Mahābhārata · Adhyāya 13.115
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.115.1
घृतक्षीरप्रदा गावो घृतयोन्यो घृतोद्भवाः ।
घृतनद्यो घृतावर्तास्ता मे सन्तु सदा गृहे ॥ १३.११५.१ ॥
Mögen die Kühe, die Ghee und Milch geben, deren Ursprung Ghee ist, aus Ghee geboren, und die Flüsse aus Ghee mit ihren Strudeln aus Ghee, stets in meinem Haus sein.
13.115.2
घृतं मे हृदये नित्यं घृतं नाभ्यां प्रतिष्ठितम् ।
घृतं सर्वेषु गात्रेषु घृतं मे मनसि स्थितम् ॥ १३.११५.२ ॥
Ghee ist stets in meinem Herzen; Ghee ist im Nabel gegründet; Ghee ist in all meinen Gliedern; und Ghee weilt in meinem Geist.
13.115.3
गावो ममाग्रतो नित्यं गावः पृष्ठत एव च ।
गावो मे सर्वतश्चैव गवां मध्ये वसाम्यहम् ॥ १३.११५.३ ॥
Mögen die Kühe stets vor mir sein, und die Kühe hinter mir ebenso; die Kühe sind ringsum um mich, und ich wohne inmitten der Kühe.
13.115.4
इत्याचम्य जपेत्सायं प्रातश्च पुरुषः सदा ।
यदह्ना कुरुते पापं तस्मात्स परिमुच्यते ॥ १३.११५.४ ॥
Nachdem er so Wasser geschlürft hat, soll der Mensch stets abends und morgens rezitieren; von der Sünde, die er am Tag begeht, wird er befreit.
13.115.5
प्रासादा यत्र सौवर्णा वसोर्धाराश्च कामदाः ।
गन्धर्वाप्सरसो यत्र तत्र यान्ति सहस्रदाः ॥ १३.११५.५ ॥
Wo goldene Paläste und Ströme des Reichtums sind, die Wünsche erfüllen, wo Gandharvas und Apsaras weilen, dorthin gehen die, die tausend Gaben gegeben haben.
13.115.6
नवनीतपङ्काः क्षीरोदा दधिशैवलसङ्कुलाः ।
वहन्ति यत्र वै नद्यस्तत्र यान्ति सहस्रदाः ॥ १३.११५.६ ॥
Wo Flüsse fließen mit Schlamm aus frischer Butter, Wassern aus Milch, dicht von Quark und Moos, dorthin gehen die, die tausend Gaben gegeben haben.
13.115.7
गवां शतसहस्रं तु यः प्रच्छेद्यथाविधि ।
परां वृद्धिमवाप्याथ स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.११५.७ ॥
Wer hunderttausend Kühe gemäß der Vorschrift verschenkt, erlangt höchsten Wohlstand und wird in der Himmelswelt geehrt.
13.115.8
दश चोभयतः प्रेत्य मातापित्रोः पितामहान् ।
दधाति सुकृताँल्लोकान्पुनाति च कुलं नरः ॥ १३.११५.८ ॥
Nach dem Tod setzt der Mensch seine zehn Großväter beiderseits, von Mutter und Vater, in verdienstvolle Welten ein und reinigt auch seine Familie.
13.115.9
धेन्वाः प्रमाणेन समप्रमाणां ।
धेनुं तिलानामपि च प्रदाय।
पानीयवापीः स यमस्य लोके ।
न यातनां काञ्चिदुपैति तत्र ॥ १३.११५.९ ॥
Wer eine Kuh von gleichem Maß wie eine Kuh aus Sesam verschenkt, gelangt in Yamas Welt zu den Wasserbecken und erleidet dort keinerlei Qual.
13.115.10
पवित्रमग्र्यं जगतः प्रतिष्ठा ।
दिवौकसां मातरोऽथाप्रमेयाः।
अन्वालभेद्दक्षिणतो व्रजेच्च ।
दद्याच्च पात्रे प्रसमीक्ष्य कालम् ॥ १३.११५.१० ॥
Sie ist der vortrefflichste Reiniger, das Fundament der Welt, die unermesslichen Mütter der Himmelsbewohner. Man soll sie berühren, nach Süden gehen und einem würdigen Empfänger geben, nachdem man die rechte Zeit erwogen hat.
13.115.11
धेनुं सवत्सां कपिलां भूरिशृङ्गीं ।
कांस्योपदोहां वसनोत्तरीयाम्।
प्रदाय तां गाहति दुर्विगाह्यां ।
याम्यां सभां वीतभयो मनुष्यः ॥ १३.११५.११ ॥
Wer eine rotbraune Kuh mit ihrem Kalb, mit vielen Hörnern, mit einem Melkgefäß aus Bronze und einem Tuch als Oberkleid verschenkt, betritt furchtlos die schwer zugängliche Versammlungshalle Yamas.
13.115.12
सुरूपा बहुरूपाश्चि विश्वरूपाश्च मातरः ।
गावो मामुपतिष्ठन्तामिति नित्यं प्रकीर्तयेत् ॥ १३.११५.१२ ॥
Schönen Aussehens, vielgestaltig und allgestaltig sind die Kuh-Mütter: »Mögen die Kühe mir beistehen«; so soll man beständig rezitieren.
13.115.13
नातः पुण्यतरं दानं नातः पुण्यतरं फलम् ।
नातो विशिष्टं लोकेषु भूतं भवितुमर्हति ॥ १३.११५.१३ ॥
Es gibt keine verdienstvollere Gabe als diese, und keine verdienstvollere Frucht. Unter den Welten kann kein Wesen höher stehen als dieses.
13.115.14
त्वचा लोम्नाऽथ शृङ्गैर्वा वालैः क्षीरेण मेदसा ।
यज्ञं वहति सम्भूय किमस्त्यभ्यधिकं ततः ॥ १३.११५.१४ ॥
Durch Haut, Haar, Hörner, Schwanzhaare, Milch und Fett tragen sie gemeinsam das Opfer. Was ist höher als das?
13.115.15
यया सर्वमिदं व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
तां धेनुं शिरसा वन्दे भूतभव्यस्य मातरम् ॥ १३.११५.१५ ॥
Jener Kuh, durch die diese ganze Welt, das Unbewegliche und das Bewegliche, durchdrungen ist — dieser Kuh, Mutter des Gewesenen und des Kommenden, verneige ich mein Haupt.
13.115.16
गुणवचनसमुच्चयैकदेशो ।
नृवर मयैष गवां प्रकीर्तितस्ते।
न च परमिह दानमस्ति गोभ्यो ।
भवति न चापि परायणं ततोऽन्यम् ॥ १३.११५.१६ ॥
O Bester der Menschen, dies ist ein Teil der Sammlung von Lobpreisungen ihrer Eigenschaften, die ich dir über die Kühe verkündet habe. Hier gibt es keine größere Gabe als die Kühe, und auch keine höhere Zuflucht außer ihnen.
13.115.17
वरमिदमिति भूमिपो विचिन्त्य ।
प्रवरमृषेर्वचनं ततो महात्मा।
व्यसृजत नियतात्मवान्द्विजेभ्यः ।
सुबहु च गोधनमाप्तवांश्च लोकान् ॥ १३.११५.१७ ॥
Im Gedanken »Dies ist das Beste« gab jener Herrscher der Erde, großherzig und selbstbeherrscht, der trefflichen Rede des Weisen folgend, den Zweimalgeborenen viel Kuhreichtum und gewann dadurch die Welten.