Mahābhārata · Adhyāya 13.129
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.129.1
ये च गाः सम्प्रयच्छन्ति हुतशिष्टाशिनश्च ये ।
तेषां सत्राणि यज्ञाश्च नित्यमेव युधिष्ठिर ॥ १३.१२९.१ ॥
Wer Kühe schenkt und wer den Rest des Opfers verzehrt — für sie gelingen Opfersitzungen und Riten stets, o Yudhiṣṭhira.
13.129.2
ऋते दधिघृतेनेह न यज्ञः सम्प्रवर्तते ।
तेन यज्ञस्य यज्ञत्वमतो मूलं च लक्ष्यते ॥ १३.१२९.२ ॥
Hier verläuft kein Opfer ohne Quark und Butterschmalz; dadurch hat das Opfer seinen Opfercharakter, und daher wird seine Wurzel sichtbar.
13.129.3
दानानामपि सर्वेषां गवां दानं प्रशस्यते ।
गावः श्रेष्ठाः पवित्राश्च पावनं ह्येतदुत्तमम् ॥ १३.१२९.३ ॥
Unter allen Gaben wird die Gabe von Kühen gepriesen; Kühe sind vorzüglich und rein, und dies ist reinigend und das Höchste.
13.129.4
पुष्ट्यर्थमेताः सेवेत शान्त्यर्थमपि चैव ह ।
पयो दधि घृतं चासां सर्वपापप्रमोचनम् ॥ १३.१२९.४ ॥
Man soll diese um der Nahrung willen und auch um des Friedens willen pflegen; ihre Milch, ihr Quark und ihr Butterschmalz befreien von allen Sünden.
13.129.5
गावस्तेजः परं प्रोक्तमिह लोके परत्र च ।
न गोभ्यः परमं किञ्चित्पवित्रं भरतर्षभ ॥ १३.१२९.५ ॥
Kühe gelten als höchster Glanz, hier in dieser Welt und in der nächsten; nichts ist reiner als Kühe, o Stier der Bharatas.
13.129.6
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
पितामहस्य संवादमिन्द्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १३.१२९.६ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog des Großvaters (Brahmā) mit Indra, o Yudhiṣṭhira.
13.129.7
पराभूतेषु दैत्येषु शक्रस्त्रिभुवनेश्वरः ।
प्रजाः समुदिताः सर्वाः सत्यधर्मपरायणाः ॥ १३.१२९.७ ॥
Als die Daityas besiegt waren, herrschte Śakra, der Herr der drei Welten, und alle Wesen gediehen, dem Wahren und dem Dharma ergeben.
13.129.8
अथर्षयः सगन्धर्वाः किन्नरोरगराक्षसाः ।
देवासुरसुपर्णाश्च प्रजानां पतयस्तथा।
पर्युपासत कौन्तेय कदाचिद्वै पितामहम् ॥ १३.१२९.८ ॥
Da verehrten die Weisen, zusammen mit den Gandharven, Kinnaras, Uragas, Rākṣasas, Göttern, Asuras und Suparṇas sowie den Herren der Wesen, einst den Großvater, o Sohn der Kuntī.
13.129.9
नारदः पर्वतश्चैव विश्वावसुहहाहुहूः ।
दिव्यतानेषु गायन्तः पर्युपासत तं प्रभुम् ॥ १३.१२९.९ ॥
Nārada und Parvata, Viśvāvasu, Hahā und Huhū, sangen mit göttlichen Weisen und verehrten jenen Herrn.
13.129.10
तत्र दिव्यानि पुष्पाणि प्रावहत्पवनस्तदा ।
आजह्रुर्ऋतवश्चापि सुगन्धीनि पृथक्पृथक् ॥ १३.१२९.१० ॥
Dort trug damals der Wind göttliche Blumen herbei, und auch die Jahreszeiten brachten jede für sich duftende Blüten.
13.129.11
तस्मिन्देवसमावाये सर्वभूतसमागमे ।
दिव्यवादित्रसंघुष्टे दिव्यस्त्रीचारणावृते।
इन्द्रः पप्रच्छ देवेशमभिवाद्य प्रणम्य च ॥ १३.१२९.११ ॥
In jener Versammlung der Götter, in der alle Wesen versammelt waren, erfüllt vom Klang göttlicher Instrumente und umgeben von himmlischen Frauen und Cāraṇas, fragte Indra, nachdem er den Herrn der Götter gegrüßt und verneigt hatte.
13.129.12
देवानां भगवन्कस्माल्लोकेशानां पितामह ।
उपरिष्ठाद्गवां लोक एतदिच्छामि वेदितुम् ॥ १३.१२९.१२ ॥
O Ehrwürdiger, o Großvater, warum ist es so unter den Göttern und den Herren der Welten? Ich möchte wissen: Die Welt der Kühe liegt oben.
13.129.13
किं तपो ब्रह्मचर्यं वा गोभिः कृतमिहेश्वर ।
देवानामुपरिष्टाद्यद्वसन्त्यरजसः सुखम् ॥ १३.१२९.१३ ॥
O Herr, welche Askese oder Keuschheit (brahmacarya) haben die Kühe hier geübt, dass sie über den Göttern glücklich wohnen, frei von Leidenschaft?
13.129.14
ततः प्रोवाच ब्रह्मा तं शक्रं बलनिषूदनम् ।
अवज्ञातास्त्वया नित्यं गावो बलनिषूदन ॥ १३.१२९.१४ ॥
Dann sprach Brahmā zu Śakra, dem Vernichter des Bala: »O Vernichter des Bala, die Kühe wurden von dir stets verachtet.«
13.129.15
तेन त्वमासां माहात्म्यं न वेत्सि शृणु यत्प्रभो ।
गवां प्रभावं परमं माहात्म्यं च सुरर्षभ ॥ १३.१२९.१५ ॥
Deshalb kennst du ihre Größe nicht. Höre, o Herr, von der höchsten Macht und Majestät der Kühe, o Bester der Götter.
13.129.16
यज्ञाङ्गं कथिता गावो यज्ञ एव च वासव ।
एताभिश्च विना विज्ञो न वर्तेत कथञ्चन ॥ १३.१२९.१६ ॥
O Vāsava, die Kühe werden als Glied des Opfers erklärt, und in der Tat sind sie das Opfer selbst. Ohne sie könnte der Weise auf keine Weise bestehen.
13.129.17
धारयन्ति प्रजाश्चैताः पयसा हविषा तथा ।
एतासां तनयाश्चापि कृषियोगमुपासते ॥ १३.१२९.१७ ॥
Diese Kühe erhalten die Geschöpfe mit Milch und geklärter Butter, und auch ihre Söhne üben den Ackerbau aus.
13.129.18
जनयन्ति च धान्यानि बीजानि विविधानि च ।
ततो यज्ञाः प्रवर्तन्ते हव्यं कव्यं च सर्वशः ॥ १३.१२९.१८ ॥
Sie bringen vielfältiges Getreide und Samen hervor, und aus diesen gehen die Opfer hervor: Opfergaben an die Götter (havya) und Gaben an die Ahnen (kavya) werden auf jede Weise dargebracht.
13.129.19
पयो दधि घृतं चैव पुण्याश्चैताः सुराधिप ।
वहन्ति विविधान्भोगान्क्षुत्तृष्णापरिपीडिताः ॥ १३.१२९.१९ ॥
Milch, Quark und Ghee — o Herr der Götter, diese heiligen Kühe bringen mannigfaltige Nahrung den von Hunger und Durst Gequälten.
13.129.20
मुनींश्च धारयन्तीह प्रजाश्चैवापि कर्मणा ।
वासवाऽकूटवाहिन्यः कर्मणा सुकृतेन च ॥ १३.१२९.२० ॥
Hier tragen diese Kühe auch die Weisen und Geschöpfe durch ihr Wirken; o Vāsava, die ohne Trug Tragenden tun dies durch Handeln und gute Werke.
13.129.21
उपरिष्टात्ततोऽस्माकं वसन्त्येताः सदैव हि ।
एतत्ते कारणं शक्र निवासकृतमध्य वै।
गावो देवोपरिष्टाद्धि समाख्याताः शतक्रतो ॥ १३.१२९.२१ ॥
Dann wohnen diese stets über uns; o Śakra, dies ist dein Grund. O Śatakratu, die Kühe werden als über den Göttern wohnend verkündet.
13.129.22
एता हि वरदत्ताश्च वरदाश्चापि वासव ।
सुरभ्यः पुण्यकर्मिण्यः पावनाः शुभलक्षणाः ॥ १३.१२९.२२ ॥
Diese sind als Gaben verliehen und gewähren auch Gaben; o Vāsava, die Surabhi-Kühe sind Vollbringerinnen verdienstlicher Taten, reinigend und von glückverheißenden Zeichen.
13.129.23
यदर्थं गां गताश्चैव सुरभ्यः सुरसत्तम ।
तच्च मे शृणु कार्स्न्येन वदतो बलसूदन ॥ १३.१२९.२३ ॥
O Bester der Götter, der Zweck, zu dem die Surabhi-Kühe unter die Kühe gingen — höre es von mir vollständig, o Vernichter Balas.
13.129.24
पुरा देवयुगे तात दैत्येन्द्रेषु महात्मसु ।
त्रीँल्लोकाननुशासत्सु विष्णौ गर्भत्वमागते ॥ १३.१२९.२४ ॥
Lieber, einst im Zeitalter der Götter, als die großen Herren der Daityas die drei Welten beherrschten und Viṣṇu in den Zustand des Mutterleibes gelangt war…
13.129.25
अदित्यां तप्यमानायां तपो घोरं सुदुश्चरम् ।
पुत्रार्थममरश्रेष्ठ पादेनैकेन नित्यदा ॥ १३.१२९.२५ ॥
O Bester der Unsterblichen, Aditi übte eine schreckliche und überaus schwere Askese um eines Sohnes willen, stets auf einem Bein stehend.
13.129.26
तां तु दृष्ट्वा महादेवीं तप्यमानां महत्तपः ।
दक्षस्य दुहिता देवी सुरभिर्नाम नामतः ॥ १३.१२९.२६ ॥
Als sie jene große Göttin eine gewaltige Askese üben sah, die Göttin Surabhi, Tochter Dakṣas, die diesen Namen trug…
13.129.27
अतप्यत तपो घोरं हृष्टा धर्मपरायणा ।
कैलासशिखरे रम्ये देवगन्धर्वसेविते ॥ १३.१२९.२७ ॥
Erfreut und dem Dharma ergeben, begann sie eine schreckliche Askese auf dem lieblichen Gipfel des Kailāsa, den Götter und Gandharvas umsorgten.
13.129.28
व्यतिष्ठदेकपादेन परमं योगमास्थिता ।
दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च ॥ १३.१२९.२८ ॥
Sich dem höchsten Yoga hingebend, stand sie auf einem Bein zehntausend Jahre und dann noch tausend weitere.
13.129.29
सन्तप्तास्तपसा तस्या देवाः सर्षिमहोरगाः ।
तत्र गत्वा मया सार्धं पर्युपासत तां शुभां ॥ १३.१२९.२९ ॥
Von ihrer Askese bedrängt, gingen die Götter, Weisen und großen Schlangen mit mir dorthin und dienten jener verehrungswürdigen Göttin.
13.129.30
अथाहमब्रवं तत्र देवीं तां तपसाऽन्विताम् ।
किमर्थं तप्यसे देवि तपो घोरमनिन्दिते ॥ १३.१२९.३० ॥
Da sprach ich zu jener Göttin, die mit Askese begabt war: O Göttin, o Makellose, zu welchem Zweck übst du diese schreckliche Askese?
13.129.31
प्रीतस्तेऽहं महाभागो तपसाऽनेन शोभने ।
वरयस्व वरं देवि दातास्मीति पुरन्दर ॥ १३.१२९.३१ ॥
O Hochbegnadete, o Strahlende, ich bin mit dir zufrieden wegen dieser Askese. Wähle eine Gabe, Göttin; ich bin ein Gewährer von Gaben, sprach Purandara.
13.129.32
वरेण भगवन्मह्यं कृतं लोकपितामह ।
एष एव वरो मेऽद्य यत्प्रीतोसि ममानघ ॥ १३.१२९.३२ ॥
Erhabener, Urahn der Welten, durch deine Gabe ist mein Anliegen erfüllt. Du Makelloser, heute ist dies selbst meine Gabe: dass du mit mir zufrieden bist.
13.129.33
तामेव ब्रुवतीं देवीं सुरभिं त्रिदशेश्वर ।
प्रत्यब्रवं यद्देवेन्द्र तन्निबोध शचीपते ॥ १३.१२९.३३ ॥
Herr der dreißig Götter, als die Göttin Surabhi so sprach, höre, was ich ihr antwortete, o König der Götter, Gemahl der Śacī.
13.129.34
अलोभकाम्यया देवि तपसा शुचिना च ते ।
प्रसन्नोऽहं वरं तस्मादमरत्वं दादामि ते ॥ १३.१२९.३४ ॥
Göttin, mit deinem gierlosen Verlangen und deiner reinen Askese zufrieden, gewähre ich dir daher die Gabe der Unsterblichkeit.
13.129.35
त्रयाणामपि लोकानामुपरिष्टान्निवत्स्यसि ।
मत्प्रसादाच्च विख्यातो गोलोकः सम्भविष्यति ॥ १३.१२९.३५ ॥
Du wirst über allen drei Welten wohnen, und durch meine Gnade wird die berühmte Welt namens Goloka entstehen.
13.129.36
मानुषेषु च कुर्वाणाः प्रजाः कर्म शुभास्तव ।
निवत्स्यन्ति महाभागो सर्वा दुहितरश्च ते ॥ १३.१२९.३६ ॥
O Hochbegnadete, deine segensreichen Nachkommen, die unter den Menschen gute Werke tun, und alle deine Töchter werden dort wohnen.
13.129.37
मनसा चिन्तिता भोगास्त्वया वै दिव्यमानुषाः ।
यच्च स्वर्गसुखं देवि तत्ते सम्पत्स्यते शुभे ॥ १३.१२९.३७ ॥
O glückverheißende Göttin, die göttlichen und menschlichen Genüsse, die du in deinem Geist ersonnen hast, und das Glück des Himmels, sie werden dir zuteil werden.
13.129.38
तस्या लोकाः सहस्राक्ष सर्वकामसमन्विताः ।
न तत्र क्रमते मृत्युर्न जरा न च पावकः।
न दैन्यं नाशुभं किञ्चिद्विद्यते तत्र वासव ॥ १३.१२९.३८ ॥
O Indra mit den tausend Augen, jene Welten sind erfüllt von allen Wünschen. Dort dringt weder Tod noch Alter noch Feuer ein; dort gibt es weder Elend noch irgendetwas Unheilvolles, o Vāsava.
13.129.39
तत्र दिव्यान्यरण्यानि दिव्यानि भवनानि च ।
विमानानि सुयुक्तानि कामगानि च वासव ॥ १३.१२९.३९ ॥
Dort gibt es göttliche Wälder und göttliche Wohnstätten, dazu wohlausgestattete himmlische Wagen, die überallhin fahren, wohin man will, o Vāsava.
13.129.40
ब्रह्मचर्येण तपसा सत्येन च दमेन च ।
दानैश्च विविधैः पुण्यैस्तथा तीर्थानुसेवनात् ॥ १३.१२९.४० ॥
Durch Keuschheit, Askese, Wahrhaftigkeit und Selbstbeherrschung, durch vielfache Gaben und verdienstvolle Taten, und ebenso durch den Besuch heiliger Furten (Pilgerstätten).
13.129.41
तपसा महता चैव सुकृतेन च कर्मणा ।
शक्यः समासादयितुं गोलोकः पुष्करेक्षण ॥ १३.१२९.४१ ॥
Nur durch große Askese und verdienstvolle Taten lässt sich Goloka erreichen, o Lotusäugiger.
13.129.42
एतत्ते सर्वमाख्यातं मया शक्रानुपृच्छते ।
न ते परिभवः कार्यो गवामसुरसूदन ॥ १३.१२९.४२ ॥
Śakra, ich habe dir alles erzählt, was du fragtest. O Vernichter der Asuras, du sollst den Kühen gegenüber keine Verachtung zeigen.
13.129.43
एतच्छ्रुत्वा सहस्राक्षः पूजयामास नित्यदा ।
गाश्चक्रे बहुमानं च तासु नित्यं युधिष्ठिर ॥ १३.१२९.४३ ॥
Als Indra, der Tausendäugige, dies hörte, ehrte er sie stets; und, Yudhiṣṭhira, er hielt jene Kühe immer in hohen Ehren.
13.129.44
एतत्ते सर्वमाख्यातं पावनं च महाद्युते ।
पवित्रं परमं चापि गवां माहात्म्यमुत्तमम्। ॥ १३.१२९.४४ ॥
O Glanzvoller, dies alles ist dir erzählt worden: Die Größe der Kühe ist reinigend, heilig, höchst und erhaben.
13.129.45
कीर्तितं पुरुषव्याघ्र सर्वपापविमोचनम् ।
य इदं कथयेन्नित्यं ब्राह्मणेभ्यः समाहितः ॥ १३.१२९.४५ ॥
Gepriesen als Befreiung von allen Sünden, o Tiger unter den Männern, ist dies: Wer es beständig mit gesammeltem Geist den Brahmanen vorträgt.
13.129.46
हव्यकव्येषु यज्ञेषु पितृकार्येषु चैव ह ।
सार्वकामिकमक्षय्यं पितॄंस्तस्योपतिष्ठते ॥ १३.१२९.४६ ॥
Bei den Opfergaben an Götter und Ahnen, bei Opfern und bei den Ahnenriten erlangt man unvergängliche Frucht, die alle Wünsche erfüllt; seine Ahnen stehen ihm bei.
13.129.47
गोषु भक्तश्च लभते यद्यदिच्छति मानवः ।
स्त्रियोपि भक्ता या गोषु ताश्च काममवाप्नुयुः ॥ १३.१२९.४७ ॥
Ein Mensch, der den Kühen ergeben ist, erlangt, was immer er wünscht; und Frauen, die den Kühen ergeben sind, können ebenso ihren Wunsch erlangen.
13.129.48
पुत्रार्थीं लभते पुत्रं कन्यार्थी तामवाप्नुयात् ।
धनार्थी लभते वित्तं धर्मार्थी धर्ममाप्नुयात् ॥ १३.१२९.४८ ॥
Wer sich einen Sohn wünscht, erlangt einen Sohn; wer sich eine Tochter wünscht, kann sie erlangen; wer Reichtum begehrt, erlangt Reichtum; wer nach Rechtschaffenheit strebt, kann Rechtschaffenheit erlangen.
13.129.49
विद्यार्थी चाप्नुयाद्विद्यां सुखार्थी प्राप्नुयात्सुखम् ।
न किञ्चिद्दुर्लभं चैव गवां भक्तस्य भारत ॥ १३.१२९.४९ ॥
Wer Wissen sucht, erlangt Wissen, wer Glück sucht, erlangt Glück. O Bhārata, für den Verehrer der Kühe ist nichts schwer zu erlangen.