மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.127.1
केन वर्णविभागेन विज्ञेया कपिला भवेत् ।
कति वा लक्षणान्यस्या दृष्टानि मुनिभिः पुरा ॥ १३.१२७.१ ॥
எந்த நிறப் பிரிவினால் கபிலை அறியப்படும்? முன்பு முனிவர்கள் அதன் எத்தனை அடையாளங்களைக் கண்டனர்?
13.127.2
शृणु तात यथा गोषु विज्ञेया कपिला भवेत् ।
नेत्रयोः शृङ्गयोश्चैव खुरेषु वृषणेषु च।
कर्णतो घ्राणतश्चापि षड्विधाः कपिलाः स्मृताः ॥ १३.१२७.२ ॥
அன்பே, கேள்; பசுக்களில் கபிலை எவ்வாறு அறியப்படும்: கண்களிலும், கொம்புகளிலும், குளம்புகளிலும், விதைப்பைகளிலும், காதுகளிலிருந்தும் மூக்கிலிருந்தும் கூட—இவ்வாறு கபிலை ஆறு வகையாகக் கூறப்படுகிறது.
13.127.3
एतेषां लक्षणानां तु यद्येकमपि दृश्यते ।
कपिलां तां विजानीयादेवमाहुर्मनीषिणः ॥ १३.१२७.३ ॥
இந்த அடையாளங்களில் ஒன்று மட்டும் கண்ணில் பட்டாலும் அவளைக் கபிலை என அறிய வேண்டும்—ஞானிகள் இவ்வாறு கூறுகின்றனர்.
13.127.4
आग्नेयी नेत्रकपिला खुरैर्माहेश्वरी भवेत् ।
ग्रीवायां वैष्णवी ज्ञेया पूष्णो घ्राणादजायत ॥ १३.१२७.४ ॥
கண்களில் கபிலமானவள் ஆக்னேயி; குளம்புகளால் அறியப்படுபவள் மாகேஶ்வரி; கழுத்தில் வைஷ்ணவியாக அறிய வேண்டும்; பூஷனின் மூக்கிலிருந்து அவள் பிறந்தாள்.
13.127.5
कर्णतस्तु वसन्तेन स्वयोनिमभिजायते ।
गायत्र्याश्च वृषणयोरुत्पत्तिः षड्गुणा स्मृता ॥ १३.१२७.५ ॥
காதுகளிலிருந்து வசந்தத்தால் அவள் தன் மூலத்திலிருந்தே பிறக்கிறாள்; விதைப்பைகளிலிருந்து காயத்ரியின் தோற்றம் ஆறு மடங்கு எனக் கூறப்படுகிறது.
13.127.6
एवं गावश्च विप्राश्च गायत्री सत्यमेव च ।
वसन्तश्च सुवर्णश्च एकतः समजायत ॥ १३.१२७.६ ॥
இவ்வாறு பசுக்களும் பிராமணர்களும், காயத்ரியும் சத்தியமும், வசந்தமும் பொன்னும் ஒரே மூலத்திலிருந்து ஒன்றாகப் பிறந்தன.
13.127.7
नेत्रयोः कपिलां यस्तु वाहयेत दुहेत वा ।
स पापकर्मा नरकं प्रतिष्ठां प्रतिपद्यते ॥ १३.१२७.७ ॥
கபிலை பசுவின் கண்களில் கயிறு கட்டி சுமையேற்றுபவனோ அல்லது அதைக் கறப்பவனோ பாவச்செயல் செய்பவன்; அவன் நரகத்தையும் தளர்ச்சியையும் அடைகிறான்.
13.127.8
नरकाद्विप्रमुक्तस्तु तिर्यग्योनिं निषेवते ।
यदा लभेत मानुष्यं जात्यन्धो जायते नरः ॥ १३.१२७.८ ॥
நரகத்திலிருந்து விடுபட்டாலும் அவன் விலங்குப் பிறவியை அடைகிறான்; மனிதப் பிறவி கிடைக்கும்போது பிறவியிலேயே குருடனாகப் பிறக்கிறான்.
13.127.9
शृङ्गयोः कपिलां यस्तु वाहयेत दुहेत वा ।
तिर्यग्योनिं स लभते जायमानः पुनः पुनः ॥ १३.१२७.९ ॥
கபிலை பசுவின் கொம்புகளைப் பிடித்து சுமையேற்றுபவனோ அல்லது கறப்பவனோ விலங்குப் பிறவியையே பெறுகிறான்; மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கும்போதும்.
13.127.10
खुरेषु कपिलां यस्तु वाहयेत दुहेत वा ।
तमस्यपारे मज्जेत धनहीनो नराधमः ॥ १३.१२७.१० ॥
கபிலை பசுவின் குளம்புகளால் சுமையேற்றுபவனோ அல்லது கறப்பவனோ, செல்வமற்ற கீழ்மையான மனிதன் எல்லையற்ற இருளில் மூழ்குவான்.
13.127.11
कपिलां वालधानेषु वाहयेत दुहेत वा ।
निराश्रयः सदा चैव जायते यदि चेत्कृमिः ॥ १३.१२७.११ ॥
கபிலை பசுவின் வாலைப் பிடித்து சுமையேற்றுபவனோ அல்லது கறப்பவனோ எப்போதும் ஆதரவற்றவனாகப் பிறக்கிறான்; அவன் பிறப்பு கிருமியாக இருந்தால்.
13.127.12
कर्णेन कपिलां यस्तु जानन्नप्युपजीवति ।
सहस्रशः शुचिर्भुत्वा मानुष्यं प्राप्नुयादथ।
चण्डालः पापयोनिश्च जायते स नराधमः ॥ १३.१२७.१२ ॥
கபிலை பசுவின் காதைப் பற்றி அதை அறிந்தும் பயன்படுத்தி வாழ்பவன், ஆயிரம் முறை தூய்மையடைந்து மனிதப் பிறவி பெற்றாலும், சண்டாளனாகவும் பாவப் பிறவியாகவும் கீழ்மையான மனிதனாகவும் பிறக்கிறான்.
13.127.13
घ्राणेन कपिलां यस्तु प्रमादादुपजीवति ।
सोऽपि वर्षसहस्राणि तिर्यग्योनौ प्रजायते ॥ १३.१२७.१३ ॥
அலட்சியத்தால் மணத்தின் மூலம் கபிலை பசுவைப் பயன்படுத்துபவன் கூட ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் விலங்கு பிறப்பில் பிறக்கிறான்.
13.127.14
व्याधिग्रस्तो जडो रोगी भवेन्मानुष्यमागतः ॥ १३.१२७.१४ ॥
மனித பிறப்பை அடைந்தாலும் அவன் நோயால் பீடிக்கப்பட்டவனாகவும், மந்தனாகவும், நோயாளியாகவும் ஆகிறான்.
13.127.15
मधुसर्पिस्सुगन्धास्तु कपिलाः शास्त्रतः स्मृताः ।
एताः समुपजीवेत सोऽपि तिर्यक्षु जायते ॥ १३.१२७.१५ ॥
சாஸ்திரப்படி கபிலைப் பசுக்கள் தேன், நெய் போன்ற நறுமணம் கொண்டவை என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது; இவற்றை அனுபவிப்பவனும் விலங்குகளுக்குள் பிறக்கிறான்.
13.127.16
स्थावरत्वमनुप्राप्तो यदि मानुष्यतां लभेत् ।
अल्पायुः स भवेज्जातो हीनवर्णकुलोद्भवः ॥ १३.१२७.१६ ॥
ஸ்தாவர நிலையை அடைந்தவன் மீண்டும் மனித நிலையைப் பெற்றால், அவன் குறுகிய ஆயுள் கொண்டவனாய், தாழ்ந்த வர்ணத்தும் குலத்தும் பிறக்கிறான்.
13.127.17
ये तु पापा ह्यसूयन्ते कपिलां वाहयन्ति च ।
निरयेषु प्रतिष्ठन्ते यावदाभूतसम्प्लवम् ॥ १३.१२७.१७ ॥
பாவிகள் கபிலைப் பசுவைப் பொறாமைப்பட்டு அதைச் சுமை சுமக்க வைக்கிறார்கள்; அவர்கள் உயிர்களின் பிரளயம் வரை நரகங்களில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்.