மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.115
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.115.1
घृतक्षीरप्रदा गावो घृतयोन्यो घृतोद्भवाः ।
घृतनद्यो घृतावर्तास्ता मे सन्तु सदा गृहे ॥ १३.११५.१ ॥
நெய்யும் பாலும் அளிக்கும் பசுக்கள், நெய்யை மூலமாகக் கொண்டவை, நெய்யிலிருந்து பிறந்தவை, நெய்யாறுகளும் நெய்ச் சுழிகளும் — அவை எப்போதும் என் இல்லத்தில் இருக்கட்டும்.
13.115.2
घृतं मे हृदये नित्यं घृतं नाभ्यां प्रतिष्ठितम् ।
घृतं सर्वेषु गात्रेषु घृतं मे मनसि स्थितम् ॥ १३.११५.२ ॥
என் இதயத்தில் எப்போதும் நெய் உள்ளது, தொப்புளில் நெய் நிலைபெற்றுள்ளது, என் எல்லா அவயவங்களிலும் நெய் உள்ளது, என் மனதிலும் நெய் நிலைத்துள்ளது.
13.115.3
गावो ममाग्रतो नित्यं गावः पृष्ठत एव च ।
गावो मे सर्वतश्चैव गवां मध्ये वसाम्यहम् ॥ १३.११५.३ ॥
பசுக்கள் எப்போதும் என் முன்னே இருக்கட்டும், பசுக்கள் என் பின்னேயும் இருக்கட்டும்; என்னைச் சுற்றிலும் பசுக்கள் இருக்கட்டும், நான் பசுக்களின் நடுவே வசிக்கிறேன்.
13.115.4
इत्याचम्य जपेत्सायं प्रातश्च पुरुषः सदा ।
यदह्ना कुरुते पापं तस्मात्स परिमुच्यते ॥ १३.११५.४ ॥
இவ்வாறு ஆசமனம் செய்து மனிதன் எப்போதும் மாலையிலும் காலையிலும் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; பகலில் அவன் செய்யும் பாவத்திலிருந்து அவன் விடுபடுகிறான்.
13.115.5
प्रासादा यत्र सौवर्णा वसोर्धाराश्च कामदाः ।
गन्धर्वाप्सरसो यत्र तत्र यान्ति सहस्रदाः ॥ १३.११५.५ ॥
பொன் மாளிகைகளும், விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் செல்வ ஓடைகளும் உள்ள இடத்தில், கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களும் உள்ள இடத்தில் — ஆயிரம் தானம் செய்தவர்கள் அங்கே செல்கிறார்கள்.
13.115.6
नवनीतपङ्काः क्षीरोदा दधिशैवलसङ्कुलाः ।
वहन्ति यत्र वै नद्यस्तत्र यान्ति सहस्रदाः ॥ १३.११५.६ ॥
வெண்ணெய்ச் சேறும், பால் நீரும், தயிரும் பாசியும் நிறைந்த ஆறுகள் பாயும் இடத்திற்கு ஆயிரம் தானம் செய்தவர்கள் செல்கிறார்கள்.
13.115.7
गवां शतसहस्रं तु यः प्रच्छेद्यथाविधि ।
परां वृद्धिमवाप्याथ स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.११५.७ ॥
முறைப்படி நூறாயிரம் பசுக்களை தானம் செய்பவன் உயர்ந்த செழிப்பை அடைந்து பின்னர் சுவர்க்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறான்.
13.115.8
दश चोभयतः प्रेत्य मातापित्रोः पितामहान् ।
दधाति सुकृताँल्लोकान्पुनाति च कुलं नरः ॥ १३.११५.८ ॥
இறந்த பின் மனிதன் தாய் தந்தை இருபுறத்தினரின் பத்து பாட்டன்மார்களை புண்ணிய உலகங்களில் நிலைநிறுத்தி, தன் குலத்தையும் தூய்மைப்படுத்துகிறான்.
13.115.9
धेन्वाः प्रमाणेन समप्रमाणां ।
धेनुं तिलानामपि च प्रदाय।
पानीयवापीः स यमस्य लोके ।
न यातनां काञ्चिदुपैति तत्र ॥ १३.११५.९ ॥
பசுவின் அளவிற்குச் சமமான எள்ளால் செய்த ஒரு பசுவையும் தானம் செய்தவன் யமலோகத்தில் நீர்த்தடாகங்களை அடைந்து அங்கே எந்த வேதனையையும் அடைவதில்லை.
13.115.10
पवित्रमग्र्यं जगतः प्रतिष्ठा ।
दिवौकसां मातरोऽथाप्रमेयाः।
अन्वालभेद्दक्षिणतो व्रजेच्च ।
दद्याच्च पात्रे प्रसमीक्ष्य कालम् ॥ १३.११५.१० ॥
அவள் உலகின் தூய்மையான மிக உயர்ந்த அடித்தளம்; தேவர்களின் அளவிடமுடியாத தாய்மார்கள். அவளைத் தொட வேண்டும், தெற்கு நோக்கிச் செல்ல வேண்டும், காலத்தை ஆராய்ந்து தகுந்த பாத்திரத்திற்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்.
13.115.11
धेनुं सवत्सां कपिलां भूरिशृङ्गीं ।
कांस्योपदोहां वसनोत्तरीयाम्।
प्रदाय तां गाहति दुर्विगाह्यां ।
याम्यां सभां वीतभयो मनुष्यः ॥ १३.११५.११ ॥
கன்றுடன் கூடிய, பொன்னிறமான, பெரிய கொம்புகளுடைய பசுவை, வெண்கல பால் கலயத்துடனும் துணி மேலாடையுடனும் தானம் செய்து, மனிதன் அச்சமின்றி கடக்க முடியாத யமசபையில் நுழைகிறான்.
13.115.12
सुरूपा बहुरूपाश्चि विश्वरूपाश्च मातरः ।
गावो मामुपतिष्ठन्तामिति नित्यं प्रकीर्तयेत् ॥ १३.११५.१२ ॥
அழகிய வடிவினரும், பல வடிவினரும், எல்லா வடிவினரும் ஆகிய தாய்மார்களான பசுக்கள் என்னிடம் வந்திருக்கட்டும் என்று எப்போதும் கீர்த்தனம் செய்ய வேண்டும்.
13.115.13
नातः पुण्यतरं दानं नातः पुण्यतरं फलम् ।
नातो विशिष्टं लोकेषु भूतं भवितुमर्हति ॥ १३.११५.१३ ॥
இதைவிடப் புண்ணியமான தானமில்லை, இதைவிடப் புண்ணிய பலனுமில்லை. உலகங்களில் இதைவிடச் சிறந்த உயிர் எதுவும் ஆக முடியாது.
13.115.14
त्वचा लोम्नाऽथ शृङ्गैर्वा वालैः क्षीरेण मेदसा ।
यज्ञं वहति सम्भूय किमस्त्यभ्यधिकं ततः ॥ १३.११५.१४ ॥
தோல், மயிர், கொம்பு, வால் மயிர், பால், கொழுப்பு ஆகியவற்றால் அவை ஒன்றுசேர்ந்து யாகத்தைத் தாங்குகின்றன. இதைவிட மேலானது என்ன உள்ளது?
13.115.15
यया सर्वमिदं व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
तां धेनुं शिरसा वन्दे भूतभव्यस्य मातरम् ॥ १३.११५.१५ ॥
எந்தப் பசுவால் இந்த அனைத்து உலகமும், அசைவனவும் அசையாதனவும், வியாபிக்கப்பட்டுள்ளதோ, அந்தப் பசுவை, இறந்ததற்கும் வருவதற்கும் தாயாகிய அவளை, தலை வணங்கித் தொழுகிறேன்.
13.115.16
गुणवचनसमुच्चयैकदेशो ।
नृवर मयैष गवां प्रकीर्तितस्ते।
न च परमिह दानमस्ति गोभ्यो ।
भवति न चापि परायणं ततोऽन्यम् ॥ १३.११५.१६ ॥
நரசிறந்தவனே, அவற்றின் குணங்களைப் புகழும் வார்த்தைத் தொகுதியின் ஒரு பகுதியை உனக்கு நான் பசுக்களைப் பற்றிக் கூறினேன். பசுக்களைவிட இங்கு மேலான தானம் இல்லை; அவற்றையன்றி வேறு உயர்ந்த புகலிடமும் இல்லை.
13.115.17
वरमिदमिति भूमिपो विचिन्त्य ।
प्रवरमृषेर्वचनं ततो महात्मा।
व्यसृजत नियतात्मवान्द्विजेभ्यः ।
सुबहु च गोधनमाप्तवांश्च लोकान् ॥ १३.११५.१७ ॥
"இதுவே சிறந்தது" என்று எண்ணி, அந்த மன்னன், மகாத்மாவும் கட்டுப்பட்ட ஆத்மாவும் கொண்டவன், முனிவரின் உயர்ந்த வார்த்தையை ஏற்று, இருபிறப்பாளர்களுக்கு மிகுந்த பசு செல்வத்தைத் தானம் செய்தான்; அதனால் உலகங்களைப் பெற்றான்.