மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.9.1
मुहूर्तं तावदेकाग्रो मनः श्रोत्रेऽन्तरात्मनि ।
धारयन्नपि ते श्रुत्वा रोचते वचनं मम ॥ १२.९.१ ॥
நீங்கள் ஒரு கணம் மட்டும் ஒருமுகப்பட்ட மனதுடன், செவியிலும் உள் ஆத்மாவிலும் நிலைநிறுத்திக் கேட்டால், என் சொல் உங்களுக்கு உவப்பானதாகும்.
12.9.2
सार्थगम्यमहं मार्गं न जातु त्वत्कृते पुनः ।
गच्छेयं तं गमिष्यामि हित्वा ग्राम्यसुखान्युत ॥ १२.९.२ ॥
வணிகக் குழுக்களால் செல்லப்படும் அந்தப் பாதையில், உங்கள் பொருட்டு நான் மீண்டும் ஒருபோதும் செல்லமாட்டேன்; கிராம சுகங்களைத் துறந்து அந்தப் பாதையிலேயே நான் செல்வேன்.
12.9.3
क्षेम्यश्चैकाकिना गम्यः पन्था कोस्तीति पृच्छ माम् ।
अथवा नेच्छसि प्रष्टुमपृच्छन्नपि मे शृणु ॥ १२.९.३ ॥
தனியாகச் செல்லத்தக்க பாதுகாப்பான வழி எது என்று என்னிடம் கேள். அல்லது கேட்க விரும்பவில்லையென்றால், கேளாமலேயே என் சொல்லைக் கேள்.
12.9.4
हित्वा ग्राम्यसुखाचारं तप्यमानो महत्तपः ।
अरण्ये फलमूलाशी चरिष्यामि मृगैः सह ॥ १२.९.४ ॥
கிராமிய சுக வாழ்க்கையை விட்டு, பெரும் தவம் செய்தபடி, காட்டில் கனிகளும் கிழங்குகளும் உண்டு, மான்களோடு சேர்ந்து நான் திரிவேன்.
12.9.5
जुह्वानोऽग्निं यथाकालमुभौ कालावुपस्पृशन् ।
कृशः परिमिताहारश्चर्मचीरजटाधरः ॥ १२.९.५ ॥
முறைப்படி நெருப்பில் ஆகுதி செய்தபடி, இரு வேளைகளிலும் ஆசமனம் செய்தபடி, மெலிந்து அளவான உணவு உண்டு, தோல், மரவுரி, சடை தரித்தபடி.
12.9.6
शीतवातातपसहः क्षुत्पिपासाश्रमक्षमः ।
तपसा विधिदृष्टेन शरीरमुपशोषयन् ॥ १२.९.६ ॥
குளிரையும் காற்றையும் வெயிலையும் தாங்கி, பசி தாகம் களைப்பைப் பொறுத்து, விதிக்கப்பட்ட தவத்தால் உடலை வாட்டியபடி.
12.9.7
मनःकर्णसुखा नित्यं श्रृण्वन्नुच्चावचा गिरः ।
मुदितानामरण्येषु नदतां मृगपक्षिणाम्। ॥ १२.९.७ ॥
மனத்துக்கும் செவிக்கும் எப்போதும் இனிமையான, உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் ஒலிக்கும் குரல்களைக் கேட்டுக்கொண்டு, காடுகளில் மகிழ்ச்சியோடு கூவும் மான்களும் பறவைகளும்.
12.9.8
आजिघ्रन्पेशलान्गन्धान्फुल्लानां वृक्षवीरुधाम् ।
नानारूपान्वने पश्यन्रमणीयान्वनौकसः ॥ १२.९.८ ॥
மலர்ந்த மரங்களிலும் கொடிகளிலும் எழும் இனிய மணங்களை முகர்ந்துகொண்டு, காட்டில் பலவகை வடிவுடைய அழகிய வனவாசி உயிரினங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு.
12.9.9
वानप्रस्थजनस्यापि दर्शनं कूलवासिनः ।
नाप्रियाण्याचरिष्यामि किंपुनर्ग्रामवासिनाम् ॥ १२.९.९ ॥
வானப்பிரஸ்தர்களுக்கும் கரையோரம் வசிப்பவர்களுக்கும் கூட நான் விருப்பமற்றதைச் செய்யமாட்டேன்; கிராமவாசிகளிடம் என்ன சொல்வது!
12.9.10
एकान्तशीली विमृशन्पक्वापक्वेन वर्तयन् ।
पितॄन्देवांश्च वन्येन वाग्भिरद्भिश्च तर्पयन् ॥ १२.९.१० ॥
தனிமையில் வாழ்ந்து சிந்தித்துக்கொண்டு, சமைத்ததும் சமைக்காததுமான காட்டு உணவால் வாழ்க்கை நடத்தி, சொற்களாலும் நீராலும் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி.
12.9.11
एवमारण्यशास्त्राणामुग्रमुग्रतरं विधिम् ।
सेवमानः प्रतीक्षिष्ये देहस्यास्य समापनम् ॥ १२.९.११ ॥
இவ்வாறு ஆரண்யக சாஸ்திரங்களின் கடுமையிலும் கடுமையான விதியைப் பின்பற்றி, இந்த உடலின் முடிவை நான் எதிர்பார்ப்பேன்.
12.9.12
अथवैकोऽहमेकाहमेकैकस्मिन्वनस्पतौ ।
चरन्भैक्षं मुनिर्मुण्डः क्षपयिष्ये कलेवरम् ॥ १२.९.१२ ॥
அல்லது நான் தனியாக, ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு மரத்தடியிலும் பிச்சை ஏந்திச் சுற்றி, மொட்டைத் தலையுடைய முனிவனாக இந்த உடலை வாட்டி அழிப்பேன்.
12.9.13
पांसुभिः समभिच्छन्नः शून्यागारप्रतिश्रयः ।
वृक्षमूलनिकेतो वा त्यक्तसर्वप्रियाप्रियः ॥ १२.९.१३ ॥
தூசியால் மூடப்பட்டவனாய், வெற்று வீட்டைத் தஞ்சமாகக் கொண்டவனாய், அல்லது மரத்தின் அடியில் வசிப்பவனாய், பிரியம் அப்ரியம் அனைத்தையும் துறந்தவனாய்.
12.9.14
न शोचन्न प्रहृष्यंश्च तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ।
निराशीर्निर्ममो भूत्वा निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ॥ १२.९.१४ ॥
துயருறாதவனாய், மகிழாதவனாய், தன் நிந்தையையும் புகழையும் சமமாகக் கருதுபவனாய், ஆசையற்றவனாய், மமகாரமற்றவனாய், இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டு, உடைமையற்றவனாய்.
12.9.15
आत्मारामः प्रसन्नात्मा जडान्धबधिराकृतिः ।
अकुर्वाणः परैः कांचित्संविदं जातु कैरपि ॥ १२.९.१५ ॥
தன்னிலே மகிழ்பவனாய், தெளிந்த மனமுடையவனாய், ஜடம், குருடன், செவிடன் போன்ற தோற்றமுடையவனாய், பிறருடன் எவ்வகையிலும் ஒப்பந்தமோ உரையாடலோ செய்யாதவனாய்.
12.9.16
जङ्गमाजङ्गमान्सर्वानविहिंसंश्चतुर्विधान् ।
प्रजाः सर्वाः स्वधर्मस्थाः समः प्राणभृतः प्रति ॥ १२.९.१६ ॥
நகரும், நகராத, நான்கு வகையான அனைத்து உயிர்களுக்கும் தீங்கு செய்யாமல்; தங்கள் தர்மத்தில் நிலைபெற்ற அனைத்து மக்களிடமும், உயிருள்ள அனைவரிடமும் சமநோக்குடன்.
12.9.17
न चाप्यवहसन्कंचिन्न कुर्वन्भ्रुकुटीः क्वचित् ।
प्रसन्नवदनो नित्यं सर्वेन्द्रियसुसंयतः ॥ १२.९.१७ ॥
எவரையும் கேலி செய்யாமலும், எப்போதும் புருவம் சுளிக்காமலும்; எப்போதும் மலர்ந்த முகமுடையவனாய், எல்லாப் புலன்களையும் நன்கு அடக்கியவனாய்.
12.9.18
अपृच्छन्कस्यचिन्मार्गं प्रव्रजन्नेव केनचित् ।
न देशं न दिशं कांचिद्गन्तुमिच्छन्विशेषतः ॥ १२.९.१८ ॥
சஞ்சரிக்கும்போது யாரிடமும் வழி கேட்காமல்; எந்த நாட்டுக்கோ எந்த திசைக்கோ குறிப்பாகச் செல்ல விரும்பாமல்.
12.9.19
गमने निरपेक्षश्च पश्चादनवलोकयन् ।
ऋजुः प्रणिहितो गच्छन्स्त्रीसंस्थापरिवर्जकः ॥ १२.९.१९ ॥
நடக்கும்போது பற்றற்றவனாய், பின்னால் திரும்பிப் பார்க்காமல், நேராகவும் ஒருமுகமாகவும் செல்கிறான்; பெண்களின் கூட்டத்தைத் தவிர்க்கிறான்.
12.9.20
स्वभावस्तु प्रयात्यग्रे प्रभवन्त्यशनान्यपि ।
द्वन्द्वानि च विरुद्धानि तानि सर्वाण्यचिन्तयन् ॥ १२.९.२० ॥
இயல்பே முன்னே செல்கிறது; உணவும் கிடைப்பதைப் பொறுத்தே அமைகிறது; முரண்பட்ட இரட்டைகளை அவன் சிந்திப்பதில்லை.
12.9.21
अल्पं वा स्वादु वा भोज्यं पूर्वालाभेन जातुचित् ।
अन्येष्वपि चरँल्लाभमलाभे सप्त पूरयन् ॥ १२.९.२१ ॥
சிறிதோ சுவையானதோ உணவு, முதலில் கிடைக்காவிட்டால், சில சமயம் மற்றவர்களிடம் சென்று பெறுகிறான்; பெறாவிட்டால் ஏழு வீடுகளில் யாசித்து நிறைவு செய்கிறான்.
12.9.22
विधूमे न्यस्तमुसले व्यङ्गारे भुक्तवज्जने ।
अतीतपात्रसंचारे काले विगतभिक्षुके ॥ १२.९.२२ ॥
புகை அடங்கி, உலக்கைகள் வைக்கப்பட்டு, தணல் அணைந்து, மக்கள் உண்டு முடித்து, பாத்திரங்களின் நடமாட்டம் கடந்து, பிச்சைக்காரர்கள் சென்ற பின் அந்த நேரத்தில் (அவன் பிச்சை கேட்கிறான்).
12.9.23
एककालं चरन्भैक्षं त्रीनथ द्वे च पञ्च वा ।
स्नेहपाशं विमुच्याहं चरिष्यामि महीमिमाम् ॥ १२.९.२३ ॥
ஒரு வேளை மட்டும் பிச்சை ஏற்று, மூன்று, இரண்டு அல்லது ஐந்து வீடுகளில், பாசக் கயிற்றை அறுத்துவிட்டு, நான் இந்த பூமியில் அலைவேன்.
12.9.24
अलाभे सति वा लाभे समदर्शी महातपाः ।
न जिजीविषुवत्किंचिन्न मुमूर्षुवदाचरन् ॥ १२.९.२४ ॥
பெறுதல் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் சமநோக்குடைய மாபெரும் தவஞ்செய்வோன், வாழ விரும்புபவனைப் போலவும் சாக விரும்புபவனைப் போலவும் எதுவும் செய்வதில்லை.
12.9.25
जीवितं मरणं चैव नाभिनन्दन्न च द्विपन् ।
वास्यैकं तक्षतो बाहुं चन्दनेनैकपुक्षतः।
नाकल्याणं न कल्याणं चिन्तयन्नुभयोस्तयोः ॥ १२.९.२५ ॥
வாழ்வையும் சாவையும் விரும்பாமலும் வெறுக்காமலும்; ஒருவன் கோடரியால் ஒரு கையை வெட்ட, மற்றவன் சந்தனம் பூசும்போது, அவ்விருவருக்கும் கேடோ நலனோ நினையாமல்.
12.9.26
याः काश्चिज्जीवता शक्याः कर्तुमभ्युदयक्रियाः ।
सर्वास्ताः समभित्यज्य निमेषादिव्यवस्थितः ॥ १२.९.२६ ॥
வாழும்போது செய்யக்கூடிய செழிப்புக்குரிய செயல்கள் எவையானாலும், அவை அனைத்தையும் முற்றிலும் துறந்து, ஒரு கணத்திலேயே நிலைபெற்றவன் போல்.
12.9.27
तेषु नित्यमसक्तश्च त्यक्तसर्वेन्द्रियक्रियः ।
अपरित्यक्तसंकल्पः सुनिर्णिक्तात्मकल्मपः ॥ १२.९.२७ ॥
அவற்றில் எப்போதும் பற்றற்றவனாய், புலன்களின் செயல்கள் அனைத்தையும் துறந்தவனாய், சங்கல்பத்தைத் துறக்காதவனாய், ஆன்மாவின் மாசுகள் நன்கு கழுவப்பட்டவனாய்.
12.9.28
विमुक्तः सर्वसङ्गेभ्यो व्यतीतः सर्ववागुराः ।
न वशे कस्यचित्तिष्ठन्सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १२.९.२८ ॥
எல்லா பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, எல்லா வலைகளையும் கடந்து, யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் இல்லாமல், காற்றின் (மாதரிஷ்வன்) இயல்புடையவனாய்.
12.9.29
वीतरागश्चरन्नेवं तुष्टिं प्राप्स्यामि मानसीम् ।
तृष्णया हि महत्पापमज्ञानादस्मि कारितः ॥ १२.९.२९ ॥
ஆசையற்றவனாய் இவ்வாறு வாழ்ந்து மனத் திருப்தியை அடைவேன். தாகத்தால்தான் பெரும் பாவம் செய்யப்பட்டேன்; அறியாமையால் நான் அதற்குத் தூண்டப்பட்டேன்.
12.9.30
कुशलाकुशलान्येके कृत्वा कर्माणि मानवाः ।
कार्यकारणसंश्लिष्टं स्वजनं नाम ब्रिभ्रति ॥ १२.९.३० ॥
சிலர் நல்ல தீய செயல்களைச் செய்து, காரியமும் காரணமும் பிணைந்த தம் இனத்தாரின் பெயரைத் தாங்குகின்றனர்.
12.9.31
आयुपोऽन्ते प्रहायेदं क्षीणप्राणं कलेवरम् ।
प्रतिगृह्णाति तत्पापं कर्तुः कर्मफलं हि तत् ॥ १२.९.३१ ॥
ஆயுளின் முடிவில், பிராணன் தேய்ந்த இந்த உடலை விட்டு, அது செய்பவனின் செயலின் பலனான அந்தப் பாவத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறது.
12.9.32
एवं संसारचक्रेऽस्मिन्व्याविद्धे रथचक्रवत् ।
समेति भूतग्रामोऽयं भूतग्रामेण कार्यवान् ॥ १२.९.३२ ॥
இவ்வாறு, தேர்ச்சக்கரம் போல் சுழலும் இந்த சம்சார சக்கரத்தில், இந்த உயிர்க்கூட்டம் பிற உயிர்க்கூட்டத்துடன் சேர்கிறது; அது செயலின் விளைவால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது.
12.9.33
जन्ममृत्युजराव्याधिवेदनाभिरभिद्रुतम् ।
अपारमिव चास्वस्थं संसारं त्यजतः सुखम् ॥ १२.९.३३ ॥
பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, நோய், வேதனைகளால் தாக்கப்பட்ட, எல்லையற்ற, அமைதியற்ற இந்த சம்சாரத்தைத் துறப்பவனுக்கே சுகம்.
12.9.34
दिवः पतत्सु देवेषु स्थानेभ्यश्च महर्षिषु ।
को हि नाम भवेनार्थी भवेत्कारणतत्त्ववित् ॥ १२.९.३४ ॥
தேவர்கள் வானிலிருந்து வீழும்போதும், மகரிஷிகள் தங்கள் நிலைகளிலிருந்து விலகும்போதும், காரணத்தின் உண்மையை அறிந்தவன் எவன் வேண்டுவான்?
12.9.35
कृत्वा हि विविधं कर्म तत्तद्विविधलक्षणम् ।
पार्थिवैर्नृपतिः स्वल्पैः कारणैरेव बध्यते ॥ १२.९.३५ ॥
பலவகையான, ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு இயல்புடைய செயல்களைச் செய்து, அரசன் சிறிய உலகியல் காரணங்களாலேயே பிணைக்கப்படுகிறான்.
12.9.36
तस्मात्प्रज्ञामुतमिदं चिरान्मां प्रत्युपस्थितम् ।
तत्प्राप्य प्रार्थये स्थानमव्ययं शाश्वतं ध्रुवम् ॥ १२.९.३६ ॥
ஆகையால், நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு இந்த ஞானமாகிய அமிர்தம் என்னிடம் வந்தடைந்துள்ளது. அதைப் பெற்று, அழியாத, நித்தியமான, நிலையான அந்த நிலையை நான் விரும்புகிறேன்.
12.9.37
एतया संततं धृत्या चरन्नेवंप्रकारया ।
जन्ममृत्युजराव्याधिवेदनाभिरभिद्रुतम्।
देहं संस्थापयिष्यामि निर्भयं मार्गमास्थितः ॥ १२.९.३७ ॥
இந்த உறுதியுடன் தொடர்ந்து இவ்வாறு நடந்து, பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, நோய் மற்றும் வேதனைகளால் வாட்டப்படும் இவ்வுடலை, அச்சமற்ற பாதையில் நின்று நிலைநிறுத்துவேன்.