மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.129
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.129.1
ये च गाः सम्प्रयच्छन्ति हुतशिष्टाशिनश्च ये ।
तेषां सत्राणि यज्ञाश्च नित्यमेव युधिष्ठिर ॥ १३.१२९.१ ॥
பசுக்களைத் தானம் செய்பவர்களும், ஹோமத்தின் எஞ்சிய பகுதியை உண்பவர்களும் — அவர்களுக்கு சத்திரங்களும் யாகங்களும் எப்போதும் (பலனளிக்கின்றன), யுதிஷ்டிரா.
13.129.2
ऋते दधिघृतेनेह न यज्ञः सम्प्रवर्तते ।
तेन यज्ञस्य यज्ञत्वमतो मूलं च लक्ष्यते ॥ १३.१२९.२ ॥
இங்கு தயிரும் நெய்யும் இல்லாமல் யாகம் நடைபெறுவதில்லை; அதனாலேயே யாகத்தின் யாகத்தன்மை உள்ளது, அதனால் அதன் மூலம் (பசு) காணப்படுகிறது.
13.129.3
दानानामपि सर्वेषां गवां दानं प्रशस्यते ।
गावः श्रेष्ठाः पवित्राश्च पावनं ह्येतदुत्तमम् ॥ १३.१२९.३ ॥
எல்லா தானங்களிலும் பசுக்களின் தானமே புகழப்படுகிறது; பசுக்கள் சிறந்தவை, தூய்மையானவை; இது தூய்மைப்படுத்துவதும் உயர்ந்ததுமாகும்.
13.129.4
पुष्ट्यर्थमेताः सेवेत शान्त्यर्थमपि चैव ह ।
पयो दधि घृतं चासां सर्वपापप्रमोचनम् ॥ १३.१२९.४ ॥
ஊட்டத்திற்காக இவற்றைப் பேணவேண்டும்; அமைதிக்காகவும்தான்; இவற்றின் பால், தயிர், நெய் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கின்றன.
13.129.5
गावस्तेजः परं प्रोक्तमिह लोके परत्र च ।
न गोभ्यः परमं किञ्चित्पवित्रं भरतर्षभ ॥ १३.१२९.५ ॥
பசுக்களே உயர்ந்த தேஜஸ் எனப் போற்றப்படுகின்றன, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்; பசுக்களைவிட தூய்மையானது எதுவும் இல்லை, பரதர்களில் காளையே.
13.129.6
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
पितामहस्य संवादमिन्द्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १३.१२९.६ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தை எடுத்துரைக்கின்றனர் — பிதாமகருக்கும் இந்திரனுக்கும் நடந்த உரையாடல், யுதிஷ்டிரா.
13.129.7
पराभूतेषु दैत्येषु शक्रस्त्रिभुवनेश्वरः ।
प्रजाः समुदिताः सर्वाः सत्यधर्मपरायणाः ॥ १३.१२९.७ ॥
அசுரர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டபோது, மூவுலகங்களின் அதிபதியான சக்ரன் ஆட்சியில், எல்லா உயிர்களும் செழித்து, சத்தியத்திலும் தர்மத்திலும் நிலைத்திருந்தன.
13.129.8
अथर्षयः सगन्धर्वाः किन्नरोरगराक्षसाः ।
देवासुरसुपर्णाश्च प्रजानां पतयस्तथा।
पर्युपासत कौन्तेय कदाचिद्वै पितामहम् ॥ १३.१२९.८ ॥
குந்தியின் மகனே, முனிவர்களும், கந்தர்வர்களும், கின்னரர்களும், உரகர்களும், ராட்சசர்களும், தேவர்களும், அசுரர்களும், சுபர்ணர்களும், உயிர்களின் தலைவர்களும் ஒருகாலத்தில் பிதாமகனை வழிபட்டனர்.
13.129.9
नारदः पर्वतश्चैव विश्वावसुहहाहुहूः ।
दिव्यतानेषु गायन्तः पर्युपासत तं प्रभुम् ॥ १३.१२९.९ ॥
நாரதர், பர்வதர், விஸ்வாவசு, ஹாஹா, ஹூஹூ ஆகியோர் தெய்வீக இசை ராகங்களில் பாடியவாறு அந்தப் பிரபுவை வழிபட்டனர்.
13.129.10
तत्र दिव्यानि पुष्पाणि प्रावहत्पवनस्तदा ।
आजह्रुर्ऋतवश्चापि सुगन्धीनि पृथक्पृथक् ॥ १३.१२९.१० ॥
அங்கே அப்போது காற்று தெய்வீக மலர்களைக் கொண்டு வந்தது; பருவங்களும் தனித்தனியாக நறுமணமுள்ள மலர்களைக் கொண்டு வந்தன.
13.129.11
तस्मिन्देवसमावाये सर्वभूतसमागमे ।
दिव्यवादित्रसंघुष्टे दिव्यस्त्रीचारणावृते।
इन्द्रः पप्रच्छ देवेशमभिवाद्य प्रणम्य च ॥ १३.१२९.११ ॥
அந்த தேவ சபையில், எல்லா உயிர்களின் கூட்டத்தில், தெய்வீக வாத்தியங்களின் ஒலியில், தேவ மகளிரும் சாரணரும் சூழ, இந்திரன் தேவேசனை வணங்கி, நமஸ்கரித்து வினவினான்.
13.129.12
देवानां भगवन्कस्माल्लोकेशानां पितामह ।
उपरिष्ठाद्गवां लोक एतदिच्छामि वेदितुम् ॥ १३.१२९.१२ ॥
பகவானே, பிதாமகனே, தேவர்களிலும் உலகநாயகர்களிலும் ஏன் இப்படி? பசுக்களின் உலகம் மேலே உள்ளது என்பதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.
13.129.13
किं तपो ब्रह्मचर्यं वा गोभिः कृतमिहेश्वर ।
देवानामुपरिष्टाद्यद्वसन्त्यरजसः सुखम् ॥ १३.१२९.१३ ॥
ஈசுவரா, இங்கே பசுக்கள் என்ன தவம் அல்லது பிரம்மச்சரியம் செய்தன, அதனால் தேவர்களுக்கு மேலே ரஜோகுணமற்று சுகமாக வசிக்கின்றனவோ?
13.129.14
ततः प्रोवाच ब्रह्मा तं शक्रं बलनिषूदनम् ।
अवज्ञातास्त्वया नित्यं गावो बलनिषूदन ॥ १३.१२९.१४ ॥
பிறகு பிரம்மா பலநிஷூதனனான இந்திரனிடம் கூறினார்: ஓ பலநிஷூதனா, நீ பசுக்களை எப்போதும் அவமதித்திருக்கிறாய்.
13.129.15
तेन त्वमासां माहात्म्यं न वेत्सि शृणु यत्प्रभो ।
गवां प्रभावं परमं माहात्म्यं च सुरर्षभ ॥ १३.१२९.१५ ॥
ஆகையால் அவற்றின் மகிமையை நீ அறியவில்லை. ஓ பிரபுவே, கேள்: பசுக்களின் உயர்ந்த வல்லமையும் மகிமையும் என்ன என்பதை, ஓ தேவசிரேஷ்டா.
13.129.16
यज्ञाङ्गं कथिता गावो यज्ञ एव च वासव ।
एताभिश्च विना विज्ञो न वर्तेत कथञ्चन ॥ १३.१२९.१६ ॥
ஓ வாசவா, பசுக்கள் யாகத்தின் அங்கம் என்று சொல்லப்படுகின்றன; அவையே யாகமும் ஆகும். அவை இல்லாமல் அறிவுள்ளவன் எவ்வகையிலும் நடக்க முடியாது.
13.129.17
धारयन्ति प्रजाश्चैताः पयसा हविषा तथा ।
एतासां तनयाश्चापि कृषियोगमुपासते ॥ १३.१२९.१७ ॥
இந்தப் பசுக்கள் பாலாலும் ஹவிஸாலும் உயிரினங்களைத் தாங்குகின்றன; இவற்றின் மகன்களும் உழவுத் தொழிலை மேற்கொள்கின்றனர்.
13.129.18
जनयन्ति च धान्यानि बीजानि विविधानि च ।
ततो यज्ञाः प्रवर्तन्ते हव्यं कव्यं च सर्वशः ॥ १३.१२९.१८ ॥
அவை பலவகை தானியங்களையும் விதைகளையும் உண்டாக்குகின்றன; அதிலிருந்தே யாகங்கள் நடைபெறுகின்றன — தேவர்களுக்கு ஹவ்யமும் பிதிரர்களுக்கு கவ்யமும் எல்லா வகையிலும் அளிக்கப்படுகின்றன.
13.129.19
पयो दधि घृतं चैव पुण्याश्चैताः सुराधिप ।
वहन्ति विविधान्भोगान्क्षुत्तृष्णापरिपीडिताः ॥ १३.१२९.१९ ॥
பால், தயிர், நெய்யையும் தெய்வங்களின் தலைவனே, இந்தப் புனிதப் பசுக்கள் பசியாலும் தாகத்தாலும் வாடும் உயிர்களுக்குப் பலவகை உணவுகளைத் தருகின்றன.
13.129.20
मुनींश्च धारयन्तीह प्रजाश्चैवापि कर्मणा ।
वासवाऽकूटवाहिन्यः कर्मणा सुकृतेन च ॥ १३.१२९.२० ॥
இங்கே இப்பசுக்கள் முனிவர்களையும் மக்களையும் தங்கள் செயலால் தாங்குகின்றன; வாசவனே, வஞ்சமின்றி சுமக்கும் இவை தம் செயலாலும் நற்செயலாலும் அவ்வாறு செய்கின்றன.
13.129.21
उपरिष्टात्ततोऽस्माकं वसन्त्येताः सदैव हि ।
एतत्ते कारणं शक्र निवासकृतमध्य वै।
गावो देवोपरिष्टाद्धि समाख्याताः शतक्रतो ॥ १३.१२९.२१ ॥
பின்னர் இவை எப்போதும் நம்மிடமிருந்து மேலே வாசம் செய்கின்றன; இதுவே உனக்குக் காரணம், சக்கரனே. சதக்ரதுவே, பசுக்கள் தேவர்களுக்கும் மேலே வசிப்பதாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன.
13.129.22
एता हि वरदत्ताश्च वरदाश्चापि वासव ।
सुरभ्यः पुण्यकर्मिण्यः पावनाः शुभलक्षणाः ॥ १३.१२९.२२ ॥
இப்பசுக்கள் வரமாக அளிக்கப்பட்டவையும், வரம் தருபவையும் ஆகும்; வாசவனே, சுரபிப் பசுக்கள் புண்ணிய கர்மம் செய்பவையும், தூய்மையானவையும், மங்கல அடையாளங்கள் கொண்டவையும் ஆகும்.
13.129.23
यदर्थं गां गताश्चैव सुरभ्यः सुरसत्तम ।
तच्च मे शृणु कार्स्न्येन वदतो बलसूदन ॥ १३.१२९.२३ ॥
தேவர்களில் சிறந்தவனே, எந்தக் காரணத்துக்காக சுரபிப் பசுக்கள் பூமிக்கு வந்தனவோ, அதனை பலசூதனனே, நான் முழுமையாகச் சொல்லும்போது கேள்.
13.129.24
पुरा देवयुगे तात दैत्येन्द्रेषु महात्मसु ।
त्रीँल्लोकाननुशासत्सु विष्णौ गर्भत्वमागते ॥ १३.१२९.२४ ॥
அப்பனே, பழங்காலத்தில் தேவயுகத்தில், மகாத்மாவான தைத்தியத் தலைவர்கள் மூவுலகையும் ஆண்டுகொண்டிருந்தபோது, விஷ்ணு கருவுற்ற நிலையை அடைந்தபோது…
13.129.25
अदित्यां तप्यमानायां तपो घोरं सुदुश्चरम् ।
पुत्रार्थममरश्रेष्ठ पादेनैकेन नित्यदा ॥ १३.१२९.२५ ॥
அமரர்களில் சிறந்தவனே, அதிதி புத்திரனுக்காக கடுமையான, மிகக் கடினமான தவத்தைச் செய்துகொண்டிருந்தாள்; எப்போதும் ஒரே காலில் நின்றபடி.
13.129.26
तां तु दृष्ट्वा महादेवीं तप्यमानां महत्तपः ।
दक्षस्य दुहिता देवी सुरभिर्नाम नामतः ॥ १३.१२९.२६ ॥
பெரும் தவம் செய்துகொண்டிருந்த அந்த மகாதேவியைக் கண்டு, தட்சனின் மகளான தேவி சுரபி என்ற பெயருடையவள்…
13.129.27
अतप्यत तपो घोरं हृष्टा धर्मपरायणा ।
कैलासशिखरे रम्ये देवगन्धर्वसेविते ॥ १३.१२९.२७ ॥
தர்மத்தில் நிலைத்த அவள் மகிழ்ச்சியுடன், தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சேவிக்கும் அழகிய கைலாச சிகரத்தில் கடும் தவம் செய்தாள்.
13.129.28
व्यतिष्ठदेकपादेन परमं योगमास्थिता ।
दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च ॥ १३.१२९.२८ ॥
பரம யோகத்தை மேற்கொண்டு அவள் ஒரு காலில் நின்றாள், பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் பத்து நூறு ஆண்டுகளும்.
13.129.29
सन्तप्तास्तपसा तस्या देवाः सर्षिमहोरगाः ।
तत्र गत्वा मया सार्धं पर्युपासत तां शुभां ॥ १३.१२९.२९ ॥
அவளுடைய தவத்தால் வெப்பமுற்ற தேவர்களும் ரிஷிகளும் மகாநாகங்களும், என்னுடன் அங்கே சென்று அந்த சுபையான தேவியை உபாசித்தனர்.
13.129.30
अथाहमब्रवं तत्र देवीं तां तपसाऽन्विताम् ।
किमर्थं तप्यसे देवि तपो घोरमनिन्दिते ॥ १३.१२९.३० ॥
அப்போது நான் அங்கே அந்தத் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்த தேவியிடம் சொன்னேன்: தேவி, குற்றமற்றவளே, எதற்காக இந்தக் கொடிய தவத்தைச் செய்கிறாய்?
13.129.31
प्रीतस्तेऽहं महाभागो तपसाऽनेन शोभने ।
वरयस्व वरं देवि दातास्मीति पुरन्दर ॥ १३.१२९.३१ ॥
மகாபாகையே, அழகியவளே, இந்தத் தவத்தால் நான் உன்மீது மகிழ்ந்தேன். தேவியே, ஒரு வரத்தைக் கேள்; நான் கொடுப்பவன் என்று புரந்தரன் கூறினான்.
13.129.32
वरेण भगवन्मह्यं कृतं लोकपितामह ।
एष एव वरो मेऽद्य यत्प्रीतोसि ममानघ ॥ १३.१२९.३२ ॥
பகவானே, உலகப் பிதாமகரே, உங்கள் வரத்தால் எனக்கு எல்லாம் நிறைவேறியது. பாவமற்றவரே, இன்று எனக்கு அதுவே வரம், நீங்கள் என்மீது மகிழ்ந்திருக்கிறீர்கள்.
13.129.33
तामेव ब्रुवतीं देवीं सुरभिं त्रिदशेश्वर ।
प्रत्यब्रवं यद्देवेन्द्र तन्निबोध शचीपते ॥ १३.१२९.३३ ॥
முப்பத்துமூவர் தலைவனே, அந்தத் தேவி சுரபி இவ்வாறு சொன்னபோது நான் பதில் சொன்னேன்; தேவேந்திரனே, சசியின் கணவனே, அதைக் கேள்.
13.129.34
अलोभकाम्यया देवि तपसा शुचिना च ते ।
प्रसन्नोऽहं वरं तस्मादमरत्वं दादामि ते ॥ १३.१२९.३४ ॥
தேவியே, பேராசையற்ற விருப்பத்தாலும் உன் தூய தவத்தாலும் நான் மகிழ்ந்தேன்; ஆகையால் உனக்கு அமரத்துவம் என்ற வரத்தைத் தருகிறேன்.
13.129.35
त्रयाणामपि लोकानामुपरिष्टान्निवत्स्यसि ।
मत्प्रसादाच्च विख्यातो गोलोकः सम्भविष्यति ॥ १३.१२९.३५ ॥
நீ மூன்று உலகங்களுக்கும் மேலே வாழ்வாய்; என் அருளால் கோலோகம் என்ற புகழ்பெற்ற உலகம் தோன்றும்.
13.129.36
मानुषेषु च कुर्वाणाः प्रजाः कर्म शुभास्तव ।
निवत्स्यन्ति महाभागो सर्वा दुहितरश्च ते ॥ १३.१२९.३६ ॥
மகாபாகையே, மனிதர்களிடையே நல்ல செயல்களைச் செய்யும் உன் மக்களும், உன் எல்லா புதல்விகளும் அங்கே வாழ்வார்கள்.
13.129.37
मनसा चिन्तिता भोगास्त्वया वै दिव्यमानुषाः ।
यच्च स्वर्गसुखं देवि तत्ते सम्पत्स्यते शुभे ॥ १३.१२९.३७ ॥
சுபமானவளே, தேவி, நீ மனத்தால் நினைத்த தெய்வீக மற்றும் மானுட இன்பங்களும், சுவர்க்க சுகமும் உனக்குக் கிட்டும்.
13.129.38
तस्या लोकाः सहस्राक्ष सर्वकामसमन्विताः ।
न तत्र क्रमते मृत्युर्न जरा न च पावकः।
न दैन्यं नाशुभं किञ्चिद्विद्यते तत्र वासव ॥ १३.१२९.३८ ॥
ஆயிரம் கண்ணனே, அந்த உலகங்கள் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைந்தவை. அங்கே மரணமும் முதுமையும் நெருங்குவதில்லை, நெருப்பும் இல்லை; அங்கே துன்பமோ எந்தத் தீமையோ இல்லை, வாசவனே.
13.129.39
तत्र दिव्यान्यरण्यानि दिव्यानि भवनानि च ।
विमानानि सुयुक्तानि कामगानि च वासव ॥ १३.१२९.३९ ॥
அங்கே தெய்வீகக் காடுகளும் தெய்வீக மாளிகைகளும் உள்ளன; நன்கு அமைக்கப்பட்ட, விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்லும் விமானங்களும் உள்ளன, வாசவனே.
13.129.40
ब्रह्मचर्येण तपसा सत्येन च दमेन च ।
दानैश्च विविधैः पुण्यैस्तथा तीर्थानुसेवनात् ॥ १३.१२९.४० ॥
பிரம்மசரியம், தவம், சத்தியம், அடக்கம் ஆகியவற்றாலும், பல்வேறு தானங்களாலும் புண்ணியங்களாலும், புனிதத் தலங்களை வழிபடுவதாலும் (அது கிட்டும்).
13.129.41
तपसा महता चैव सुकृतेन च कर्मणा ।
शक्यः समासादयितुं गोलोकः पुष्करेक्षण ॥ १३.१२९.४१ ॥
பெரிய தவத்தாலும் நல்ல செயல்களாலும்தான் கோலோகத்தை அடைய முடியும், தாமரைக் கண்ணனே.
13.129.42
एतत्ते सर्वमाख्यातं मया शक्रानुपृच्छते ।
न ते परिभवः कार्यो गवामसुरसूदन ॥ १३.१२९.४२ ॥
சக்கரனே, நீ கேட்டவை அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன். அசுரர்களை அழிப்பவனே, பசுக்களை நீ அவமதிக்கக் கூடாது.
13.129.43
एतच्छ्रुत्वा सहस्राक्षः पूजयामास नित्यदा ।
गाश्चक्रे बहुमानं च तासु नित्यं युधिष्ठिर ॥ १३.१२९.४३ ॥
இதைக் கேட்ட ஆயிரம் கண்ணனான இந்திரன் எப்போதும் அவர்களை வழிபட்டான்; யுதிஷ்டிரா, அந்தப் பசுக்களை எப்போதும் மிகவும் மதித்தான்.
13.129.44
एतत्ते सर्वमाख्यातं पावनं च महाद्युते ।
पवित्रं परमं चापि गवां माहात्म्यमुत्तमम्। ॥ १३.१२९.४४ ॥
மகாத்யுதியே, இவை அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன்; பசுக்களின் இந்த மகிமை தூய்மையானது, புனிதமானது, உயர்ந்தது, மிகச் சிறந்தது.
13.129.45
कीर्तितं पुरुषव्याघ्र सर्वपापविमोचनम् ।
य इदं कथयेन्नित्यं ब्राह्मणेभ्यः समाहितः ॥ १३.१२९.४५ ॥
புருஷவியாக்ரனே, இது அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கும் என்று போற்றப்பட்டது; இதை எவன் எப்போதும் ஒருமனதுடன் பிராமணர்களுக்குச் சொல்கிறானோ.
13.129.46
हव्यकव्येषु यज्ञेषु पितृकार्येषु चैव ह ।
सार्वकामिकमक्षय्यं पितॄंस्तस्योपतिष्ठते ॥ १३.१२९.४६ ॥
ஹவ்ய-கவ்யங்களிலும், யாகங்களிலும், பித்ருகாரியங்களிலும், எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும் அழியாத பலன் கிடைக்கும்; அவனுடைய பித்ருக்கள் அவனிடம் வந்து நிற்கின்றனர்.
13.129.47
गोषु भक्तश्च लभते यद्यदिच्छति मानवः ।
स्त्रियोपि भक्ता या गोषु ताश्च काममवाप्नुयुः ॥ १३.१२९.४७ ॥
பசுக்களிடம் பக்தியுடைய மனிதன் எதை விரும்புகிறானோ அதை அடைகிறான்; பசுக்களிடம் பக்தியுடைய பெண்களும் தங்கள் விருப்பத்தை அடையலாம்.
13.129.48
पुत्रार्थीं लभते पुत्रं कन्यार्थी तामवाप्नुयात् ।
धनार्थी लभते वित्तं धर्मार्थी धर्ममाप्नुयात् ॥ १३.१२९.४८ ॥
மகனை விரும்புபவன் மகனை அடைகிறான்; மகளை விரும்புபவன் மகளை அடைவான்; செல்வத்தை விரும்புபவன் செல்வத்தை அடைகிறான்; தர்மத்தை விரும்புபவன் தர்மத்தை அடைவான்.
13.129.49
विद्यार्थी चाप्नुयाद्विद्यां सुखार्थी प्राप्नुयात्सुखम् ।
न किञ्चिद्दुर्लभं चैव गवां भक्तस्य भारत ॥ १३.१२९.४९ ॥
அறிவை விரும்புபவன் அறிவைப் பெறுவான்; இன்பத்தை விரும்புபவன் இன்பத்தைப் பெறுவான். ஓ பாரதா, பசுக்களின் பக்தனுக்கு எதுவுமே அரியதல்ல.