மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं चैवततो जयमुदीरयेत्
शरतल्पे महात्मानं शयानमपराजितम् ।
युधिष्ठिर उपागम्य प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ १३.१.१ ॥
நாராயணரையும், நரர்களில் உத்தமரான நரரையும், தேவி சரஸ்வதியையும் வணங்கி, பின்னர் வெற்றியை உச்சரிக்க வேண்டும். அம்புப் படுக்கையில் கிடந்த, வெல்லப்படாத மகாத்மாவை அணுகி, யுதிஷ்டிரர் வணங்கி இதைச் சொன்னார்.
13.1.2
शमो बहुविधाकारः सूक्ष्म उक्तः पितामह ।
न च मे हृदये शान्तिरस्ति श्रुत्वेदमीदृशम् ॥ १३.१.२ ॥
பிதாமகரே, பல வகையான சமத்தையும் அதன் நுட்பத்தையும் நீர் கூறினீர். ஆனாலும் இதுபோன்றவற்றைக் கேட்டும் என் இதயத்தில் அமைதி இல்லை.
13.1.3
अस्मिन्नर्थे बहुविधा शान्तिरुक्ता पितामह ।
स्वकृतात्का नु शान्ति स्याच्छमाद्बहुविधादपि ॥ १३.१.३ ॥
பிதாமகரே, இந்த விஷயத்தில் பல வகையான அமைதி கூறப்பட்டது. ஆனால் தன் செயல்களால் வரும் அமைதி எப்படி இருக்கும், பல வகை சமத்தாலும் கூட?
13.1.4
शराचितं शरीरं हि तीव्रव्रणमुदीक्ष्य ते ।
शमं नोपलभे वीर दुष्कृतान्येव चिन्तयन् ॥ १३.१.४ ॥
வீரரே, அம்புகளால் மூடப்பட்ட உடலையும் ஆழமான காயங்களையும் காணும்போது, தீய செயல்களையே நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்; அமைதியை நான் காணவில்லை.
13.1.5
रुधिरेणावसिक्ताङ्गं प्रस्रवन्तं यथाचलम् ।
त्वां दृष्ट्वा पुरुषव्याघ्र सीदे वर्षास्विवाम्बुजम् ॥ १३.१.५ ॥
நரர்களில் புலியே, இரத்தத்தில் நனைந்த உடலுடன், மலை போல் வடிந்துகொண்டிருக்கும் உம்மைக் காணும்போது, மழைக்காலத்தில் தாமரை போல் நான் வாடுகிறேன்.
13.1.6
अतः कष्टतरं किन्नु मत्कृते यत्पितामहः ।
इमामवस्थां गमितः प्रत्यमित्रै रणाजिरे ॥ १३.१.६ ॥
இதைவிட கொடியது என்ன? என் காரணமாகவே, பிதாமகரே, எதிரிகளால் போர்க்களத்தில் நீர் இந்நிலைக்கு ஆளானீர்.
13.1.7
तथा चान्ये नृपतयः सहपुत्राः सबान्धवाः ।
मत्कृते निधनं प्राप्ताः किन्नु कष्टतरं ततः ॥ १३.१.७ ॥
அதேபோல் மற்ற அரசர்களும் தம் மகன்கள் மற்றும் உறவினர்களுடன் என் காரணமாக மரணமடைந்தனர். இதைவிட துன்பமானது வேறு என்ன இருக்கிறது?
13.1.8
वयं हि धार्तराष्ट्राश्च काममन्युवशं गताः ।
कृत्वेदं निन्दितं कर्म प्राप्स्यामः कां गतिं नृप ॥ १३.१.८ ॥
நாங்களும் திருதராஷ்டிரரின் மக்களும் காமத்திற்கும் கோபத்திற்கும் அடிமைப்பட்டு இந்த இழிவான செயலைச் செய்து, அரசே, எந்த கதியை அடைவோம்?
13.1.9
इदं तु धार्तराष्ट्रास्य श्रेयो मन्ये जनाधिप ।
इमामवस्थां संप्राप्तं यदसौ त्वां न पश्यति ॥ १३.१.९ ॥
மக்களின் அரசே, திருதராஷ்டிரரின் மகன் இந்த நிலையை அடைந்து உன்னைக் காணாதிருப்பதே அவனுக்கு நலம் என்று நான் கருதுகிறேன்.
13.1.10
सोऽहमार्तिकरो राजन्सुहृद्वधकरस्तथा ।
न शान्तिमधिगच्छामि पश्यंस्त्वां दुःखितं क्षितौ ॥ १३.१.१० ॥
அரசே, நானே துன்பத்திற்குக் காரணமானவன்; உறவினர்களின் அழிவுக்கும் நானே காரணம். நீ துன்பத்துடன் நிலத்தில் கிடப்பதைக் காண்கையில் எனக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை.
13.1.11
दुर्योधनो हि समरे सहसैन्यः सहानुजः ।
निहतः क्षत्रधर्मेऽस्मिन्दुसत्मा कुलपांसनः ॥ १३.१.११ ॥
துரியோதனன் போரில் தன் படையுடனும் தம்பிகளுடனும் கொல்லப்பட்டான். இந்த க்ஷத்திரிய தர்மத்தில், தீய மனம் கொண்ட, குலத்தை இழிவுபடுத்தியவன் அவன்.
13.1.12
न स पश्यति दुष्टात्मा त्वामद्य पतितं क्षितौ ।
अतः श्रेयो मृतं मन्ये नेह जीवितमात्मनः ॥ १३.१.१२ ॥
அந்த தீய மனம் கொண்டவன் இன்று நீ நிலத்தில் விழுந்து கிடப்பதைக் காணவில்லை. ஆகவே அவனுக்கு இங்கு உயிருடன் வாழ்வதைவிட இறப்பதே நலம் என்று நான் கருதுகிறேன்.
13.1.13
अहं हि समरे वीर गमितः शत्रुभिः क्षयम् ।
अभविष्यं यदि पुरा सह भ्रातृभिरच्युत।
न त्वामेवं सुदुःखार्तमद्राक्षं सायकार्दितम् ॥ १३.१.१३ ॥
வீரனே, நான் போரில் எதிரிகளால் அழிக்கப்பட்டிருந்தால், முன்பே சகோதரர்களுடன் இருந்திருப்பேன்; அச்யுதனே, அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்டு இவ்வளவு துயருற்ற உன்னை நான் பார்த்திருக்க மாட்டேன்.
13.1.14
नूनं हि पापकर्माणो धात्रा सृष्टाः स्म हे नृप ॥ १३.१.१४ ॥
ஓ அரசே, நிச்சயமாக நாம் பாவச் செயல் செய்பவர்கள்; பிரம்மனால் இவ்வாறு படைக்கப்பட்டோம்.
13.1.15
अन्यस्मिन्नपि लोके वै यथा मुच्येम किल्बिषात् ।
तथा प्रशाधि मां राजन्मम चेदिच्छसि प्रियम् ॥ १३.१.१५ ॥
ஓ அரசே, மறுலோகத்திலும் நாம் பாவத்திலிருந்து விடுபடும்படி, நீ எனக்கு நன்மை செய்ய விரும்பினால் அவ்வாறு எனக்குக் கற்பிப்பாயாக.
13.1.16
परतन्त्रं कथं हेतुमात्मानमनु पश्यसि ।
कर्मणां हि महाभाग सूक्ष्मं ह्येतदतीन्द्रियम् ॥ १३.१.१६ ॥
நீ உன்னை பிறரைச் சார்ந்தவனாகவும் காரணமாகவும் எவ்வாறு கருதுகிறாய்? ஓ மகாபாகனே, கர்மங்களின் இந்த நுட்பம் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டது.
13.1.17
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
संवादं मृत्युगौतम्योः काललुब्धकपन्नगैः ॥ १३.१.१७ ॥
இதைப் பற்றியும் மக்கள் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தைக் கூறுவர்: மரணத்திற்கும் கௌதமிக்கும் இடையிலான உரையாடல், காலம், வேடன் மற்றும் பாம்புடன்.
13.1.18
गौतमी नाम काऽप्यासीत्स्थविरा शमसंयुता ।
सर्पेण दष्टं स्वं पुत्रमपश्यद्गतचेतनम् ॥ १३.१.१८ ॥
கௌதமி என்ற ஒரு முதிய பெண் இருந்தாள்; அவள் அமைதியுடன் கூடியவள். பாம்பால் கடிக்கப்பட்ட தன் மகன் உயிரற்றுக் கிடப்பதைக் கண்டாள்.
13.1.19
अथ तं स्नायुपाशेन बद्ध्वा सर्पममर्षितः ।
लुब्धकोऽर्जुनको नाम नाम गौतम्याः समुपानयत् ॥ १३.१.१९ ॥
பின்னர் சினம் கொண்ட வேடன் அர்ஜுனகன் அந்தப் பாம்பை நரம்புக் கயிற்றால் கட்டி, கௌதமியிடம் கொண்டுவந்தான்.
13.1.20
तां चाब्रवीदयं ते स पुत्रहा पन्नगाधमः ।
ब्रहि क्षिप्रं महाभागे वध्यतां केन हेतुना ॥ १३.१.२० ॥
அவனை நோக்கி, 'மகாபாக்கியவதியே, உன் மகனைக் கொன்ற இந்த நாகப் பாம்புகளில் இழிந்தவனை எந்தக் காரணத்தால் கொல்வது என்று விரைவில் சொல்' என்றான்.
13.1.21
अग्नौ प्रक्षिप्यतामेष च्छिद्यतां खण्डशोपि वा ।
न ह्यं बालहा पापश्चिरं जीवितुमर्हति ॥ १३.१.२१ ॥
இவனை நெருப்பில் எறியுங்கள், அல்லது துண்டு துண்டாக வெட்டுங்கள். இந்தப் பாவியான குழந்தைக் கொலையாளி நீண்ட காலம் வாழத் தகுதியற்றவன்.
13.1.22
विसृजैनमबुद्धिस्त्वमवध्योऽर्जुनक त्वया ।
को ह्यात्मानं गुरुं कुर्यात्प्राप्तव्ये सति चिन्तयन् ॥ १३.१.२२ ॥
அறிவற்றவனே அர்ஜுனகா, இவனை விடு. இவன் கொல்லத்தக்கவன் அல்லன். அறிவுடையவன் எவன் தன்னை ஆசிரியனாகக் கொள்ளான், பலன் கிடைக்கும் நிலையில் சிந்தித்து?
13.1.23
प्लवन्ते धर्मलघवो लोकेऽम्भसि यथा प्लवाः ।
मज्जन्ति पापगुरवः शस्त्रं स्कन्नमिवोदके ॥ १३.१.२३ ॥
உலகில் அறத்தில் இலகுவானவர்கள் நீரில் மிதக்கும் பொருட்களைப் போல மிதப்பர்; பாவத்தில் கனத்தவர்கள் நீரில் விழுந்த ஆயுதம் போல மூழ்குவர்.
13.1.24
नास्यामृतत्वं भवितैवं हतेऽस्मि-
ञ्जीवत्यस्मिन्कोऽत्ययः स्यादयं ते।
अस्योत्सर्गे प्राणयुक्तस्य जन्तो-
र्मृत्युं लोके को न गच्छेदनन्ते ॥ १३.१.२४ ॥
இவன் கொல்லப்பட்டால் அவனுக்கு அமரத்துவம் கிடைக்காது; இவன் உயிருடன் இருந்தால் உனக்கு என்ன இழப்பு? உயிருள்ள இந்த உயிரினத்தை விடுவதில், உலகில் முடிவற்ற மரணத்தை அடையாதவன் யார்?
13.1.25
जानाम्यहं नेह गुणागुणज्ञाः ।
सदायुक्ता गुरवो वै भवन्ति।
स्वर्गस्य ते सूपदेशा भवन्ति ।
तस्मात्क्षुद्रं सर्पमेनं हनिष्ये ॥ १३.१.२५ ॥
இங்கு நன்மை தீமையை அறிந்தவர்களும், எப்போதும் கட்டுப்பாடுடைய ஆசிரியர்களும் உள்ளனர் என்பதை நான் அறிவேன்; சொர்க்கம் பற்றிய உன் நல்ல உபதேசங்களும் அவர்களிடமிருந்தே வந்தவை. ஆகவே இந்தச் சிறிய பாம்பை நான் கொல்வேன்.
13.1.26
शममीप्सन्तः कालयोगं त्यजन्ति ।
सद्यः शुचं त्वर्थविदस्त्यजन्ति।
श्रियः क्षयः शोचतां नित्यशो हि ।
तस्माच्छुचं मुञ्च हते भुजङ्गे ॥ १३.१.२६ ॥
அமைதியை விரும்புவோர் காலத்தின் போக்கை ஏற்கின்றனர்; பொருளை அறிந்தோர் உடனே துயரை விடுகின்றனர். துயரில் ஆழ்வோரின் செல்வம் தினமும் குறைகிறது. ஆகவே பாம்பு கொல்லப்பட்டதற்காக துயரை விட்டுவிடு.
13.1.27
न चैवार्तिर्विद्यतेऽस्मद्विधानां ।
धर्मात्मानः सर्वदा सञ्जना हि।
नित्यायस्तो बालजनो न चाहं ।
धर्मोपैति प्रभवाम्यस्य नाहम् ॥ १३.१.२७ ॥
எங்களைப் போன்ற அறம்சார்ந்த நல்லோருக்கு வேதனை ஒருபோதும் இல்லை. குழந்தைகளைப் போன்றவர்களே எப்போதும் கவலையில் தவிக்கின்றனர்; நானோ அப்படி அல்ல. நான் அறத்தை நாடுகிறேன்; இதற்கு நான் காரணமாகவில்லை.
13.1.28
न ब्राह्मणानां कोपोऽस्ति कुतः कोपाच्च यातना ।
मार्दवात्क्षम्यतां साधो मुच्यतामेष पन्नगः ॥ १३.१.२८ ॥
அந்தணர்களிடம் கோபம் இருப்பதில்லை; கோபத்திலிருந்து துன்பம் எங்கிருந்து வரும்? நல்லவனே, மென்மையால் மன்னிப்பாயாக; இந்தப் பாம்பு விடுவிக்கப்படட்டும்.
13.1.29
हत्वा लाभः श्रेय एवाव्ययः स्या-
त्सद्योलाभःस्याद्बलिभ्यः प्रशस्तः।
कालाल्लाभो यस्तु सद्यो भवेत ।
श्रेयोलाभः कुत्सिते त्वीदृशि स्यात् ॥ १३.१.२९ ॥
கொன்று கிடைக்கும் லாபமே நன்மையும் அழியாததும் ஆகலாம்; வலிமையானவர்களிடமிருந்து உடனே கிடைக்கும் லாபம் புகழத்தக்கது. ஆனால் காலத்தால் உடனே வரும் லாபம், இத்தகைய இழிந்த செயலில் நன்மை தரும் பேறாக எப்படி ஆகும்?
13.1.30
काऽर्थप्राप्तिर्गृह्य शत्रुं निहत्य ।
का कामाप्तिः प्राप्य शत्रुं न मुक्त्वा।
कस्मात्सौम्याहं न क्षमे नो भुजङ्गे ।
मोक्षार्थं वा कस्य हेतोर्न कुर्याम् ॥ १३.१.३० ॥
எதிரியைப் பிடித்துக் கொன்றால் என்ன செல்வம் கிடைக்கும்? எதிரியைக் கண்டு விடுவித்தால் என்ன ஆசை நிறைவேறும்? அன்பனே, நான் இந்தப் பாம்பின் மீது ஏன் பொறுமை காட்ட முடியாது? அல்லது விடுதலைக்காக நான் எதைச் செய்யக் கூடாது?
13.1.31
अस्मादेकाद्बहवो रक्षितव्या ।
नैको बहुभ्यो गौतमि रक्षितव्यः।
कृतागसं धर्महेतोस्त्यजन्ति ।
सरीसृपं पापमिमं त्यज त्वम् ॥ १३.१.३१ ॥
இவனை விட்டு பலரைக் காக்க வேண்டும்; கௌதமி, ஒருவனுக்காக பலரை விட்டுவிடக் கூடாது. குற்றம் செய்தவனை தர்மத்துக்காக மக்கள் விட்டுவிடுகின்றனர். இந்தப் பாவமான ஊரும் பாம்பை நீ விட்டுவிடு.
13.1.32
नास्मिन्हते पन्नगे पुत्रको मे ।
सम्प्राप्स्यते लुब्धक जीवितं वै।
गुणं चान्यं नास्य वधे प्रपश्ये ।
तस्मात्सर्पं लुब्धक मुञ्च जीवम् ॥ १३.१.३२ ॥
இந்தப் பாம்பு கொல்லப்பட்டால் என் மகன் உயிர்பெற மாட்டான்; வேடனே. இதைக் கொல்வதில் வேறு நன்மையையும் நான் காணவில்லை. ஆகையால், வேடனே, பாம்பை உயிருடன் விட்டுவிடு.
13.1.33
वृत्रं हत्वा देवराट् श्रेष्ठभाग्वै ।
यज्ञं हत्वा भागमवाप चैव।
शूली देवो देववृत्तं चर त्वं ।
क्षिप्रं सर्पं जहि मा भूत्ते विशङ्का ॥ १३.१.३३ ॥
தேவர்களின் அரசன் வ்ருத்ரனைக் கொன்று சிறந்த பங்கைப் பெற்றான்; யாகத்தை அழித்தும் பங்கைப் பெற்றான். சூலதாரியான தேவனைப் போல தேவர்களின் நடத்தையைக் கடைப்பிடி. விரைவில் பாம்பைக் கொல், உனக்கு எந்த ஐயமும் வேண்டாம்.
13.1.34
असकृत्प्रोच्यमानाऽपि गौतमी भुजगं प्रति ।
लुब्धकेन महाभागा सा पापे नाकरोन्मतिम् ॥ १३.१.३४ ॥
வேடன் பாம்பைப் பற்றி பலமுறை வலியுறுத்திச் சொன்ன போதிலும், அந்த மகா பாக்கியவதியான கௌதமி அந்தப் பாவியின் விஷயத்தில் தன் மனதை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை.
13.1.35
ईषदुच्छ्वसमानस्तु कृच्छ्रात्संस्तभ्य पन्नगः ।
उत्ससर्ज गिरं मन्दां मानुषीं पाशपीडितः ॥ १३.१.३५ ॥
மூச்சு மெல்ல வாங்கிய அந்தப் பாம்பு, சிரமத்துடன் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டு, பாசத்தால் வருந்தி, மெல்லிய மனித மொழியில் பேசியது.
13.1.36
को न्वर्जुनक दोषोऽत्र विद्यते मम बालिश ।
अस्वतन्त्रं हि मां मृत्युर्विवशं यदचूचुदत् ॥ १३.१.३६ ॥
அர்ஜுனகா, முட்டாளே, இதில் என் குற்றம் என்ன? சுதந்திரமற்ற, இயலாத என்னை மரணம் தூண்டியது.
13.1.37
तस्यायं वचनाद्दष्टो न कोपेन न काम्यया ।
तस्य तत्किल्बिषं लुब्ध विद्यते यदि किञ्चन। ॥ १३.१.३७ ॥
இவன் அவனது கட்டளையால் கடித்தான்; கோபத்தாலுமல்ல, ஆசையாலுமல்ல. பேராசையுள்ளவனே, அவனிடம் ஏதேனும் குற்றம் இருந்தால் அது அவனுடையதே.
13.1.38
यद्यन्यवशगेनेदं कृतं ते पन्नगाशुभम् ।
कारणं वै त्वमप्यत्र तस्मात्त्वमपि किल्बिषी ॥ १३.१.३८ ॥
நீ பிறர் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து இந்தத் தீச்செயலைச் செய்திருந்தாலும், இங்கு நீயும் காரணம்; ஆகவே நீயும் குற்றவாளி.
13.1.39
मृत्पात्रस्य क्रियायां हि दण्डचक्रादयो यथा ।
कारणत्वे प्रकल्प्यन्ते तथा त्वमपि पन्नग ॥ १३.१.३९ ॥
மண் பாத்திரம் செய்வதில் கோல், சக்கரம் முதலியவை காரணமாகக் கருதப்படுவது போல, பாம்பே, நீயும் காரணமாகக் கருதப்படுகிறாய்.
13.1.40
किल्बिषी चापि मे वध्यः किल्बिषी चासि पन्नग ।
आत्मानं कारणं ह्यत्र त्वमाख्यासि भुजङ्गम ॥ १३.१.४० ॥
பாம்பே, நீ குற்றவாளி; நான் உன்னைக் கொல்லத் தகுந்தவனும்தான். இங்கு நீயே உன்னைக் காரணம் என்று சொல்கிறாய், ஓ பாம்பே.
13.1.41
सर्व एते ह्यस्ववशा दण्डचक्रादयो यथा ।
तथाहमपि तस्मान्मे नैष दोषो मतस्तव ॥ १३.१.४१ ॥
இவை எல்லாம் தம் விருப்பப்படி இயங்காதவை; தண்டமும் சக்கரமும் போல. அதுபோலவே நானும் இருக்கிறேன்; ஆகையால் உன் கருத்துப்படி இதில் என் குற்றம் இல்லை.
13.1.42
अथवा मतमेतत्ते तेप्यन्योऽन्यप्रयोजकाः ।
कार्यकारणसन्देहो भवत्यन्योन्यचोदनात् ॥ १३.१.४२ ॥
அல்லது இதுவே உன் கருத்தானால், அவையும் ஒன்றுக்கொன்று தூண்டுபவையே; ஒன்றின் தூண்டுதலால் காரியம் காரணம் பற்றிய ஐயம் எழுகிறது.
13.1.43
एवं सति न दोषो मे नास्मि वध्यो न किल्बिषी ।
किल्बिषं समवाये स्यान्मन्यसे यदि किल्बिषम् ॥ १३.१.४३ ॥
அப்படியானால் என்னிடம் குற்றம் இல்லை; நான் கொல்லப்பட வேண்டியவனும் அல்லேன், குற்றவாளியும் அல்லேன். குற்றம் என்று நீ கருதினால், அது அனைவரின் சேர்க்கையிலேயே இருக்கும்.
13.1.44
कारणं यदि स्याद्वै न कर्ता स्यास्त्वमप्युत ।
विनाशे कारणं त्वं च तस्माद्वध्योऽसि मे मतः ॥ १३.१.४४ ॥
காரணம் இருந்தால் நீயும் செய்பவன் ஆக மாட்டாய் அல்லவா? அழிவுக்கு நீயே காரணம். ஆகையால் என் கருத்துப்படி நீ கொல்லப்பட வேண்டியவன்.
13.1.45
असत्यपि कृते कार्ये नेह पन्नग लिप्यते ।
तस्मान्नात्रैव हेतुः स्याद्वध्यः किं बहु भाषसे ॥ १३.१.४५ ॥
பாம்பே, செயல் நடைபெறாவிட்டாலும் இங்கே எவரும் கறைபடுவதில்லை. ஆகையால் இங்கே காரணமும் இல்லை. நீ கொல்லப்பட வேண்டியவன்; இவ்வளவு ஏன் பேசுகிறாய்?
13.1.46
कार्याभावे क्रिया न स्यात्सत्यसत्यपि कारणे ।
तस्मात्समेऽस्मिन्हेतौ मे वाच्यो हेतुर्विशेषतः ॥ १३.१.४६ ॥
காரியம் இல்லாதபோது செயல் இல்லை, காரணம் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும். ஆகையால் இந்தச் சம காரணத்தில், எனக்கு விசேஷமாக காரணத்தைச் சொல்ல வேண்டும்.
13.1.47
यद्यहं कारणत्वेन मतो लुब्धक तत्त्वतः ।
अन्यः प्रयोक्तास्यादत्र किन्नु जन्तुविनाशने ॥ १३.१.४७ ॥
வேடனே, உண்மையில் நான் காரணமாகக் கருதப்பட்டால், இந்த உயிர் அழிவில் வேறொருவனே தூண்டுபவனாக இருக்க வேண்டும்.
13.1.48
वध्यस्त्वं मम दुर्बुद्धे बालघाती नृशंसकृत् ।
भाषसे किं बहु पुनर्वध्यः सन्पन्नगाधम ॥ १३.१.४८ ॥
தீய புத்தியுள்ளவனே, சிறுவனைக் கொன்ற கொடியவனே, நீ என்னால் கொல்லப்பட வேண்டியவன். கீழான பாம்பே, ஏன் இவ்வளவு பேசுகிறாய்? நீ கொல்லப்படத்தக்கவனே.
13.1.49
यथा हवींषि जुह्वाना मखे वै लुब्धकर्त्विजः ।
न फलं प्राप्नुवन्त्यत्र फलयोगे तथा ह्यहम् ॥ १३.१.४९ ॥
யாகத்தில் ஹவிஸ் அர்ப்பணிக்கும் ரித்விக்குகள், வேடர்-ரித்விக்குகள் போல, இங்கு பலனைப் பெறுவதில்லை; பலனின் தொடர்பிலும் அவ்வாறே நானும்.
13.1.50
तथा ब्रुवति तस्मिंस्तु पन्नगे मृत्युचोदिते ।
आजगाम ततो मृत्युः पन्नगं चाब्रवीदिदम् ॥ १३.१.५० ॥
அந்தப் பாம்பு இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், மரணத்தால் தூண்டப்பட்ட மரணம் வந்தது; பின்னர் அது பாம்பிடம் இவ்வாறு சொன்னது.
13.1.51
प्रचोदितोऽहं कालेन पन्नग त्वामचूचुदम् ।
विनाशहेतुर्नास्य त्वमहं न प्राणिनः शिशोः ॥ १३.१.५१ ॥
பாம்பே, காலத்தால் தூண்டப்பட்டு உன்னை நான் தூண்டினேன். நீ இந்தக் குழந்தையின் அழிவுக்குக் காரணமல்ல; நானும் அல்ல; உயிருள்ள இந்தக் குழந்தையும் அல்ல.
13.1.52
यथा वायुर्जलधरान्विकर्षति ततस्ततः ।
तद्वज्जलदवत्सर्प कालस्याहं वशानुगः ॥ १३.१.५२ ॥
காற்று மேகங்களை இங்கும் அங்கும் இழுத்துச் செல்வது போல, பாம்பே, நான் காலத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குட்பட்டவளாகச் செல்கிறேன்.
13.1.53
सात्विका राजसाश्चैव तामसा ये च केचन ।
भावाः कालात्मकाः सर्वे प्रवर्तन्तेह जन्तुषु ॥ १३.१.५३ ॥
சாத்துவிகம், ராஜசம், தாமசம் ஆகிய எந்தக் குணங்களும், காலமயமான அனைத்து நிலைகளும் இங்கு உயிர்களில் செயல்படுகின்றன.
13.1.54
जङ्गमाः स्थावराश्चैव दिवि वा यदि वा भुवि ।
सर्वे कालात्मकाः सर्प कालात्मकमिदं जगत् ॥ १३.१.५४ ॥
நகரும் உயிர்களும் நகராப் பொருட்களும், வானில் இருந்தாலும் பூமியில் இருந்தாலும், அனைத்தும் காலமயமானவை. ஓ சர்ப்பமே, இந்த உலகம் காலமயமானது.
13.1.55
प्रवृत्तयश्च लोके या तथैव च निवृत्तयः ।
तासां विकृतयो याश्च सर्वं कालात्मकं स्मृतम् ॥ १३.१.५५ ॥
உலகில் உள்ள செயல்நோக்குகளும், அவ்வாறே துறவு நோக்குகளும், அவற்றின் திரிபுகளும், எல்லாம் காலமயமானவை என்று நினைவுகூரப்படுகின்றன.
13.1.56
आदित्यश्चन्द्रमा विष्णुरापो वायुः शतक्रतुः ।
अग्निः खं पृथिवी मित्रः पर्जन्यो वसवोऽदितिः ॥ १३.१.५६ ॥
ஆதித்யன், சந்திரன், விஷ்ணு, நீர், வாயு, சதக்ரது (இந்திரன்), அக்னி, ஆகாயம், பூமி, மித்ரன், பர்ஜன்யன், வசுக்கள், அதிதி.
13.1.57
सरितः सागराश्चैव भावाभावौ च पन्नग ।
सर्वे कालेन सृज्यन्ते ह्रियन्ते च पुनःपुनः ॥ १३.१.५७ ॥
ஆறுகளும் கடல்களும், இருப்பும் இன்மையும், ஓ சர்ப்பமே, அனைத்தும் காலத்தால் மீண்டும் மீண்டும் படைக்கப்படுகின்றன; கொண்டு செல்லப்படுகின்றன.
13.1.58
एवं ज्ञात्वा कथं मां सदोषं सर्प मन्यसे ।
अथ चैवं गते दोषे मयि त्वमपि दोषवान् ॥ १३.१.५८ ॥
இதை அறிந்தும், ஓ சர்ப்பமே, என்னைக் குற்றமுள்ளவனாக ஏன் கருதுகிறாய்? அப்படியானால் குற்றம் என்னில் இருப்பதால், நீயும் குற்றமுள்ளவனே.
13.1.59
निर्दोषं दोषवन्तं वा न त्वां मृत्यो ब्रवीम्यहम् ।
त्वयाऽहं चोदित इति ब्रवीम्येतावदेव तु ॥ १३.१.५९ ॥
ஓ மிருத்யுவே, நான் உன்னை குற்றமற்றவன் என்றோ குற்றவாளி என்றோ சொல்லவில்லை. உன்னால் தூண்டப்பட்டேன் என்பதை மட்டுமே கூறுகிறேன்.
13.1.60
यदि काले तु दोषोऽस्ति यदि तत्रापि नेष्यते ।
दोषो नैव परीक्ष्यो मे न ह्यत्राधिकृता वयम् ॥ १३.१.६० ॥
காலத்தின் காரணமாக ஏதேனும் குற்றம் இருந்தால், அல்லது அங்கும் குற்றம் ஏற்கப்படாவிட்டால், என்னிடம் குற்றம் ஆராயப்பட வேண்டியதில்லை; ஏனெனில் இங்கு நாம் அதிகாரம் பெற்றவர்கள் அல்ல.
13.1.61
निर्मोक्षस्त्वस्य दोषस्य मया कार्यो यथा तथा ।
मृत्योरपि न दोषः स्यादिति मेऽत्र प्रयोजनम् ॥ १३.१.६१ ॥
ஆனால் இந்தக் குற்றத்திலிருந்து நான் விடுபட வேண்டும்; மிருத்யுவின் மேலும் குற்றம் சுமத்தப்படாதவாறு அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் — இதுவே இங்கு என் நோக்கம்.
13.1.62
सर्पोऽथार्जुनकं प्राह श्रुतं ते मृत्युभाषितम् ।
नानागसं मां पाशेन सन्तापयितुमर्हसि। ॥ १३.१.६२ ॥
பின்னர் பாம்பு அர்ஜுனகனிடம் கூறியது: "மிருத்யுவின் சொல்லை நீ கேட்டாய். நான் குற்றமற்றவன்; ஆகவே கயிற்றால் என்னை வருத்துவது உனக்குத் தகாது."
13.1.63
मृत्योः श्रुतं मे वचनं तव चैव भुजङ्गम ।
नैव तावददोषत्वं भवति त्वयि पन्नग ॥ १३.१.६३ ॥
பாம்பே, மிருத்யுவின் சொல்லையும் உன் சொல்லையும் நான் கேட்டேன்; ஆனால் இதுவரை உன்னிடம் குற்றமின்மை நிலைபெறவில்லை, ஓ பன்னகா.
13.1.64
मृत्युस्त्वं चैव हेतुर्हि बालस्यास्य विनाशने ।
उभयं कारणं मन्ये न कारणमकारणम् ॥ १३.१.६४ ॥
மிருத்யுவும் நீயும் இந்தக் குழந்தையின் அழிவுக்குக் காரணம்; இருவரும் காரணமே என்று நான் கருதுகிறேன், காரணமற்றவர்கள் அல்ல.
13.1.65
धिङ्भृत्युं च दुरात्मानं क्रूरं दुःखकरं सताम् ।
त्वां चैवाहं वधिष्यामि परपापस्य कारणम् ॥ १३.१.६५ ॥
மரணமே, உன்னைச் சபிக்கிறேன்! தீய ஆத்மாவே, கொடியவனே, நல்லோருக்குத் துன்பம் தருபவனே. அடுத்தவரின் பாவத்திற்குக் காரணமான உன்னையே நான் கொல்வேன்.
13.1.66
विवशौ कालवशगावावां निर्दिष्टकारिणौ ।
नावां दोषेण गन्तव्यौ यदि सम्यक्प्रपश्यसि ॥ १३.१.६६ ॥
நாங்கள் இருவரும் உதவியற்றவர்கள், காலத்தின் வசத்தில் இருப்பவர்கள், நியமிக்கப்பட்டதையே செய்பவர்கள். நீ நன்றாகப் பார்த்தால், எங்களை குற்றவாளிகளாகக் கருதக்கூடாது.
13.1.67
युवामुभौ कालवशौ यदि मे मृत्युपन्नगौ ।
हर्षक्रोधौ यथा स्यातामेतदिच्छामि वेदितुम् ॥ १३.१.६७ ॥
நீங்கள் இருவரும், மரணமும் பாம்பும், காலத்தின் வசத்தில் இருந்தால், மகிழ்ச்சியும் கோபமும் உங்களில் எப்படி எழுகின்றன என்பதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.
13.1.68
या काचिदेव चेष्टा स्यान्सर्वा कालप्रचोदिता ।
पूर्वमेवैतदुक्तं हि मया लुब्धक तत्वतः ॥ १३.१.६८ ॥
எந்தச் செயல் ஏற்பட்டாலும், அனைத்தும் காலத்தால் தூண்டப்பட்டவை. வேடனே, இதை நான் முன்பே உண்மையாகவே சொன்னேன்.
13.1.69
तस्मादुभौ कालवशावावां निर्दिष्टकारिणौ ।
नावां दोपेण गन्तव्यौ त्वया लुब्धक कर्हिचित् ॥ १३.१.६९ ॥
ஆகவே நாங்கள் இருவரும் காலத்தின் வசத்தில் உள்ளோம், நியமிக்கப்பட்டதையே செய்கிறோம். வேடனே, நீ எங்களை ஒருபோதும் குற்றம் சாட்டக்கூடாது.
13.1.70
अथोपगम्य कालस्तु तस्मिन्धर्मार्थसंशये ।
अब्रवीत्पन्नगं मृत्युं लुब्धं चार्जुनकं तथा ॥ १३.१.७० ॥
பின்னர், அந்த தர்மார்த்த ஐயத்தில், காலம் அருகில் வந்து பாம்பிடமும் மரணத்திடமும், வேடனிடமும் அர்ஜுனகனிடமும் அவ்வாறே சொன்னது.
13.1.71
न ह्यहं नाप्ययं मृत्युर्नायं लुब्धक पन्नगः ।
किल्बिषी जन्तुमरणे न वयं हि प्रयोजकाः ॥ १३.१.७१ ॥
நான் அல்ல, இந்த மரணமும் அல்ல, இந்தப் பாம்பும் அல்ல, வேடனே. உயிரின் மரணத்தில் குற்றவாளி யாரும் இல்லை; நாங்கள் உண்மையில் தூண்டுபவர்கள் அல்ல.
13.1.72
अकरोद्यदयं कर्म तन्नोऽर्जुनक चोदकम् ।
विनाशहेतुर्नान्योऽस्य वध्यतेऽयं स्वकर्मणा ॥ १३.१.७२ ॥
இவன் செய்த செயல், ஓ அர்ஜுனகா, அதுவே எங்களைத் தூண்டியது. இவனுடைய அழிவுக்குக் காரணம் வேறு எவரும் அல்ல; இவன் தன் சொந்தச் செயலாலேயே கொல்லப்படுகிறான்.
13.1.73
यदनेन कृतं कर्म तेनायं निधनं गतः ।
विनाशहेतुः कर्मास्य सर्वे कर्मवशा वयम् ॥ १३.१.७३ ॥
இவன் செய்த செயலாலேயே இவன் மரணத்தை அடைந்தான். இவனுடைய அழிவுக்குக் காரணம் இவனுடைய செயலே; நாங்கள் அனைவரும் செயலுக்கு உட்பட்டவர்கள்.
13.1.74
कर्मदायादवाँल्लोकः कर्मसम्बन्धलक्षणः ।
कर्माणि चोदयन्तीह यथान्योन्यं तथावयम् ॥ १३.१.७४ ॥
இவ்வுலகம் செயலின் வாரிசு; செயலுடனான தொடர்பே இதன் அடையாளம். இங்கே செயல்கள் ஒன்றையொன்று தூண்டுவதுபோல, நாமும் அவ்வாறே இருக்கிறோம்.
13.1.75
यथा मृत्पिण्डतः कर्ता कुरुते यद्यदिच्छति ।
एवमात्मकृतं कर्म मानवः प्रतिपद्यते ॥ १३.१.७५ ॥
ஒரு குயவன் களிமண் உருண்டையிலிருந்து தான் விரும்புவதையெல்லாம் செய்வதுபோல, மனிதன் தான் செய்த செயலையே அடைகிறான்.
13.1.76
यथा च्छायातपौ नित्यं सुसम्बद्धौ निरन्तरम् ।
तथा कर्म च कर्ता च सम्बद्धावात्मकर्मभिः ॥ १३.१.७६ ॥
நிழலும் வெயிலும் எப்போதும் இடைவிடாமல் நெருக்கமாகப் பிணைந்திருப்பதுபோல, செயலும் செய்பவனும் தங்கள் சொந்தச் செயல்களால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளனர்.
13.1.77
एवं नाहं न वै मृत्युर्न सर्पो न तथा भव न् ।
न चेयं ब्राह्मणी वृद्धा शिशुरेवात्र कारणम् ॥ १३.१.७७ ॥
இவ்வாறு நான் அல்ல, மரணமும் அல்ல, பாம்பும் அல்ல, அப்படிப்பட்ட பிறப்பும் அல்ல; இந்த முதிய பிராமணியும் அல்ல; இங்கே காரணம் குழந்தையே.
13.1.78
तस्मिंस्तथा ब्रुवाणे तु ब्राह्मणी गौतमी नृप ।
स्वकर्मप्रत्ययाँल्लोकान्मत्वाऽर्जुनकमब्रवीत् ॥ १३.१.७८ ॥
அரசே, அவன் இவ்வாறு பேசியபோது, கௌதமி என்ற பிராமணி, உலகங்கள் தத்தம் செயல்களையே சார்ந்தவை என்றறிந்து அர்ஜுனகனிடம் கூறினாள்.
13.1.79
नैव कालो न भुजगो न मृत्युरिह कारणम् ।
स्वकर्मभिरयं बालः कालेन निधं गतः ॥ १३.१.७९ ॥
இங்கே காலமும் காரணமல்ல, பாம்பும் அல்ல, மரணமும் அல்ல; இந்தக் குழந்தை தன் சொந்த செயல்களால் காலத்தால் மரணத்தை அடைந்தது.
13.1.80
मया च तत्कृतं कर्म येनायं मे मृतः सुतः ।
यातु कालस्तथा मृत्युर्मुञ्चार्जुनक पन्नगम् ॥ १३.१.८० ॥
நான் செய்த அந்தச் செயல்தான் என் மகன் இறக்கக் காரணம். காலமும் மரணமும் போகட்டும்; அர்ஜுனகா, பாம்பை விடுவி.
13.1.81
ततो यथागतं जग्मुर्मृत्युः कालोऽथ पन्नगः ।
अभूद्विशोकोऽर्जुनको विशोका चैव गौतमी ॥ १३.१.८१ ॥
பின்னர் மரணமும் காலமும் பாம்பும் வந்த வழியே சென்றன; அர்ஜுனகன் துக்கமற்றவனானான், கௌதமியும் துக்கமற்றவளானாள்.
13.1.82
एतच्छ्रुत्वा शमं गच्छ मा भूः शोकपरो नृप ।
स्वकर्मप्रत्ययाँल्लोकांस्त्रीन्विद्धि समितिंजय ॥ १३.१.८२ ॥
இதைக் கேட்டு அமைதி அடைக; அரசே, துக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடாதே. போர்வெற்றியாளனே, மூன்று உலகங்களும் தத்தம் செயல்களையே சார்ந்தவை என்றறிவாய்.
13.1.83
नैव त्वया कृतं कर्म नापि दुर्योधनेन वै ।
कालेनैतत्कृतं विद्धि निहता येन पार्थिवाः ॥ १३.१.८३ ॥
இச்செயலை நீ செய்யவில்லை, துரியோதனனும் செய்யவில்லை. இதைக் காலமே செய்தது என்று அறிக, அதனால் அரசர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.
13.1.84
इत्येतद्वचनं श्रुत्वा बभूव विगतज्वरः ।
युधिष्ठरो महातेजाः पप्रच्छेदं च धर्मवित् ॥ १३.१.८४ ॥
இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, தர்மத்தை அறிந்த மகாதேஜஸ்வியான யுதிஷ்டிரன் துயரத்தின் காய்ச்சல் நீங்கியவரானார்; பின்பு இதைக் கேட்டார்.