ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 13.115
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.115.1
घृतक्षीरप्रदा गावो घृतयोन्यो घृतोद्भवाः ।
घृतनद्यो घृतावर्तास्ता मे सन्तु सदा गृहे ॥ १३.११५.१ ॥
ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಹಾಲನ್ನು ನೀಡುವ ಹಸುಗಳು, ತುಪ್ಪವೇ ಮೂಲವಾದವು, ತುಪ್ಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವು, ತುಪ್ಪದ ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದ ಸುಳಿಗಳು — ಅವು ಸದಾ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿ.
13.115.2
घृतं मे हृदये नित्यं घृतं नाभ्यां प्रतिष्ठितम् ।
घृतं सर्वेषु गात्रेषु घृतं मे मनसि स्थितम् ॥ १३.११५.२ ॥
ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ತುಪ್ಪವಿದೆ, ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪ ನೆಲೆಸಿದೆ, ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪವಿದೆ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪ ನೆಲೆಸಿದೆ.
13.115.3
गावो ममाग्रतो नित्यं गावः पृष्ठत एव च ।
गावो मे सर्वतश्चैव गवां मध्ये वसाम्यहम् ॥ १३.११५.३ ॥
ಹಸುಗಳು ಸದಾ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಇವೆ, ಹಸುಗಳು ನನ್ನ ಹಿಂದೆಯೂ ಇವೆ; ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಸುಗಳಿವೆ, ನಾನು ಹಸುಗಳ ನಡುವೆ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ.
13.115.4
इत्याचम्य जपेत्सायं प्रातश्च पुरुषः सदा ।
यदह्ना कुरुते पापं तस्मात्स परिमुच्यते ॥ १३.११५.४ ॥
ಹೀಗೆ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಮನುಷ್ಯನು ಸದಾ ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಜಪಿಸಬೇಕು; ದಿನದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಾಡುವ ಪಾಪದಿಂದ ಅವನು ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ.
13.115.5
प्रासादा यत्र सौवर्णा वसोर्धाराश्च कामदाः ।
गन्धर्वाप्सरसो यत्र तत्र यान्ति सहस्रदाः ॥ १३.११५.५ ॥
ಚಿನ್ನದ ಅರಮನೆಗಳು, ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಸಂಪತ್ತಿನ ಧಾರೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರೆಯರು ಇರುವಲ್ಲಿಗೆ ಸಾವಿರ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದವರು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
13.115.6
नवनीतपङ्काः क्षीरोदा दधिशैवलसङ्कुलाः ।
वहन्ति यत्र वै नद्यस्तत्र यान्ति सहस्रदाः ॥ १३.११५.६ ॥
ಬೆಣ್ಣೆಯ ಕೆಸರು, ಹಾಲಿನ ನೀರು, ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಪಾಚಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ನದಿಗಳು ಹರಿಯುವಲ್ಲಿಗೆ ಸಾವಿರ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದವರು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
13.115.7
गवां शतसहस्रं तु यः प्रच्छेद्यथाविधि ।
परां वृद्धिमवाप्याथ स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.११५.७ ॥
ವಿಧಿಪ್ರಕಾರ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಹಸುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಪರಮ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.
13.115.8
दश चोभयतः प्रेत्य मातापित्रोः पितामहान् ।
दधाति सुकृताँल्लोकान्पुनाति च कुलं नरः ॥ १३.११५.८ ॥
ಸತ್ತ ನಂತರ ಮನುಷ್ಯನು ತಾಯಿ ತಂದೆಯ ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ಹತ್ತು ಮಂದಿ ಅಜ್ಜಂದಿರನ್ನು ಪುಣ್ಯಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ ತನ್ನ ಕುಲವನ್ನೂ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.
13.115.9
धेन्वाः प्रमाणेन समप्रमाणां ।
धेनुं तिलानामपि च प्रदाय।
पानीयवापीः स यमस्य लोके ।
न यातनां काञ्चिदुपैति तत्र ॥ १३.११५.९ ॥
ಹಸುವಿನ ಗಾತ್ರಕ್ಕೆ ಸಮನಾದ ಎಳ್ಳಿನ ಹಸುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದವನು ಯಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಬಾವಿಗಳನ್ನು ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾತನೆಯನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
13.115.10
पवित्रमग्र्यं जगतः प्रतिष्ठा ।
दिवौकसां मातरोऽथाप्रमेयाः।
अन्वालभेद्दक्षिणतो व्रजेच्च ।
दद्याच्च पात्रे प्रसमीक्ष्य कालम् ॥ १३.११५.१० ॥
ಅವಳು ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಧಾರ; ದೇವತೆಗಳ ಅಪರಿಮಿತ ತಾಯಂದಿರು. ಅವಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಕು, ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಕಾಲವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ದಾನ ಕೊಡಬೇಕು.
13.115.11
धेनुं सवत्सां कपिलां भूरिशृङ्गीं ।
कांस्योपदोहां वसनोत्तरीयाम्।
प्रदाय तां गाहति दुर्विगाह्यां ।
याम्यां सभां वीतभयो मनुष्यः ॥ १३.११५.११ ॥
ಕರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಇರುವ, ಕಂದು ಬಣ್ಣದ, ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬುಗಳ ಹಸುವನ್ನು, ತಾಮ್ರದ ಹಾಲು ಪಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರ ಉತ್ತರೀಯದೊಂದಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿ, ಮನುಷ್ಯನು ಭಯರಹಿತನಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಯಮಸಭೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ.
13.115.12
सुरूपा बहुरूपाश्चि विश्वरूपाश्च मातरः ।
गावो मामुपतिष्ठन्तामिति नित्यं प्रकीर्तयेत् ॥ १३.११५.१२ ॥
ಸುಂದರ ರೂಪದ, ಹಲವು ರೂಪದ, ಸರ್ವರೂಪದ ತಾಯಂದಿರಾದ ಹಸುಗಳು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬರಲಿ ಎಂದು ನಿತ್ಯವೂ ಕೀರ್ತಿಸಬೇಕು.
13.115.13
नातः पुण्यतरं दानं नातः पुण्यतरं फलम् ।
नातो विशिष्टं लोकेषु भूतं भवितुमर्हति ॥ १३.११५.१३ ॥
ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪುಣ್ಯದ ದಾನವಿಲ್ಲ, ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪುಣ್ಯಫಲವಿಲ್ಲ. ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಜೀವಿ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
13.115.14
त्वचा लोम्नाऽथ शृङ्गैर्वा वालैः क्षीरेण मेदसा ।
यज्ञं वहति सम्भूय किमस्त्यभ्यधिकं ततः ॥ १३.११५.१४ ॥
ಚರ್ಮ, ರೋಮ, ಕೊಂಬು, ಬಾಲದ ಕೂದಲು, ಹಾಲು, ಕೊಬ್ಬು — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಹೊರುತ್ತವೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದು ಯಾವುದಿದೆ?
13.115.15
यया सर्वमिदं व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
तां धेनुं शिरसा वन्दे भूतभव्यस्य मातरम् ॥ १३.११५.१५ ॥
ಯಾವ ಧೇನುವಿನಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು, ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮಗಳು, ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದೆಯೋ, ಆ ಧೇನುವನ್ನು — ಭೂತ ಭವ್ಯಗಳ ತಾಯಿಯನ್ನು — ತಲೆಬಾಗಿ ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.
13.115.16
गुणवचनसमुच्चयैकदेशो ।
नृवर मयैष गवां प्रकीर्तितस्ते।
न च परमिह दानमस्ति गोभ्यो ।
भवति न चापि परायणं ततोऽन्यम् ॥ १३.११५.१६ ॥
ನರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಗುಣಗಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಮಾತುಗಳ ಸಮೂಹದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ನಿನಗೆ ನಾನು ಗೋವುಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗೋವುಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನವಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳಿಗಿಂತ ಬೇರೆ ಪರಮ ಆಶ್ರಯವೂ ಇಲ್ಲ.
13.115.17
वरमिदमिति भूमिपो विचिन्त्य ।
प्रवरमृषेर्वचनं ततो महात्मा।
व्यसृजत नियतात्मवान्द्विजेभ्यः ।
सुबहु च गोधनमाप्तवांश्च लोकान् ॥ १३.११५.१७ ॥
"ಇದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ" ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಆ ಭೂಪತಿ — ಮಹಾತ್ಮ, ನಿಯತಾತ್ಮ — ಋಷಿಯ ಉತ್ತಮ ವಚನವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಗೋಧನವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದನು; ಅದರಿಂದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆದನು.