ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.115
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.115.1
घृतक्षीरप्रदा गावो घृतयोन्यो घृतोद्भवाः ।
घृतनद्यो घृतावर्तास्ता मे सन्तु सदा गृहे ॥ १३.११५.१ ॥
ଘିଅ ଓ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ, ଘିଅ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଘିଅରୁ ଜାତ, ଘିଅର ନଦୀ ଓ ଘିଅର ଆବର୍ତ୍ତ — ସେମାନେ ସଦା ମୋ ଘରେ ରହନ୍ତୁ।
13.115.2
घृतं मे हृदये नित्यं घृतं नाभ्यां प्रतिष्ठितम् ।
घृतं सर्वेषु गात्रेषु घृतं मे मनसि स्थितम् ॥ १३.११५.२ ॥
ମୋ ହୃଦୟରେ ସଦା ଘିଅ ଅଛି, ନାଭିରେ ଘିଅ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ମୋ ସବୁ ଅଙ୍ଗରେ ଘିଅ ଅଛି, ଏବଂ ମୋ ମନରେ ଘିଅ ସ୍ଥିତ।
13.115.3
गावो ममाग्रतो नित्यं गावः पृष्ठत एव च ।
गावो मे सर्वतश्चैव गवां मध्ये वसाम्यहम् ॥ १३.११५.३ ॥
ଗାଈମାନେ ସଦା ମୋ ଆଗରେ ଅଛନ୍ତି, ଗାଈମାନେ ମୋ ପଛରେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି; ମୋ ଚାରିପଟେ ସବୁଆଡ଼େ ଗାଈ ଅଛନ୍ତି, ମୁଁ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରେ।
13.115.4
इत्याचम्य जपेत्सायं प्रातश्च पुरुषः सदा ।
यदह्ना कुरुते पापं तस्मात्स परिमुच्यते ॥ १३.११५.४ ॥
ଏପରି ଆଚମନ କରି ମଣିଷ ସଦା ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଓ ପ୍ରଭାତରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ; ଦିନରେ ସେ ଯେଉଁ ପାପ କରେ, ତାହାଠାରୁ ସେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
13.115.5
प्रासादा यत्र सौवर्णा वसोर्धाराश्च कामदाः ।
गन्धर्वाप्सरसो यत्र तत्र यान्ति सहस्रदाः ॥ १३.११५.५ ॥
ଯେଉଁଠି ସୁନାର ପ୍ରାସାଦ ଓ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଧନର ଧାରା ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଅଛନ୍ତି — ସହସ୍ର ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି।
13.115.6
नवनीतपङ्काः क्षीरोदा दधिशैवलसङ्कुलाः ।
वहन्ति यत्र वै नद्यस्तत्र यान्ति सहस्रदाः ॥ १३.११५.६ ॥
ଯେଉଁଠି ନବନୀତର ପଙ୍କ, କ୍ଷୀରର ଜଳ, ଦହି ଓ ଶୈବାଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଦୀ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ — ସହସ୍ର ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି।
13.115.7
गवां शतसहस्रं तु यः प्रच्छेद्यथाविधि ।
परां वृद्धिमवाप्याथ स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.११५.७ ॥
ଯଥାବିଧି ଲକ୍ଷେ ଗାଭୀ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପରମ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
13.115.8
दश चोभयतः प्रेत्य मातापित्रोः पितामहान् ।
दधाति सुकृताँल्लोकान्पुनाति च कुलं नरः ॥ १३.११५.८ ॥
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଣିଷ ମାତା ଓ ପିତା ଉଭୟ ପାର୍ଶ୍ୱର ଦଶ ପିତାମହଙ୍କୁ ପୁଣ୍ୟଲୋକରେ ସ୍ଥାପନ କରେ ଏବଂ ନିଜ କୁଳକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରେ।
13.115.9
धेन्वाः प्रमाणेन समप्रमाणां ।
धेनुं तिलानामपि च प्रदाय।
पानीयवापीः स यमस्य लोके ।
न यातनां काञ्चिदुपैति तत्र ॥ १३.११५.९ ॥
ଗାଈର ମାପ ସମାନ ତିଳର ଧେନୁ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଯମଲୋକରେ ଜଳକୂପ ପାଏ ଏବଂ ସେଠାରେ କୌଣସି ଯାତନା ଭୋଗ କରେ ନାହିଁ।
13.115.10
पवित्रमग्र्यं जगतः प्रतिष्ठा ।
दिवौकसां मातरोऽथाप्रमेयाः।
अन्वालभेद्दक्षिणतो व्रजेच्च ।
दद्याच्च पात्रे प्रसमीक्ष्य कालम् ॥ १३.११५.१० ॥
ସେ ଜଗତର ସର୍ବୋତ୍ତମ ପବିତ୍ର ଆଧାର; ଦେବତାଙ୍କର ଅପରିମେୟ ମାତାମାନେ। ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯିବା ଉଚିତ, ଏବଂ କାଳ ବିଚାରି ଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।
13.115.11
धेनुं सवत्सां कपिलां भूरिशृङ्गीं ।
कांस्योपदोहां वसनोत्तरीयाम्।
प्रदाय तां गाहति दुर्विगाह्यां ।
याम्यां सभां वीतभयो मनुष्यः ॥ १३.११५.११ ॥
ବାଛୁରି ସହିତ, ପିଙ୍ଗଳ ବର୍ଣ୍ଣର, ବଡ଼ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ଗାଈକୁ, କଂସାର ଦୋହନପାତ୍ର ଓ ବସ୍ତ୍ର ଉତ୍ତରୀୟ ସହିତ ଦାନ କରି ମଣିଷ ଭୟରହିତ ହୋଇ ଦୁର୍ଗମ ଯମସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।
13.115.12
सुरूपा बहुरूपाश्चि विश्वरूपाश्च मातरः ।
गावो मामुपतिष्ठन्तामिति नित्यं प्रकीर्तयेत् ॥ १३.११५.१२ ॥
ସୁନ୍ଦର ରୂପ, ଅନେକ ରୂପ ଓ ସର୍ବରୂପ ଥିବା ମାତା ଗାଈମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ — ଏପରି ନିତ୍ୟ କୀର୍ତ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ।
13.115.13
नातः पुण्यतरं दानं नातः पुण्यतरं फलम् ।
नातो विशिष्टं लोकेषु भूतं भवितुमर्हति ॥ १३.११५.१३ ॥
ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଦାନ ନାହିଁ, ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟଫଳ ନାହିଁ। ଲୋକମାନଙ୍କରେ ଏହାଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଣୀ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
13.115.14
त्वचा लोम्नाऽथ शृङ्गैर्वा वालैः क्षीरेण मेदसा ।
यज्ञं वहति सम्भूय किमस्त्यभ्यधिकं ततः ॥ १३.११५.१४ ॥
ଚର୍ମ, ଲୋମ, ଶୃଙ୍ଗ, ଲାଞ୍ଜର ଲୋମ, କ୍ଷୀର, ମେଦ — ଏସବୁ ମିଳି ଯଜ୍ଞକୁ ବହନ କରନ୍ତି। ଏଥିରୁ ଅଧିକ କ'ଣ ଅଛି?
13.115.15
यया सर्वमिदं व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
तां धेनुं शिरसा वन्दे भूतभव्यस्य मातरम् ॥ १३.११५.१५ ॥
ଯେଉଁ ଧେନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମଗ୍ର ଜଗତ, ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ, ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେହି ଧେନୁଙ୍କୁ — ଭୂତ ଓ ଭବ୍ୟଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ — ମୁଁ ମସ୍ତକ ନତ କରି ବନ୍ଦନା କରେ।
13.115.16
गुणवचनसमुच्चयैकदेशो ।
नृवर मयैष गवां प्रकीर्तितस्ते।
न च परमिह दानमस्ति गोभ्यो ।
भवति न चापि परायणं ततोऽन्यम् ॥ १३.११५.१६ ॥
ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୁଣ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ବଚନ ସମୂହର ଏକ ଅଂଶ ମୁଁ ତୁମକୁ ଗାଈମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଲି। ଏଠାରେ ଗାଈଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଅନ୍ୟ ପରମ ଆଶ୍ରୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
13.115.17
वरमिदमिति भूमिपो विचिन्त्य ।
प्रवरमृषेर्वचनं ततो महात्मा।
व्यसृजत नियतात्मवान्द्विजेभ्यः ।
सुबहु च गोधनमाप्तवांश्च लोकान् ॥ १३.११५.१७ ॥
"ଏହା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ" ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ସେହି ଭୂପତି — ମହାତ୍ମା ଓ ସଂଯମୀ ଆତ୍ମା — ଋଷିଙ୍କ ଉତ୍ତମ ବଚନ ମାନି ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ବହୁ ଗୋଧନ ଦାନ କଲେ; ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ଲୋକସମୂହ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।