Mahābhārata · Adhyāya 13.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं चैवततो जयमुदीरयेत्
शरतल्पे महात्मानं शयानमपराजितम् ।
युधिष्ठिर उपागम्य प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ १३.१.१ ॥
Nachdem man Nārāyaṇa, Nara, dem besten der Menschen, und der Göttin Sarasvatī Ehrerbietung erwiesen hat, soll man dann den Sieg verkünden. Yudhiṣṭhira trat zu dem großmütigen, unbesiegten Mann, der auf dem Pfeilbett lag, verneigte sich und sprach diese Worte.
13.1.2
शमो बहुविधाकारः सूक्ष्म उक्तः पितामह ।
न च मे हृदये शान्तिरस्ति श्रुत्वेदमीदृशम् ॥ १३.१.२ ॥
Großvater, du hast den Frieden in seinen vielen Formen und seiner feinen Natur beschrieben, doch beim Hören solcher Dinge hat mein Herz noch keinen Frieden.
13.1.3
अस्मिन्नर्थे बहुविधा शान्तिरुक्ता पितामह ।
स्वकृतात्का नु शान्ति स्याच्छमाद्बहुविधादपि ॥ १३.१.३ ॥
Großvater, in dieser Angelegenheit wurde Frieden in vielerlei Arten beschrieben. Doch welcher Frieden könnte aus den eigenen Taten entstehen, selbst durch vielerlei Ruhe?
13.1.4
शराचितं शरीरं हि तीव्रव्रणमुदीक्ष्य ते ।
शमं नोपलभे वीर दुष्कृतान्येव चिन्तयन् ॥ १३.१.४ ॥
Held, wenn ich deinen mit Pfeilen bedeckten Körper und die tiefen Wunden sehe und nur an meine bösen Taten denke, finde ich keinen Frieden.
13.1.5
रुधिरेणावसिक्ताङ्गं प्रस्रवन्तं यथाचलम् ।
त्वां दृष्ट्वा पुरुषव्याघ्र सीदे वर्षास्विवाम्बुजम् ॥ १३.१.५ ॥
Tiger unter den Männern, wenn ich dich mit blutgetränkten Gliedern sehe, wie ein Berg triefend, verwelke ich wie ein Lotos in der Regenzeit.
13.1.6
अतः कष्टतरं किन्नु मत्कृते यत्पितामहः ।
इमामवस्थां गमितः प्रत्यमित्रै रणाजिरे ॥ १३.१.६ ॥
Was könnte schmerzlicher sein als dies, dass du meinetwegen, Großvater, auf dem Schlachtfeld von den Feinden in diesen Zustand gebracht wurdest?
13.1.7
तथा चान्ये नृपतयः सहपुत्राः सबान्धवाः ।
मत्कृते निधनं प्राप्ताः किन्नु कष्टतरं ततः ॥ १३.१.७ ॥
Ebenso fanden andere Könige mit ihren Söhnen und Verwandten meinetwegen den Tod. Was könnte schmerzlicher sein als das?
13.1.8
वयं हि धार्तराष्ट्राश्च काममन्युवशं गताः ।
कृत्वेदं निन्दितं कर्म प्राप्स्यामः कां गतिं नृप ॥ १३.१.८ ॥
Wir und die Söhne Dhṛtarāṣṭras, von Begierde und Zorn beherrscht und diese verwerfliche Tat begangen – welches Schicksal werden wir erlangen, o König?
13.1.9
इदं तु धार्तराष्ट्रास्य श्रेयो मन्ये जनाधिप ।
इमामवस्थां संप्राप्तं यदसौ त्वां न पश्यति ॥ १३.१.९ ॥
O Herr der Menschen, ich halte es für gut für den Sohn Dhṛtarāṣṭras, dass er, in diesen Zustand geraten, dich nicht sieht.
13.1.10
सोऽहमार्तिकरो राजन्सुहृद्वधकरस्तथा ।
न शान्तिमधिगच्छामि पश्यंस्त्वां दुःखितं क्षितौ ॥ १३.१.१० ॥
Ich bin der Urheber des Leides, o König, und ebenso der Urheber der Ermordung der Freunde; wenn ich dich betrübt am Boden liegen sehe, finde ich keinen Frieden.
13.1.11
दुर्योधनो हि समरे सहसैन्यः सहानुजः ।
निहतः क्षत्रधर्मेऽस्मिन्दुसत्मा कुलपांसनः ॥ १३.१.११ ॥
Duryodhana wurde mit seinem Heer und seinen jüngeren Brüdern im Kampf erschlagen, in dieser Pflicht des Kriegers; er war bösen Sinnes, ein Schandfleck seiner Sippe.
13.1.12
न स पश्यति दुष्टात्मा त्वामद्य पतितं क्षितौ ।
अतः श्रेयो मृतं मन्ये नेह जीवितमात्मनः ॥ १३.१.१२ ॥
Jener Bösgesinnte sieht dich heute nicht am Boden liegen; darum halte ich es für besser für ihn, tot zu sein, als hier zu leben.
13.1.13
अहं हि समरे वीर गमितः शत्रुभिः क्षयम् ।
अभविष्यं यदि पुरा सह भ्रातृभिरच्युत।
न त्वामेवं सुदुःखार्तमद्राक्षं सायकार्दितम् ॥ १३.१.१३ ॥
O Held, wäre ich im Kampf von Feinden vernichtet worden und vorher bei meinen Brüdern gewesen, o Acyuta, so hätte ich dich nicht so von Schmerz gequält und von Pfeilen durchbohrt gesehen.
13.1.14
नूनं हि पापकर्माणो धात्रा सृष्टाः स्म हे नृप ॥ १३.१.१४ ॥
Gewiss sind wir Übeltäter, o König, so vom Schöpfer geschaffen.
13.1.15
अन्यस्मिन्नपि लोके वै यथा मुच्येम किल्बिषात् ।
तथा प्रशाधि मां राजन्मम चेदिच्छसि प्रियम् ॥ १३.१.१५ ॥
Damit wir auch in der anderen Welt von der Sünde befreit werden, unterweise mich so, o König, wenn du mein Wohl wünschst.
13.1.16
परतन्त्रं कथं हेतुमात्मानमनु पश्यसि ।
कर्मणां हि महाभाग सूक्ष्मं ह्येतदतीन्द्रियम् ॥ १३.१.१६ ॥
Wie siehst du dich als abhängig und als Ursache? O Hochgesegneter, diese feine Wahrheit der Handlungen liegt jenseits der Sinne.
13.1.17
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
संवादं मृत्युगौतम्योः काललुब्धकपन्नगैः ॥ १३.१.१७ ॥
Auch hierzu erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen dem Tod und Gautamī, mit der Zeit, dem Jäger und der Schlange.
13.1.18
गौतमी नाम काऽप्यासीत्स्थविरा शमसंयुता ।
सर्पेण दष्टं स्वं पुत्रमपश्यद्गतचेतनम् ॥ १३.१.१८ ॥
Es gab eine alte Frau namens Gautamī, die von Gelassenheit erfüllt war. Sie sah ihren eigenen Sohn, von einer Schlange gebissen, leblos.
13.1.19
अथ तं स्नायुपाशेन बद्ध्वा सर्पममर्षितः ।
लुब्धकोऽर्जुनको नाम नाम गौतम्याः समुपानयत् ॥ १३.१.१९ ॥
Da band der zornige Jäger Arjunaka die Schlange mit einer Sehnenschnur und brachte sie zu Gautamī.
13.1.20
तां चाब्रवीदयं ते स पुत्रहा पन्नगाधमः ।
ब्रहि क्षिप्रं महाभागे वध्यतां केन हेतुना ॥ १३.१.२० ॥
Er sprach zu ihr: 'O Hochbeglückte, aus welchem Grunde soll diese niederste Schlange, die deinen Sohn getötet hat, getötet werden? Sag es schnell.'
13.1.21
अग्नौ प्रक्षिप्यतामेष च्छिद्यतां खण्डशोपि वा ।
न ह्यं बालहा पापश्चिरं जीवितुमर्हति ॥ १३.१.२१ ॥
Man werfe ihn ins Feuer oder zerhacke ihn in Stücke. Dieser sündige Kindermörder verdient es nicht, lange zu leben.
13.1.22
विसृजैनमबुद्धिस्त्वमवध्योऽर्जुनक त्वया ।
को ह्यात्मानं गुरुं कुर्यात्प्राप्तव्ये सति चिन्तयन् ॥ १३.१.२२ ॥
Lass ihn frei, du Unvernünftiger Arjunaka; er darf nicht getötet werden. Wer würde sich, wenn die Frucht nahe ist, nach Überlegung zu seinem eigenen Lehrer machen?
13.1.23
प्लवन्ते धर्मलघवो लोकेऽम्भसि यथा प्लवाः ।
मज्जन्ति पापगुरवः शस्त्रं स्कन्नमिवोदके ॥ १३.१.२३ ॥
In der Welt schwimmen die an Verdienst Leichten wie schwimmende Dinge auf dem Wasser; die an Sünde Schweren sinken wie eine ins Wasser gefallene Waffe.
13.1.24
नास्यामृतत्वं भवितैवं हतेऽस्मि-
ञ्जीवत्यस्मिन्कोऽत्ययः स्यादयं ते।
अस्योत्सर्गे प्राणयुक्तस्य जन्तो-
र्मृत्युं लोके को न गच्छेदनन्ते ॥ १३.१.२४ ॥
Wenn er getötet wird, wird er nicht unsterblich; welcher Schaden träfe dich, wenn er lebt? Wer in der Welt würde, indem er dieses lebende Geschöpf freilässt, nicht dem endlosen Tod verfallen?
13.1.25
जानाम्यहं नेह गुणागुणज्ञाः ।
सदायुक्ता गुरवो वै भवन्ति।
स्वर्गस्य ते सूपदेशा भवन्ति ।
तस्मात्क्षुद्रं सर्पमेनं हनिष्ये ॥ १३.१.२५ ॥
Ich weiß, dass es hier Lehrer gibt, die Verdienst und Schuld kennen und stets beherrscht sind; auch deine guten Lehren über den Himmel stammen von ihnen. Darum werde ich diese kleine Schlange töten.
13.1.26
शममीप्सन्तः कालयोगं त्यजन्ति ।
सद्यः शुचं त्वर्थविदस्त्यजन्ति।
श्रियः क्षयः शोचतां नित्यशो हि ।
तस्माच्छुचं मुञ्च हते भुजङ्गे ॥ १३.१.२६ ॥
Wer Frieden sucht, nimmt den Lauf der Zeit an; wer den Sinn kennt, legt die Trauer sogleich ab. Das Glück der Trauernden schwindet beständig. Darum lass nun, da die Schlange erschlagen ist, deine Trauer fahren.
13.1.27
न चैवार्तिर्विद्यतेऽस्मद्विधानां ।
धर्मात्मानः सर्वदा सञ्जना हि।
नित्यायस्तो बालजनो न चाहं ।
धर्मोपैति प्रभवाम्यस्य नाहम् ॥ १३.१.२७ ॥
Bei rechtschaffenen, guten Menschen wie uns gibt es niemals Kummer; nur kindische Menschen sind ständig beunruhigt, nicht ich. Ich wende mich dem Dharma zu; ich bin nicht die Ursache davon.
13.1.28
न ब्राह्मणानां कोपोऽस्ति कुतः कोपाच्च यातना ।
मार्दवात्क्षम्यतां साधो मुच्यतामेष पन्नगः ॥ १३.१.२८ ॥
Brahmanen kennen keinen Zorn; woher käme dann Qual aus dem Zorn? O Guter, vergib aus Milde; diese Schlange werde freigelassen.
13.1.29
हत्वा लाभः श्रेय एवाव्ययः स्या-
त्सद्योलाभःस्याद्बलिभ्यः प्रशस्तः।
कालाल्लाभो यस्तु सद्यो भवेत ।
श्रेयोलाभः कुत्सिते त्वीदृशि स्यात् ॥ १३.१.२९ ॥
Der Gewinn durch das Töten mag wohl besser und unvergänglich sein; der sofortige Gewinn von den Starken wird gepriesen. Aber wie könnte der Gewinn, der durch die Zeit sogleich kommt, in einer so verachteten Tat ein Gewinn an Verdienst sein?
13.1.30
काऽर्थप्राप्तिर्गृह्य शत्रुं निहत्य ।
का कामाप्तिः प्राप्य शत्रुं न मुक्त्वा।
कस्मात्सौम्याहं न क्षमे नो भुजङ्गे ।
मोक्षार्थं वा कस्य हेतोर्न कुर्याम् ॥ १३.१.३० ॥
Welcher Reichtum wird gewonnen, wenn man einen Feind ergreift und tötet? Welcher Wunsch wird erfüllt, wenn man einen Feind erlangt und ihn nicht freilässt? O Sanfte, warum sollte ich dieser Schlange nicht vergeben können? Oder aus welchem Grund sollte ich nicht so handeln, um Befreiung zu erlangen?
13.1.31
अस्मादेकाद्बहवो रक्षितव्या ।
नैको बहुभ्यो गौतमि रक्षितव्यः।
कृतागसं धर्महेतोस्त्यजन्ति ।
सरीसृपं पापमिमं त्यज त्वम् ॥ १३.१.३१ ॥
Um eines willen sollen viele beschützt werden; o Gautamī, einer soll nicht um vieler willen geschützt werden. Den Schuldigen verlässt man um des Dharma willen. Du, verlass dieses sündige kriechende Wesen.
13.1.32
नास्मिन्हते पन्नगे पुत्रको मे ।
सम्प्राप्स्यते लुब्धक जीवितं वै।
गुणं चान्यं नास्य वधे प्रपश्ये ।
तस्मात्सर्पं लुब्धक मुञ्च जीवम् ॥ १३.१.३२ ॥
Wird diese Schlange getötet, wird mein Sohn das Leben nicht zurückerhalten, Jäger. Und in ihrer Tötung sehe ich kein anderes Verdienst. Darum, Jäger, lass die Schlange lebend frei.
13.1.33
वृत्रं हत्वा देवराट् श्रेष्ठभाग्वै ।
यज्ञं हत्वा भागमवाप चैव।
शूली देवो देववृत्तं चर त्वं ।
क्षिप्रं सर्पं जहि मा भूत्ते विशङ्का ॥ १३.१.३३ ॥
Nachdem der König der Götter Vṛtra erschlagen hatte, erlangte er den besten Anteil; nachdem er das Opfer zerstört hatte, erlangte er ebenfalls einen Anteil. Folge dem Verhalten der Götter, wie der dreizackführende Gott. Erschlage schnell die Schlange, und in dir sei kein Zweifel.
13.1.34
असकृत्प्रोच्यमानाऽपि गौतमी भुजगं प्रति ।
लुब्धकेन महाभागा सा पापे नाकरोन्मतिम् ॥ १३.१.३४ ॥
Obwohl der Jäger sie wiederholt auf die Schlange ansprach, änderte die hochgesegnete Gautamī ihre Gesinnung gegenüber dem Sünder nicht.
13.1.35
ईषदुच्छ्वसमानस्तु कृच्छ्रात्संस्तभ्य पन्नगः ।
उत्ससर्ज गिरं मन्दां मानुषीं पाशपीडितः ॥ १३.१.३५ ॥
Kaum atmend, mit Mühe sich fassend, ließ die vom Strick gequälte Schlange eine schwache menschliche Stimme hören.
13.1.36
को न्वर्जुनक दोषोऽत्र विद्यते मम बालिश ।
अस्वतन्त्रं हि मां मृत्युर्विवशं यदचूचुदत् ॥ १३.१.३६ ॥
O Arjunaka, Narr, welche Schuld liegt hier bei mir? Der Tod hat mich, der ich nicht frei und hilflos war, angetrieben.
13.1.37
तस्यायं वचनाद्दष्टो न कोपेन न काम्यया ।
तस्य तत्किल्बिषं लुब्ध विद्यते यदि किञ्चन। ॥ १३.१.३७ ॥
Er hat auf seinen Befehl gebissen, weder aus Zorn noch aus Begierde. O Gieriger, wenn es dabei eine Schuld gibt, so ist sie die seine.
13.1.38
यद्यन्यवशगेनेदं कृतं ते पन्नगाशुभम् ।
कारणं वै त्वमप्यत्र तस्मात्त्वमपि किल्बिषी ॥ १३.१.३८ ॥
Auch wenn du diese böse Tat unter der Gewalt eines anderen begangen hast, bist du selbst hier die Ursache; daher bist auch du schuldig.
13.1.39
मृत्पात्रस्य क्रियायां हि दण्डचक्रादयो यथा ।
कारणत्वे प्रकल्प्यन्ते तथा त्वमपि पन्नग ॥ १३.१.३९ ॥
So wie bei der Herstellung eines Tontopfes Stab, Scheibe und dergleichen als Ursachen gelten, so bist auch du, o Schlange, eine Ursache.
13.1.40
किल्बिषी चापि मे वध्यः किल्बिषी चासि पन्नग ।
आत्मानं कारणं ह्यत्र त्वमाख्यासि भुजङ्गम ॥ १३.१.४० ॥
O Schlange, du bist schuldig und verdienst auch, von mir getötet zu werden; hier erklärst du dich selbst zur Ursache, o Schlange.
13.1.41
सर्व एते ह्यस्ववशा दण्डचक्रादयो यथा ।
तथाहमपि तस्मान्मे नैष दोषो मतस्तव ॥ १३.१.४१ ॥
Alle diese sind nicht selbstbestimmt, wie Stab und Rad; ebenso auch ich. Daher ist, nach deiner Ansicht, dieser Fehler nicht der meine.
13.1.42
अथवा मतमेतत्ते तेप्यन्योऽन्यप्रयोजकाः ।
कार्यकारणसन्देहो भवत्यन्योन्यचोदनात् ॥ १३.१.४२ ॥
Oder wenn dies deine Meinung ist, so bewegen sie sich ebenfalls gegenseitig an; aus dem gegenseitigen Antrieb entsteht der Zweifel über Wirkung und Ursache.
13.1.43
एवं सति न दोषो मे नास्मि वध्यो न किल्बिषी ।
किल्बिषं समवाये स्यान्मन्यसे यदि किल्बिषम् ॥ १३.१.४३ ॥
Ist dem so, so liegt keine Schuld bei mir; ich bin nicht zu töten und nicht schuldig. Glaubst du dennoch an eine Schuld, so läge sie im Zusammenwirken aller.
13.1.44
कारणं यदि स्याद्वै न कर्ता स्यास्त्वमप्युत ।
विनाशे कारणं त्वं च तस्माद्वध्योऽसि मे मतः ॥ १३.१.४४ ॥
Wenn es eine Ursache gibt, bist du dann nicht auch der Handelnde? Und bei der Vernichtung bist du die Ursache. Daher bist du nach meiner Ansicht zu töten.
13.1.45
असत्यपि कृते कार्ये नेह पन्नग लिप्यते ।
तस्मान्नात्रैव हेतुः स्याद्वध्यः किं बहु भाषसे ॥ १३.१.४५ ॥
O Schlange, auch wenn keine Handlung vollzogen wurde, wird hier niemand befleckt. Daher ist hier auch keine Ursache gegeben. Du bist zu töten; warum redest du so viel?
13.1.46
कार्याभावे क्रिया न स्यात्सत्यसत्यपि कारणे ।
तस्मात्समेऽस्मिन्हेतौ मे वाच्यो हेतुर्विशेषतः ॥ १३.१.४६ ॥
Ist keine Wirkung vorhanden, so findet keine Handlung statt, ob die Ursache da ist oder nicht. Daher solltest du mir in dieser gleichen Ursache besonders die Ursache nennen.
13.1.47
यद्यहं कारणत्वेन मतो लुब्धक तत्त्वतः ।
अन्यः प्रयोक्तास्यादत्र किन्नु जन्तुविनाशने ॥ १३.१.४७ ॥
Jäger, wenn man mich wahrhaftig als Ursache ansieht, dann muss in dieser Vernichtung eines Lebewesens ein anderer der Anstifter sein.
13.1.48
वध्यस्त्वं मम दुर्बुद्धे बालघाती नृशंसकृत् ।
भाषसे किं बहु पुनर्वध्यः सन्पन्नगाधम ॥ १३.१.४८ ॥
Du Übelgesinnter, Kindermörder, Täter der Grausamkeit, du verdienst es, von mir erschlagen zu werden. Warum redest du so viel? O niedrigste der Schlangen, du bist doch zu töten.
13.1.49
यथा हवींषि जुह्वाना मखे वै लुब्धकर्त्विजः ।
न फलं प्राप्नुवन्त्यत्र फलयोगे तथा ह्यहम् ॥ १३.१.४९ ॥
Wie die Priester, die im Opfer die Opferspenden darbringen, die Jäger-Priester, hier die Frucht nicht erlangen, so auch ich im Zusammenhang mit dem Ergebnis.
13.1.50
तथा ब्रुवति तस्मिंस्तु पन्नगे मृत्युचोदिते ।
आजगाम ततो मृत्युः पन्नगं चाब्रवीदिदम् ॥ १३.१.५० ॥
Während die Schlange so sprach, kam, von Tod angetrieben, der Tod und sprach diese Worte zur Schlange.
13.1.51
प्रचोदितोऽहं कालेन पन्नग त्वामचूचुदम् ।
विनाशहेतुर्नास्य त्वमहं न प्राणिनः शिशोः ॥ १३.१.५१ ॥
O Schlange, von der Zeit angetrieben, habe ich dich angetrieben. Weder du bist die Ursache der Vernichtung dieses Kindes, noch ich, noch dieses Lebewesen.
13.1.52
यथा वायुर्जलधरान्विकर्षति ततस्ततः ।
तद्वज्जलदवत्सर्प कालस्याहं वशानुगः ॥ १३.१.५२ ॥
Wie der Wind die Regenwolken hierhin und dorthin treibt, so bin auch ich, o Schlange, eine Gefolgsfrau unter der Herrschaft der Zeit.
13.1.53
सात्विका राजसाश्चैव तामसा ये च केचन ।
भावाः कालात्मकाः सर्वे प्रवर्तन्तेह जन्तुषु ॥ १३.१.५३ ॥
Alle Zustände, die hier bei den Lebewesen entstehen, ob von Güte, Leidenschaft oder Finsternis, sind von der Natur der Zeit.
13.1.54
जङ्गमाः स्थावराश्चैव दिवि वा यदि वा भुवि ।
सर्वे कालात्मकाः सर्प कालात्मकमिदं जगत् ॥ १३.१.५४ ॥
Bewegliche und unbewegliche Wesen, ob im Himmel oder auf der Erde, sind alle von der Natur der Zeit. O Schlange, diese ganze Welt ist von der Natur der Zeit.
13.1.55
प्रवृत्तयश्च लोके या तथैव च निवृत्तयः ।
तासां विकृतयो याश्च सर्वं कालात्मकं स्मृतम् ॥ १३.१.५५ ॥
Die Tätigkeiten in der Welt, ebenso das Sich-Zurückziehen davon und deren Veränderungen, alles gilt als von der Natur der Zeit.
13.1.56
आदित्यश्चन्द्रमा विष्णुरापो वायुः शतक्रतुः ।
अग्निः खं पृथिवी मित्रः पर्जन्यो वसवोऽदितिः ॥ १३.१.५६ ॥
Die Sonne, der Mond, Viṣṇu, die Gewässer, der Wind, Śatakratu (Indra), das Feuer, der Raum, die Erde, Mitra, die Regenwolke Parjanya, die Vasus und Aditi.
13.1.57
सरितः सागराश्चैव भावाभावौ च पन्नग ।
सर्वे कालेन सृज्यन्ते ह्रियन्ते च पुनःपुनः ॥ १३.१.५७ ॥
Flüsse und Meere, und ebenso Sein und Nichtsein, o Schlange, werden alle immer wieder von der Zeit erschaffen und immer wieder hinweggerafft.
13.1.58
एवं ज्ञात्वा कथं मां सदोषं सर्प मन्यसे ।
अथ चैवं गते दोषे मयि त्वमपि दोषवान् ॥ १३.१.५८ ॥
Wenn du dies weißt, warum hältst du mich für schuldig, o Schlange? Und wenn die Schuld so in mir liegt, dann bist auch du schuldig.
13.1.59
निर्दोषं दोषवन्तं वा न त्वां मृत्यो ब्रवीम्यहम् ।
त्वयाऽहं चोदित इति ब्रवीम्येतावदेव तु ॥ १३.१.५९ ॥
O Mṛtyu, ich nenne dich weder schuldlos noch schuldig. Ich sage nur dies: Von dir angetrieben, habe ich so gehandelt.
13.1.60
यदि काले तु दोषोऽस्ति यदि तत्रापि नेष्यते ।
दोषो नैव परीक्ष्यो मे न ह्यत्राधिकृता वयम् ॥ १३.१.६० ॥
Wenn es durch die Zeit eine Schuld gibt, oder wenn sie auch dort nicht anerkannt wird, so ist in mir keine Schuld zu prüfen; denn hier sind wir nicht die Befugten.
13.1.61
निर्मोक्षस्त्वस्य दोषस्य मया कार्यो यथा तथा ।
मृत्योरपि न दोषः स्यादिति मेऽत्र प्रयोजनम् ॥ १३.१.६१ ॥
Doch ich muss mich von dieser Schuld befreien, und zwar so, dass auch dem Tod keine Schuld zufällt — das ist hier mein Zweck.
13.1.62
सर्पोऽथार्जुनकं प्राह श्रुतं ते मृत्युभाषितम् ।
नानागसं मां पाशेन सन्तापयितुमर्हसि। ॥ १३.१.६२ ॥
Da sprach die Schlange zu Arjunaka: "Du hast die Worte des Todes gehört. Ich bin schuldlos; es ziemt dir nicht, mich mit der Schlinge zu quälen."
13.1.63
मृत्योः श्रुतं मे वचनं तव चैव भुजङ्गम ।
नैव तावददोषत्वं भवति त्वयि पन्नग ॥ १३.१.६३ ॥
O Schlange, ich habe die Worte des Todes und auch deine gehört; doch deine Schuldlosigkeit ist noch nicht erwiesen, o Pannaga.
13.1.64
मृत्युस्त्वं चैव हेतुर्हि बालस्यास्य विनाशने ।
उभयं कारणं मन्ये न कारणमकारणम् ॥ १३.१.६४ ॥
Sowohl du als auch der Tod seid die Ursache für den Untergang dieses Kindes; ich halte euch beide für Ursachen, nicht für ursachlos.
13.1.65
धिङ्भृत्युं च दुरात्मानं क्रूरं दुःखकरं सताम् ।
त्वां चैवाहं वधिष्यामि परपापस्य कारणम् ॥ १३.१.६५ ॥
Schande über den Tod, den bösen, grausamen Peiniger der Guten! Dich werde ich erschlagen, denn du bist die Ursache der Sünde anderer.
13.1.66
विवशौ कालवशगावावां निर्दिष्टकारिणौ ।
नावां दोषेण गन्तव्यौ यदि सम्यक्प्रपश्यसि ॥ १३.१.६६ ॥
Wir beide sind machtlos, dem Gesetz der Zeit unterworfen und tun, was bestimmt ist. Wenn du richtig siehst, sind wir nicht zu tadeln.
13.1.67
युवामुभौ कालवशौ यदि मे मृत्युपन्नगौ ।
हर्षक्रोधौ यथा स्यातामेतदिच्छामि वेदितुम् ॥ १३.१.६७ ॥
Wenn ihr beide, Tod und Schlange, dem Gesetz der Zeit unterworfen seid, möchte ich wissen, wie in euch Freude und Zorn entstehen.
13.1.68
या काचिदेव चेष्टा स्यान्सर्वा कालप्रचोदिता ।
पूर्वमेवैतदुक्तं हि मया लुब्धक तत्वतः ॥ १३.१.६८ ॥
Welche Handlung auch immer geschieht, sie alle werden von der Zeit angetrieben. O Jäger, das habe ich bereits zuvor wahrhaftig gesagt.
13.1.69
तस्मादुभौ कालवशावावां निर्दिष्टकारिणौ ।
नावां दोपेण गन्तव्यौ त्वया लुब्धक कर्हिचित् ॥ १३.१.६९ ॥
Darum sind wir beide dem Gesetz der Zeit unterworfen und tun, was bestimmt ist. O Jäger, du sollst uns niemals beschuldigen.
13.1.70
अथोपगम्य कालस्तु तस्मिन्धर्मार्थसंशये ।
अब्रवीत्पन्नगं मृत्युं लुब्धं चार्जुनकं तथा ॥ १३.१.७० ॥
Da trat die Zeit heran, in jenem Zweifel über Dharma und Reichtum, und sprach so zur Schlange, zum Tod, ebenso zum Jäger und zu Arjunaka.
13.1.71
न ह्यहं नाप्ययं मृत्युर्नायं लुब्धक पन्नगः ।
किल्बिषी जन्तुमरणे न वयं हि प्रयोजकाः ॥ १३.१.७१ ॥
Weder ich noch dieser Tod noch diese Schlange, o Jäger! Beim Tod eines Lebewesens ist niemand schuldig; wir sind in Wahrheit nicht die Veranlasser.
13.1.72
अकरोद्यदयं कर्म तन्नोऽर्जुनक चोदकम् ।
विनाशहेतुर्नान्योऽस्य वध्यतेऽयं स्वकर्मणा ॥ १३.१.७२ ॥
Die Tat, die dieser begangen hat, o Arjunaka, die hat uns veranlasst. Die Ursache seines Untergangs ist kein anderer; er wird durch seine eigene Tat niedergestreckt.
13.1.73
यदनेन कृतं कर्म तेनायं निधनं गतः ।
विनाशहेतुः कर्मास्य सर्वे कर्मवशा वयम् ॥ १३.१.७३ ॥
Durch die Tat, die dieser begangen hat, ist er dem Tod verfallen. Die Ursache seines Untergangs ist seine eigene Tat; wir alle sind dem Handeln unterworfen.
13.1.74
कर्मदायादवाँल्लोकः कर्मसम्बन्धलक्षणः ।
कर्माणि चोदयन्तीह यथान्योन्यं तथावयम् ॥ १३.१.७४ ॥
Die Welt ist Erbin des Handelns, gekennzeichnet durch ihre Verbindung mit dem Handeln. Wie hier die Handlungen einander antreiben, so auch wir.
13.1.75
यथा मृत्पिण्डतः कर्ता कुरुते यद्यदिच्छति ।
एवमात्मकृतं कर्म मानवः प्रतिपद्यते ॥ १३.१.७५ ॥
So wie der Töpfer aus einem Klumpen Ton macht, was immer er will, so erlangt der Mensch die Tat, die er selbst begangen hat.
13.1.76
यथा च्छायातपौ नित्यं सुसम्बद्धौ निरन्तरम् ।
तथा कर्म च कर्ता च सम्बद्धावात्मकर्मभिः ॥ १३.१.७६ ॥
So wie Schatten und Sonnenlicht stets eng und ohne Unterbrechung miteinander verbunden sind, so sind Handlung und Täter durch ihre eigenen Taten miteinander verbunden.
13.1.77
एवं नाहं न वै मृत्युर्न सर्पो न तथा भव न् ।
न चेयं ब्राह्मणी वृद्धा शिशुरेवात्र कारणम् ॥ १३.१.७७ ॥
So sind weder ich noch der Tod, weder die Schlange noch ein solches Dasein, noch diese alte Brāhmaṇī die Ursache; hier ist die Ursache allein das Kind.
13.1.78
तस्मिंस्तथा ब्रुवाणे तु ब्राह्मणी गौतमी नृप ।
स्वकर्मप्रत्ययाँल्लोकान्मत्वाऽर्जुनकमब्रवीत् ॥ १३.१.७८ ॥
O König, während er so sprach, sagte die Brāhmaṇī Gautamī, in der Überzeugung, dass die Welten auf den eigenen Taten beruhen, zu Arjunaka:
13.1.79
नैव कालो न भुजगो न मृत्युरिह कारणम् ।
स्वकर्मभिरयं बालः कालेन निधं गतः ॥ १३.१.७९ ॥
Hier ist weder die Zeit noch die Schlange noch der Tod die Ursache; dieses Kind ist durch seine eigenen Taten durch die Zeit dem Tod verfallen.
13.1.80
मया च तत्कृतं कर्म येनायं मे मृतः सुतः ।
यातु कालस्तथा मृत्युर्मुञ्चार्जुनक पन्नगम् ॥ १३.१.८० ॥
Die Tat, die ich getan habe, ist der Grund, weshalb mein Sohn starb. Mögen Zeit und Tod gehen; Arjunaka, lass die Schlange frei.
13.1.81
ततो यथागतं जग्मुर्मृत्युः कालोऽथ पन्नगः ।
अभूद्विशोकोऽर्जुनको विशोका चैव गौतमी ॥ १३.१.८१ ॥
Dann gingen Tod, Zeit und Schlange, wie sie gekommen waren; Arjunaka wurde frei von Kummer, und auch Gautamī wurde frei von Kummer.
13.1.82
एतच्छ्रुत्वा शमं गच्छ मा भूः शोकपरो नृप ।
स्वकर्मप्रत्ययाँल्लोकांस्त्रीन्विद्धि समितिंजय ॥ १३.१.८२ ॥
Nachdem du dies gehört hast, finde Frieden; o König, verfalle nicht dem Kummer. O Sieger in der Versammlung, wisse, dass die drei Welten auf den eigenen Taten beruhen.
13.1.83
नैव त्वया कृतं कर्म नापि दुर्योधनेन वै ।
कालेनैतत्कृतं विद्धि निहता येन पार्थिवाः ॥ १३.१.८३ ॥
Weder du noch Duryodhana habt diese Tat getan; wisse, dass die Zeit sie vollbracht hat, durch die die Könige erschlagen wurden.
13.1.84
इत्येतद्वचनं श्रुत्वा बभूव विगतज्वरः ।
युधिष्ठरो महातेजाः पप्रच्छेदं च धर्मवित् ॥ १३.१.८४ ॥
Als Yudhiṣṭhira, von großem Glanz und Kenner des Dharma, diese Worte gehört hatte, wurde er vom Fieber des Kummers befreit und fragte dies.