ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.130
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.130.1
उक्तं पितामहेनेदं गवां दानमनुत्तमम् ।
विशेषेण नरेन्द्राणामिह धर्ममवेक्षताम् ॥ १३.१३०.१ ॥
ପିତାମହ ଏହି ଗୋଦାନକୁ ଅନୁତ୍ତମ କହିଛନ୍ତି, ବିଶେଷ କରି ଧର୍ମ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ରଖୁଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ।
13.130.2
राज्यं हि सततं दुःखमाश्रमाश्च सुदुर्विदाः ।
परिचारेषु वै दुःखं दुर्धरं चाकृतात्मभिः।
भूयिष्ठं च नरेन्द्राणां विद्यते न शुभा गतिः ॥ १३.१३०.२ ॥
ରାଜ୍ୟ ସର୍ବଦା ଦୁଃଖମୟ, ଆଶ୍ରମସବୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣିବା ଅତି କଠିନ। ସେବାରେ ଦୁଃଖ ଅଛି, ଅସଂଯମୀଙ୍କ ପାଇଁ ତାହା ସହ୍ୟ ନୁହେଁ। ରାଜାମାନଙ୍କର ପ୍ରାୟ ଶୁଭଗତି ମିଳେ ନାହିଁ।
13.130.3
पूयन्ते तत्र नियतं प्रयच्छन्तो वसुन्धराम् ।
सर्वे च कथिता धर्मास्त्वया मे कुरुनन्दन ॥ १३.१३०.३ ॥
ସେଠାରେ ପୃଥିବୀ ଦାନକାରୀମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ଆପଣ ମୋତେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ କହିଛନ୍ତି।
13.130.4
एवमेव गवामुक्तं प्रदानं ते नृगेण ह ।
ऋषिणा नाचिकेतेन पूर्वमेव निदर्शितम् ॥ १३.१३०.४ ॥
ଏହିପରି ଆପଣ ଗୋଦାନ କହିଛନ୍ତି; ତାହା ରାଜା ନୃଗ କରିଥିଲେ। ପୂର୍ବରେ ଋଷି ନାଚିକେତା ମଧ୍ୟ ଏହା ଦେଖାଇଥିଲେ।
13.130.5
वेदोपनिषदे चैव सर्वकर्मसु दक्षिणाः ।
सर्वक्रतुषु चोद्दिष्टा भूमिर्गावोऽथ काञ्चनम् ॥ १३.१३०.५ ॥
ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦରେ, ସମସ୍ତ କର୍ମରେ ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦକ୍ଷିଣା ଭାବେ ଭୂମି, ଗାଈ ଓ ସୁନା ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ।
13.130.6
तत्र श्रुतिस्तु परमा सुवर्णं दक्षिणेति वै ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं पितामह यथातथम् ॥ १३.१३०.६ ॥
ସେଠାରେ ଶ୍ରୁତି ସୁନାକୁ ପରମ ଦକ୍ଷିଣା କହେ। ହେ ପିତାମହ, ଏହା ଯଥାତଥ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
13.130.7
किं सुवर्णं कथं जातं कस्मिन्काले किमात्मकम् ।
किंदैव किंफलं चैव कस्माच्च परमुच्यते ॥ १३.१३०.७ ॥
ସୁବର୍ଣ୍ଣ କ'ଣ, ଏହା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, କେଉଁ ସମୟରେ, ଏହାର ପ୍ରକୃତି କ'ଣ? ଏହାର ଦେବତା କିଏ, ଫଳ କ'ଣ, ଏବଂ କାହିଁକି ଏହାକୁ ପରମ କୁହାଯାଏ?
13.130.8
कस्माद्दानं सुवर्णस्य पूजयन्ति मनीषिणः ।
कस्माच्च दक्षिणार्थं तद्यज्ञकर्मसु शस्यते ॥ १३.१३०.८ ॥
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନକୁ କାହିଁକି ପୂଜା କରନ୍ତି? ଯଜ୍ଞକର୍ମରେ ଏହା ଦକ୍ଷିଣା ରୂପେ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ?
13.130.9
कस्माच्च पावनं श्रेष्ठं भूमेर्गोभ्यश्च काञ्चनम् ।
परमं दक्षिणार्थे च तद्ब्रवीहि पितामह ॥ १३.१३०.९ ॥
ଭୂମି ଓ ଗାଈଠାରୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କାହିଁକି ପବିତ୍ର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ? ଦକ୍ଷିଣା ପାଇଁ ଏହା କାହିଁକି ପରମ? ହେ ପିତାମହ, କୁହନ୍ତୁ।
13.130.10
शृणु राजन्नवहितो बहुकारणविस्तरम् ।
जातरूपसमुत्पत्तिमनुभूतं च यन्मया ॥ १३.१३०.१० ॥
ହେ ରାଜନ୍, ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ। ବହୁ କାରଣ ସହିତ ବିସ୍ତୃତ ବର୍ଣ୍ଣନା — ମୁଁ ଅନୁଭବ କରିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଉତ୍ପତ୍ତି।
13.130.11
पिता मम महातेजाः श्तनुर्निधनं गतः ।
तस्य दित्सुरहं श्राद्धं गङ्गाद्वारमुपागमम् ॥ १३.१३०.११ ॥
ମୋ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ପିତା ଶାନ୍ତନୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେବା ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ଗଙ୍ଗାଦ୍ୱାରକୁ ଗଲି।
13.130.12
तत्रागम्य पितुः पुत्र श्राद्धकर्म समारभम् ।
मातो मे जाह्नवी चात्र साहाय्यमकरोत्तदा ॥ १३.१३०.१२ ॥
ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ହେ ପୁତ୍ର, ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମ ଆରମ୍ଭ କଲି। ସେତେବେଳେ ମୋ ମାତା ଜାହ୍ନବୀ ଏଠାରେ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ।
13.130.13
तत्रागतांस्तपस्सिद्धानुपवेश्य बहूनृषीन् ।
तोयप्रदानात्प्रभृति कार्याण्यहमथारभम् ॥ १३.१३०.१३ ॥
ସେଠାକୁ ଆସିଥିବା ତପସିଦ୍ଧ ଅନେକ ଋଷିଙ୍କୁ ବସାଇ, ଜଳଦାନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମୁଁ ତା'ପରେ କର୍ମ ଆରମ୍ଭ କଲି।
13.130.14
तत्समाप्य यथोद्दिष्टं पूर्वकर्म समाहितः ।
दातुं निर्वपणं सम्यग्यथावदहमारभम् ॥ १३.१३०.१४ ॥
ସେହି ପୂର୍ବକର୍ମ ବିଧି ଅନୁସାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ, ମୁଁ ଯଥାଯଥ ନିର୍ବପଣ ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି।
13.130.15
ततस्तं दर्भविन्यासं भित्त्वा सुरुचिराङ्गदः ।
प्रलम्बाभरणो बाहुरुदतिष्ठद्विशाम्पते ॥ १३.१३०.१५ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ଦର୍ଭ-ବିନ୍ୟାସ ଭେଦ କରି, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗଦ ଓ ଝୁଲୁଥିବା ଅଳଙ୍କାର ସହିତ ଏକ ବାହୁ ଉଠିଲା, ହେ ପ୍ରଜାପତି।
13.130.16
मुहूर्तमपि तं दृष्ट्वा परं विस्मयमागमम् ।
प्रतिग्रहीता साक्षान्मे पितेति भरतर्षभ ॥ १३.१३०.१६ ॥
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ତାହାକୁ ଦେଖି ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ବିସ୍ମୟ ଜାତ ହେଲା; ମୋ ପିତା ସାକ୍ଷାତ୍ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ଲୋକ, ହେ ଭରତର୍ଷଭ।
13.130.17
ततो मे पुनरेवासीत्संज्ञा सञ्चिन्त्य शास्त्रतः ।
नायं वेदेषु विहितो विधिर्हस्त इति प्रभो।
पिण्डो देयो नरेणेह ततो मतिरभून्मम ॥ १३.१३०.१७ ॥
ତା'ପରେ ମୋର ପୁଣି ଚେତନା ଫେରିଲା; ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଚିନ୍ତା କରି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ବେଦରେ ହାତ ଦ୍ୱାରା ପିଣ୍ଡ ଦେବାର ବିଧି ବିହିତ ନାହିଁ; ମନୁଷ୍ୟ ଏଠାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ ବୋଲି ମୋର ମତ ହେଲା।
13.130.18
साक्षान्नेह मनुष्यस्य पिण्डं हि पितरः क्वचित् ।
गृह्णन्ति विहितं चेत्थं पिण्डो देयः कुशेष्विति ॥ १३.१३०.१८ ॥
ମନୁଷ୍ୟର ହାତରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପିଣ୍ଡ ପିତୃମାନେ କେବେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ବିଧି ଅନୁସାରେ ପିଣ୍ଡ କୁଶ ଉପରେ ଦେବା ଉଚିତ, ଏହିପରି।
13.130.19
ततोऽहं तदनादृत्य पितुर्हस्तनिदर्शनम् ।
शास्त्रप्रामाण्यसूक्ष्मं तु विधइं पिण्डस्य संस्मरन् ॥ १३.१३०.१९ ॥
ଆଉ ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ହାତର ସଙ୍କେତକୁ ଅନାଦର କରି, ପିଣ୍ଡଦାନର ଶାସ୍ତ୍ରବିଧିର ସୂକ୍ଷ୍ମତା ସ୍ମରଣ କରି ସେପରି କଲି।
13.130.20
ततो दर्भेषु तत्सर्वमददं भरतर्षभ ।
शास्त्रमार्गानुसारेण तद्विद्धि मनुजर्षभ ॥ १३.१३०.२० ॥
ତା'ପରେ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ସବୁ ମୁଁ ଦର୍ଭ ଉପରେ ଅର୍ପଣ କଲି; ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜାଣ ଯେ ତାହା ଶାସ୍ତ୍ରମାର୍ଗ ଅନୁସାରେ ଥିଲା।
13.130.21
ततः सोऽन्तर्हितो बाहुः पितुर्मम जनाधिप ।
ततो मां दर्शयामासुः स्वप्नान्ते पितरस्तथा ॥ १३.१३०.२१ ॥
ହେ ଜନାଧିପ, ତେବେ ମୋ ପିତାଙ୍କ ସେ ହାତ ଅନ୍ତର୍ହିତ ହେଲା; ତା'ପରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଶେଷରେ ପିତୃଗଣ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
13.130.22
प्रीयमाणास्तु मामूचुः प्रीताः स्म भरतर्षभ ।
विज्ञानेन तवानेन यन्न मुह्यसि धर्मतः ॥ १३.१३०.२२ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେମାନେ ମୋତେ କହିଲେ, 'ଆମେ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଟୁ; ତୁମର ଏହି ବିବେକରେ ତୁମେ ଧର୍ମରୁ ମୋହିତ ହେଉନାହଁ।'
13.130.23
त्वया हि कुर्वता शास्त्रं प्रमाणमिह पार्थिव ।
आत्मा धर्मः श्रुतं वेदाः पितरश्चर्षिभिः सह ॥ १३.१३०.२३ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ଏଠାରେ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ହିଁ ପ୍ରମାଣ ମାନି କର୍ମ କଲ; ଆତ୍ମା, ଧର୍ମ, ଶ୍ରୁତି, ବେଦ, ପିତୃଗଣ ଓ ଋଷିଗଣ ସହିତ — ଏ ସବୁ ତୁମ କର୍ମର ପ୍ରମାଣ।
13.130.24
साक्षात्पितामहो ब्रह्मा गुरवोऽथ प्रजापतिः ।
प्रमाणमुपनीता वै स्थिताश्च न विचालिताः ॥ १३.१३०.२४ ॥
ସାକ୍ଷାତ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା, ଗୁରୁଗଣ ଓ ପ୍ରଜାପତି — ଏମାନେ ପ୍ରମାଣରୂପେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଅଟଳ ରହିଲେ, ବିଚଳିତ ହେଲେ ନାହିଁ।
13.130.25
तदिदं सम्यगारब्धं त्वयाऽद्य भरतर्षभ ।
किन्तु भूमेर्गवां चार्थे सुवर्णं दीयतामिति ॥ १३.१३०.२५ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଜି ତୁମେ ଏହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଆରମ୍ଭ କରିଛ। କିନ୍ତୁ ଭୂମି ଓ ଗାଈମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁନା ଦିଆଯାଉ।
13.130.26
एवं वयं च धर्मश्च सर्वे चास्मत्पितामहाः ।
पाविता वै भविष्यन्ति पावनं हि परं हि तत् ॥ १३.१३०.२६ ॥
ଏହିପରି ଆମେ, ଧର୍ମ ଏବଂ ଆମ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ପବିତ୍ର ହେବେ। ତାହା ହିଁ ପରମ ପାବନ କର୍ମ।
13.130.27
दश पूर्वान्दशैवान्यांस्तथा सन्तारयन्ति ते ।
सुवर्णं ये प्रयच्छन्ति एवं मत्पितरोऽब्रुवन् ॥ १३.१३०.२७ ॥
ଯେଉଁମାନେ ସୁନା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୂର୍ବର ଦଶ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦଶଜଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପାର କରାନ୍ତି — ମୋ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ଏହିପରି କହିଥିଲେ।
13.130.28
ततोऽहं विस्मितो राजन्प्रतिबुद्धो विशाम्पते ।
सुवर्णदानेऽकरवं मतिं च भरतर्षभ ॥ १३.१३०.२८ ॥
ତା'ପରେ ହେ ରାଜନ୍, ହେ ପ୍ରଜାପତି, ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଜାଗିଲି; ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ସୁନା ଦାନରେ ମନ ଲଗାଇଲି।
13.130.29
इतिहासमिमं चापि शृणु राजन्पुरातनम् ।
जामदग्न्यं प्रति विभो धन्यमायुष्यमेव च ॥ १३.१३०.२९ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ହେ ବିଭୋ, ଏହି ପୁରାତନ ଇତିହାସ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ — ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟଙ୍କ ବିଷୟରେ, ଯାହା ଶୁଭ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟବର୍ଦ୍ଧକ।
13.130.30
जामदग्न्येन रामेण तीव्ररोषान्वितेन वै ।
त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवी कृता निःक्षत्रिया पुरा ॥ १३.१३०.३० ॥
ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ରାମ ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକୋଇଶ ଥର ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରିଥିଲେ।
13.130.31
ततो जित्वा महीं कृत्स्नां रामो राजीवलोचनः ।
आजहार क्रतुं वीरो ब्रह्मक्षत्रेण पूजितम् ॥ १३.१३०.३१ ॥
ତା'ପରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଜିତି କମଳନୟନ ବୀର ରାମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଯଜ୍ଞ କଲେ।
13.130.32
वाजिमेधं महाराज सर्वकामसमन्वितम् ।
पावनं सर्वभूतानां तेजोद्युतिविवर्धनम् ॥ १३.१३०.३२ ॥
ହେ ମହାରାଜ, ତାହା ସର୍ବ କାମନା ପୂରଣକାରୀ, ସର୍ବଭୂତ ପବିତ୍ରକାରୀ, ତେଜ ଓ ଦ୍ୟୁତି ବର୍ଦ୍ଧନକାରୀ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଥିଲା।
13.130.33
विपाप्मा च स तेजस्वी तेन क्रतुफलेन च ।
नैवात्मनोऽथ लघुतां जामदग्न्योऽध्यगच्छत ॥ १३.१३०.३३ ॥
ସେଇ ତେଜସ୍ୱୀ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ସେ ଯଜ୍ଞଫଳରେ ପାପରହିତ ହେଲେ; ନିଜ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଲଘୁତା ସେ ପାଇଲେ ନାହିଁ।
13.130.34
स तु क्रतुवरेणेष्ट्वा महात्मा दक्षिणावता ।
पप्रच्छागमसम्पन्नानृषीन्देवांश्च भारत ॥ १३.१३०.३४ ॥
ହେ ଭାରତ, ସେ ମହାତ୍ମା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞ ଓ ଉଦାର ଦକ୍ଷିଣାରେ ଯଜନ କରି ଆଗମସମ୍ପନ୍ନ ଋଷି ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
13.130.35
पावनं यत्परं नॄणामुग्रे कर्मणि वर्तताम् ।
तदुच्यतां महाभागा इति जागघृणोऽब्रवीत् ॥ १३.१३०.३५ ॥
ଉଗ୍ର କର୍ମରେ ନିୟୋଜିତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ପରମ ପାବନ, ତାହା କୁହନ୍ତୁ, ହେ ମହାଭାଗଗଣ — ଏପରି ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ କହିଲେ।
13.130.36
इत्युक्ता वेदशास्त्रज्ञास्तमूचुस्ते महर्षयः ।
राम विप्राः सत्क्रियन्तां वेदप्रामाण्यदर्शनात् ॥ १३.१३०.३६ ॥
ଏପରି ପଚରାଯିବାରୁ ବେଦଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ସେ ମହର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ — ହେ ରାମ, ବେଦର ପ୍ରାମାଣ୍ୟ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସତ୍କାର କରାଯାଉ।
13.130.37
भूयश्च विप्रर्षिगणाः प्रष्टव्याः पावनं प्रति ।
ते यद्ब्रूर्महाप्राज्ञास्तच्चैव समुदाचर ॥ १३.१३०.३७ ॥
ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିଗଣଙ୍କୁ ପବିତ୍ରତାର ଉପାୟ ବିଷୟରେ ପୁନର୍ବାର ପଚାରିବା ଉଚିତ। ସେଇ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞମାନେ ଯାହା କହିବେ, ତାହା ଭଲ ଭାବରେ ଆଚରଣ କରିବା।
13.130.38
ततो वसिष्ठं देवर्षिमगस्त्यमथ काश्यपम् ।
तमेवार्तं महातेजाः पप्रच्छ भृगुनन्दनः ॥ १३.१३०.३८ ॥
ତା'ପରେ ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଦେବର୍ଷି ବଶିଷ୍ଠ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ସେହି ପୀଡିତ ବିଷୟରେ ହିଁ ପଚାରିଲେ।
13.130.39
जाता मतिर्मे विप्रेन्द्राः कथं पूयेयमित्युत ।
केन वा कर्मयोगेन प्रदानेनेह केन वा ॥ १३.१३०.३९ ॥
ହେ ବିପ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠଗଣ, ମୋ ମନରେ ଏହି ବିଚାର ଜାଗିଛି ଯେ ମୁଁ କିପରି ପବିତ୍ର ହେବି — କେଉଁ କର୍ମଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ନା କେଉଁ ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ନା ଏଠାରେ କେଉଁ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା?
13.130.40
यदि वोऽनुग्रहकृता बुद्धिर्मां प्रति सत्तमाः ।
प्रबूत पावनं किं मे भवेदिति तपोधनाः ॥ १३.१३०.४० ॥
ହେ ସତ୍ତମଗଣ, ଯଦି ମୋ ପ୍ରତି ଅନୁଗ୍ରହରୁ ଆପଣମାନଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରେରିତ ହୋଇଥାଏ, ତେବେ ହେ ତପୋଧନଗଣ, ମୋ ପାଇଁ କ'ଣ ପବିତ୍ରକାରୀ ହେବ କୁହନ୍ତୁ।
13.130.41
गाश्च भूमिं च वित्तं च दत्त्वेह भृगुनन्दन ।
पापकृत्पूयते मर्त्य इति भार्गव शुश्रुम ॥ १३.१३०.४१ ॥
ହେ ଭୃଗୁନନ୍ଦନ, ଏଠାରେ ଗାଈ, ଭୂମି ଓ ଧନ ଦାନ କରି ପାପୀ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ — ହେ ଭାର୍ଗବ, ଏହା ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
13.130.42
अन्यद्दानं तु विप्रर्षे श्रूयतां पावनं महत् ।
दिव्यमत्यद्भुताकारमपत्यं जातवेदसः ॥ १३.१३०.४२ ॥
ହେ ବିପ୍ରର୍ଷି, ଆଉ ଏକ ମହାନ ପାବନ ଦାନ ଶୁଣନ୍ତୁ — ଜାତବେଦସ୍ (ଅଗ୍ନି)ଙ୍କର ଦିବ୍ୟ, ଅତ୍ୟଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିର ସନ୍ତାନ।
13.130.43
दग्ध्वा लोकान्पुरा वीर्यात्सम्भूतमिह शुश्रुम ।
सुवर्णमिति विख्यातं तद्ददत्सिद्धिमेष्यसि ॥ १३.१३०.४३ ॥
ପୂର୍ବେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରି, ନିଜ ବୀର୍ଯ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ବୋଲି ଏଠାରେ ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। 'ସୁବର୍ଣ୍ଣ' ନାମରେ ଖ୍ୟାତ ତାହା ଦାନ କରୁଥିବା ସିଦ୍ଧି ପାଇବ।
13.130.44
ततोऽब्रवीद्वसिष्ठस्तं भगवान्संशितव्रतः ।
शृणु राम यथोत्पन्नं सुवर्णमनलप्रभम् ॥ १३.१३०.४४ ॥
ତା'ପରେ କଠୋର ବ୍ରତଧାରୀ ଭଗବାନ ବଶିଷ୍ଠ ତାକୁ କହିଲେ: ହେ ରାମ, ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ଶୁଣ।
13.130.45
फलं दास्यति ते यत्तु दाने परमिहोच्यते ।
सुवर्णं यच्च यस्माच्च यथा च गुणवत्तमम् ॥ १३.१३०.४५ ॥
ଦାନରେ ଯେଉଁ ପରମ ଫଳ, ତାହା ତୁମକୁ ଦେବ ବୋଲି ଏଠାରେ କୁହାଯାଏ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ କ'ଣ, କେଉଁଥିରୁ, ଓ କିପରି ଅତି ଗୁଣବାନ, ତାହା ମଧ୍ୟ।
13.130.46
तन्निबोध महाबाहो सर्वं निगदतो मम ।
अग्निषोमात्मकमिदं सुवर्णं विद्दि निश्चये ॥ १३.१३०.४६ ॥
ହେ ମହାବାହୁ, ମୋ କଥିତ ଏ ସବୁ ବୁଝ। ଏହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମାତ୍ମକ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣ।
13.130.47
अजोऽग्निर्वरुणो मेषः सूर्योऽश्च इति दर्शनम् ।
कुञ्जराश्च मृगा नागा महिषाश्चासुरा इति ॥ १३.१३०.४७ ॥
ଅଜ (ଛେଳି), ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ମେଷ (ମେଣ୍ଢା), ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଶ୍ୱ ଏ ସବୁ ରୂପରେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ। ହାତୀ, ମୃଗ, ନାଗ, ମହିଷ ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେପରି।
13.130.48
कुक्कुटाश्च वराहाश्च राक्षसा भृगुनन्दन ।
इडा गावः पयः सोमो भूमिरित्येव च स्मृतिः ॥ १३.१३०.४८ ॥
ହେ ଭୃଗୁନନ୍ଦନ, କୁକୁଡ଼ା, ବରାହ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ସେପରି। ଇଡା, ଗାଈ, କ୍ଷୀର, ସୋମ ଓ ଭୂମି ମଧ୍ୟ, ଏପରି ସ୍ମୃତି କହେ।
13.130.49
जगत्सर्वं च निर्मथ्य तेजोराशिः समुत्थितः ।
सुवर्णमेभ्यो विप्रर्षे रत्नं परममुत्तमम् ॥ १३.१३०.४९ ॥
ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମଥନ କରି ତେଜର ରାଶି ଉଠିଲା। ହେ ବିପ୍ରର୍ଷି, ଏଥିରୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାତ; ତାହା ପରମ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ।
13.130.50
एतस्मात्कारणाद्देवा गन्धर्वोरगराक्षसाः ।
मनुष्याश्च पिशाचाश्च प्रयता धारयन्ति तत् ॥ १३.१३०.५० ॥
ଏହି କାରଣରୁ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଉରଗ, ରାକ୍ଷସ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପିଶାଚମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ତାହା ଧାରଣ କରନ୍ତି।
13.130.51
मुकुटैरङ्गदयुतैरलङ्कारैः पृथग्विधैः ।
सुवर्णविकृतैस्तत्र विराजन्ते भृगूत्तम ॥ १३.१३०.५१ ॥
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ମିତ ମୁକୁଟ, ବାହୁବଳୟ ଓ ନାନା ପ୍ରକାର ଅଳଙ୍କାରରେ ସେମାନେ ସେଠାରେ ଶୋଭନ୍ତି, ହେ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ।
13.130.52
तस्मात्सर्वपवित्रेभ्यः पवित्रं परमं स्मृतम् ।
भूमेर्गोभ्योऽथ रत्नेभ्यस्तद्विद्धि मनुजर्षभ ॥ १३.१३०.५२ ॥
ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ପରମ ପବିତ୍ର ବୋଲି ସ୍ମୃତ — ଭୂମି, ଗାଈ ଓ ରତ୍ନ ଅପେକ୍ଷା ମଧ୍ୟ। ହେ ମନୁଜର୍ଷଭ, ଏହା ଜାଣ।
13.130.53
पृथिवीं गाश्च दत्त्वेह यच्चान्यदपि किञ्चन ।
विशिष्यते सुवर्णस्य दानं परमकं विभो ॥ १३.१३०.५३ ॥
ଏଠାରେ ଭୂମି, ଗାଈ ବା ଅନ୍ୟ ଯାହା କିଛି ଦାନ କରାଯାଉ, ତାହାଠାରୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ହେ ବିଭୋ, ଏହା ପରମ ଦାନ।
13.130.54
अक्षयं पावनं चैव सुवर्णममरद्युते ।
प्रयच्छ द्विजमुख्येभ्यः पावनं ह्येतदुत्तमम् ॥ १३.१३०.५४ ॥
ହେ ଅମରଦ୍ୟୁତି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅକ୍ଷୟ ଓ ପାବନ। ଏହାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଦିଅ; ଏହା ବାସ୍ତବରେ ପରମ ପାବନ।
13.130.55
सुवर्णमेव सर्वासु दक्षिणासु विधीयते ।
सुवर्णं ये प्रयच्छन्ति सर्वदास्ते भवन्त्युत ॥ १३.१३०.५५ ॥
ସମସ୍ତ ଦକ୍ଷିଣାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହିଁ ବିହିତ। ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଦା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ହୁଅନ୍ତି।
13.130.56
देवतास्ते प्रयच्छन्ति ये सुवर्णं ददत्यथ ।
अग्निर्हि देवताः सर्वाः सुवर्णं च तदात्मकम् ॥ १३.१३०.५६ ॥
ଯେଉଁମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ହିଁ ସମସ୍ତ ଦେବତା; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କରି ସ୍ୱରୂପ।
13.130.57
तस्मात्सुवर्णं ददता दत्ताः सर्वाः स्म देवताः ।
भवन्ति पुरुषव्याघ्र न ह्यतः परमं विदुः ॥ १३.१३०.५७ ॥
ତେଣୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନକାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦତ୍ତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ହେ ପୁରୁଷବ୍ୟାଘ୍ର, ଏହାଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଛି ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।
13.130.58
भूय एव च महात्म्यं सुवर्णस्य निबोध मे ।
गदतो मम विप्रर्षे सर्वशस्त्रभृतांवर ॥ १३.१३०.५८ ॥
ଆହୁରି ସୁବର୍ଣ୍ଣର ମହିମା ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ କହୁଛି। ହେ ବିପ୍ରର୍ଷି, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
13.130.59
मया श्रुतमिदं पूर्वं पुराणे भृगुनन्दन ।
प्रजापतेः कथयतो मनोः स्वायंभुवस्य वै ॥ १३.१३०.५९ ॥
ହେ ଭୃଗୁନନ୍ଦନ, ଏହା ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ପୁରାଣରେ ଶୁଣିଛି; ପ୍ରଜାପତି କହୁଥିବାବେଳେ, ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁ କହୁଥିବାବେଳେ।
13.130.60
शूलपाणेर्भगवतो रुद्रस्य च महात्मनः ।
गिरौ हिमवति श्रेष्ठे तदा भृगुकुलोद्वह ॥ १३.१३०.६० ॥
ଶୂଳପାଣି ଭଗବାନ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଓ ମହାତ୍ମାଙ୍କ (କଥାରେ), ସେତେବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହିମବାନ ପର୍ବତରେ, ହେ ଭୃଗୁକୁଳ ଧାରଣକାରୀ।
13.130.61
देव्या विवाहे निर्वृत्ते रुद्राण्या भृगुनन्दन ।
समागमे भगवतो देव्या सह महात्मनः ॥ १३.१३०.६१ ॥
ହେ ଭୃଗୁନନ୍ଦନ! ଦେବୀ ରୁଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା ପରେ, ମହାତ୍ମା ଭଗବାନ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ମିଳିତ ହେଲେ।
13.130.62
ततः सर्वे समुद्विग्रा देवा रुद्रमुपागमन् ।
ते महादेवमासीनं देवीं च वरदामुमाम्। ॥ १३.१३०.६२ ॥
ତା'ପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ବସିଥିବା ମହାଦେବ ଓ ବରଦାୟିନୀ ଦେବୀ ଉମାଙ୍କୁ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ।
13.130.63
प्रसाद्य शिरसा सर्वे रुद्रमूचुर्भृगूद्वह ।
अयं समागमो देव देव्या सह तवानघ। ॥ १३.१३०.६३ ॥
ହେ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ! ସମସ୍ତେ ମୁଣ୍ଡ ନତ କରି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି କହିଲେ — ହେ ଦେବ! ହେ ନିଷ୍ପାପ! ଏହି ସମାଗମ ଦେବୀ ସହିତ ଆପଣଙ୍କର।
13.130.64
तपस्विनस्तपस्विन्या तेजस्विन्याऽतितेजसः ।
अमोघतेजास्त्वं देव देवी चेयमुमा तथा। ॥ १३.१३०.६४ ॥
ଆପଣ ତପସ୍ୱୀ, ଏ ତପସ୍ୱିନୀ ଓ ଅତି ତେଜସ୍ୱିନୀ। ହେ ଦେବ! ଆପଣଙ୍କ ତେଜ ଅମୋଘ; ଦେବୀ ଉମା ମଧ୍ୟ ସେହିପରି।
13.130.65
अपत्यं युवयोर्देव बलवद्भविता विभो ।
तन्नूनं त्रिषु लोकेषु न किञ्चिच्छेषयिष्यति ॥ १३.१३०.६५ ॥
ହେ ଦେବ! ହେ ବିଭୁ! ଆପଣ ଦୁହିଁଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଳବାନ ହେବ। ନିଶ୍ଚୟ ସେ ତ୍ରିଲୋକରେ କିଛି ବି ଅବଶିଷ୍ଟ ରଖିବ ନାହିଁ।
13.130.66
तदेभ्यः प्रणतेभ्यस्त्वं देवेभ्यः पृथुलोचन ।
वरं प्रयच्छ लोकेश त्रैलोक्यहितकाम्यया ॥ १३.१३०.६६ ॥
ଅତଏବ, ହେ ବିଶାଳନେତ୍ର! ନତ ହୋଇଥିବା ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଆପଣ ବର ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ଲୋକେଶ! ତ୍ରିଲୋକର ହିତ ଇଚ୍ଛାରେ।
13.130.67
अपत्यार्थं निगृह्णीष्व तेजः परमकं विभो ।
त्रैलोक्यसारौ हि युवां लोकं सन्तापयिष्यथ ॥ १३.१३०.६७ ॥
ହେ ବିଭୋ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ପରମ ତେଜ ସଂଯତ କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ଦୁହେଁ ତ୍ରିଲୋକର ସାର; ନହେଲେ ଲୋକକୁ ସନ୍ତପ୍ତ କରିବେ।
13.130.68
तदपत्यं हि युवयोर्देवानभिभवेद्ध्रुवम् ।
न हि ते पृथिवी देवी न च द्यौर्न दिवं विभो ॥ १३.१३०.६८ ॥
ଆପଣଙ୍କର ସେହିପରି ସନ୍ତାନ ହେଲେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରିବ। ହେ ବିଭୋ, ପୃଥିବୀ ଦେବୀ, ଆକାଶ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗ ଆପଣଙ୍କ ତେଜ ଧାରଣ କରି ପାରିବେ ନାହିଁ।
13.130.69
नेदं धारयितुं शक्ताः समस्ता इति मे मतिः ।
तेजःप्रभावनिर्दग्धं तस्मात्सर्वमिदं जगत् ॥ १३.१३०.६९ ॥
ମୋ ମତ ଏହା ଯେ ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି। ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କ ତେଜର ପ୍ରଭାବରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦଗ୍ଧ ହେବ।
13.130.70
तस्मात्प्रसादं भगवन्कर्तुमर्हसि नः प्रभो ।
न देव्यां सम्भवेत्पुत्रो भवतः सुरसत्तम।
धैर्यादेव निगृह्णीष्व तेजो ज्वलितमुत्तमम् ॥ १३.१३०.७० ॥
ତେଣୁ ହେ ଭଗବନ୍, ହେ ପ୍ରଭୋ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ। ହେ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବୀଙ୍କଠାରେ ଆପଣଙ୍କର ପୁତ୍ର ନ ହେଉ। ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉତ୍ତମ ତେଜ ସଂଯତ କରନ୍ତୁ।
13.130.71
इति तेषां कथयतां भगवान्वृषभध्वजः ।
एवमस्त्विति देवांस्तान्विप्रर्षे प्रत्यभाषत ॥ १३.१३०.७१ ॥
ସେମାନେ ଏପରି କହୁଥିବା ବେଳେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ସେହି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏପରି ହେଉ।' ହେ ବିପ୍ରର୍ଷି, ଏହିପରି ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
13.130.72
इत्युक्त्वा चोर्ध्वमनयद्रेतो वृषभवाहनः ।
ऊर्ध्वरेषः समभवत्ततः प्रभृति चापि सः ॥ १३.१३०.७२ ॥
ଏହା କହି ବୃଷଭବାହନ ନିଜର ରେତସ୍ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଟାଣିଲେ। ସେହିଦିନଠାରୁ ସେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତା ହେଲେ।
13.130.73
रुद्राणीति ततः क्रुद्धा प्रजोच्छेद तदा कृते ।
देवानथाब्रवीत्तत्र स्त्रीभावात्परुषं वचः ॥ १३.१३०.७३ ॥
ତା'ପରେ 'ରୁଦ୍ରାଣୀ' ବୋଲି, ସନ୍ତତି ଉଚ୍ଛେଦ ହେବାରୁ କ୍ରୁଦ୍ଧା ହୋଇ ସେ ସ୍ତ୍ରୀଭାବ ହେତୁ ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କଠୋର ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
13.130.74
यस्मादपत्यकामो वै भर्ता मे विनिवर्तितः ।
तस्मात्सर्वे सुरा भूयमनपत्या भविष्यथ ॥ १३.१३०.७४ ॥
ସନ୍ତାନକାମୀ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ତୁମେମାନେ ବିମୁଖ କଲ, ତେଣୁ ହେ ଦେବଗଣ, ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅପତ୍ୟହୀନ ହେବ।
13.130.75
प्रजोच्छेदो मम कृतो यस्माद्युष्माभिरद्य वै ।
तस्मात्प्रजा वः खगमाः सर्वेषां न भविष्यति ॥ १३.१३०.७५ ॥
ଆଜି ତୁମେମାନେ ମୋ ସନ୍ତତି ଉଚ୍ଛେଦ କଲ, ତେଣୁ ତୁମ ସନ୍ତତି ପକ୍ଷୀପରି ହେବ; ସମସ୍ତଙ୍କର ହେବ ନାହିଁ।
13.130.76
पावकस्तु न तत्रासीच्छापकाले भृगूद्वह ।
देवा देव्यास्तथा शापादनपत्यास्ततोऽभवन् ॥ १३.१३०.७६ ॥
ହେ ଭୃଗୁବଂଶଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାପ ସମୟରେ ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ନଥିଲେ; ତେଣୁ ଦେବୀଙ୍କ ଶାପରୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅପତ୍ୟହୀନ ହେଲେ।
13.130.77
रुद्रस्तु तेजोऽप्रतिमं धारयामास वै तदा ।
प्रस्कन्नं तु ततस्तस्मात्किंचित्तत्रापतद्भुवि ॥ १३.१३०.७७ ॥
କିନ୍ତୁ ରୁଦ୍ର ସେତେବେଳେ ସେଇ ଅତୁଳନୀୟ ତେଜକୁ ଧାରଣ କଲେ; ତା'ପରେ ତାଠାରୁ ଝରି ପଡ଼ିଥିବା କିଛି ଅଂଶ ସେଠାରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
13.130.78
उत्पपात तदा वह्नौ ववृधे चाद्भुतोपमम् ।
तेजस्तेजसि संयुक्तमेकयोनित्वमागतम् ॥ १३.१३०.७८ ॥
ତା'ପରେ ତାହା ଅଗ୍ନିରେ ଉଠିଲା ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ପରି ବଢ଼ିଲା; ତେଜ ତେଜ ସହିତ ମିଶି ଏକ ଉତ୍ସରେ ପରିଣତ ହେଲା।
13.130.79
एतस्मिन्नेव काले तु देवाः शक्रपुरोगमाः ।
असुरस्तारको नाम तेन सन्तापिता भृशम् ॥ १३.१३०.७९ ॥
ସେହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଦେବତାମାନେ ତାରକ ନାମକ ଅସୁର ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ।
13.130.80
आदित्या वसवो रुद्रा मरुतोऽथाश्विनावपि ।
साध्याश्च सर्वे संत्रस्ता दैतेयस्य पराक्रमात् ॥ १३.१३०.८० ॥
ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ମରୁତ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ସାଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ପରାକ୍ରମରେ ଭୀତ ହେଲେ।
13.130.81
स्थानानि देवतानां हि विमानानि पुराणि च ।
ऋषीणां चाश्रमाश्चैव बभूवुरसुरैर्हृताः ॥ १३.१३०.८१ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ, ବିମାନ ଓ ନଗରସମୂହ ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଅସୁରମାନେ ହରଣ କରିନେଲେ।
13.130.82
ते दीनमनसः सर्वे देवता ऋषयश्च ये ।
प्रजग्मुः शरणं देवं ब्रह्माणमजरं विभुम् ॥ १३.१३०.८२ ॥
ଦୁଃଖିତ ମନ ଥିବା ସେହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଅଜର ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶରଣ ନେଲେ।