ਮਹਾਂਭਾਰਤ · ਅਧਿਆਇ 13.115
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.115.1
घृतक्षीरप्रदा गावो घृतयोन्यो घृतोद्भवाः ।
घृतनद्यो घृतावर्तास्ता मे सन्तु सदा गृहे ॥ १३.११५.१ ॥
ਘਿਓ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਵਾਂ, ਘਿਓ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਘਿਓ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਘਿਓ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਘਿਓ ਦੇ ਭੰਵਰ — ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ।
13.115.2
घृतं मे हृदये नित्यं घृतं नाभ्यां प्रतिष्ठितम् ।
घृतं सर्वेषु गात्रेषु घृतं मे मनसि स्थितम् ॥ १३.११५.२ ॥
ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਘਿਓ ਹੈ, ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਘਿਓ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਓ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਿਓ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
13.115.3
गावो ममाग्रतो नित्यं गावः पृष्ठत एव च ।
गावो मे सर्वतश्चैव गवां मध्ये वसाम्यहम् ॥ १३.११५.३ ॥
ਗਾਵਾਂ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਗਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਗਾਵਾਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
13.115.4
इत्याचम्य जपेत्सायं प्रातश्च पुरुषः सदा ।
यदह्ना कुरुते पापं तस्मात्स परिमुच्यते ॥ १३.११५.४ ॥
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਜਪ ਕਰੇ; ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਾਪ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
13.115.5
प्रासादा यत्र सौवर्णा वसोर्धाराश्च कामदाः ।
गन्धर्वाप्सरसो यत्र तत्र यान्ति सहस्रदाः ॥ १३.११५.५ ॥
ਜਿੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਿਲ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਧਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਨ — ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
13.115.6
नवनीतपङ्काः क्षीरोदा दधिशैवलसङ्कुलाः ।
वहन्ति यत्र वै नद्यस्तत्र यान्ति सहस्रदाः ॥ १३.११५.६ ॥
ਜਿੱਥੇ ਮੱਖਣ ਦੇ ਚਿੱਕੜ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਸ਼ੈਵਾਲ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ — ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
13.115.7
गवां शतसहस्रं तु यः प्रच्छेद्यथाविधि ।
परां वृद्धिमवाप्याथ स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.११५.७ ॥
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾ ਕੇ ਸਵਰਗਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
13.115.8
दश चोभयतः प्रेत्य मातापित्रोः पितामहान् ।
दधाति सुकृताँल्लोकान्पुनाति च कुलं नरः ॥ १३.११५.८ ॥
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਦਸ ਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
13.115.9
धेन्वाः प्रमाणेन समप्रमाणां ।
धेनुं तिलानामपि च प्रदाय।
पानीयवापीः स यमस्य लोके ।
न यातनां काञ्चिदुपैति तत्र ॥ १३.११५.९ ॥
ਗਊ ਦੇ ਮਾਪ ਜਿੰਨੀ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਧੇਨੂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਵਾਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਝੱਲਦਾ।
13.115.10
पवित्रमग्र्यं जगतः प्रतिष्ठा ।
दिवौकसां मातरोऽथाप्रमेयाः।
अन्वालभेद्दक्षिणतो व्रजेच्च ।
दद्याच्च पात्रे प्रसमीक्ष्य कालम् ॥ १३.११५.१० ॥
ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਨੀਂਹ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਮਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
13.115.11
धेनुं सवत्सां कपिलां भूरिशृङ्गीं ।
कांस्योपदोहां वसनोत्तरीयाम्।
प्रदाय तां गाहति दुर्विगाह्यां ।
याम्यां सभां वीतभयो मनुष्यः ॥ १३.११५.११ ॥
ਵੱਛੇ ਸਮੇਤ, ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੀ, ਵੱਡੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਵਸਤਰ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਭੈਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਔਖੀ ਲੰਘਣ ਵਾਲੀ ਯਮਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
13.115.12
सुरूपा बहुरूपाश्चि विश्वरूपाश्च मातरः ।
गावो मामुपतिष्ठन्तामिति नित्यं प्रकीर्तयेत् ॥ १३.११५.१२ ॥
ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸਰਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਤਾ ਗਾਂਵਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿੱਤ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
13.115.13
नातः पुण्यतरं दानं नातः पुण्यतरं फलम् ।
नातो विशिष्टं लोकेषु भूतं भवितुमर्हति ॥ १३.११५.१३ ॥
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੁੰਨ ਫਲ ਨਹੀਂ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਣੀ ਹੋਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
13.115.14
त्वचा लोम्नाऽथ शृङ्गैर्वा वालैः क्षीरेण मेदसा ।
यज्ञं वहति सम्भूय किमस्त्यभ्यधिकं ततः ॥ १३.११५.१४ ॥
ਚਮੜੀ, ਰੋਮ, ਸਿੰਗ, ਪੂਛ ਦੇ ਵਾਲ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਚਰਬੀ — ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਯੱਗ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀ ਹੈ?
13.115.15
यया सर्वमिदं व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
तां धेनुं शिरसा वन्दे भूतभव्यस्य मातरम् ॥ १३.११५.१५ ॥
ਜਿਸ ਧੇਨੂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਸਥਾਵਰ ਤੇ ਜੰਗਮ, ਵਿਆਪਤ ਹੈ, ਉਸ ਧੇਨੂ ਨੂੰ — ਭੂਤ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ — ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
13.115.16
गुणवचनसमुच्चयैकदेशो ।
नृवर मयैष गवां प्रकीर्तितस्ते।
न च परमिह दानमस्ति गोभ्यो ।
भवति न चापि परायणं ततोऽन्यम् ॥ १३.११५.१६ ॥
ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਰਮ ਆਸਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
13.115.17
वरमिदमिति भूमिपो विचिन्त्य ।
प्रवरमृषेर्वचनं ततो महात्मा।
व्यसृजत नियतात्मवान्द्विजेभ्यः ।
सुबहु च गोधनमाप्तवांश्च लोकान् ॥ १३.११५.१७ ॥
"ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ" ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਭੂਪਤੀ — ਮਹਾਤਮਾ ਅਤੇ ਸੰਜਮੀ ਆਤਮਾ — ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਬਚਨ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੋਧਨ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।