மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.112

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

13.112.1

ततो युधिष्ठिरे राजा भूयः शान्तनवं नृपम् ।
गोदानविस्तरं धीमान्पप्रच्छ विनयान्वितः ॥ १३.११२.१ ॥

அப்போது அறிவாளியான யுதிஷ்டிரன் பணிவுடன் சாந்தனுவின் மகனான அரசர் பீஷ்மரிடம் மீண்டும் பசுதானத்தின் விரிவைப் பற்றிக் கேட்டான்।

13.112.2

गोप्रदानगुणान्सम्यक् पुनर्मे ब्रूहि भारत ।
न हि तृप्याम्यहं वीर शृण्वानोऽमृतमीदृशम् ॥ १३.११२.२ ॥

பாரதனே, பசுதானத்தின் நற்பயன்களை முழுமையாக மீண்டும் எனக்குச் சொல்லுங்கள். வீரனே, இத்தகைய அமுதத்தைக் கேட்டு நான் திருப்தியடையவில்லை।

13.112.3

इत्युक्तो धर्मराजेन तदा शान्तनवो नृपः ।
सम्यगाह गुणांस्तस्मै गोप्रदानस्य केवलान् ॥ १३.११२.३ ॥

தர்மராஜனால் இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, சாந்தனுவின் மகனான அரசர் பீஷ்மர் பசுதானத்தின் நற்பயன்களை மட்டுமே முழுமையாக அவனுக்குச் சொன்னார்।

13.112.4

वत्सलां गुणसम्प्रन्ना तरुणीं वस्त्रसंयुताम् ।
दत्त्वेदृशीं गां विप्राय सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १३.११२.४ ॥

கன்றுடனும், நற்குணங்கள் நிறைந்ததாகவும், இளமையானதாகவும், ஆடை அணிவிக்கப்பட்டதாகவும் உள்ள இத்தகைய பசுவை அந்தணனுக்குக் கொடுத்தால், ஒருவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்।

13.112.5

असुर्या नाम ते लोका गां दत्त्वा तान्न गच्छति। ॥ १३.११२.५ ॥

பசுவைத் தானமாகக் கொடுத்தவன் அசுரர் எனப்படும் அந்த உலகங்களுக்குச் செல்வதில்லை.

13.112.6

पीतोदकां जग्धतृणां नष्टक्षीरां निरिन्द्रियाम् ।
जरारोगोपसम्पन्नां जीर्णां वापीमिवाजलाम्।
दत्त्वा तमः प्रविशति द्विजं क्लेशेन योजयेत् ॥ १३.११२.६ ॥

நீர் குடிக்கப்பட்டதும், புல் தின்னப்பட்டதும், பால் வற்றியதும், புலனற்றதும், முதுமையும் நோயும் பீடித்ததும், நீரற்ற கிணறு போன்று தேய்ந்ததுமான பசுவை அந்தணனுக்குக் கொடுப்பவன் இருளில் நுழைகிறான்; அந்த இருபிறப்பாளனையும் துன்பத்தில் ஆழ்த்துகிறான்।

13.112.7

रुष्टा दुष्टा व्याधिता दुर्बला वा ।
नो दातव्या याश्च मूल्यैरदत्तैः।
क्लेशैर्विप्रं योऽफलैः संयुनक्ति ।
तस्याऽवीर्याश्चाफलाश्चैव लोकाः ॥ १३.११२.७ ॥

கோபமுள்ளவை, தீய குணமுள்ளவை, நோயுற்றவை, பலவீனமானவை ஆகிய பசுக்களை தானம் செய்யக்கூடாது; விலை பெறாமல் கொடுக்கப்பட்டவையும் அவ்வாறே. துன்பங்களால் பயனற்ற பொருட்களைக் கொண்டு அந்தணரை இணைப்பவனின் உலகங்கள் வலிமையற்றும் பயனற்றும் போகும்.

13.112.8

बलान्विताः शीलवीर्योपपन्नाः ।
सर्वे प्रशंसन्ति सुगन्धवत्यः।
यथा हि गङ्गा सरितां वरिष्ठा ।
तथाऽर्जुनीनां कपिला वरिष्ठा ॥ १३.११२.८ ॥

வலிமையும் நல்லொழுக்கமும் ஆற்றலும் பொருந்திய, நறுமணமுள்ள பசுக்கள் அனைத்தையும் புகழ்கின்றனர். நதிகளில் கங்கை சிறந்தது போல, வெண்பசுக்களில் கபிலை சிறந்தது.

13.112.9

कस्मात्समाने बहुलाप्रदाने ।
सद्भिः प्रशस्तं कपिलाप्रदानम्।
विशेषमिच्छामि महाप्रभावं ।
श्रोतुं समर्थोस्मि भवान्प्रवक्तुम् ॥ १३.११२.९ ॥

பல பசுக்களைத் தானம் செய்வதில் சமநிலை இருக்கும்போது, நல்லோர் கபிலைத் தானத்தை ஏன் சிறப்பாகப் புகழ்ந்தனர்? அதன் பெரும் ஆற்றலின் தனிச்சிறப்பைக் கேட்க விரும்புகிறேன்; அதை விளக்க நீங்கள் வல்லவர்.

13.112.10

वृद्धानां ब्रुवतां श्रुत्वा कपिलानामथोद्भवम् ।
वक्ष्यामि तदशेषेण रोहिण्यो निर्मिता यथा ॥ १३.११२.१० ॥

பெரியோர் சொல்வதைக் கேட்டு, கபிலைகளின் தோற்றத்தை முழுமையாக விவரிப்பேன்; ரோஹிணி பசுக்கள் எவ்வாறு படைக்கப்பட்டன என்பதையும்.

13.112.11

प्रजाः सृजेति चादिष्टः पूर्वं दक्षः स्वयंभुवा ।
नासृजद्वृत्तिमेवाग्रे प्रजानां हितकाम्यया ॥ १३.११२.११ ॥

முன்னொரு காலத்தில் சுயம்புவான பிரம்மா தக்ஷனிடம் "உயிர்களைப் படையுங்கள்" என்று ஆணையிட்டார். உயிர்களின் நலனை விரும்பி, தக்ஷன் முதலில் அவர்களின் வாழ்வாதாரத்தையே படைத்தான்.

13.112.12

यथा ह्यमृतमाश्रित्य वर्तयन्ति दिवौकसः ।
तथा वृत्तिं समाश्रित्य वर्तयन्ति प्रजा विभो ॥ १३.११२.१२ ॥

அமிர்தத்தை அடைந்து தேவர்கள் வாழ்வதுபோல, ஓ விபோ, உயிரினங்கள் வாழ்வாதாரத்தை அடைந்து வாழ்கின்றன.

13.112.13

अचरेभ्यश्च भूतेभ्यश्चराः श्रेष्ठास्ततो नराः ।
ब्राह्मणाश्च ततः श्रेष्ठास्तषु यज्ञाः प्रतिष्ठिताः ॥ १३.११२.१३ ॥

அசையாத உயிரினங்களை விட அசையும் உயிரினங்கள் சிறந்தவை; அவற்றுள் மனிதர்கள் சிறந்தவர்கள்; மனிதர்களுள் பிராமணர்கள் சிறந்தவர்கள்; அவர்களில் யாகங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன.

13.112.14

यज्ञैराप्यायते सोमः स च गोषु प्रतिष्ठितः ।
ताभ्यो देवाः प्रमोदन्ते प्रजानां वृत्तिरासु च ॥ १३.११२.१४ ॥

யாகங்களால் சோமம் வளர்கிறது; அது பசுக்களில் நிலைபெற்றுள்ளது. அவற்றிலிருந்தே தேவர்கள் மகிழ்கின்றனர்; உயிரினங்களின் வாழ்வாதாரமும் அவற்றிலேயே உள்ளது.

13.112.15

ततः प्रजासु सृष्टासु दक्षाद्यैः क्षुधिताः प्रजाः ।
प्रजापतिमुपाधावन्विनिश्चित्य चतुर्मखम् ॥ १३.११२.१५ ॥

அதன்பின் தக்கன் முதலியோரால் உயிரினங்கள் படைக்கப்பட்டபோது, பசியுற்ற உயிரினங்கள் நான்முகப் பிரஜாபதியை நாடி ஓடின—இவ்வாறு தீர்மானித்து.

13.112.16

प्रजातान्येव भूतानि प्राक्रोशन्वृत्तिकाङ्क्षया ।
वृत्तिदं चान्वपद्यन्त तृषिताः पितृमातृवत् ॥ १३.११२.१६ ॥

பிறந்த உயிரினங்களே வாழ்வாதாரத்தை விரும்பிக் கூக்குரலிட்டன; வாழ்வாதாரம் அளிப்பவரை, தாகமுற்று, பெற்றோரைப் பின்தொடரும் குழந்தைகள் போல அவரைப் பின்தொடர்ந்தன.

13.112.17

इतीदं मनसा गत्वा प्रजासर्गार्थमात्मनः ।
प्रजापतिर्बलाधानममृतं प्रापिबत्तदा।
शंसतस्तस्य तृप्तिं तु गन्धात्सुरभिरुत्थिता ॥ १३.११२.१७ ॥

இவ்வாறு மனதில் எண்ணி, தமது உயிரினப் படைப்பிற்காக பிரஜாபதி பலமளிக்கும் அமிர்தத்தை அருந்தினார்; அப்போது அவரது திருப்தியைப் புகழ்ந்து கொண்டிருக்கையில், அவரது நறுமணத்திலிருந்து சுரபி தோன்றினாள்.

13.112.18

मुखजा साऽसृजद्धातुः सुरभिर्लोकमातरम् ।
दर्शनीयरसं वृत्तिं सुरभिं मुखजां सुताम् ॥ १३.११२.१८ ॥

பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து பிறந்த அந்த சுரபி, உலகங்களின் தாய், தன் மகளாக வாயிலிருந்து பிறந்த சுரபியை படைத்தாள்; அவள் காண்பதற்கு இனியவளும் வாழ்வின் ஆதாரமுமானவள்.

13.112.19

साऽसृजत्सौरभेयीस्तु सुरभिर्लोकमातृकाः ।
सुवर्णवर्णाः कपिलाः प्रजानां वृत्तिधेनवः ॥ १३.११२.१९ ॥

அந்த சுரபி சௌரபேயி பசுக்களைப் படைத்தாள்; உலகின் தாய்மார்களான அவை பொன்னிறமானவை, செம்பழுப்பு நிறமுள்ளவை, உயிர்களின் வாழ்வாதாரப் பசுக்கள்.

13.112.20

तासाममृतवृत्तीनां क्षरन्तीनां समन्ततः ।
बभूवामृतजः फेनः स्रवन्तीनामिवोर्मिजः ॥ १३.११२.२० ॥

அமுதம் போன்ற பாலைச் சுரந்து பாய்ந்த அந்தப் பசுக்களைச் சுற்றிலும் அமுதத்திலிருந்து பிறந்த நுரை தோன்றியது, பாயும் ஆறுகளின் அலைகளிலிருந்து நுரை எழுவது போல.

13.112.21

स वत्समुखविभ्रष्टो भवस्य भुवि तिष्ठतः ।
शिरस्यवापतत्क्रुद्धः स तदैक्षत च प्रभुः।
ललाटप्रभवेणाक्ष्णा रोहिणीं प्रदहन्निव ॥ १३.११२.२१ ॥

கன்றின் வாயிலிருந்து விழுந்த அந்த நுரை, பூமியில் நின்றிருந்த பவனின் (சிவனின்) தலையில் விழுந்தது. அப்போது கோபமடைந்த அந்தப் பெருமான் நெற்றியில் பிறந்த கண்ணால் ரோஹிணியை எரிப்பது போலப் பார்த்தார்.

13.112.22

तत्तेजस्तु ततो रौद्रं कपिलां गां विशाम्पते ।
नानावर्णत्वमनयन्मेघानिव दिवाकरः ॥ १३.११२.२२ ॥

மன்னா, அப்போது அந்த பயங்கர தேஜஸ் கபிலை பசுவை பல நிறங்களுடையதாக ஆக்கியது; சூரியன் மேகங்களை வண்ணமயமாக்குவது போல.

13.112.23

यास्तु तस्मादपक्रम्य सोममेवाभिसंश्रिताः ।
यथोत्पन्नाः स्ववर्णस्था न नीताश्चान्यवर्णतां ॥ १३.११२.२३ ॥

ஆனால் அதிலிருந்து விலகி சோமனையே அடைக்கலமாகக் கொண்ட பசுக்கள் பிறந்தபடியே தம் சொந்த நிறத்தில் நிலைத்திருந்தன; அவை வேறு நிறத்துக்கு மாற்றப்படவில்லை.

13.112.24

अथ क्रुद्धं महादेवं प्रजापतिरभाषत ।
अमृतेनावसिक्तस्त्वं नोच्छिष्टं विद्यते गवाम् ॥ १३.११२.२४ ॥

அப்போது கோபமடைந்த மகாதேவரிடம் பிரஜாபதி கூறினார்: நீ அமுதத்தால் நனைக்கப்பட்டவன்; பசுக்களுக்கு எச்சில் என்பது இல்லை.

13.112.25

यथा ह्यमृतमादाय सोमो विष्यन्दते पुनः ।
तथा क्षीरं क्षरन्त्येता रोहिण्योऽमृतसम्भवाः ॥ १३.११२.२५ ॥

அமுதை ஏந்திக்கொண்டு சோமன் மீண்டும் வழிவது போல, அமுதில் பிறந்த இந்த ரோகிணி பசுக்கள் பாலைப் பொழிகின்றன.

13.112.26

न दुष्यत्यनिलो नाग्निर्न सुवर्णं न चोदधिः ।
नामृतेनामृतं पीतं न वत्सैर्दुष्यते पयः ॥ १३.११२.२६ ॥

காற்றும் தீயும் தங்கமும் கடலும் கெடுவதில்லை; அமுதால் பருகப்பட்ட அமுது கெடுவதில்லை; கன்றுகளால் பால் கெடுவதுமில்லை.

13.112.27

इमाँल्लोकान्भरिष्यन्ति हविषा प्रस्रवेण च ।
आसामैश्वर्यमिच्छन्ति सर्वेऽमृतमयं शुभम् ॥ १३.११२.२७ ॥

இவை அவிப்பொருளாலும் பால் ஓட்டத்தாலும் இந்த உலகங்களைத் தாங்கும்; அனைவரும் அமுதமயமான இவற்றின் செல்வத்தை விரும்புகின்றனர்.

13.112.28

वृषभं च ददौ तस्मै भगवाँल्लोकभावनः ।
प्रसादयामास मनस्तेन रुद्रस्य भारत ॥ १३.११२.२८ ॥

உலகங்களைப் பேணும் பகவான் அவருக்கு ஒரு காளையைக் கொடுத்தார்; அதனால், பாரதா, ருத்திரனின் மனம் தணிந்தது.

13.112.29

प्रीतश्चापि महादेवश्चकार वृषभं तदा ।
ध्वजं च वाहनं चैव तस्मात्स वृषभध्वजः ॥ १३.११२.२९ ॥

மகிழ்ந்த மகாதேவர் அப்போது அந்த காளையைத் தம் கொடியாகவும் வாகனமாகவும் ஆக்கினார்; ஆகையால் அவர் விருஷபத்துவஜர் எனப்பட்டார்.

13.112.30

ततो देवैर्महादेवस्तदा पशुपतिः कृतः ।
ईश्वरः स गवां मध्ये वृषभाङ्कः प्रकीर्तितः ॥ १३.११२.३० ॥

அப்போது தேவர்களால் மகாதேவர் பசுபதியாக ஆக்கப்பட்டார். பசுக்களின் நடுவில் அவர் ஈசுவரன்; காளையின் அடையாளம் கொண்டவர் என்று புகழப்படுகிறார்.

13.112.31

एवमव्यग्रवर्णानां कपिलानां महौजसाम् ।
प्रदाने प्रथमः कल्पः सर्वासामेव कीर्तितः ॥ १३.११२.३१ ॥

இவ்வாறு, நிலைத்த நிறமுள்ள, பெரும் ஒளியுடைய கபிலைப் பசுக்களின் தானத்தில் இதுவே முதல் சடங்கு என்று எல்லாவற்றுக்கும் கூறப்பட்டுள்ளது.

13.112.32

लोकज्येष्ठा लोकवृत्तिप्रवृत्ता ।
रुद्रोद्भूताः सोमविष्यन्दभूताः।
सौम्याः पुण्याः कामदाः प्राणदाश्च ॥ १३.११२.३२ ॥

உலகில் முதன்மையானவை, உலக வாழ்வைக் காப்பதில் ஈடுபட்டவை, ருத்ரனிலிருந்து தோன்றியவை, சோமத்தின் பெருக்கால் ஆனவை; சாந்தமானவை, புண்ணியம் தருபவை, விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவை, உயிர் தருபவை.

13.112.33

गा वै दत्त्वा सर्वकामप्रदः स्यात् ।
इदं गवां प्रभवविधानमुत्तमं
पठन्सदा शुचिरपि मङ्गलप्रियः ।
विमुच्यते कलिकलुषेण मानवः
प्रियान्सुतान्धनपशुमाप्नुयात्सदा ॥ १३.११२.३३ ॥

பசுக்களைத் தானம் செய்பவன் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுபவனாவான். பசுக்களின் தோற்றச் சடங்கின் இந்த உத்தமப் பாடத்தை எப்போதும் ஓதும் தூய்மையும் மங்கலப் பிரியமுமுள்ள மனிதன் கலியுகக் கறையிலிருந்து விடுபடுகிறான்; எப்போதும் அன்பான மகன்கள், செல்வம், கால்நடைகளைப் பெறுகிறான்.