Mahābhārata · Adhyāya 13.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.112.1
ततो युधिष्ठिरे राजा भूयः शान्तनवं नृपम् ।
गोदानविस्तरं धीमान्पप्रच्छ विनयान्वितः ॥ १३.११२.१ ॥
Então o sábio Yudhiṣṭhira, dotado de humildade, perguntou novamente ao rei, filho de Śantanu, sobre o extenso ensinamento sobre a doação de vacas.
13.112.2
गोप्रदानगुणान्सम्यक् पुनर्मे ब्रूहि भारत ।
न हि तृप्याम्यहं वीर शृण्वानोऽमृतमीदृशम् ॥ १३.११२.२ ॥
Conta-me novamente por completo os méritos de doar vacas, ó Bhārata. Ó herói, não me sinto saciado ao ouvir tal néctar.
13.112.3
इत्युक्तो धर्मराजेन तदा शान्तनवो नृपः ।
सम्यगाह गुणांस्तस्मै गोप्रदानस्य केवलान् ॥ १३.११२.३ ॥
Assim interpelado pelo rei do dharma, o rei, filho de Śantanu, então falou plenamente apenas dos méritos da doação de vacas.
13.112.4
वत्सलां गुणसम्प्रन्ना तरुणीं वस्त्रसंयुताम् ।
दत्त्वेदृशीं गां विप्राय सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १३.११२.४ ॥
Quem dá a um brâmane uma vaca assim, com bezerro, dotada de boas qualidades, jovem e vestida, fica livre de todos os pecados.
13.112.5
असुर्या नाम ते लोका गां दत्त्वा तान्न गच्छति। ॥ १३.११२.५ ॥
Quem dá uma vaca não vai àqueles mundos chamados Asuryā.
13.112.6
पीतोदकां जग्धतृणां नष्टक्षीरां निरिन्द्रियाम् ।
जरारोगोपसम्पन्नां जीर्णां वापीमिवाजलाम्।
दत्त्वा तमः प्रविशति द्विजं क्लेशेन योजयेत् ॥ १३.११२.६ ॥
Quem dá a um brâmane uma vaca cuja água foi bebida, cuja erva foi comida, cujo leite secou, sem vigor, acometida pela velhice e pela doença, decrépita como um poço sem água, entra na escuridão e leva o duas vezes nascido à aflição.
13.112.7
रुष्टा दुष्टा व्याधिता दुर्बला वा ।
नो दातव्या याश्च मूल्यैरदत्तैः।
क्लेशैर्विप्रं योऽफलैः संयुनक्ति ।
तस्याऽवीर्याश्चाफलाश्चैव लोकाः ॥ १३.११२.७ ॥
Vacas irritadas, malignas, doentes ou fracas não devem ser dadas, nem as que não sejam entregues mediante pagamento. Os mundos daquele que une um brâmane a aflições e coisas infrutíferas tornam-se sem força e sem fruto.
13.112.8
बलान्विताः शीलवीर्योपपन्नाः ।
सर्वे प्रशंसन्ति सुगन्धवत्यः।
यथा हि गङ्गा सरितां वरिष्ठा ।
तथाऽर्जुनीनां कपिला वरिष्ठा ॥ १३.११२.८ ॥
Todos louvam as vacas fortes, dotadas de bom caráter e vigor, e perfumadas. Assim como o Gaṅgā é o melhor dos rios, a vaca kapilā é a melhor das vacas brancas.
13.112.9
कस्मात्समाने बहुलाप्रदाने ।
सद्भिः प्रशस्तं कपिलाप्रदानम्।
विशेषमिच्छामि महाप्रभावं ।
श्रोतुं समर्थोस्मि भवान्प्रवक्तुम् ॥ १३.११२.९ ॥
Quando dar muitas vacas é igual, por que os homens bons louvaram especialmente a doação de uma vaca kapilā? Desejo ouvir a distinção do seu grande poder, e vós sois capaz de dizê-la.
13.112.10
वृद्धानां ब्रुवतां श्रुत्वा कपिलानामथोद्भवम् ।
वक्ष्यामि तदशेषेण रोहिण्यो निर्मिता यथा ॥ १३.११२.१० ॥
Tendo ouvido o que dizem os anciãos, contarei por completo a origem das vacas kapilā e como foram criadas as vacas Rohiṇī.
13.112.11
प्रजाः सृजेति चादिष्टः पूर्वं दक्षः स्वयंभुवा ।
नासृजद्वृत्तिमेवाग्रे प्रजानां हितकाम्यया ॥ १३.११२.११ ॥
Outrora, o Autoexistente ordenou a Dakṣa: "Cria criaturas." Desejando o bem-estar das criaturas, Dakṣa primeiro criou o seu sustento.
13.112.12
यथा ह्यमृतमाश्रित्य वर्तयन्ति दिवौकसः ।
तथा वृत्तिं समाश्रित्य वर्तयन्ति प्रजा विभो ॥ १३.११२.१२ ॥
Assim como os habitantes do céu se sustentam recorrendo ao amṛta, assim, ó poderoso, as criaturas se sustentam recorrendo ao sustento (vṛtti).
13.112.13
अचरेभ्यश्च भूतेभ्यश्चराः श्रेष्ठास्ततो नराः ।
ब्राह्मणाश्च ततः श्रेष्ठास्तषु यज्ञाः प्रतिष्ठिताः ॥ १३.११२.१३ ॥
Entre os seres imóveis, os móveis são superiores; entre os móveis, os homens são superiores; entre os homens, os brâmanes são superiores; e neles estão estabelecidos os sacrifícios.
13.112.14
यज्ञैराप्यायते सोमः स च गोषु प्रतिष्ठितः ।
ताभ्यो देवाः प्रमोदन्ते प्रजानां वृत्तिरासु च ॥ १३.११२.१४ ॥
Soma é nutrido pelos sacrifícios, e está estabelecido nas vacas. Por meio delas os deuses se alegram, e o sustento das criaturas também reside nelas.
13.112.15
ततः प्रजासु सृष्टासु दक्षाद्यैः क्षुधिताः प्रजाः ।
प्रजापतिमुपाधावन्विनिश्चित्य चतुर्मखम् ॥ १३.११२.१५ ॥
Então, criadas as criaturas por Dakṣa e os outros, as criaturas famintas, tendo decidido, correram até Prajāpati, o de quatro faces.
13.112.16
प्रजातान्येव भूतानि प्राक्रोशन्वृत्तिकाङ्क्षया ।
वृत्तिदं चान्वपद्यन्त तृषिताः पितृमातृवत् ॥ १३.११२.१६ ॥
As próprias criaturas nascidas clamaram, desejando o sustento; e, sedentas, seguiram o doador do sustento como as crianças seguem o pai e a mãe.
13.112.17
इतीदं मनसा गत्वा प्रजासर्गार्थमात्मनः ।
प्रजापतिर्बलाधानममृतं प्रापिबत्तदा।
शंसतस्तस्य तृप्तिं तु गन्धात्सुरभिरुत्थिता ॥ १३.११२.१७ ॥
Tendo assim considerado em sua mente, para a criação das criaturas, Prajāpati bebeu o amṛta que dá força; e, enquanto se louvava sua saciedade, de seu perfume surgiu Surabhi.
13.112.18
मुखजा साऽसृजद्धातुः सुरभिर्लोकमातरम् ।
दर्शनीयरसं वृत्तिं सुरभिं मुखजां सुताम् ॥ १३.११२.१८ ॥
Surabhi, nascida da boca do Criador, mãe dos mundos, criou sua filha Surabhi, nascida da boca, agradável de se ver, sustento cheio de essência.
13.112.19
साऽसृजत्सौरभेयीस्तु सुरभिर्लोकमातृकाः ।
सुवर्णवर्णाः कपिलाः प्रजानां वृत्तिधेनवः ॥ १३.११२.१९ ॥
Surabhi criou as vacas Saurabheyī, mães dos mundos, de cor dourada, vacas kapilā de tom fulvo, as vacas leiteiras que sustentam os seres.
13.112.20
तासाममृतवृत्तीनां क्षरन्तीनां समन्ततः ।
बभूवामृतजः फेनः स्रवन्तीनामिवोर्मिजः ॥ १३.११२.२० ॥
Ao redor daquelas vacas que escorriam de todos os lados com leite semelhante ao néctar, surgiu uma espuma nascida do néctar, como a espuma surge das ondas dos rios que correm.
13.112.21
स वत्समुखविभ्रष्टो भवस्य भुवि तिष्ठतः ।
शिरस्यवापतत्क्रुद्धः स तदैक्षत च प्रभुः।
ललाटप्रभवेणाक्ष्णा रोहिणीं प्रदहन्निव ॥ १३.११२.२१ ॥
Aquela espuma, caindo da boca do bezerro, caiu sobre a cabeça de Bhava, que estava de pé na terra. Então o senhor irado olhou com o olho nascido de sua testa, como se fosse queimar a vaca Rohiṇī.
13.112.22
तत्तेजस्तु ततो रौद्रं कपिलां गां विशाम्पते ।
नानावर्णत्वमनयन्मेघानिव दिवाकरः ॥ १३.११२.२२ ॥
Ó senhor dos homens, então aquele fulgor feroz tornou a vaca fulva Kapilā de muitas cores, como o sol dá matizes às nuvens.
13.112.23
यास्तु तस्मादपक्रम्य सोममेवाभिसंश्रिताः ।
यथोत्पन्नाः स्ववर्णस्था न नीताश्चान्यवर्णतां ॥ १३.११२.२३ ॥
Mas aquelas vacas que, afastando-se daquilo, se refugiaram somente em Soma, a lua, permaneceram em sua própria cor, como haviam nascido, e não foram levadas a outra cor.
13.112.24
अथ क्रुद्धं महादेवं प्रजापतिरभाषत ।
अमृतेनावसिक्तस्त्वं नोच्छिष्टं विद्यते गवाम् ॥ १३.११२.२४ ॥
Então Prajāpati falou ao irado Mahādeva: Tu foste aspergido com néctar; as vacas não têm resíduos impuros.
13.112.25
यथा ह्यमृतमादाय सोमो विष्यन्दते पुनः ।
तथा क्षीरं क्षरन्त्येता रोहिण्योऽमृतसम्भवाः ॥ १३.११२.२५ ॥
Assim como Soma, tendo tomado o néctar, flui novamente, assim essas vacas Rohiṇī, nascidas do néctar, derramam leite.
13.112.26
न दुष्यत्यनिलो नाग्निर्न सुवर्णं न चोदधिः ।
नामृतेनामृतं पीतं न वत्सैर्दुष्यते पयः ॥ १३.११२.२६ ॥
Nem o vento, nem o fogo, nem o ouro, nem o oceano se contaminam; o néctar bebido com néctar não se contamina, e o leite não se contamina pelos bezerros.
13.112.27
इमाँल्लोकान्भरिष्यन्ति हविषा प्रस्रवेण च ।
आसामैश्वर्यमिच्छन्ति सर्वेऽमृतमयं शुभम् ॥ १३.११२.२७ ॥
Com oblações e correntes de leite sustentarão estes mundos; todos desejam o senhorio destas, feito de néctar e auspicioso.
13.112.28
वृषभं च ददौ तस्मै भगवाँल्लोकभावनः ।
प्रसादयामास मनस्तेन रुद्रस्य भारत ॥ १३.११२.२८ ॥
O bem-aventurado sustentador dos mundos deu-lhe um touro, e com isso, ó Bhārata, a mente de Rudra se acalmou.
13.112.29
प्रीतश्चापि महादेवश्चकार वृषभं तदा ।
ध्वजं च वाहनं चैव तस्मात्स वृषभध्वजः ॥ १३.११२.२९ ॥
Satisfeito, o grande deus Mahādeva fez então do touro seu estandarte e sua montaria; por isso foi chamado de o de estandarte de touro.
13.112.30
ततो देवैर्महादेवस्तदा पशुपतिः कृतः ।
ईश्वरः स गवां मध्ये वृषभाङ्कः प्रकीर्तितः ॥ १३.११२.३० ॥
Então os deuses fizeram do Grande Deus o Senhor dos Animais (Paśupati). Entre as vacas ele é o Senhor (Īśvara), proclamado como aquele de marca de touro.
13.112.31
एवमव्यग्रवर्णानां कपिलानां महौजसाम् ।
प्रदाने प्रथमः कल्पः सर्वासामेव कीर्तितः ॥ १३.११२.३१ ॥
Assim, na doação das vacas kapilā de cor constante e grande vigor, este é declarado o primeiro rito para todas elas.
13.112.32
लोकज्येष्ठा लोकवृत्तिप्रवृत्ता ।
रुद्रोद्भूताः सोमविष्यन्दभूताः।
सौम्याः पुण्याः कामदाः प्राणदाश्च ॥ १३.११२.३२ ॥
As mais velhas dos mundos, dedicadas ao sustento da vida do mundo, nascidas de Rudra, formadas do fluxo de Soma; gentis, meritórias, concedendo desejos e dando vida.
13.112.33
गा वै दत्त्वा सर्वकामप्रदः स्यात् ।
इदं गवां प्रभवविधानमुत्तमं
पठन्सदा शुचिरपि मङ्गलप्रियः ।
विमुच्यते कलिकलुषेण मानवः
प्रियान्सुतान्धनपशुमाप्नुयात्सदा ॥ १३.११२.३३ ॥
Quem dá vacas torna-se concedor de todos os desejos. O homem que sempre recita este rito supremo da origem das vacas, puro e amante do auspicioso, é libertado da mácula da era Kali e sempre obtém filhos queridos, riqueza e gado.
13.112.34
हव्यं कव्यं तर्पणं शान्तिकर्म ।
यानं वासो वृद्धबालस्य तुष्टिः।
एतान्सर्वान्गोप्रदाने गुणान्वै ।
दाता राजन्नाप्नुयाद्वै सदैव ॥ १३.११२.३४ ॥
Oblação, oferenda aos ancestrais, libação, rito de apaziguamento, veículo, vestimenta, a contentamento dos velhos e das crianças — todos esses benefícios estão na doação de vacas. Ó rei, o doador sempre os obtém todos.
13.112.35
पितामहस्याथ निशम्य वाक्यं ।
राजा सह भ्रातृभिराजमीढः।
सुवर्णवर्णानडुहस्तथा गाः ।
पार्थो ददौ ब्राह्मणसत्तमेभ्यः ॥ १३.११२.३५ ॥
Ao ouvir as palavras do avô, o rei Ajamīḍha (Yudhiṣṭhira), junto com seus irmãos, deu touros de cor dourada e vacas aos melhores dos brâmanes; Pārtha deu.
13.112.36
तथैव तेभ्योपि ददौ द्विजेभ्यो ।
गवां सहस्राणि शतानि चैव।
यज्ञान्समुद्धिश्य च दक्षिणार्थे ।
लोकान्विजेतुं परमां च कीर्तिम् ॥ १३.११२.३६ ॥
Da mesma forma, deu a eles e aos nascidos duas vezes milhares e centenas de vacas, destinadas aos sacrifícios como honorários sacrificiais, para conquistar os mundos e alcançar a glória suprema.