Mahābhārata · Adhyāya 13.112

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Leer con significados

13.112.1

ततो युधिष्ठिरे राजा भूयः शान्तनवं नृपम् ।
गोदानविस्तरं धीमान्पप्रच्छ विनयान्वितः ॥ १३.११२.१ ॥

Entonces el sabio Yudhiṣṭhira, dotado de humildad, preguntó de nuevo al rey, el hijo de Śantanu, sobre la extensa enseñanza del don de vacas.

13.112.2

गोप्रदानगुणान्सम्यक् पुनर्मे ब्रूहि भारत ।
न हि तृप्याम्यहं वीर शृण्वानोऽमृतमीदृशम् ॥ १३.११२.२ ॥

Cuéntame de nuevo plenamente los méritos de dar vacas, oh Bhārata. Oh héroe, no me siento satisfecho al escuchar un néctar así.

13.112.3

इत्युक्तो धर्मराजेन तदा शान्तनवो नृपः ।
सम्यगाह गुणांस्तस्मै गोप्रदानस्य केवलान् ॥ १३.११२.३ ॥

Así interpelado por el rey de la justicia, el rey, hijo de Śantanu, le habló entonces plenamente solo de los méritos del don de vacas.

13.112.4

वत्सलां गुणसम्प्रन्ना तरुणीं वस्त्रसंयुताम् ।
दत्त्वेदृशीं गां विप्राय सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १३.११२.४ ॥

Quien da a un brahmán una vaca así, con su ternero, dotada de buenas cualidades, joven y vestida, queda libre de todos los pecados.

13.112.5

असुर्या नाम ते लोका गां दत्त्वा तान्न गच्छति। ॥ १३.११२.५ ॥

Quien da una vaca no va a esos mundos llamados Asuryā.

13.112.6

पीतोदकां जग्धतृणां नष्टक्षीरां निरिन्द्रियाम् ।
जरारोगोपसम्पन्नां जीर्णां वापीमिवाजलाम्।
दत्त्वा तमः प्रविशति द्विजं क्लेशेन योजयेत् ॥ १३.११२.६ ॥

Quien da a un brahmán una vaca cuya agua ha sido bebida, cuya hierba ha sido comida, cuya leche se ha secado, que carece de vigor, aquejada de vejez y enfermedad, decrépita como un pozo sin agua, entra en la oscuridad y somete al dvija a la aflicción.

13.112.7

रुष्टा दुष्टा व्याधिता दुर्बला वा ।
नो दातव्या याश्च मूल्यैरदत्तैः।
क्लेशैर्विप्रं योऽफलैः संयुनक्ति ।
तस्याऽवीर्याश्चाफलाश्चैव लोकाः ॥ १३.११२.७ ॥

No deben darse vacas que estén airadas, sean malignas, enfermas o débiles, ni las que no se entreguen a cambio de un precio. Los mundos de quien ata a un brāhmaṇa con aflicciones y cosas infructuosas se vuelven sin poder y sin fruto.

13.112.8

बलान्विताः शीलवीर्योपपन्नाः ।
सर्वे प्रशंसन्ति सुगन्धवत्यः।
यथा हि गङ्गा सरितां वरिष्ठा ।
तथाऽर्जुनीनां कपिला वरिष्ठा ॥ १३.११२.८ ॥

Todos alaban a las vacas fuertes, dotadas de buen carácter y vigor, y fragantes. Como el Gaṅgā es el mejor de los ríos, así la vaca kapilā es la mejor de las vacas blancas.

13.112.9

कस्मात्समाने बहुलाप्रदाने ।
सद्भिः प्रशस्तं कपिलाप्रदानम्।
विशेषमिच्छामि महाप्रभावं ।
श्रोतुं समर्थोस्मि भवान्प्रवक्तुम् ॥ १३.११२.९ ॥

Cuando dar muchas vacas es igual, ¿por qué los hombres buenos alabaron especialmente el don de una vaca kapilā? Deseo oír la distinción de su gran poder, y vos sois capaz de decirla.

13.112.10

वृद्धानां ब्रुवतां श्रुत्वा कपिलानामथोद्भवम् ।
वक्ष्यामि तदशेषेण रोहिण्यो निर्मिता यथा ॥ १३.११२.१० ॥

Habiendo oído lo que dijeron los ancianos, diré por completo el origen de las vacas kapilā, y cómo fueron creadas las vacas Rohiṇī.

13.112.11

प्रजाः सृजेति चादिष्टः पूर्वं दक्षः स्वयंभुवा ।
नासृजद्वृत्तिमेवाग्रे प्रजानां हितकाम्यया ॥ १३.११२.११ ॥

En tiempos antiguos, el Autoexistente ordenó a Dakṣa: "Crea criaturas." Deseando el bienestar de las criaturas, Dakṣa creó primero su sustento.

13.112.12

यथा ह्यमृतमाश्रित्य वर्तयन्ति दिवौकसः ।
तथा वृत्तिं समाश्रित्य वर्तयन्ति प्रजा विभो ॥ १३.११२.१२ ॥

Así como los moradores del cielo se sustentan apoyándose en el néctar, así, oh poderoso, las criaturas se sustentan apoyándose en el sustento.

13.112.13

अचरेभ्यश्च भूतेभ्यश्चराः श्रेष्ठास्ततो नराः ।
ब्राह्मणाश्च ततः श्रेष्ठास्तषु यज्ञाः प्रतिष्ठिताः ॥ १३.११२.१३ ॥

Entre los seres inmóviles, los móviles son superiores; entre los móviles, los hombres son superiores; entre los hombres, los brahmanes son superiores; y en ellos están establecidos los sacrificios.

13.112.14

यज्ञैराप्यायते सोमः स च गोषु प्रतिष्ठितः ।
ताभ्यो देवाः प्रमोदन्ते प्रजानां वृत्तिरासु च ॥ १३.११२.१४ ॥

Soma se nutre mediante los sacrificios, y está establecido en las vacas. Por ellas se alegran los dioses, y el sustento de las criaturas también reside en ellas.

13.112.15

ततः प्रजासु सृष्टासु दक्षाद्यैः क्षुधिताः प्रजाः ।
प्रजापतिमुपाधावन्विनिश्चित्य चतुर्मखम् ॥ १३.११२.१५ ॥

Entonces, habiendo sido creadas las criaturas por Dakṣa y los demás, las criaturas hambrientas, decididas, corrieron hacia Prajāpati, el de cuatro rostros.

13.112.16

प्रजातान्येव भूतानि प्राक्रोशन्वृत्तिकाङ्क्षया ।
वृत्तिदं चान्वपद्यन्त तृषिताः पितृमातृवत् ॥ १३.११२.१६ ॥

Las criaturas recién nacidas clamaron, deseando el sustento; y, sedientas, siguieron al dador del sustento como los niños siguen a su padre y madre.

13.112.17

इतीदं मनसा गत्वा प्रजासर्गार्थमात्मनः ।
प्रजापतिर्बलाधानममृतं प्रापिबत्तदा।
शंसतस्तस्य तृप्तिं तु गन्धात्सुरभिरुत्थिता ॥ १३.११२.१७ ॥

Habiéndolo considerado así en su mente, para crear criaturas para sí mismo, Prajāpati bebió el néctar que da fuerza; y mientras se alababa su saciedad, de su fragancia surgió Surabhi.

13.112.18

मुखजा साऽसृजद्धातुः सुरभिर्लोकमातरम् ।
दर्शनीयरसं वृत्तिं सुरभिं मुखजां सुताम् ॥ १३.११२.१८ ॥

Surabhi, nacida de la boca del Creador, madre de los mundos, creó a su hija Surabhi, nacida de la boca, de aspecto agradable, sustento lleno de sustancia.

13.112.19

साऽसृजत्सौरभेयीस्तु सुरभिर्लोकमातृकाः ।
सुवर्णवर्णाः कपिलाः प्रजानां वृत्तिधेनवः ॥ १३.११२.१९ ॥

Surabhi creó las vacas Saurabheyī, madres de los mundos, de color dorado, vacas kapilā fulvas, las vacas lecheras que sustentan a los seres.

13.112.20

तासाममृतवृत्तीनां क्षरन्तीनां समन्ततः ।
बभूवामृतजः फेनः स्रवन्तीनामिवोर्मिजः ॥ १३.११२.२० ॥

Alrededor de aquellas vacas que fluían por todas partes con leche semejante al néctar, surgió una espuma nacida del néctar, como surge la espuma de las olas de los ríos que corren.

13.112.21

स वत्समुखविभ्रष्टो भवस्य भुवि तिष्ठतः ।
शिरस्यवापतत्क्रुद्धः स तदैक्षत च प्रभुः।
ललाटप्रभवेणाक्ष्णा रोहिणीं प्रदहन्निव ॥ १३.११२.२१ ॥

Aquella espuma, cayendo de la boca del becerro, cayó sobre la cabeza de Bhava, que estaba de pie en la tierra. Entonces el señor airado miró con el ojo nacido de su frente, como si quisiera abrasar a la vaca Rohiṇī.

13.112.22

तत्तेजस्तु ततो रौद्रं कपिलां गां विशाम्पते ।
नानावर्णत्वमनयन्मेघानिव दिवाकरः ॥ १३.११२.२२ ॥

Oh señor de los hombres, entonces aquel feroz resplandor transformó a la vaca fulva Kapilā en muchos colores, como el sol da matices a las nubes.

13.112.23

यास्तु तस्मादपक्रम्य सोममेवाभिसंश्रिताः ।
यथोत्पन्नाः स्ववर्णस्था न नीताश्चान्यवर्णतां ॥ १३.११२.२३ ॥

Pero aquellas vacas que, apartándose de aquello, se refugiaron en Soma, la luna, permanecieron en su propio color tal como habían nacido, y no fueron llevadas a otro color.

13.112.24

अथ क्रुद्धं महादेवं प्रजापतिरभाषत ।
अमृतेनावसिक्तस्त्वं नोच्छिष्टं विद्यते गवाम् ॥ १३.११२.२४ ॥

Entonces Prajāpati habló al furioso Mahādeva: Has sido rociado con néctar; las vacas no tienen restos que sean impuros.

13.112.25

यथा ह्यमृतमादाय सोमो विष्यन्दते पुनः ।
तथा क्षीरं क्षरन्त्येता रोहिण्योऽमृतसम्भवाः ॥ १३.११२.२५ ॥

Como Soma, habiendo tomado el néctar, vuelve a fluir, así estas vacas Rohiṇī, nacidas del néctar, derraman leche.

13.112.26

न दुष्यत्यनिलो नाग्निर्न सुवर्णं न चोदधिः ।
नामृतेनामृतं पीतं न वत्सैर्दुष्यते पयः ॥ १३.११२.२६ ॥

Ni el viento, ni el fuego, ni el oro, ni el océano se contaminan; el néctar bebido con néctar no se contamina, y la leche no se contamina por los terneros.

13.112.27

इमाँल्लोकान्भरिष्यन्ति हविषा प्रस्रवेण च ।
आसामैश्वर्यमिच्छन्ति सर्वेऽमृतमयं शुभम् ॥ १३.११२.२७ ॥

Con ofrendas y corrientes de leche sostendrán estos mundos; todos desean el señorío de estas, que es de néctar y auspicioso.

13.112.28

वृषभं च ददौ तस्मै भगवाँल्लोकभावनः ।
प्रसादयामास मनस्तेन रुद्रस्य भारत ॥ १३.११२.२८ ॥

El bienaventurado sustentador de los mundos le dio un toro, y con ello, oh Bhārata, la mente de Rudra se apaciguó.

13.112.29

प्रीतश्चापि महादेवश्चकार वृषभं तदा ।
ध्वजं च वाहनं चैव तस्मात्स वृषभध्वजः ॥ १३.११२.२९ ॥

Complacido, el gran dios Mahādeva hizo entonces del toro su estandarte y su vehículo; por eso fue llamado el de estandarte de toro.

13.112.30

ततो देवैर्महादेवस्तदा पशुपतिः कृतः ।
ईश्वरः स गवां मध्ये वृषभाङ्कः प्रकीर्तितः ॥ १३.११२.३० ॥

Entonces los dioses hicieron del Gran Dios el Señor de los Animales (Paśupati). Entre las vacas es el Señor (Īśvara), proclamado como el de la marca del toro.

13.112.31

एवमव्यग्रवर्णानां कपिलानां महौजसाम् ।
प्रदाने प्रथमः कल्पः सर्वासामेव कीर्तितः ॥ १३.११२.३१ ॥

Así, en la donación de las vacas kapilā de color constante y gran vigor, este es declarado el primer rito para todas ellas.

13.112.32

लोकज्येष्ठा लोकवृत्तिप्रवृत्ता ।
रुद्रोद्भूताः सोमविष्यन्दभूताः।
सौम्याः पुण्याः कामदाः प्राणदाश्च ॥ १३.११२.३२ ॥

Las mayores de los mundos, dedicadas al sustento de la vida del mundo, nacidas de Rudra, formadas del flujo de Soma; apacibles, meritorias, concedoras de deseos y dadoras de vida.

13.112.33

गा वै दत्त्वा सर्वकामप्रदः स्यात् ।
इदं गवां प्रभवविधानमुत्तमं
पठन्सदा शुचिरपि मङ्गलप्रियः ।
विमुच्यते कलिकलुषेण मानवः
प्रियान्सुतान्धनपशुमाप्नुयात्सदा ॥ १३.११२.३३ ॥

Quien da vacas se convierte en concedor de todos los deseos. El hombre que siempre recita este rito supremo del origen de las vacas, puro y amante de lo auspicioso, queda libre de la mancha de la era Kali y siempre obtiene hijos queridos, riqueza y ganado.