninguém, de mesma natureza que o vento (Mātariśvan).
12.9.29
वीतरागश्चरन्नेवं तुष्टिं प्राप्स्यामि मानसीम् ।
तृष्णया हि महत्पापमज्ञानादस्मि कारितः ॥ १२.९.२९ ॥
Vivendo assim, livre de paixão, alcançarei a satisfação da mente. Pela sede, de fato, um grande pecado foi cometido por mim; pela ignorância fui levado a agir.
12.9.30
कुशलाकुशलान्येके कृत्वा कर्माणि मानवाः ।
कार्यकारणसंश्लिष्टं स्वजनं नाम ब्रिभ्रति ॥ १२.९.३० ॥
Alguns homens, tendo praticado ações boas e más, carregam o nome de sua própria linhagem, ligada à causa e ao efeito.
12.9.31
आयुपोऽन्ते प्रहायेदं क्षीणप्राणं कलेवरम् ।
प्रतिगृह्णाति तत्पापं कर्तुः कर्मफलं हि तत् ॥ १२.९.३१ ॥
No fim da vida, quando o sopro se esgota, ao deixar este corpo, ele recebe aquele mal, pois é o fruto da ação do agente.
12.9.32
एवं संसारचक्रेऽस्मिन्व्याविद्धे रथचक्रवत् ।
समेति भूतग्रामोऽयं भूतग्रामेण कार्यवान् ॥ १२.९.३२ ॥
Assim, nesta roda do saṃsāra, girada como a roda de um carro, esta multidão de seres se une a outra multidão de seres, presa às consequências.
12.9.33
जन्ममृत्युजराव्याधिवेदनाभिरभिद्रुतम् ।
अपारमिव चास्वस्थं संसारं त्यजतः सुखम् ॥ १२.९.३३ ॥
A felicidade pertence àquele que abandona este saṃsāra, assolado pelas dores do nascimento, da morte, da velhice e da doença, ilimitado e inquieto.
12.9.34
दिवः पतत्सु देवेषु स्थानेभ्यश्च महर्षिषु ।
को हि नाम भवेनार्थी भवेत्कारणतत्त्ववित् ॥ १२.९.३४ ॥
Quando os deuses caem do céu e os grandes videntes escorregam de seus lugares, quem, conhecedor da verdadeira natureza das causas, desejaria algo?
12.9.35
कृत्वा हि विविधं कर्म तत्तद्विविधलक्षणम् ।
पार्थिवैर्नृपतिः स्वल्पैः कारणैरेव बध्यते ॥ १२.९.३५ ॥
Tendo realizado muitos tipos de ações, cada uma com suas marcas próprias, um rei fica preso apenas por causas mundanas insignificantes.
12.9.36
तस्मात्प्रज्ञामुतमिदं चिरान्मां प्रत्युपस्थितम् ।
तत्प्राप्य प्रार्थये स्थानमव्ययं शाश्वतं ध्रुवम् ॥ १२.९.३६ ॥
Por isso, este néctar da sabedoria chegou a mim depois de muito tempo. Tendo-o alcançado, desejo aquele estado imperecível, eterno e firme.
12.9.37
एतया संततं धृत्या चरन्नेवंप्रकारया ।
जन्ममृत्युजराव्याधिवेदनाभिरभिद्रुतम्।
देहं संस्थापयिष्यामि निर्भयं मार्गमास्थितः ॥ १२.९.३७ ॥
Perseverando constantemente nesta firmeza e agindo assim, estabelecerei este corpo, assaltado pelas dores do nascimento, da morte, da velhice e da doença, tomando o caminho sem medo.